Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-01-13 16:06

Geplaatst door de TopicStarter : 10-01-13 16:06

troi schreef:
Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

Zit al bijna te janken bij je post. Want dit is inderdaad hoe het nu voelt.. Tegen al mijn principe's eerdere standpunten en eigenlijk alles in...

**Geplaatst**: 10-01-13 16:08

Geplaatst: 10-01-13 16:08

Pff wat lastig zeg.
Mijn zwangerschap was in de eerste instantie ook niet gewenst, in ieder geval niet van mijn kant.
Mijn vriend reageerde wel heel nuchter en vond het wel gelijk leuk.
Ik ging 2 jaar met hem toen (nu inmiddels 7,5) en woonde net 4 maanden samen (toen was ons huis af).
Ik raakte zwanger toen ik 20 was, net 1 jaar klaar met mn opleiding en mn eerste 1,5 jaar contract op zak. Ik stond niet bepaald te springen.
Mijn vriend was 27 toen, werkte al jaren bij dezelfde baas met een vast contract en veel maten van hem kregen ook kinderen.

Ik heb ook de zwangerschapstest 'even tussendoor' gedaan om dat in ieder geval uit te sluiten ivm klachten, werd echter gelijk dik positief. Ik dacht dat ik niet goed zou worden, kreeg gelijk een knoop in mijn maag en dacht oohh nee, dit is toch geen waar? Janken, over de zeik, verschrikkelijk.
Toen al mn moed bij elkaar geraapt en vriend wakker gemaakt (die sliep al, was al 24:00) en die reageerde met "maar schat, das toch helemaal niet erg? Kom nou maar gewoon lekker naar bed en ga maar slapen"

Lekker naar bed?! Slapen?! Ik ben denk ik verwachting godnondeju!!

Ik wilde het niet, veel te jong, net van school enz.
Had ook helemaal geen kinderwens.

Maarja, vriendlief was zo blij en naja, uiteindelijk zouden we toch ook wel 'gewoon' aan kinderen beginnen net als iedereen dus nou ja, of dat ik het nu dan hield of over 3 jaar er aan beginnen, dat maakt dan ook niet zoveel uit.
Zo ben ik er serieus in gegaan.
Kotsmisselijk geweest, kon op een gegeven moment zelfs niet meer plassen zo uitgedroogd was ik, god wat heb ik mijn vriend en die baby vervloekt zeg.

Eigenlijk pas vanaf het moment dat we voor baby spulletjes gingen shoppen en ik haar voelde bewegen begon ik het echt te beseffen en leuk te vinden.

En nu? Nu ben ik al bijna 5 jaar moeder van het allerliefste, knapste, stoerste, mooiste meisje van de wereld!

Nooit gedacht dat ik het zó óntzettend geweldig zou vinden.
Geen seconde spijt gehad en ik ben maar blij dat ze zichzelf zo heeft aangekondigd, wie weet had ik anders nooit aan kinderen durven beginnen en had ik haar nooit gehad.

Het is een óntzettend moeilijke beslissing die je moet maken, zeker als je van de vader niks hoeft te verwachten.
Maar als je toch deep down die moedergevoelens als hebt en je leefsituatie het toelaat en je hebt steun van je omgeving, zou ik het niet zomaar afbreken.
Ja een kind is niet zomaar iets, ze kosten geld, je wereld staat op zn kop want die kleine is het belangrijkst en je zit er voor je leven aan vast, maar een zwangerschap afbreken moet je ook niet te licht over denken.

Ik wens je heel veel wijsheid toe in ieder geval :(:)

Laatst bijgewerkt door ashley1 op 10-01-13 16:12, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-01-13 16:09

Geplaatst: 10-01-13 16:09

TS, ten eerste: veel sterkte met deze moeilijke beslissing. Ik heb begrip en respect voor beide keuzes. Ik was ook een behoorlijke losbol voordat ik mijn zoontje kreeg. Maar het moederschap en alle bijpassende hormonen hebben mij toch wel echt doen veranderen in een oer-moeder. Onderschat jezelf daar niet in hoor.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:10

Geplaatst: 10-01-13 16:10

Het is moeilijk inderdaad.

