Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-10-12 15:30

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 15:30

Heb je dat wel tegen je moeder gezegd?

Want zij kan bijvoorbeeld ook om extra hulp vragen dan.

**Geplaatst**: 07-10-12 15:34

Geplaatst: 07-10-12 15:34

Geloof me maar, je moeder snapt dit echt wel.

Mijn moeder had er ook begrip voor als het mij teveel werd met een fulltime stage, scriptie schrijven, bijbaantje, paarden en ik was al een stukje ouder toen dan jij nu bent.

Zolang jij niets zegt dan denkt je moeder dat het allemaal goed gaat en je het wel aan kunt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 16:10

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 16:10

Soms, als ik het echt niet meer kan en in een keer begin te janken vraagt ze wat er is, meestal vertel ik dan gewoon dat ik het zo rot vind dat mijn tante en oma zo ziek zijn. Meer vertel ik dan ook niet, dat kan ik dan niet. Als ik huil begint mijn moeder vaak ook te huilen, dat maakt het voor mij ook moeilijk omdat ik het dan niet erger wil maken

**Geplaatst**: 07-10-12 16:12

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 16:12

Maar je mag echt wel zeggen dat het teveel is voor je.

Voor je moeder is het ook verdrietig van haar zus en moeder en ze heeft zelf ook een zware operatie gehad. Gewoon eens lekker samen janken, dat kan behoorlijk opluchten. En gooi het er gewoon uit, dan ben je het in ieder geval kwijt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 16:16

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 16:16

Ja, dat klopt ook wel, maar meer dan troosten kan mijn moeder ook niet doen. Ik zou zelf ook niet weten wat ze nog meer zou kunnen doen?

**Geplaatst**: 07-10-12 16:18

Geplaatst: 07-10-12 16:18

appelXbanaan schreef:
Soms, als ik het echt niet meer kan en in een keer begin te janken vraagt ze wat er is, meestal vertel ik dan gewoon dat ik het zo rot vind dat mijn tante en oma zo ziek zijn. Meer vertel ik dan ook niet, dat kan ik dan niet. Als ik huil begint mijn moeder vaak ook te huilen, dat maakt het voor mij ook moeilijk omdat ik het dan niet erger wil maken

Maar hoe moet je moeder dan weten dat het nu allemaal even teveel voor je is? Gewoon eerlijk zijn, echt. Je moeder snapt het ook wel, je bent nog maar 14 en je hoort nog niet volwassen te zijn.
Je moeder kan misschien via de gemeente/huisarts extra zorg regelen

of met haar vriendinnen een soort rooster opstellen?

**Geplaatst**: 07-10-12 16:20

Geplaatst: 07-10-12 16:20

Misschien aan vrienden/familie vragen of ze wat extra kunnen helpen in huis? Dat het voor jou ook wat makkelijker wordt?

En inderdaad, eens kijken of er toch een gedeelte thuiszorg kan komen. Want voor jou kan dit ook niet langer. Je (en je moeder) hebt er niets aan als je er straks echt helemaal doorheen zit. :(:)

**Geplaatst**: 07-10-12 16:22

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 16:22

De huisarts kan ook bij jullie thuiskomen voor een gezamenlijk gesprek en de huisarts weet vaak ook prima welke wegen bewandeld moeten worden voor die hulp en kan ook advies geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 16:24

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 16:24

Mijn moeder wil haar vriendinnen ook niet steeds lastigvallen, ze kan nu wel zelf lopen en eten en drinken pakken, dat scheelt alweer! Onze poetsvrouw komt op dinsdag en vrijdag, die zet de wasmachine dan ook aan enzo. Maar ik zit niet lekker in mijn vel, niet doordat ik thuis veel doe, want dat valt wel mee, maar alles bij elkaar. Ik vraag me steeds af wat het volgende is, wie wordt er nog meer ziek? Wat komt er nog allemaal? Dat zijn mijn grootste zorgen.

**Geplaatst**: 07-10-12 16:27

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 16:27

Is ook rot, ik weet wat je doormaakt. Maar het komt altijd weer op z'n pootjes terecht

maar blijf er over praten, dat is het enige dat echt kan helpen.

Vertrouwenspersoon op school kan ook echt fijn zijn daarin.

Op de universiteit heb ik destijds mijn hele verhaal verteld aan de studie adviseur en dat was zo'n opluchting! Even een andere kijk op zaken en ook weten dat ze mij ook konden helpen als ik bv vertraging op zou lopen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 16:31

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 16:31

Ik wil mijn verhaal ook graag kwijt, maar ik durf er niet over te beginnen. Ik ben in de klas altijd vrolijk, rustig en let goed op, leraren verwachten dan niet dat ik ergens mee zit. Mijn moeder heeft in het begin van het jaar het verhaal gemailt naar mijn mentor en hij weet er ook van.

