Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-02-13 21:04

Geplaatst: 08-02-13 21:04

Bijzondere verhalen, van dappere mensen.
Ik vind het heel erg dat zoveel hun ouders hebben verloren.

Mijn schoonvader, die voor mij een vader was is in 2009 overleden.
Precies op de dag dat onze zoon 9 werd.
Onze zoon wil niet trakteren op school op die dag.
Ook al zeggen wij dat opa het geen probleem zou vinden.

Mijn schoonvader had kanker.
We hebben veel goede gesprekken gevoerd.
Zo kon ik vertellen wat hij wilde voor zijn uitvaart.

Ik draag as van mijn schoonvader in een bedel aan mijn ketting.
Kan hij toch mee naar saxofoonles.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:08

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 21:08

Inderdaad bijzondere verhalen, iedereen doet het op zijn eigen manier, kan geen verkeerde manier zijn als hij voor jou goed is, denk ik.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:10

Geplaatst: 08-02-13 21:10

zo blegh wat een goed topic dit word er helemaal emotioneel van wat zijn jullie allemaal stuk voor stuk sterk zeg om er zo open over te kunnen praten over wat er allemaal bij komt kijken terwijl het voor sommige zo kort is geweest dat diegene hun dierbare zijn verloren...
die ring en waxine lichtjes vind ik echt een heel mooi idee en zeker voor een gecremeerd iemand....
zelf heb ik er nog niet voor hoeven staan om mijn ouders te moeten begraven als ik alleen al keek naar wat er allemaal bij kwam kijken toen mijn opa op sterven lag het gedag zeggen...
ik voel me nog steeds ergens nog wel schuldig omdat ik op t moment dat ik gedag moesten zeggen tegen mijn opa dat ik zo schrok van hoe mijn opa er uit zag dat ik 1 moment maar binnen ben geweest en daarna hard huilend t huis heb verlaten....
maar wat er allemaal bij komt kijken idd kleding keus enzo en wij de klein kinderen mochten allemaal een brief schrijven aan opa deze werden in de kist gelegd.
ik heb maar een klein deel gezien van wat er bij komt kijken als iemand overlijd.

ik zou zelf denk ik mijn ouders niet kunnen wassen denk dat ik daarvoor te emotioneel ben.
maar je word toch geholpen met allemaal dingen toch als iemand is overleden??

**Geplaatst**: 08-02-13 21:14

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 21:14

NathalietjeB, uiteraard laten ze je niet alleen modderen, aan de andere kant, je kan ook niet veel meer fout doen.
En het klinkt raar, maar als het op dat moment moet, kan je alles, gewoon omdat het nodig is, of omdat diegene nog heeft gezegd dat hij dat graag wou.
Zeker tussen overlijden en begrafenis is het gekkenhuis, je moet zo ontzettend veel regelen.

En stel het betreft een huurhuis of bejaarden/verzorgings tehuis, moet je ook nog eens de woning ineens opleveren. Of je zit ineens met een extra koophuis al dan niet met hypotheek schuld.
(aangezien mijn vader nog leeft, daar gelukkig geen ervaring mee)

**Geplaatst**: 08-02-13 21:15

Geplaatst: 08-02-13 21:15

De uitvaartverzorger zegt wat je allemaal moet regelen, maar je moet bijna alles zelf doen, tot de postzegel op de uitvaartuitnodiging plakken. Je moet ook alles beslissen. Welke muziek, welke kleren, welke foto's. Enz.

Het echte regelen begint pas daarna, helemaal als je overledenen een koophuis had wat verkocht moet worden. En met inlichten van alle instanties heb ik de meest vreemde gesprekken en discussies gehad. Zelfs een discussie waarbij ze maar bleven volhouden dat meneer toch echt zelf de wijziging door moest geven. Ookal bleef ik maar antwoorden dat hij overleden was.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:17

