Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-01-13 13:23

Geplaatst: 25-01-13 13:23

sannx94 schreef:
Ja dat begrijp ik. Mijn moeder heeft ook gezegd dat ze merkt dat ze anders is maar ze doet het onbewust. En dat heb ik allemaal geaccepteerd en begrijp ik. Alleen dat gemene en denigrerende..

Dat is iig het begin, dat ze het beseft, maar wat ze er aan kan doen, weet ik ook niet, de dag dat ik een manier vind om terug de oude ik te worden spring ik een gat in de lucht..

**Geplaatst**: 25-01-13 13:24

Geplaatst: 25-01-13 13:24

Hersenbloeding of niet, je moeder hoeft niet zo gemeen te zijn tegen jou.
Als ze niet eens haar schoenen wil uittrekken als jij net de kamer hebt gestofzuigd, zou ik zeggen van bekijk het maar, ik hou me eigen kamer schoon en verder doe ik gewoon helemaal NIKS meer. Als ik jou was zou ik alleen nog je eigen kleren wassen, je eigen kamer doen, je eigen eten koken, etc. Eventueel doe je ook nog iets voor je vader of je broertje, maar doe niks aan de woonkamer/keuken/badkamer etc. En ondertussen idd naar een eigen stekkie zoeken!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:28

Re: Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:28

Kiki,

Mijn vader.. is een gecompliceerd man zal ik maar zeggen. Wil niet vaak zijn gevoelens uiten maar is erg wijs en heeft mij in veel situaties al erg geholpen. Wat betreft de situatie met mijn moeder, hij begrijpt mij en begrijpt mijn moeder. hij heeft het er ook moeilijk mee. Maar omdat mijn moeder zo explosief is laat hij het gebeuren gewoon om de vrede in huis te bewaren

**Geplaatst**: 25-01-13 13:28

Geplaatst: 25-01-13 13:28

Een hersenbloeding kan zeker een gedragsverandering teweeg brengen. Vooral bloedingen in de linkerhersenhelft kunnen initiatiefverlies, maar ook onremming in emoties veroorzaken, dingen die ik echt teruglees in je verhaal. Je moeder kan hier echter niks aan doen. Hetgeen wat ervoor moet zorgen dat ze dat wel kan is kapot.
Je moeder is veranderd en zal waarschijnlijk zo blijven. Jullie moeten hiermee om leren gaan en je moeder ook. Er ziijn speciale psychologen die patienten en familiebegeleiden bij niet-aangeboren hersenafwijkingen. Zij kunnen bv jullie ondersteunen en ook leren hoe je ermee om moet gaan. Vraag er anders naar bij de HA.

veel sterkte ermee!

**Geplaatst**: 25-01-13 13:28

Geplaatst: 25-01-13 13:28

44Myrthe44 schreef:
Hersenbloeding of niet, je moeder hoeft niet zo gemeen te zijn tegen jou.
Als ze niet eens haar schoenen wil uittrekken als jij net de kamer hebt gestofzuigd, zou ik zeggen van bekijk het maar, ik hou me eigen kamer schoon en verder doe ik gewoon helemaal NIKS meer. Als ik jou was zou ik alleen nog je eigen kleren wassen, je eigen kamer doen, je eigen eten koken, etc. Eventueel doe je ook nog iets voor je vader of je broertje, maar doe niks aan de woonkamer/keuken/badkamer etc. En ondertussen idd naar een eigen stekkie zoeken!

Jij hebt niet veel ervaring met dergelijke letsels geloof ik he?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:30

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:30

44Myrthe44 schreef:
Hersenbloeding of niet, je moeder hoeft niet zo gemeen te zijn tegen jou.
Als ze niet eens haar schoenen wil uittrekken als jij net de kamer hebt gestofzuigd, zou ik zeggen van bekijk het maar, ik hou me eigen kamer schoon en verder doe ik gewoon helemaal NIKS meer. Als ik jou was zou ik alleen nog je eigen kleren wassen, je eigen kamer doen, je eigen eten koken, etc. Eventueel doe je ook nog iets voor je vader of je broertje, maar doe niks aan de woonkamer/keuken/badkamer etc. En ondertussen idd naar een eigen stekkie zoeken!