**Geplaatst**: 07-10-12 16:34

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 16:34

Ik heb er ook flink de moed voor moeten verzamelen hoor! Maar toch maar gewoon een afspraak gemaakt en wat een opluchting. Daar zijn ze echt voor, maar er echt gebruik van.
Dit kost teveel energie om het maar voor je te blijven houden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 16:43

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 16:43

Vuurneon hoe heb je die afspraak gemaakt als ik vragen mag? Gewoon vragen of hij even tijd heeft ?

**Geplaatst**: 07-10-12 16:45

Geplaatst: 07-10-12 16:45

Ik heb een mail gestuurd of ben langsgegaan bij het secretariaat.
Of combi van beide

**Geplaatst**: 07-10-12 20:41

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 20:41

Ik heb ook in een soortgelijke situatie gezeten op jouw leeftijd, alleen dan wel door een andere oorzaak maar moest ook veel doen in huis en maakte veel mee waardoor ik het ook allemaal niet meer zo goed zag zitten. Ik heb toen inderdaad tijdens de mentorles gevraagd of hij even tijd had om te praten en toen is het allemaal wel vanzelf gegaan ook al vond ik het heel moeilijk! Toen hij eenmaal wist wat er speelde vroeg hij wel vaker na de mentorles even van joh hoe gaat het nou, moeten we even zitten? Dus dat is wel heel fijn

**Geplaatst**: 07-10-12 20:54

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 20:54

Ach meisje toch, wat rot. Zoek alsjeblieft hulp! Je zo verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen is ontzettend zwaar op die leeftijd en is iets waar je de rest van je leven last van kan blijven houden, en ik spreek uit ervaring. Ik heb een soortgelijke situatie gehad, ben nu 25 en kan me nog enorm schuldig voelen als ik een keer geen brood heb gesmeerd voor mijn vriend, hoe stom is dat? Maar het komt allemaal doordat je gewend bent geraakt voor iedereen te zorgen en jezelf daarbij wegcijfert en dat mag echt niet. Ik zou inderdaad beginnen met een volwassene in vertrouwen nemen, liefst iemand die buiten jouw situatie staat, dus iemand van school is helemaal goed. Ik weet dat de stap enorm lijkt, maar de opluchting achteraf, alleen al doordat je je verhaal bij iemand kwijt kan, is het meeeer dan waard! En diegene kan dan met jou samen een oplossing bedenken, dat kan vanalles zijn. Praten met een psycholoog, meer hulp in huis, van een professional of van je broer/zus, wat dan ook. Die oplossing komt er. Maar je moet nog één keer dapper zijn, en dit keer voor jezelf! Kop op!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 20:59

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 20:59

Bedankt voor de lieve berichtjes, ik zie een psycholoog wel zitten, een leraar vind ik moeilijk omdat ik ze vaker zie. Ik weet alleen niet hoe ik bij een psycholoog kom. Wie? Waar? Wanneer? Moeilijk.

**Geplaatst**: 07-10-12 21:04

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 21:04

Bij de psycholoog kom je via je huisarts, die schrijft een verwijsbriefje zodat het vergoed wordt door je verzekering. Is niks ingewikkelds, je belt je huisarts voor een afspraak, legt kort je situatie uit en dan zal je huisarts je doorverwijzen naar een (gezins)psycholoog. Soms is hier wel een wachtlijst voor, maar wees gewoon eerlijk over de ernst van je situatie dan kan je vaak al snel ergens terecht. Daarnaast met nog iemand praten, bijvoorbeeld op school of met een familielid is geen overbodige luxe, je hebt echt iemand nodig die je helpt je eigen grenzen te bewaken. PB staat altijd open mocht je je ei kwijt willen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 21:24

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 21:24

Bedant lili!
Ik denk er even over na, ik weet dat ik hulp nodig heb, maar ik wil het niet toegeven. Vroeger was ik dat stoere meisje , altijd buiten te vinden met mijn broers en andere jongens, lekker voetballen. Nu ben ik dat meisje niet meer, en wat baal ik daarvan! Ik herken mezelf soms niet meer. Vroeger stond huilen niet in mijn woordenboek. Vol op je plaat gaan, jammer dan, opstaan en verder gaan.
Nu is alles anders, ik heb tijd nodig om dat te beseffen en daarover te kunnen praten.