Geplaatst: 08-02-13 21:17

Mijn ouder zijn een klein jaar na elkaar overleden. Bij mijn vader werd op donderdag geconstateerd dat hij longkanker had en dat het ongeneeslijk was. Zaterdag viel mijn moeder dood neer bovenaan de trap, 63 jaar ...herseninfarct. Ik had haar de ochtend nog aan de telefoon, het regende en ik was de paarden aan het binnenzetten. Ik zou terugbellen, maar ze was nog lekker haar bed ingekropen toen ik terugbelde. Ik heb haar nooit meer gesproken.
En het leven gaat dan zo snel, de dag na de crematie moest mijn vader alweer voor onderzoeken. Je hebt geen tijd om er echt bij stil te staan. Ik ben enigst kind en was de enige die voor mijn vader kon zorgen. Je gaat in de sneltrein verder. Het is een heel heftig jaar geweest, maar het heeft me heel dicht bij mijn vader gebracht. Ik heb mijn ouders niet afgelegd, maar wel mijn moeder opgemaakt en nagels gedaan en mijn vader zijn haar gedaan. Ik ging er elke dag naar toe en zat er een uurtje bij tot aan de dag van de crematie.
Het echte moment van realisatie was bij het bekijken van de rouwkaart van mijn vader. Die was in de gelijke stijl van die van mijn moeder. Toen ik deze kwam bekijken voor het drukken, zat er een foutje in en gingen ze hem opnieuw drukken. Ik zat alleen in een kamer met de beide rouwkaarten van mijn ouders voor mij op tafel, dezelfde kamer waar ik nog niet lang tevoren met mijn vader had gezeten na het overlijden van mijn moeder. Was zo confronterend...
Het leven gaat verder, maar is niet meer wat het geweest is. Ik mis ze nog elke dag. Je snapt pas wat het betekent om een ouder te verliezen als het je overkomt. Voor die tijd is het volgens mij ondenkbaar dat ze er ooit niet zullen zijn.
Heel veel sterkte aan degenen voor wie het verlies nog zo vers is.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:20

Geplaatst: 08-02-13 21:20

Nikka, bij jou wel heel bizar gegaan....
Dat is echt een giga klap als je dat op zo'n manier overkomt.

En inderdaad, soms is enigst kind zijn niet praktisch, aangezien je dan echt alles zelf moet regelen.
Voordeel is dan weer dat je geen ruzie krijgt met broers zussen over hoe het moet of dat die zich meer in moeten zetten,
maar beetje hulp zit er dan ook niet in.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:28

Geplaatst: 08-02-13 21:28

NathalietjeB schreef:
zo blegh wat een goed topic dit word er helemaal emotioneel van wat zijn jullie allemaal stuk voor stuk sterk zeg om er zo open over te kunnen praten over wat er allemaal bij komt kijken terwijl het voor sommige zo kort is geweest dat diegene hun dierbare zijn verloren...
die ring en waxine lichtjes vind ik echt een heel mooi idee en zeker voor een gecremeerd iemand....
zelf heb ik er nog niet voor hoeven staan om mijn ouders te moeten begraven als ik alleen al keek naar wat er allemaal bij kwam kijken toen mijn opa op sterven lag het gedag zeggen...
ik voel me nog steeds ergens nog wel schuldig omdat ik op t moment dat ik gedag moesten zeggen tegen mijn opa dat ik zo schrok van hoe mijn opa er uit zag dat ik 1 moment maar binnen ben geweest en daarna hard huilend t huis heb verlaten....
maar wat er allemaal bij komt kijken idd kleding keus enzo en wij de klein kinderen mochten allemaal een brief schrijven aan opa deze werden in de kist gelegd.
ik heb maar een klein deel gezien van wat er bij komt kijken als iemand overlijd.

ik zou zelf denk ik mijn ouders niet kunnen wassen denk dat ik daarvoor te emotioneel ben.
maar je word toch geholpen met allemaal dingen toch als iemand is overleden??

Je moet je niet schuldig voelen

Iedereen reageert anders, en ook voor diegene die op sterven ligt is het allemaal heel raar en gaat het allemaal heel snel. Hele zieke mensen maken de helft niet eens mee als de familie afscheid komt nemen.. Het is vaak meer een geruststelling voor de stervende en de nabestaanden zien iemand wegglippen en je staat volkomen machteloos.. Het is heel verwarrend om afscheid te moeten nemen. Want je wilt het niet, maar je moet wel. De een reageert heel emotieloos de ander stort in.. Schuldig voelen moet je je nooit, terugdenken aan alle leuke en mooie momenten is beter

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-02-13 21:33

Geplaatst door de TopicStarter : 08-02-13 21:33

Tranen in mijn ogen bij jullie "ervaringen"
Allemaal een hele dikke knuffel!