Ik ben wel blij dat er genegenheid is voor je kind in je buik...het is een onderdeel van jou.
Ik zelf zou het houden...vooral omdat je praat dat je er al een bepaald genegenheid/liefde voor voelt

**Geplaatst**: 10-01-13 16:11

Geplaatst: 10-01-13 16:11

Moeilijk... Sterkte iig, met wat je keuze dan ook zal worden.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:14

Geplaatst: 10-01-13 16:14

Ano28, ik heb het idee dat je toe bent aan een nieuwe fase in je leven en dat het " lot" je geholpen heeft.

Hmmm klinkt zweverig en dat ben ik helemaal niet, en ook niet tegen abortus.

Maar ik proef te veel twijfels en je bent nu misschien een losbol, maar je zegt ook dat dat je niet meer brengt waar je naar op zoek bent.

Als een alleenstaande puber het kan, kan jij het zeker!
Ja het zal zwaar zijn, maar ook een uitdaging.
Maar je hebt de tijd nog even.
Denk er goed overna. Ik wens je veel sterkte en wijsheid.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:15

Geplaatst: 10-01-13 16:15

Jeetje wat een moeilijke situatie, het zal een hele moeilijke keuze worden maar ik denk dat je het echt wel goed gaat doen als je het zou houden.

In ieder geval heel veel succes met de keuze die je gaat maken.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:17

Geplaatst: 10-01-13 16:17

ano28 schreef:
troi schreef:
Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

Zit al bijna te janken bij je post. Want dit is inderdaad hoe het nu voelt.. Tegen al mijn principe's eerdere standpunten en eigenlijk alles in...

Toen ik je openingspost las, had ik het idee dat je ervoor wilde kiezen om het te houden. Pas later las ik dat je er nu juist aan denkt om het weg te laten halen. Dat voelde voor mij een beetje tegenstrijdig (voor zover dat kan hoor, door alleen een stukje tekst. Ik ben geen helderziende)

Jeetje wat een moeilijke keuze zeg! Een ding is zeker, dit gaat je leven hoe dan ook veranderen. Welke keuze je ook maakt.
Ik heb hier zelf geen ervaring mee en kan je ook niet adviseren wat je moet doen. Ik wil je alleen heel veel succes en wijsheid wensen bij het maken van een keuze. Sterkte!

**Geplaatst**: 10-01-13 16:18

Geplaatst: 10-01-13 16:18

Lang geleden heb ik hetzelfde meegemaakt. Mijn toenmalige partner wilde geen gezin en vooral geen kinderen.
Ik was aan de pil, heb hem nooit vergeten, maar was wel ineens zwanger - de kans op zwangerschap is ook met de pil absoluut niet nul. Toen ik het ontdekte heb ik geloof ik drie dagen lang alleen maar gehuild. Ook ik ben naar mijn moeder gegaan (was 25). De huisarts vond dat ik maar abortus moest laten plegen, mijn toenmalige partner en zijn familie ook. Zelf wist ik het niet goed. Ik had mijn universitaire studie na mijn P afgebroken en had een ontzettend slecht betaald baantje (bij mijn partner, ja).
Al snel besloot ik dat ik dat 'kind' toch wilde houden, maakte niet uit hoe. Ik wist dat mijn ouders me zouden helpen en steunen, maar ook dat het niet gemakkelijk zou zijn. Ik wilde geen verantwoordelijkheid voor het kind bij mijn partner leggen, want wilde hem niet binden vanwege de baby. Had geen zin in jarenlange verwijten daarover, dan maar alleen.

