Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-10-12 14:01

Geplaatst: 12-10-12 14:01

Ik kan een mooi en vooral intellectueel antwoord geven maar wat dacht je ervan om gewoon in het 'NU' te blijven, TS? Cavaletto geeft het wel aardig aan - je kunt altijd in andere situaties terecht komen dan je had of die je wenst, geen enkel mens krijgt een hypotheek op de toekomst.
Mijn motto is 'NU, dit moment, deze dag!

Heb ik geen dromen? Tuurlijk wel, maar die dromen zijn ook 'doelen' en aan die doelen kan ik alleen 'vandaag', dus 'nu' wat doen. Zolang je vandaag maar met passie leeft, werkt, speelt.. dat is het allerbelangrijkste. De invulling van morgen, of over een maand, een jaar, de toekomst die komt vanzelf. En wat anderen vinden? Screw them, die leven jouw leven niet :))

**Geplaatst**: 12-10-12 14:32

Geplaatst: 12-10-12 14:32

De boeken van Haddon zijn fantastisch

Ik weet niet wat ik wil. Ik ben 27 en al 4 jaar getrouwd. Ik werk vanaf m'n 19de en doe nu pas een opleiding. We hebben nog geen kinderen. Ik lijk een kruising tussen een zeepok en een octopus

De ene dag wil ik huisjeboompjebeestje, de volgende dag heb ik er poep aan en wil ik eerst de hele wereld gezien hebben.

Ik heb genoeg gefeest toen ik 'jong' was, dat hoeft van mij niet meer. Maar het lijkt er niet op dat ik binnenkort een complete burgertr*t ben.

M'n moeder kreeg mij toen ze 23 was. Als iemand mij nu vraagt of het niet eens tijd wordt voor kids dan is mijn eerste reactie: "Ik?! Ik ben zelf nog maar een kind, ik ben potverdorie pas 18." :')

**Geplaatst**: 12-10-12 15:04

Geplaatst: 12-10-12 15:04

Mooie OP

En erg herkenbaar.

Je moet leven in het nu, maar dit is wel een fase waarin je juist ook vooruit moet (wil?) kijken. Wat ga je verder doen, wat wil je en wat kan je? En is het mogelijk om dat wat je kan en dat wat je wilt te combineren, of toch niet? En zo nee, waar ga je dan voor?

En dan hebben we het nog niet eens gehad over dingen waar je niet zelf alles in handen hebt. Een relatie bijvoorbeeld: die moet van twee kanten komen, dus daar is het ook maar afwachten en bekijken hoe het loopt. Je kan zelf alles nog zo goed uitgestippeld hebben, maar het loopt altijd anders dan je denkt.

Ik ben 21 (nog jong voor dit topic), studeer dit jaar af, heb een paar jaar al een heel fijne en stabiele relatie, en daarnaast nog een eigen onderneming. Maar wat wil ik? Tja. Dat is een goede vraag... Soms wil je zoveel tegelijk. Ik wil mijn startende onderneming laten groeien, mijn studie snel en succesvol afronden, stage lopen, een fijne relatie houden en ook nog wat tijd voor mezelf. Maar dat past niet, dus wat streep je weg? Of maak ik mezelf alleen wijs dat het niet allemaal tegelijk kan? Ik weet het niet meer soms

Voorlopig bekijk ik het maar stap voor stap. Dit jaar afstuderen en inschrijven voor een master, en dan ben ik tevreden. Voorlopig :')

En uiteindelijk geldt dit natuurlijk

**Geplaatst**: 12-10-12 15:08

Geplaatst: 12-10-12 15:08

@ Szan, ik heb op vrijdagmiddag vaak meer dit gevoel

**Geplaatst**: 13-10-12 14:47

Geplaatst: 13-10-12 14:47

Wat herkenbaar dit verhaal! Terwijl mijn facebooknewsfeed toch doet vermoeden dat iedereen een perfect leven heeft (waar ik zelf vrolijk aan mee doe trouwens).