Speciaal nu ook even voor Siggy: :(:)

Mooie waxine lichtjes en ring!

Mijn vader is dus ook gecremeerd en de urn stond bij mijn moeder.
Het gedichtje van haar met als laatste regel "Ze zijn weer samen" is heel dubbel, ze zijn boven samen maar ook op aarde.
De urn van mijn vader is met haar mee begraven.

Die eerste "bijzondere" dagen nadat ze er niet meer zijn, verjaardagen (de mijne was afgelopen zondag, was echt niet in feest of ik wil wat vieren stemming dus ook niets aan gedaan) kerst en oud en nieuw.. momenten dat je zelf er even weer stil bij staat en een ander die dat inderdaad dan niet heeft...

Van mijn vader heb ik twee hele bijzondere foto's gemaakt toen we bij hem waren een 3 kwart jaar voordat hij is overleden, hij wist gelukkig nog wie mijn vriend was (dat is die lange 8-)

) en we zijn toen even in het park wezen wandelen;

Een foto van mijn vader en mijn vriend samen wandelend in gesprek, beide met een glimlach en deze:
Afbeelding

Bij beide hebben we inderdaad zelf de kist gesloten, ze lagen er ja inderdaad zoals roxxxiejjj zegt heel vredig bij.

Keuze maken over het leven van een ouder is heftig, was zo blij dat de keuze bij mijn moeder is gemaakt door de behandelende arts.
Bij mijn vader heb ik de keuze gemaakt om er verder niets meer aan te doen, maakte toen de opmerking "zo nu heb ik mijn vaders doodvonnis getekend..." en die opmerking achtervolgd me nog steeds ook al weet ik dat het de juiste keuze was.

**Geplaatst**: 08-02-13 21:47

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 21:47

Waarschijnlijk heb je die opmerking alleen maar gemaakt uit onmacht? Je kan die beslissing nooit maken als een arts het er niet mee eens is, dus wat dat betreft had je niet verkeerd kunnen kiezen;)

Mooie foto!

**Geplaatst**: 08-02-13 22:00

Geplaatst: 08-02-13 22:00

Mijn vader is helaas onlangs, compleet onverwacht en in zijn slaap overleden. Hij is s'avonds, waarschijnlijk, hem kennende, vroeg naar bed gegaan nadat hij mijn zus nog gebeld had en waarschijnlijk vrijwel meteen overleden. De volgende ochtend is hij gevonden, en verkeerde toen al in een redelijke staat van ontbinding. Dat vond ik het rotste beeld, toen ik aankwam dat niemand, ook de aanwezige politie, niet even had gewaarschuwd dat het er niet bepaald fijntjes uit zag (tja, hij heeft waarschijnlijk meer dan 12 uur dood in bed gelegen in een huis dat bijna 30 graden was, hij had het altijd stervenskoud dus de kachel stond altijd op de hoogste stand). En toen duurde het nog een paar uur voordat we een uitvaartondernemer gevonden hadden en zijn lichaam opgehaald werd, wat zijn toestand natuurlijk niet verbeterde. Wij werden dus ook niet gevraagd voor het afleggen, ze wisten op dat moment niet zeker of ze hem nog toonbaar konden krijgen door de staat waarin hij was. Uiteindelijk hebben ze nog een deel van zijn gezicht toonbaar kunnen krijgen en de rest keurig afgedekt met nette lakens, wat vooral voor mijn zusje heel fijn was, die had hem niet meer gezien.

We hebben samen de kist gesloten en de uitvaart was precies zoals we het in gedachten hadden, met respect voor zijn afkomst. Hij had zelf niets op papier gezet daarover en doordat hij zo plotseling overleed hebben we niets kunnen overleggen. Maar het eindresultaat was mooi en waardig, alleen zo jammer dat er altijd weer mensen moeten zijn die nog voordat hij onder de grond lag al over de erfenis beginnen te miepen. Wel doet het goed dat mijn vader een opvallende verschijning was, en dat veel mensen hem op de een of andere manier missen (al is het maar om ruzie mee te maken), en ook hebben de krantjes waarvoor hij regelmatig artikeltjes schreef mooie en nette eerbetonen geschreven, met leuke referenties naar zowel de uitvaart als zijn eigen, compleet onleesbare en onbegrijpelijke teksten, of gezwatel zoals hij het zelf noemde.

