Bokt.nl

Twiggy2008 schreef:

Ja, ik herken het van vroeger, je verhaal. Ik heb zo'n 15 jaar ernstige boulimia gehad. Ik gaf dagelijks tig keer over, sportte extreem veel en gebruikte laxeertroep, waardoor ik enorm afviel. Ik had een BMI van 18 in mijn slechtste tijd, die ik jarenlang heb weten te handhaven op amper 20. Ik heb alle soorten therapieen gedaan. Van een groepsbehandeling in een kliniek werd ik op zich wel het rustigst, omdat daar controle was. En eigenlijk heb ik het er ook heel gezellig gehad. Ik heb er weer leren lachen met de andere meiden en het was fijn om lotgenoten te leren kennen. Thuis lukte al die eetafspraken me gewoon niet. Met als gevolg dat ik dan weer zo'n behandeling uitgegooid werd. De verslaving was vreselijk, ik dacht dat ik er nooit meer vanaf zou komen. Ik heb wel veel inzicht gekregen in het waarom en in mezelf. De boulimia leverde bij mij ook op dat ik mijn emoties kon verdoven, iets wat ik nodig had om het leven aan te kunnen. Daar ga ik verder liever niet dieper op in, maar dat was de reden dat ik mijn verslaving in stand hield. Ik heb in elk geval moeten leren van mezelf te houden, goed voor mezelf te zorgen, mijn grenzen goed te bewaken. Dat leerde ik eigenlijk pas toen ik zwanger werd van mijn dochter. Toen ging de 'knop' om. Want ik hield zoveel van haar, dat ik wist dat ik op moest houden met mijn zelfvernietiging. En het lukte. Ik ben er nu 8,5 jaar van af. En zelfs in een enorm grote crisis, een scheiding, het verdriet van mijn kind en mezelf, het verlies van ons huis en leven daar, is het me gelukt om er niet meer in terug te vallen. Ik weet dat ik oersterk ben en me moest richten op mijn nieuwe leven. Inmiddels heb ik een leuke flat, waar ik samen met mijn dochter woon en wat echt ons chill plekje is, ik ben weer gelukkig in een volwaardige, fijne relatie en ik heb een fantastische parttime baan. Ik heb fijne mensen om me heen, voel me geliefd en met mijn ex heb ik een goedlopend co-ouderschap. Mijn dochter is dus eigenlijk mijn stok achter de deur geweest en blijkbaar had ik dat nodig. Die jarenlange onrust over eten, heb ik gelukkig niet meer. Ik geniet enorm van lekker (gezond) eten. De weegschaal is de deur uit, mijn kleding is mijn graadmeter. Ook het sporten is gelukkig niet meer van 'moeten', maar mogen. Ik doe nu aan yoga en loop af en toe eens hard. En alleen als ik echt zin heb. Hopelijk kom jij ergens in je leven op een punt dat je weet dat je meer waard bent dan dit. Dat die onrust over eten weg moet. Een eerste stap is hulp zoeken, dan goede hulp krijgen, maar uiteindelijk moet je het zelf doen. En dat is zwaar, maar het kan wel. Je zult je daarna heel trots voelen. Het klinkt raar, maar door die zware periode ben ik wie ik geworden ben. Ik heb er veel van geleerd, vooral ook over mezelf. Ik wens je alle kracht toe, vind het al superknap van je dat je beseft dat het zo niet verder kan. Zet 'm op!!! Ga er voor!! Liefs en sterkte!

mymy schreef:

Heb je geen familie waar je hondje naartoe kan
en je studie mischien uitstellen? of wat thuis maken als dat gaat?

Je hebt trouwens ook nog vele vormen van therapie voor opname ( opname hoeft niet altijd beter te zijn)

vuurneon schreef:

Gezondheid gaat nu voor alles, als je nu tijdelijk je studie even stop moet zetten (bij een decaan kun je dit aangeven) om een gezonde start te maken voor de rest van je leven; so be it.
Ik heb een jaar niet kunnen studeren; gezondheid ging voor. Ik kreeg netjes collegegeld terug gestort, want ik had geen onderwijs genoten. Decaan heeft mij geholpen met van alles toen

Je hebt maar 1 lijf immers!

saskiakefie schreef:

Dit staat in je profiel: Gebruiker is geband, Permanent