De crisisjes hebben bij mij nogal de neiging om zich 's nachts om 2u te openbaren waarbij ik vol paniek wakker schrik en niks meer goed lijkt te komen.
Als ik klaar ben met mijn studie heb ik de studieschuld waarvoor ik toch tenminste de rechtervoorhoef van Totilas kan kopen, ik ben nu 23 (mag ik toch meedoen?) woon op 18m2 en ben de komende twee jaar nog niet financieel onafhankelijk van de overheid. Dit terwijl mijn basisschool vrienden al kleuters hebben, mijn middelbare school vrienden toch al bijna zwanger zijn en de studiegenootjes van mijn vorige,vorige hbo-studie al druk aan het werk zijn in hun eigen praktijk.
Daarnaast bevindt mijn innerlijke ik zich continu in een tweestrijd tussen een drang tot verdere zelfontwikkeling en het geluksgevoel binnen de comfortzone. Ik ben er nog niet uit of ik een octopus ben die zich gedraagd als een zeepok en is een keer los moet laten of een zeepok die probeert een octopus te zijn terwijl die misschien wel het meest tevreden is als hij zich gewoon stevig vasthoud. Of maakt het niet uit welke van de twee ik ben omdat ik daar toch nooit achterkom?

Een voordeel voor mij is het feit dat mijn ouders zich destijds ook niet echt aan de heersende norm hebben gehouden en beide na vwo-universiteit (al dan niet afgerond)-reizen-mbo-mbo biologische boeren zijn geworden en ergens halverwege de 30 kinderen kregen. In dat opzicht loop ik nog op schema en heb ik een duidelijk voorbeeld dat de niet-normale wegen prima kunnen uitpakken. Ze hadden echter allebei al wel een sterke passie voor de natuur en de biologische landbouw waardoor ze deze weg hebben bewandeld, iets wat ik bij mezelf nog niet kan vinden. Daarnaast is hun leven totaal omgegooid toen mijn vader ziek werd en overleed. Een feit wat ervoor zorgt dat ik weet dat hoe je je leven ook plant en wat je ook doet, er situaties komen die buiten je eigen macht liggen en waar je je nooit op had kunnen voorbereiden.

Anders dan TS ben ik de oudste in mijn gezin. Iets wat ook niet altijd fijn is. Als ik straks klaar ben met mijn studie is mijn zusje ook bijna klaar met haar studie. Mijn 4,5 jaar jongere zusje. Wat heb ik gedaan in die 4,5 jaar? Vertel mij het maar, in ieder geval een hoop dingen die zij bij voorbaat al niet nodig heeft.

De milljoenen keuzemogelijkheden herken ik ook. Ja ik ben druk met mijn studie/sporten/sociale leven maar waarom rij ik eigenlijk geen paard meer/ga ik geen piano spelen/volg ik geen schilder,teken of theater cursus en heb ik geen interessante bijbaan? Eigenlijk is er nog wel tijd voor andere dingen.

Overdag is mijn leven trouwens gewoon weer prima. Dan ben ik blij dat ik een HBO studie heb gedaan die ik erg leuk vond en dat ik uiteindelijk ook nog de mogelijkheid heb om de opvolgende universitaire opleiding te doen. Verder heb ik het ook prima naar mijn zin op mijn 18m2 met mijn leuke (al twee jaar langer studerende) huisgenoten. Op dat moment is het niet erg dat ik geen relatie heb of heb gehad zo is het nu eenmaal gelopen. Dan realiseer ik me ook hoeveel geluk ik heb met hoe ik in het leven sta en wat ik kan. Dan heb ik meer rust en ben ik oprecht gelukkig met hoe alles verloopt. Maar zo af en toe ...

**Geplaatst**: 13-10-12 15:08

Geplaatst: 13-10-12 15:08

Wat kun je mooi schrijven. Zou je wat mee moeten doen.

Ik ben nu 25 en ik denk dat ik nu een beetje veranderd ben in een (hoe noemde je het ook al weer?) klampvastige zeepok. Vanaf mijn 14e heb ik een achtbaan leven geleid. Vanaf mijn 18e heb ik mezelf behoorlijk in het diepe gegooid (deels; ik ben ook uit de kast gekomen als bi). Daar begin ik nu uit te klimmen. Ik heb nu een heel duidelijke toekomstvisie voor mezelf.

Ik weet nu precies wat IK wil maar daar ligt dus ook het "probleem". Ik denk niet alleen maar aan mezelf maar ik leef wel voor mezelf en ben helemaal niet bezig met het leven delen met een ander. Dat betekent niet dat ik het niet wil. Ik heb een vriend gehad waar ik wel mijn leven mee wou delen (en mezelf een beetje kwijt raakte). Mede daardoor weet ik gewoon heel goed wat IK wil en nodig heb.