Ik heb het zelf ervaren als compleet geleefd worden, de periode tussen overlijden en uitvaart, en bij ons duurde dat vanwege de feestdagen die ertussen zaten en familie in het buitenland iets langer dan normaal. Maar ik had het idee dat iedereen om me heen alles besliste voor me en ik zelf van een afstandje stond toe te kijken. Wat natuurlijk niet het geval was. Ik vond het ook heel rot om in zijn papieren en administratie te moeten gaan rommelen en zoeken naar dingen als een uitvaartverzekering (had ie die eigenlijk wel? Niet dus) terwijl hij nog in huis lag. Dat voelde echt als inbreken, heel erg fout, hij was altijd nogal gesteld op zijn privacy.

Wel hebben ook wij te maken met de paarse krokodil bij sommige organisaties. Omdat hij net voor de feestdagen is overleden en de uitvaart op oudejaarsdag was, zitten een aantal bedrijven blijkbaar met een probleem, omdat ze die periode dicht waren. Ze willen administratief niet opnemen dat hij in de vakantieperiode overleed, en verwerken de informatie pas vanaf Januari, maar dat is een nieuw jaar. En dat kan dan weer niet of zoiets. Een paar verzekeraars willen nu dat de overlijdensdatum officieel naar dit jaar wordt verschoven omdat dat makkelijker zou zijn, of dat we voor dit jaar nog premie moeten gaan betalen. Komen we vast wel uit, tenslotte, maar het is wel knap lastig en het is vervelend om met zulke dingen geconfronteerd te worden maar dat schijnt normaal te zijn als mensen in de kerstvakantie overlijden.

Maar het echte werk begint nu pas. Dinsdag moeten we de verklaring van erfrecht tekenen, en dan moeten we dus gaan zien wat we met het huis gaan doen (koophuis), en met de andere dingen. En het huis leegmaken.

Maargoed, je weet dat vrijwel iedereen het vroeg of laat in het leven mee gaat maken, dat maakt het voor mij wel dragelijker. Vrijwel iedereen komt ermee in aanraking en vrijwel iedereen overleeft het ook uiteindelijk, al is het alles behalve leuk en komt het nooit gelegen. Maar mijn zusje heeft er meer moeite mee, die leefde in de overtuiging dat onze ouders onsterfelijk waren/ zijn en er altijd wel ergens zouden zijn. En die is heel hard van haar wolk afgedonderd, en zal nog flink wat tijd nodig hebben over dat idee heen te komen.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:06

Geplaatst: 08-02-13 22:06

micha_a schreef:
De uitvaartverzorger zegt wat je allemaal moet regelen, maar je moet bijna alles zelf doen, tot de postzegel op de uitvaartuitnodiging plakken. Je moet ook alles beslissen. Welke muziek, welke kleren, welke foto's. Enz.

Het echte regelen begint pas daarna, helemaal als je overledenen een koophuis had wat verkocht moet worden. En met inlichten van alle instanties heb ik de meest vreemde gesprekken en discussies gehad. Zelfs een discussie waarbij ze maar bleven volhouden dat meneer toch echt zelf de wijziging door moest geven. Ookal bleef ik maar antwoorden dat hij overleden was.

Pfff praat me er niet van. precies hetzelfde hier toen mijn vader net overleden was...... Wat een geregel allemaal en sommige instanties........

**Geplaatst**: 08-02-13 22:11

Geplaatst: 08-02-13 22:11

Hier ook nog veel emoties die een plekje moeten krijgen.
Beetje lastig om te benoemen nog.
Is het goed als ik een beetje mee lees?

**Geplaatst**: 08-02-13 22:19

Geplaatst: 08-02-13 22:19

Bij mij had de notaris zelfs in de verklaring van erfrecht gezet dat het huwelijk van mijn ouders was ontbonden vanwege het overlijden van mijn moeder. En mijn moeder leeft nog...

Mijn broertje heeft helemaal niets geregeld, maar gelukkig had ik een volmacht waardoor ik alles gewoon zelf kon doen.