Blij was ik absoluut niet in die tijd. Was erg aan het piekeren over hoe het allemaal moest. Op een dag was ik op pad om voor een vriendin die al 7 maanden zwanger was een cadeautje te kopen (ze wilde een roze-wit knuffelkonijn voor haar kind, weet ik nog). Toen ik na lang zoeken het konijn had gevonden zag ik een knuffelpoes zitten op een plankje. Ik vond hem schattig, maar ach, hij was wel 6 gulden, en ik had heel weinig geld. Ik stond in mijn handen met die poes en dacht 'dat heb ik niet echt nodig', om meteen daarna te denken: ' Jawel! Ik krijg ook een baby, deze is voor mijn baby!' Vanaf dat moment begon ik steeds blijer te worden met de baby.

Omdat mijn partner, met wie ik een huis deelde, het kindje doodzweeg (net deed alsof er niets aan de hand was) kon ik er zelden over praten. Tot mijn grote verbazing zei hij op een avond aan de telefoon tegen zijn moeder (ik was toen 6 maanden zwanger): 'natuurlijk gaan we trouwen'. Hij had mij overigens niets gevraagd. Toen ik hem ernaar vroeg zei hij 'dat ik dat toch wel moest hebben begrepen, want als er een baby kwam...' (hij kwam uit een katholiek nest). Kortom, ik moest de bruiloft gaan regelen enzo, zei hij. Zo gezegd, zo gedaan. Er moest ook verhuisd worden, want we woonden in een klein en slecht huurhuis. Ook gedaan en alles ingepakt.

Een drukke en roezige tijd, waarin ik me een breuk sjouwde aan verhuisdozen en druk was met het inrichten van de babykamer.
Toen werd mijn zoon geboren. Je wilt niet weten wat voor geweldigs dat is. De bevalling was uiterst lang (52 uur) en slopend, maar toen hij eenmaal was geboren... onbeschrijflijk.

Later heb ik nog een zoon en een dochter gekregen. Mijn relatie/huwelijk is nooit goed geweest. Ik had nooit met hem moeten trouwen, maar die kinderen zijn alles waard. Ik heb nooit spijt gehad van het besluit om het 'kindje' te houden. Alle drie kinderen zijn nu volwassen en ik ben elke dag ontzettend blij met ze geweest!

Mijn (inmiddels ex-)man kon niet veel met kinderen. Hij ontweek ze zo veel mogelijk. Hij zei dat hij van ze hield, en dat geloof ik ook echt wel, maar hij vond ze te druk en te lastig. De opvoeding kwam vrijwel helemaal op mij neer. Kan me niet herinneren dat hij ooit opstond als een kind huilde, of ermee praatte als er iets was. Hij ging meestal wel mee op vakantie.

Overigens: maak je eigen keuze! en volg vooral je gevoel, dat is de enige juiste keuze die je kunt maken. Wat voor moeilijkheden je ook op de ene of andere weg verwacht.. die lossen zich wel op... komt tijd, komt raad!

**Geplaatst**: 10-01-13 16:24

Geplaatst: 10-01-13 16:24

Als ik je laatste reactie zo lees, krijg ik ook steeds meer het gevoel dat je het niet weg wilt laten halen.
Je zou anders ook het lot kunnen laten beslissen!! Als het niet bedoelt is dat dit kindje bij jou komt, bestaat er de kans dat de zwangerschap op een natuurlijke manier afgebroken wordt....

**Geplaatst**: 10-01-13 16:35

Geplaatst: 10-01-13 16:35

Ik heb zelf geen ervaring met zwangerschap/abortus, maar wat ik wel kan vertellen is dat ik in mijn omgeving heb gezien dat het moedergevoel iets is dat je overvalt eens je je kindje hebt.
En geloof me, op enkele uitzonderingen na, kan iedereen mama zijn.
Ik ken ook meisjes/vrouwen waar de baby ongepland was en je moet hen nu zien! Echte oermoeders die dat geweldig doen (en ondertussen zelfs meerdere kindjes hebben).
De beslissing ligt bij jou en het is niet simpel, maar wat je zegt doet me geloven dat je het ergens diep vanbinnen graag wil, maar gewoon bang bent voor het onbekende.Wel, ik denk dat zelfs koppels die 100% bewust een kindje "maken", twijfels hebben en zich afvragen in hoeverre hun "gelukkig, zorgeloos" leven nog overblijft.
En ja, je leven zal veranderen, je zal 's nachts moeten opstaan, je kan niet meer altijd even wild feesten, maar er zijn ook babysits. Je zegt dat je wel strikt genomen een situatie hebt waarin een kind veilig en goed kan opgroeien.