Nou das eigelijk best erg, want mij kamer is een grote bende

Verder vind ik het niet nodig om alleen MIJN was te doen of alleen voor mezelf te koken. Heb nog 2 familieleden thuis wonen...
Thuis meehelpen vind ik meer dan normaal.
Als mijn moeder werkt tot 6 en mijn vader een late dienst heeft kook ik gewoon hoor..

Edit: wat betreft mijn broertje: Mijn ouders hebben 6 feb een afspraak bij een speciale psych om hem te helpen met zijn computerverslaving.

Laatst bijgewerkt door Oyeru op 25-01-13 13:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-01-13 13:31

Geplaatst: 25-01-13 13:31

44Myrthe44 schreef:
Hersenbloeding of niet, je moeder hoeft niet zo gemeen te zijn tegen jou.
Als ze niet eens haar schoenen wil uittrekken als jij net de kamer hebt gestofzuigd, zou ik zeggen van bekijk het maar, ik hou me eigen kamer schoon en verder doe ik gewoon helemaal NIKS meer. Als ik jou was zou ik alleen nog je eigen kleren wassen, je eigen kamer doen, je eigen eten koken, etc. Eventueel doe je ook nog iets voor je vader of je broertje, maar doe niks aan de woonkamer/keuken/badkamer etc. En ondertussen idd naar een eigen stekkie zoeken!

Dat kúnnen mensen waarbij dat gedeelte van de hersenen stuk is dus niet. Heel erg vaak zie je initiatiefverlies na een cva, die mensen kunnen hier echt niks aan veranderen. Het gedeelte wat bij gezonde personen bedenkt: 'het is hier niet zo netjes, laat ik eens stofzuigen' werkt niet meer.

Het gedeelte wat bedenkt: 'het is hier net gestofzuigd, dus ik trek mijn schoenen uit' werkt ook niet. Blijkbaar is bij ts haar moeder daar de hersenbloeding gebeurd, dus dit gaat ze nooit meer bedenken. Niet omdat ze lui of onwillig is, maar omdat het niet meer kán. De omgeving moet dus aanpassen, moeder kan dat niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:33

Re: Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:33

Ik weet niet goed hoe ik het verwoorden, ik zal het maar ironisch noemen..
Als er dan zo'n ruzie is geweest over huishouden dan gaat ze keihard aan het werk. Maar dan... in de servieskast ofzo, terwijl andere dingen meer aandacht vragen.. Die ander dingen kosten minder energie en tijd. Waarom doet ze dat dan niet?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:35

Geplaatst: 25-01-13 13:35

Omdat die logica 'stuk' is... Ze doet basicly het eerste wat ze tegenkomt...
Ze heeft niet iets van "goh er ligt stof, ik moet stofzuigen"
Ze weet gewoon "ze willen dat ik wat doe.. Oh, kast!" en ze gaat aan de slag..

**Geplaatst**: 25-01-13 13:36

Geplaatst: 25-01-13 13:36

Heeft je moeder nog wel begeleiding gehad om haar leven in die zin weer op te pakken.
Want als meerdere hier aangeven dat dat na een hersenbloeding lastig is om juiste dingen te doen... dan zou ze daar toch eigenlijk professionele hulp bij nodig hebben.

Ik neem aan dat de huisarts ook weet hoe de situatie met je moeder is... dus zou echt met hem gaan praten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:36

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:36

Verootjoo, ik snap hoe het (niet) werkt bij mijn moeder. We hebben in de periode direct na haar bloeding veel gesprekken gehad met de neurochirurg en haar behandelende therapeuten in het revalidatiecentrum. Aan gebrek aan kennis over haar aandoening zal het niet liggen. Ik snap ook helemaal dat het voor mijn moeder heel ander gaat nu.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:37

Geplaatst: 25-01-13 13:37

wat ik nog wel wil toevoegen, Je moeder zoekt zichzelf terug en heeft het gevoel geen controle meer te hebben over haar oude ik. Precies wat Ayasha ook zegt. De oude ik zal ook niet meer terug komen! Dat is hard, maar wel waar!