@mick te erg voor woorden zeg! Bij 1 instantie vroegen we of we niet in het begin van maart zijn overlijden hadden kunnen melden. Na drie keer uitgelegd te hebben dat dat niet kon omdat hij 15 maart onverwacht was overleden heb ik het maar opgegeven en gezegd: sorry dat we niet begin maart hebben gemeld dat hij 15 maart onverwacht zou overlijden. En toen waren ze tevreden.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:20

Geplaatst: 08-02-13 22:20

quartel schreef:
Hier ook nog veel emoties die een plekje moeten krijgen.
Beetje lastig om te benoemen nog.
Is het goed als ik een beetje mee lees?

Ik merk zelf ook dat ik het heel fijn vind om te zien dat ik niet de enige ben die in deze rot situatie zit!

**Geplaatst**: 08-02-13 22:23

Geplaatst: 08-02-13 22:23

Mijn vader is in juni 2012 overleden. Hij is 87 jaar geworden. Het kwam onverwachts, maar eigenlijk ook niet. Hij lag in het ziekenhuis en is overgeplaatst naar een hospice, want in het ziekenhuis waren ze klaar met hem. Hij kon haast niet meer eten, slikken ging moeilijk, praten kon hij ook haast niet meer. Waarschijnlijk door 1 of meerdere TIA'S. Nou ja hij werd op woensdagmiddag overgeplaatst naar de hospice en in de loop van de volgende ochtend is hij daar overleden. Papa was al een aantal jaar aardig dement en de laatste paar maanden waren geen pretje voor mijn moeder (slecht ter been en ook al 89 jaar). Dus eigenlijk hadden we er wel vrede mee. waar ik heel dankbaar voor ben, is dat mijn vader of eigenlijk mijn kinderen zolang elkaar hebben gekend. Ik ben de jongste van 5 kinderen en mijn ouders hebben 10 kleinkinderen en 9 achterkleinkinderen. Het jongste kleinkind is mijn jongste dochter van 18 jaar. De oudste kleindochter is bijna 40. Dus mijn ouders hebben dat allemaal meegemaakt. Alle geboortes, zwemdiploma's, schoolreisjes, schooldiploma's, vriendjes, huwelijken en ook helaas scheidingen. Super toch. Samen met mijn 2 zussen, man van oudste zus, mijn man en onze moeder hebben we alles geregeld met de uitvaartleidster. Een leuke vrouw en we hebben die morgen toch wel heel erg gelachen. Ondanks ons verdriet was er toch heel veel ruimte voor humor. Mijn moeder wist precies wat ze wilde en vooral wat ze niet wilde. En alles zoals mijn vader het had gewild. Dus geen kijkavond, wel een crematie in besloten kring, een eenvoudige advertentie, maar wel met zijn rang die hij bij de Koninklijke luchtmacht had ( waar hij - terecht- heel trots op was). Mooie bloemen, maar geen tekst op de linten. Mijn vader was gek van de zee en er was 1 rouwkaart met daarop strand en zee. We wisten gelijk; die moet het worden. Het afleggen hebben we als familie niet gedaan, ook hebben ze in het rouwcentrum de kist gesloten. Ook dat wilden we niet zelf doen. De plechtigheid was erg mooi, met mooie muziek. Ik weet niet meer precies wat allemaal, maar oa Old and wise van Alan Parsons, Laat me van Ramses Shaffy, Aan de Amsterdamse grachten - Louis Neef ( mijn ouders komen oorspronkelijk uit Amsterdam, ben ik ook geboren en ik geloof dat mijn vader altijd heimwee heeft gehad naar Amsterdam), en Only time- Enya. Na de dienst hebben we in de tuin van het crematorium ballonnen opgelaten. Was ook weer een mooi moment. Na lang denken hebben mijn zus en ik allebei een assieraad besteld. We hebben allebei een hangertje met daarin een kleine hoeveelheid as. Ik wilde graag een armband, met daarin 2 vakjes zodat de as van mijn moeder (nu nog springlevend) daar ooit ook bij kan. Dat hebben ze niet, dus nu een mooi hangertje. Hoewel ik zelden een ketting om heb, draag ik de ketting met dit hangertje nu dus wel altijd. Ben er erg blij mee. Mijn zus heeft ook nog een beetje as bewaard omdat ze later als mijn moeder er ook niet meer is, een mooi glaskunstwerk wil laten maken, met het as van hun beide daarin verwerkt. Is erg mooi.
Zo nu en dan overvalt mij het verdriet nog wel eens. Als ik een liedje op de radio hoor. Ooit heb ik met mijn vader uit het bos een mini-hulststruikje meegenomen voor in de tuin. Die is uitgegroeid tot een behoorlijke struik. Een paar maand na zijn overlijden stond ik ergens in een bos te wachten op mijn dochter (tijdens endurance-wedstrijd, stonden op een rustpunt) zag ik opeens weer zo'n mini-struikje hulst staan. Tja, dat zitten de tranen best wel hoog. Dat was even slikken hoor. Mijn moeder is inmiddels verhuisd naar een appartement in een verzorgingstehuis omdat ze niet meer alleen in de flat wilde blijven wonen. Nu wordt haar potje gekookt, zit ze lekker warm en heel gezellig tussen al die oude mensen.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:27