En dan over de vader. Je had misschien liever gezien dat je kind wat andere genen had meekregen. Er is inderdaad wel een genetische component in karakter, maar als jij je zoon/dochter opvoedt als een zelfbewuste, lieve, aangename jongedame/jongeheer dan kan je al een heel eind komen. Genen zegt niet alles. (Nu even totaal off topic maar bewust alleenstaande moeders die een kind van een donor krijgen kennen het karakter ook niet en daar komen heus niet allemaal mini huftertjes uit!, integendeel!!)

Ik wil je zeker niet dwingen naar een bepaalde keuze, want jij moet bepalen hoe je je leven verder wil invullen. Maar voor mezelf zou ik het niet kunnen om een wonder zo groot als dit te beëindigen (! een kindje dat door de morning afterpil heen toch wil leven is echt een kindje dat er wil zijn! - ook al klinkt dit mega melig).

In elk geval wens ik je veel sterkte bij je beslissing!

**Geplaatst**: 10-01-13 16:37

Geplaatst: 10-01-13 16:37

Wat een mooie posts allemaal! Komt gelukkig overeen met mijn pb's!

**Geplaatst**: 10-01-13 16:39

Geplaatst: 10-01-13 16:39

troi schreef:
Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

Dat is inderdaad exact het gevoel dat ik er ook bij krijg. Denk goed na, want anders krijg je hoe dan ook spijt... Ik wens je sterkte en wijsheid toe!

**Geplaatst**: 10-01-13 16:47

Geplaatst: 10-01-13 16:47

Ik krijg ook het idee dat je dit kindje het liefste wilt houden en ik ga met de andere mee, dat
moederschap zit er als het goed is van nature in en er zullen vast mensen om je heen zijn die
je helpen en steunen waar mogelijk! Ik kan me niet voorstellen dat je over 5 jaar spijt zou hebben
als je het kindje besluit te houden (momenten daar gelaten

). Ik ben trouwens niet tegen abortus.
Laat het bezinken, denk goed na en onthoud; niks is goed of fout, wat je ook besluit.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:49

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 16:49

Nog een dingetje... hoe de vader van het kindje ook mag zijn, het kindje is NIET zijn vader; het is een uniek wezen dat helemaal op zichzelf staat.

Ook ik ben niet tegen abortus... wilde het alleen voor mezelf niet

**Geplaatst**: 10-01-13 16:51

Geplaatst: 10-01-13 16:51

troi schreef:
Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

Dit gevoel krijg ik ook bij de posts van de TS, volgensmij wil je het niet laten weghalen.
Succes met de beslissing TS! Het is en blijft jouw lichaam en leven

**Geplaatst**: 10-01-13 16:52

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 16:52

Het enige wat ik kan zeggen:

Niks is goed, niks is fout. Volg je hart!

Heb zelf er geen ervaring mee maar ik denk dat dit het enigste is wat ik je kan zeggen.

**Geplaatst**: 10-01-13 16:57

Geplaatst: 10-01-13 16:57

Lastige keuze TS. Ik lees meerdere reacties waarin wordt gezegd, volg je gevoel, je wilt geen spijt krijgen. Ik wil hier graag bij opmerken dat de keuze die TS maakt niet alleen gaat over haar leven maar ook over het leven van een ander persoon, namelijk het kindje. Ik vind dus persoonlijk dat naast je eigen gevoel je ook wel degelijk moet kijken naar wat kan ik een kindje bieden. Ben ik er aan toe om ouder te zijn, heb ik daarvoor de middelen (huis,geld), en zijn er mensen in mijn omgeving die me steunen. Alleen je keuze baseren op je eigen gevoel vind ik vrij asociaal naar je eventuele kindje toe....
Succes en ik hoop ongeacht wat dat wordt, dat je zowel voor jezelf als je kindje een goede keuze maakt.