Dat van achter de pc zitten dat is haar houvast en heeft ze controle over en dat bied haar veiligheid.
Je broertjes pcprobleem, kan daar ook vandaan komen en daardoor heeft ze waarschijnlijk minder ruzie met je broertje.

Jij daarintegen....neemt de boel over van haar. Dat is heel lief en goed van je. Maar ergens moet er een stop zijn. Waarschijnlijk vind je moeder het heel erg dat jij dat allemaal doet en wil ze het zelf graag doen, maar kan/wil het niet zonder de handvaten die ze nodig heeft.

Dat levert frustraties op. Ze ziet heus wel dat jij het er moeilijk mee hebt en daar heeft zij het ook weer moeilijk mee. Zo heb je frustraties van beide kanten. Alleen jij weet hoe jij het moet uiten. Misschien weet je moeder dat niet meer of doet ze het nu op een verkeerde manier, waar ze zich dan ook weer rot over voelt, al lijkt het in jou ogen niet zo.

Wat je kunt doen, is de boel samen een keer gaan doen. Vraag haar of ze je wil helpen, met b.v. een was vouwen of de afwas. Begin met iets kleins en wanneer ze je helpt, zeggen dat vind ik toch zo gezellig he.
Dat helpt haar ook in haar zelfvertrouwen. Wil ze niet accepteer het dan, maar vraag wanneer je b.v. de was aan het vouwen bent, haar nog eens.

Dan heeft ze zicht op wat je aan het doen bent en begrijpt ze de woorden misschien ook beter.

Wat heel vaak voorkomt is en wat mijn vader ook heeft (en ik werk ook in deze doelgroep):
Ik vraag wat, hij reageert negatief, omdat hij niet begrijpt wat ik bedoel.
Laat ik het zien en ik vraag het nog eens, dan krijg ik een positieve reactie en hij begrijpt wat ik bedoel.

De apraxie en afasie kun je eens op gaan googlen. Dit is erg interessant, maar het leert je wel een hoop.
Zo kun je misschien je moeder beter begrijpen.

Maar een gesprek met de huisarts lijkt mij ook zeer verstandig. Hij is een buitenstaander en zal misschien wel een gesprek met haar kunnen voeren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:38

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:38

Evelijn, voor zo ver ik weet wel. Logo, ergo, fysio, angstbegeleiding, werkbegeleiding, assertiviteitscursus..

**Geplaatst**: 25-01-13 13:38

Geplaatst: 25-01-13 13:38

Evelijn schreef:
Heeft je moeder nog wel begeleiding gehad om haar leven in die zin weer op te pakken.
Want als meerdere hier aangeven dat dat na een hersenbloeding lastig is om juiste dingen te doen... dan zou ze daar toch eigenlijk professionele hulp bij nodig hebben.

Ik neem aan dat de huisarts ook weet hoe de situatie met je moeder is... dus zou echt met hem gaan praten.

Helaas, ik hoor het hier en in Nederland en ervaar het zelf ook, de begeleiding ná zo'n gebeurtenis is bedroevend slecht.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:38

Geplaatst: 25-01-13 13:38

Ayasha schreef:
44Myrthe44 schreef:
Hersenbloeding of niet, je moeder hoeft niet zo gemeen te zijn tegen jou.
Als ze niet eens haar schoenen wil uittrekken als jij net de kamer hebt gestofzuigd, zou ik zeggen van bekijk het maar, ik hou me eigen kamer schoon en verder doe ik gewoon helemaal NIKS meer. Als ik jou was zou ik alleen nog je eigen kleren wassen, je eigen kamer doen, je eigen eten koken, etc. Eventueel doe je ook nog iets voor je vader of je broertje, maar doe niks aan de woonkamer/keuken/badkamer etc. En ondertussen idd naar een eigen stekkie zoeken!