Geplaatst: 08-02-13 22:27

@ Mick75, ook nog maar zo kort geleden, maar wel een heel andere situatie dan bij mij. Jeetje, wat heftig zeg !
Soms wordt er gezegd dat zo'n lange aanloop naar de dood door een ziekte het nog zwaarder maakt, maar ik heb dat juist niet zo ervaren. Ik ben heel blij met de tijd en de gesprekken die ik nu nog intenser heb mogen beleven met mijn moeder. Wat wel heel slopend was, was het continue heen en weer gevlieg. Het laatste half jaar hebben we nauwelijks een sociaal leven gehad. Bijna elk weekend weer 800 km in de auto naar mijn ouders.

Zo'n waxinelichtje vind ik ook wel heel mooi, maar ik zou volgens mij als de dood zijn het te laten vallen...

Wat een gekke reacties van instanties zeg, te idioot voor woorden. Dat zijn dingen die ik gelukkig nu niet hoef te regelen. Vanaf volgende week zal mijn vader daar wel naar gaan kijken.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:30

Geplaatst: 08-02-13 22:30

Mooi dat je vader nog zo veel tijd me zelfs zijn kleinkinderen heeft gehad. Dat plotseling overvallen worden door verdriet herken ik. Maar koester ik vooral, als je zo veel verdriet kunt hebben om iemand moet die persoon wel heel belangrijk voor je zijn.

@siggy: gelukkig hoef jij het niet te doen, maar als er iemand achter blijft lopen de meeste dingen gewoon door dus hopelijk is alles sneller geregeld dan bij ons.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:38

Geplaatst: 08-02-13 22:38

Wow wat een verhalen allemaal...

Mijn opa is op mijn verjaardag onverwachts in het ziekenhuis belandt. Ik werd paar dagen later aan mijn oor geopereerd en kon hem dus niet bezoeken. Ik ben er 1 of 2 keer geweest, achteraf zou willen dat ik vaker zou zijn gegaan maarja.
Ik had geen besef van het feit dat het zo slecht ging met hem. Ik dacht dat het allemaal wel goed kwam en maakte me totaal geen zorgen. Totdat op 16 februari 's avonds mijn ouders binnenkwamen met: 'Het gaat zo slecht met opa, morgen laten ze hem 'inslapen' ik weet niet of je dit ook zo noemt voor mensen maarja. De 17e gingen we naar het ziekenhuis, daar zijn we ook de hele dag gebleven. Afscheid genomen met de hele familie erbij. Hij was zo sterk, hij hield het nog heel lang vol.
Laatste kus op zijn voorhoofd en toen gingen ik, mijn zusje en mijn nichten weg.
We hebben hem in het crematorium nog een keer gezien in de kist.
Bij de crematie hebben we hem ook gezien in de kist, die ik, samen met mijn nichten en zusje heb dicht gemaakt. Rondom de kaarsjes aangestoken en nog wat voorgelezen voor hem.
Zijn as hebben we met zn allen op Texel uitgestrooid, daarom gaan we op zijn sterfdag met de familie naar Texel.

Het is ondertussen alweer bijna 2 jaar geleden. Y;(

**Geplaatst**: 08-02-13 22:47

Geplaatst: 08-02-13 22:47

Mijn vader is overleden toen ik 6 was, dus al erg lang geleden en als kind beleef je zoiets heel anders dan als je wat ouder bent. 2 weken geleden is mijn zwager overleden van 38 en 3 jaar geleden ook een zwager van 37. Beiden onverwachts aan een aorta-aneurysma. De 1 was nog vrijgezel en de ander was nog niet zo lang geleden gescheiden en nu dus ook vrijgezel. Dan is er dus ook geen vrouw of gezin die de uitvaart regelt en wordt dat door de moeder en broers, zussen gedaan. Mijn zwager die 2 weken geleden is overleden had wel het een en ander op papier staan hoe hij het wilde, dus daar is uiteraard gehoor aan gegeven. Bij beiden hebben we ook als familie de kist gesloten en de zussen de kleding/kaart en dergelijke uitgezocht.