**Geplaatst**: 10-01-13 17:05

Geplaatst: 10-01-13 17:05

Blue_Eyes schreef:
troi schreef:
Volgens mij wil jij dit kindje helemaal niet weghalen...
Begrijp me goed, ik ben absoluut niet principieel tegen abortus maar in dit geval.. Ik proef bij jou vooral veel verwondering en het ontstaan van genegenheid. Ik kan je vooral aanraden om niets haastig te doen. Je bent er vroeg bij en hebt nog bedenktijd. Het is nogal wat om een kindje weg te halen. Elk kindje wordt groot hoor, ook bij alleenstaande ouders. Dat is veel minder moeilijk dan het lijkt!

Dat is inderdaad exact het gevoel dat ik er ook bij krijg. Denk goed na, want anders krijg je hoe dan ook spijt... Ik wens je sterkte en wijsheid toe!

En idem hier...eigenlijk al van je eerste post TS. Ik zie zoals iemand het al omschreef in jouw post eigenlijk niet terug komen "help, ik ben zwanger en ik wil het niet!", maar "help, ik ben zwanger en ik weet niet of ik het ga aankunnen!". En ja, dat ga je zeker aankunnen!

Misschien is het ook geen slecht idee, om in plaats van zoveel mogelijk dingen te ontwijken, je juist eens hélemaal in te dompelen in de babywereld? Dat is misschien confronterend, maar misschien helpt het wel bij de juiste beslissingen. Als je gewoon eens naar babywinkels gaat, contact hebt met zwangere vrouwen, vrouwen met baby's en kleine kinderen, overal informatie opzoekt...wanneer jij door die dingen te doen een totaal gevoel krijgt van "help, bah, dit interesseert me echt niet en dit raakt me niet" of juist dat het stiekem begint te kriebelen en je denkt "hoe zou het bij mij zijn als het er is...", dat helpt misschien ook wel in je keuze.

**Geplaatst**: 10-01-13 17:07

Geplaatst: 10-01-13 17:07

Wat troi schrijft, was precies hetzelfde als ik dacht.
Ik heb het van heel dichtbij meegemaakt dat iemand ongepland zonder relatie zwanger werd. Zelf was ik altijd ook heel stellig, ongewenst zwanger dan laat je het toch weghalen? Maar omdat ik die zwangerschap heb 'meegemaakt' en die persoon tegen mij destijds heeft gezegd dat je gevoelens ook compleet veranderen als het eenmaal gebeurd, ben ik compleet van mening veranderd. De keuze om een abortus te laten doen is zó veel moeilijker als het eenmaal werkelijkheid wordt...

Heel veel succes met je keuze, het lijkt mij zeker geen makkelijke!
Iemand hier zei, dat aan alle twee de kanten de opties spijt hangen, zowel bij abortus 'hoe was mijn leven geweest met kind', als bij het krijgen van het kind. Ik denk dat er veel minder mensen zijn die echt spijt krijgen van een ongepland kind, dan mensen die spijt krijgen van een abortus. Niet dat ik er tegen ben hoor, maar moederinstinct doet rare dingen met je

**Geplaatst**: 10-01-13 17:13

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 10-01-13 17:13

En ik denk dat als je nu al zo twijfelt en het stiekem toch wel ergens ziet zitten, de kans heel erg klein is dat jij zo'n moeder wordt zonder instinct die niet van haar kind kan houden hoor

. Als je al ergens in je hart een emotioneel plaatsje hebt gevonden voor iets wat nu nog zo klein is, gaat het zeker loslopen.

**Geplaatst**: 10-01-13 17:15

Geplaatst: 10-01-13 17:15

Kan je alleen maar even een dikke knuffel aanbieden vanaf hier.