Jij hebt niet veel ervaring met dergelijke letsels geloof ik he?

haha, nee dat klopt.
Ik zou iig niet kunnen leven met zo iemand, dat blijkt wel

.
Respect voor jou ts!
Is het dan geen optie om nu je taken vol te blijven houden maar ondertussen wel op zoek te gaan naar een eigen plek?

**Geplaatst**: 25-01-13 13:40

Geplaatst: 25-01-13 13:40

44Myrthe44 schreef:
haha, nee dat klopt.
Ik zou iig niet kunnen leven met zo iemand, dat blijkt wel .
Respect voor jou ts!
Is het dan geen optie om nu je taken vol te blijven houden maar ondertussen wel op zoek te gaan naar een eigen plek?

Dan oordeel je best ook niet zo hard. Wat jij nu doet is als tegen iemand met verlamde benen zeggen dat ie maar moet gaan lopen..

**Geplaatst**: 25-01-13 13:41

Geplaatst: 25-01-13 13:41

sannx94 schreef:
Ik weet niet goed hoe ik het verwoorden, ik zal het maar ironisch noemen..
Als er dan zo'n ruzie is geweest over huishouden dan gaat ze keihard aan het werk. Maar dan... in de servieskast ofzo, terwijl andere dingen meer aandacht vragen.. Die ander dingen kosten minder energie en tijd. Waarom doet ze dat dan niet?

Dat overzicht heeft ze waarschijnlijk niet. Ze kan niet bedenken wat er nodig is.
Onze hersenen bedenken bv: 'bah, wat een bende, de vloer is vies, er ligt overal stof, de badkamer moet nodig gebeuren'. Vervolgens gaan we aan de slag volgens een plan. We stoffen eerst de boel af, stofzuigen daarna, en dweilen de vloer. Hier zijn echter heel wat functies in de hersenen voor nodig. Je moet kunnen signaleren (het is hier vies), je moet tot actie kunnen komen (ik ga er wat aan doen), moet overzicht hebben (dit, dit en dit heb ik nodig), je moet een plan kunnen maken (eerst dit, dan dit doen) als er ergens in de functies wat fout gaat door dat het kapot is, kan je moeder een of meerdere van deze dingen niet bedenken en doet daarom voor ons onlogische dingen. Soms helpt het om een dagagenda te maken met taken.

Maar het lijkt me dat jullie niet optimaal begeleid zijn in het proces met je moeder. Ik denk echt dat jullie moeten leren hoe je met je moeder om moet gaan. Een psycholoog kan hier handige tools voor aanreiken. Een ergotherapeut kan iemand ook leren om de dagelijkse dingen weer te doen na een cva.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:43

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:43

Het is zo dat ze niet veel laat merken van haar gevoelens. De oorzaak daarachter weet ik niet.
Als ik vraag of ze me wil helpen.. Dan komt er alleen een diepe zucht en verder geen respons. Vraag ik het nog een keer, krijg ik een giftige blik. Óók als ik al bezig ben met de was opvouwen en er dus ook die visuele prikkel is die jullie (denk ik) bedoelen. Dat maakt het voor mij moeilijk om verder te pushen voor haar hulp. Omdat ik gewoon geen zin heb ik weer diezelfde ruzie

**Geplaatst**: 25-01-13 13:44

Geplaatst: 25-01-13 13:44

sannx94 schreef:
Verootjoo, ik snap hoe het (niet) werkt bij mijn moeder. We hebben in de periode direct na haar bloeding veel gesprekken gehad met de neurochirurg en haar behandelende therapeuten in het revalidatiecentrum. Aan gebrek aan kennis over haar aandoening zal het niet liggen. Ik snap ook helemaal dat het voor mijn moeder heel ander gaat nu.

Ok, zo leek het even. Maar blijkbaar niet genoeg praktische dingen. Hoe deelt je moeder haar dag in? Heeft ze bv een dagschema? Dat kan ook erg goed werken. Dat ze precies per uur ziet wat ze moet doen

**Geplaatst**: 25-01-13 13:45

Geplaatst: 25-01-13 13:45

Ayasha schreef:
44Myrthe44 schreef:
haha, nee dat klopt.
Ik zou iig niet kunnen leven met zo iemand, dat blijkt wel .
Respect voor jou ts!
Is het dan geen optie om nu je taken vol te blijven houden maar ondertussen wel op zoek te gaan naar een eigen plek?