**Geplaatst**: 07-10-12 21:48

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 21:48

En dat is vaak het moeilijkste gedeelte, accepteren dat je (tijdelijk) niet meer bent wie dacht te zijn en daarmee aan de slag gaan. Je hebt altijd een bepaald beeld van jezelf, meestal is dat iets waar je ook trots op bent. Niemand zegt graag van zichzelf 'ik heb het moeilijk en ik voel me zwak/eenzaam,' je gelooft altijd liever dat je stoer en sterk bent. En juist door te accepteren dat je nu zwak of eenzaam bent, kun je beginnen met hier iets aan te doen. Alleen al door tegen jezelf te zeggen dat het oké is om je zo te voelen. Het maakt je niet minder stoer door dit toe te geven, sterker nog, je hebt pas echt ballen als je durft te zeggen dat het niet goed met je gaat en hulp te zoeken. Dan hoef je niet gelijk te stoppen met je moeder helpen, dat kun je met alle liefde blijven doen. Maar daarnaast moet je ook aan je eigen gevoel denken en met iemand gaat praten zodat je dit op een gezonde manier een plekje kan geven. Ik was ook altijd mega stoer (jaja), maar de scheiding van mijn ouders heeft me veranderd en daar kan ik niks meer aan doen. Ik heb heel lang geworsteld met dat beeld van mezelf wat zo veranderde, vond dat ik 'beter' was toen ik nog stoer was, maar inmiddels begin ik langzaam juist trots te zijn op mijn gevoeligere en zorgzame kant, en die heb jij ook, anders zou je niet zo goed voor je moeder zorgen. Dat kost tijd, maar besef je dat stoer absoluut niet het beste is wat je kunt zijn, stoer zijn is accepteren dat je ook onzeker bent en opkomen voor je eigen persoontje

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-10-12 22:02

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-10-12 22:02

Klopt helemaal! Ik ben ook wel trots op mezelf, ik kan zeggen dat ik nog steeds stoer ben, alleen dan op een andere manier. Ik ben nooit goed geweest in hulp vragen, dus ook nu niet. Ik baal op zo'n momenten zo van mezelf, ik wou dat ik gewoon kon zeggen dat ik hulp nodig heb. Ik wil dat tegen iemand kunnen zeggen als ik die persoon recht aan kijk , en niet achter de computer via bokt.

**Geplaatst**: 07-10-12 22:12

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 07-10-12 22:12

Je hoeft natuurlijk ook niet letterlijk tegen iemand te zeggen 'ik heb hulp nodig,' dat is heel moeilijk om uit te spreken. Maar als je je verhaal doet bij iemand van school, een psycholoog, of wie dan ook, zal diegene zelf echt wel doorhebben dat je hulp nodig hebt! Maak gewoon een afspraak, ergens, doe je verhaal en dan volgt de rest vanzelf, echt waar!

**Geplaatst**: 08-10-12 14:32

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst: 08-10-12 14:32

Maak gewoon die afspraak bij je mentor/leraar waar je goed mee kunt. Dat je ze elke week ziet is juist fijn, wellicht kunnen zij steun bieden. Vraag gewoon of hij een keer tijd heeft voor je, omdat je iets belangrijks/persoonlijks kwijt wil. Misschien kun je hem eerst het verhaal laten lezen en dat jullie daarna in gesprek gaan? Dan kan hij het gesprek beginnen

Een psycholoog in de arm nemen is ook helemaal geen gek idee, je hoeft alleen maar je huisarts te vragen om een verwijsbrief vanwege veel problemen thuis. Alleen is het nadeel dat er vaak een wachtlijst is.
Ik vind dat je het heel goed volhoudt tot nu toe, maar ik vind ook dat het niet verstandig is om hiermee door te gaan. Je maakt jezelf kapot. :(:)

**Geplaatst**: 08-10-12 14:49

Geplaatst: 08-10-12 14:49

Mag ik vragen waar je woont?

Ik heb op mijn 19e 2 jaar voor een (inmiddels ex-) vriend met lymfeklierkanker gezorgd, dat was naast het huishouden en school ook bijzonder zwaar. Misschien net een andere situatie dan jij, en ik was ook al iets ouder, maar ik begrijp je gevoel heel goed. Ik heb ook regelmatig huilend in bed gelegen omdat ik het gevoel had 'niet meer te kunnen'.

Je moet weten dat huilen niet erg is. Het lost niets op, en als je je zo kl*te voelt, dan lucht het ook niet op, maar je moet weten dat het wel kán. Je bent echt geen loser omdat je huilt oid. Als je moeder meehuilt, dan huil lekker samen. Het is toch ook gewoon een situatie om te huilen? Leun op elkaar, je moeder zal ook veel verdriet hebben, maar jullie hoeven dit echt niet alleen te doen.

Hoe zit het met je broers en zusje? Gaan die hier anders mee om? Of kan je misschien steun/ hulp van hen krijgen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-12 15:33

Re: Ik kan dit niet meer..

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-12 15:33

Ik wil via pb best vertellen waar ik woon Jose, waarom eigenlijk?

Mijn broer is 15 en laat zijn gevoelens niet echt zien, we kunnen samen veel lol hebben maar praten nooit over onze thuissituatie. Mijn zusje van 9 is echt een schatje , doen samen leuke dingen, maar echt steun heb ik niet aan haar.
Jose , de situatie lijkt wel een beetje op die van mij, ik weet dat huilen niet erg is , maar af en toe word ik gek van mezelf als er weer een traan over mijn wangen rolt.

Nomineer dit bericht ×