Dierbaren verliezen is inderdaad erg moeilijk en zeker de 1e tijd heb je het idee dat iedereen door leeft, behalve jij. Sommige mensen negeren je en andere maken soms pijnlijke tactloze opmerkingen, ook dat hoort er helaas bij.

Heel veel sterkte iedereen die een dierbare moet missen.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:51

Geplaatst: 08-02-13 22:51

Herkenbaar om dit zo allemaal te lezen, wil sowieso iedereen sterkte wensen met het gemis van hun dierbare.
Mijn vader is november 2012 op 72 jarige leeftijd overleden na een vreselijk gevecht van hemzelf tegen vasculaire dementie.
Je hardwerkende alleskunnende vader zien veranderen in een jaar of 4 naar een oude voorovergebogen, niet te verstaan en je niet herkennende man is een hard gelach, ook omdat hij het zelf verschrikkelijk vond toen hij de diagnose kreeg.
Weet nog goed dat we de uitslagen van de eerste testen kregen,wordt je verteld dat pa geen klok meer kan kijken, dat alleen al sloeg in als een bom bij mij, klok kijken hoe moeilijk is dat nou? En dat wordt verteld waar hij bij zit, ik vond het bijna niet te begrijpen dat mijn pa simpele dingen niet meer kon terwijl hij toen nog redelijk goed was. Heb in de tussentijd twee zoontjes gekregen en goddank heb ik nog een enkele foto van mijn jongens samen met opa, al drong zoontje nummer twee niet meer door bij hem.Af en toe een flits van herkenning in zijn ogen maar dat was weg voor je kon knipperen.
Laatste twee jaar zat hij in een tehuis, hij en wij vonden het vreselijk. Toen we te horen kregen dat hij terminaal was, hebben we hem naar huis gehaald, ik heb hem nog gezegd dat hij een superpapa was en dezelfde nacht is hij nog overleden, temidden van zijn eigen meiden( nog 2 zussen en mijn moeder)
Vreselijk om je vader te missen maar zo opgelucht dat zijn gevecht voorbij was en dat is nu nog mijn grootste houvast, durf nog steeds niet toe te geven aan mijn verdriet, hij blijft voor altijd en eeuwig in mijn hart.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:54

Geplaatst: 08-02-13 22:54

Prachtig om te lezen hier de openheid en ook zeker de liefde

hoe verdrietig ook, komt ook hier even weer heel veel naar boven wat ik toch diep weg heb gestopt

Al mijn familieleden liggen op 1 kerkhof, van beide kanten. Maar de afgelopen 6 jaar ben ik er maar 1 keer weer geweest (even uitgezonderd tussendoor nog door begrafenissen...); ik heb mijn vriend voorgesteld aan iedereen die er ligt. Zo kon hij toch 'kennismaken' met de ooms, tantes, opa's en oma's en hun verhalen. Maar wat was dat emotioneel, heb echt gejankt als een klein kind daar... Want o wat had ik het graag anders gezien. Die begraafplaats zal ook later de plek zijn waar mijn ouders komen te liggen en ik vind het wel heel lief; iedereen bij elkaar

Ik ben zelf nooit betrokken geweest bij het afleggen, op het moment dat het leven eruit is durf ik er niet meer aan te zitten

**Geplaatst**: 08-02-13 22:56

Geplaatst: 08-02-13 22:56

Siggy, ik denk dat dat per persoon verschillend is. Mijn zusje zou een ziekbed als aanloop tot het overlijden waarschijnlijk heel "prettig" vinden, dan krijgt ze tijd om te wennen aan het idee dat haar ouders niet onsterfelijk zijn. Ik kan wel omgaan met de dood, al heb ik wel veel moeite met wat er kort voor zijn dood is gebeurd maar daar komt nog een medische tuchtzaak over, dus kan ik niets over zeggen.