Dan oordeel je best ook niet zo hard. Wat jij nu doet is als tegen iemand met verlamde benen zeggen dat ie maar moet gaan lopen..

Myrthe, Ik begrijp je opmerking ook niet zo goed. Maar daar heb ik wel vaker last mee met jou, dus dat terzijde.
Misschien moet jij eens jezelf eerst gaan verdiepen in hersenletsel m.n. NAH. Voordat je uberhaupt een oordeel kan vellen over iemand.
Denk dat het heel verstandig is als je een excuus plaatst, want wat jij in voorgaande quote plaatste vind ik toch wel erg kwetsend voor anderen, die er mee te maken hebben!

**Geplaatst**: 25-01-13 13:47

Geplaatst: 25-01-13 13:47

44Myrthe44 schreef:
haha, nee dat klopt.
Ik zou iig niet kunnen leven met zo iemand, dat blijkt wel .
Respect voor jou ts!
Is het dan geen optie om nu je taken vol te blijven houden maar ondertussen wel op zoek te gaan naar een eigen plek?

Zo, lekker lomp...
Op een eigen plek is het probleem toch niet opgelost. Het blijft wel haar moeder. Egoistisch; ik ga lekker op mezelf en laat mijn moeder stikken.

**Geplaatst**: 25-01-13 13:49

Geplaatst: 25-01-13 13:49

sannx94 schreef:
Het is zo dat ze niet veel laat merken van haar gevoelens. De oorzaak daarachter weet ik niet.
Als ik vraag of ze me wil helpen.. Dan komt er alleen een diepe zucht en verder geen respons. Vraag ik het nog een keer, krijg ik een giftige blik. Óók als ik al bezig ben met de was opvouwen en er dus ook die visuele prikkel is die jullie (denk ik) bedoelen. Dat maakt het voor mij moeilijk om verder te pushen voor haar hulp. Omdat ik gewoon geen zin heb ik weer diezelfde ruzie

Hoeveel tijd laat je ertussen voor je het weer vraagt?
Kan best zijn dat ze die ene zin nog aan het verwerken is.
1x vragen en na geen antwoord het nogmaals na 5min vragen.
Eens kijken of dat helpt.

Maar meid ik ken je moeder niet, dus kan vanaf hier ook niet haar reacties zien, wat ik erg jammer vind.
Het is indd erg moeilijk voor jullie allen om er correct mee om te leren gaan.
Ik hoop echter dat de huisarts je wel kan helpen om met de juiste mensen in contact te komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-01-13 13:52

Re: Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-01-13 13:52

Meestal toch een minuutje. Dat is in andere situaties meestal wel voldoende.

Zal ik eens iets positiefs plaatsten? Ik ben de laatste maand super actief aan het porten omdat ik wat overgewicht heb waar ik van af wil, en daarin ondersteunt mijn moeder mij wel heel leuk. Ze vind het zelf ook heel leuk en wil me daarin graag helpen en het samen doen $*\o/*$

**Geplaatst**: 25-01-13 13:56

Re: Mijn moeder kwijt..?

Geplaatst: 25-01-13 13:56

Nou sannx dat is al een begin! Super joh, sporten is ook een manier om je hoofd leeg te krijgen en misschien werkt dat ook wel heel motiverend voor je moeder!

**Geplaatst**: 25-01-13 13:56

Geplaatst: 25-01-13 13:56

Misschien proberen meer op positieve te focussen dan op wat er niet goed gaat.
en toch het huishouden minder als jou verantwoordelijkheid te zien... wat natuurlijk lastig is omdat je dat wel zo ziet... ik zou daarover met de huisarts gaan praten. Jij doet nou duidelijk meer taken in het huishouden dan de andere gezinsleden en dat is geen gezonde situatie... voor niemand niet.
Toch iets meer alleen voor je eigen dingen zorgen en minder de rommel van andere tot jouw verantwoordelijkheid maken.

Nomineer dit bericht ×