**Geplaatst**: 10-01-13 17:15

Geplaatst: 10-01-13 17:15

Wat een ontzettend moeilijke keuze! Ik kan niet zo veel zeggen want gelukkig heb ik dit zelf nooit meegemaakt. ( hoop ook niet dat het gaat gebeuren) Ik vind het goed van je dat je het aan de vader hebt verteld. Mijn moeder zegt altijd als je twijfelt NOOIT doen. Neem geen overhaaste beslissingen. Ik wil je heel veel sterkte wensen met welke keuze je ook maakt. Volg je hart!

Abortus zou voor mij nooit een optie zijn, het is toch een deel van jezelf wat in je groeit.

**Geplaatst**: 10-01-13 17:17

Geplaatst: 10-01-13 17:17

heb je geen condoom gebruikt terwijl je hem maar een paar maanden kende?
als je het wil houden zit je voor altijd aan die man vast... en kun je het kindje wel een goed leven bieden, denk aan geld, stabiele omgeving, 2 ouders die voor het kind zorgen.. ben je zelf in staat om je eigen leven op te geven en helemaal voor het kindje te leven, niks zal nog het zelfde zijn, alles zal veranderen voor altijd. daarbij is een baby in je eentje opvoeden is ook ongelovelijk zwaar. denk hier goed over na!!!

Laatst bijgewerkt door Vanilla02 op 10-01-13 17:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-01-13 17:18

Geplaatst: 10-01-13 17:18

Ik heb je topic meteen nadat je het had gepost gelezen en heb er de hele middag op zitten broeden. Heb de dingen op pagina 2 nog niet gelezen. Maar ik ben het helemaal eens met Troi.

In al je posts sijpelt een heel klein beetje door dat je hoofd nog denkt: weg, en je hart al denkt: het is mijn kindje. Het is niet erg als je aan dat gevoel toegeeft. Het zal je leven zeker 100% veranderen. Maar is dat erg? Je moet een deel van je levensstijl inleveren, maar krijgt er ook wel héél veel voor terug!
Zou je moeder je steunen als je het hield? Heb je een verder vangnet? Als dat zo is, is het echt te doen om een kindje zonder vader op te laten groeien, het is niet ideaal, maar zeker niet verkeerd!

Ik ken een meisje die pas er achter gekomen is dat ze zwanger was toen ze aan het bevallen was (baarmoeder lag erg ver naar achteren en levensstijl die inhield bijna elke avond stappen, dus niet zo bijzonder dat ze misselijk was enzo.. slikte ook gewoon nog steeds de pil..). Zij had wel eens waar een vaste vriend maar haar studie nog niet af en een kindje pastte echt niet in haar leven. Haar eerste reactie was dan ook: afstaan. Dit heeft ze gedaan en is toen een poosje naar haar ouders gegaan. Daar is ze er achter gekomen dat het haar zo zwaar viel het kindje niet te hebben zelf, ze kon het niet uit haar hoofd zetten en ze kon nog op haar besluit terugkomen en het kindje terug krijgen (je hebt in dit soort gevangen een poos bedenktijd voor het daadwerkelijk wordt geadopteerd, haar besluit was ook binnen 4 dagen gemaakt dat ze het wilde houden). Inmiddels is haar kindje 6 of 7. Ze heeft heel haar leven op zijn kop gezet, maar het is de beste moeder die ik ooit gezien heb. Haar relatie met de vader heeft geen stand gehouden, maar ze heeft geen seconde spijt gehad van haar besluit. En dat terwijl ze met een voldongen feit (kind) zat. Haar familie en die van de vader (en de vader zelf) stonden wel 100% achter haar en hebben haar met alles gesteund, dat maakt wel heel veel uit. Maar het kán dus wel, terwijl zij nou niet het type was dat op dat moment klaar was voor het moederschap, alles behalve zelfs!
- voor degenen die het zich afvragen; ondanks het roken en drinken heeft ze een supergezond prachtig kindje (gelukkig)

Heel veel sterkte met je keuze!

Nomineer dit bericht ×