De een heeft gewoon tijd nodig om te wennen aan het idee dat z'n ouders niet onsterfelijk zijn, de ander beseft dat en leeft ermee. Het hangt denk ik ook af van hoe je zelf tegen de dood aankijkt hoe je het overlijden van een ouder/ naaste verwerkt. En hoe de overledene zelf in het leven stond maakt denk ik ook veel uit. Mijn vader wist dat hij niet oud zou worden, maar hij heeft op zijn manier het uiterste uit zijn leven gehaald. Hij heeft GELEEFD zegmaar. En hij wist dat hij met zijn levensstijl en gestel niet oud zou worden. Hij heeft op zijn manier een echt rock 'n roll-leven geleid en had de neiging een permanente indruk achter te laten op iedereen die hem ooit ontmoette, zelfs al was die ontmoeting kortstondig. Hij was een markante persoonlijkheid en ja, ik zal zijn excentrieke gedrag missen! (hoewel soms als kiespijn). En het doet mij wel goed dat velen hem zullen missen, ondanks dat hij soms echt onmogelijk was. En ik zal zijn Jazz-avonden missen. De dinsdagavonden, eens per maand, dat hij een hele jazzband in zijn woonkamer neer plantte en live liet spelen, niet de minste muzikanten trouwens. De avonden met volop drank en drugs, verhalen, muziek, ik die ter plekke op doek smeet wat de band speelde... Artistieke avonden waarop allerlei vormen van kunst werden uitgeoefend, gewoon, omdat het kon. En omdat hij dat nou eenmaal leuk vond (en vele anderen ook).

En nu zit ik met mijn gitaar op schoot over hem te typen... Ondanks dat hij niet zou waarderen wat voor muziek ik maak, zou hij trots zijn dat ik liedjes voor hem maak en schilderijen maak die op een bepaalde manier over hem gaan. Zo leeft hij toch nog voort.

**Geplaatst**: 08-02-13 22:58

Geplaatst: 08-02-13 22:58

Dat klopt ook........het gevoel dat alles doorgaat terwijl jij zelf stil staat.
En als je dan een beetje vooruit komt gaat dat tergend langzaam.

Ik heb ervaring met beide manieren van iemand verliezen.
De een viel zo om....dat was mijn nog veel te jonge vader.
Ik was net 11 jaar en hij was mijn idool.

De andere twee verloor ik na een jaar ziektebed.
Beide heb ik deels afgelegd.
De een was een klein groot mensje, dat is nu 10 jaar geleden alweer maar voelt nog als een jaar geleden.
De ander verloor ik afgelopen november na een jaar ziektebed. Ook zij was veel te jong en vol leven.
Zij voelt nog aanwezig......
Bij beide ben ik erg intens betrokken geweest.

Het enige verschil wat ik op heb kunnen merken tussen iemand plots verliezen of na een ziektebed......
Is dat je met de persoon op het ziektebed nog zo veel kan bespreken....alles kan zeggen.....dingen mee kan geven.
Bij iemand die je plots verliest heb je dat niet.
Nadeel is wel dat je de lijdensweg mee maakt..........en die vergeet je niet al zou je willen.
Maar in beide situaties is het verdriet nagenoeg gelijk......

Ik denk niet dat er "een betere" in te kiezen valt

Voor mij was het wassen/aankleden erg goed......een beetje het gevoel dat ik af kon maken waar ik ooit aan begonnen was

**Geplaatst**: 08-02-13 23:40

Re: Een dierbare komt te overlijden, en dan?

Geplaatst: 08-02-13 23:40

heftig topic! sterkte aan iedereen!

mijn vader kreeg in 2001 plotseling een hartinfarct en 3 maand erna een herseninfarct hij heeft nog een week aan de beademing etc gelegen maar was al hersendood verklaard hij is overleden op net 46 jarige leeftijd.
een dag erna mijn oma ( vaders moeder ) aan een hartstilstand
had 2 dagen achter elkaar een crematie.
paar maand erna mijn opa ( moeders vader) overleden aan longontsteking, 3 maand daarna mijn moeders moeder aan kanker
en toen nog 2 van mijn ooms achter elkaar en vorig jaar een goede vriendin en nog 2 kennissen en kreeg gister slecht nieuws van een kennis dat mijdarmkanker heeft ..

ik geloof niet meer zo in het fijne leven..

Nomineer dit bericht ×