Maar ik heb nog niets nu :')

Ik studeer nog steeds.. Ben nog lang niet klaar.. Studieschuld stapelt zich op.. Woon niet op kamers, heb een appartementje met een huisgenoot dus dat valt wel mee.. Ik heb een hele lieve hond, waarvan ik wel weet dat ze bij me blijft zo lang ze leeft.. Ik heb nog geen rijbewijs en dus ook geen auto.

Ik ga er vanuit dat ik rond mijn 30ste rust heb gevonden, waar/hoe en met wie weet ik nog niet. Dat is zeker 10 jaar later dan mijn ouders.

**Geplaatst**: 13-10-12 20:23

Geplaatst: 13-10-12 20:23

Herkenbaar, en ik denk voor vele twintigers (of dertigers, naargelang).
'vroeger' was het simpel. Ik ging studeren en welbepaald die studie en geen andere. Na het afstuderen gaf ik mezelf 2 à 5 jaar de tijd om 'gesetteld' te zijn en aan het huisje-boompje-beestje te beginnen. Kortom tegen m'n 30ste zou ik de wereld gezien hebben en werd het stilaan tijd voor het burgerlijke leven.
Reality check: studies zijn afgerond maar hebben iets langer geduurd dan voorzien. 2 jaar afgestudeerd en nog lang niet 'gesetteld'. Heb een vaste baan maar geen idee of ik hier blijf of verander. Leuk huurhuisje (geen koop ivm niet weten of en waar ik eens ga blijven hangen), eigen auto en financieel compleet onafhankelijk.
Maar ik heb de wereld nog niet gezien en ben nog lang niet klaar voor het burgerlijke hoofdstuk. Liefde, trouwen, kindjes is al helemaaaal ver weg.
Dusja, eerste grote doel is bereikt maar hoe nu verder is soms wel een vraagteken.
Beste vriendin van vroeger, toen we 16 waren kon het niet gek genoeg, nu getrouwd en kind van ondertussen 5 of 6, oud-klasgenootjes hetzelfde. Huisje gebouwd, getrouwd en paar kinders erbij.
Studiegenoten van de hogere studies zitten in hetzelfde bootje als ik. Net afgestudeerd, beetje ronddobberen en in vriendenkring zien dat iedereen al lang aan het huisje-boompje-beestje verhaal begonnen is.
Misschien ben ik dan wel een gefrustreerde octopus, dan vooral gefrustreerd omdat het windstil lijkt te zijn voor m'n bootje en nog lang geen land in zicht

. Idd, alles willen en wel nù.
Van m'n ouders krijg ik geen 'toen ik jouw leeftijd had' betogen. Die hebben zelf rondgedobberd en de wereld rondgereisd tot ver in hun 30tiger jaren. Zelfs toen ze aan het huisje-boompje-beestje verhaal begonnen was dat al reizend.

Leven in het nù is niet altijd even simpel.

**Geplaatst**: 15-10-12 08:57

Re: 24+

Geplaatst: 15-10-12 08:57

Oei, wat klinkt het herkenbaar: "Op jouw leeftijd was ik al bijna zwanger van de tweede". Ja die heb ik wel een aantal keren gehoord. Evenals alle hints rondom 6 jaar relatie, 3 jaar samenwonen, bijna vaste baan... Heel stabiele situatie. En ook wel altijd mijn ideaalbeeld geweest: studeren, samenwonen, werken, kindjes in de toekomst.
Ja tot ik in die quarterlife crisis kwam. Bijna een jaar lang tegenaan gehikt, tot je tot de conclusie komt dat het echt niet meer gaat. En daar sta je dan; 24 jaar en je gooit alles waar je de afgelopen jaren aan gewerkt hebt overboord. Je hele omgeving in shock. Niet dat ik er een moment spijt van heb gehad. Maar hoe ik mijn toekomst zie dat weet ik vandaag de dag nog niet, nu een maand of 4 na de breuk verder. Ik zit weer bij mijn ouders, welliswaar met een leuke baan maar even volledig in het duister tastend wat ik wil de komende jaren. Voordeel daarvan: alles staat open en alles is mogelijk.

**Geplaatst**: 17-10-12 14:12

Re: 24+

Geplaatst: 17-10-12 14:12

Het is niet toegestaan teksten van anderen te kopiëren en te plaatsen en te doen alsof je het zelf geschreven hebt.

http://www.gay.nl/article/21884//Tim_25

Klampvastige zeepok of gefrustreerde octopus

Nomineer dit bericht ×