Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-10-12 22:20

Geplaatst: 06-10-12 22:20

Als het kon zou ik het rouwproces van mensen willen overnemen...ik kan er helaas alleen maar zijn, ik bied een luisterend oor...geef een knuffel of bewaar afstand wanneer men dat liever heeft..

Het allerergste vond ik dat een jonge vrouw haar kindje moest begraven..ik was zo begaan met haar dat ik nu nog een brok in mijn keel krijg als ik er aan terug denk...ik vond het heel erg moeilijk wist me joost niet wat voor houding ik moest aannemen(ik heb ook geen kinderen, kon me daarin moeilijk verplaatsen) het enige wat ik kon doen was haar vasthouden...ik was zo geraakt door haar verdriet..ik huilde mee en soms heb ik dat nog wel in mijn werk als er een oudere overleden is...

Of een mens nu oud of jong is..afscheid nemen en rouwen het hoort bij het leven, net als de dood en de geboorte is het onlosmakkelijk verbonden met het leven.

**Geplaatst**: 06-10-12 22:30

Geplaatst: 06-10-12 22:30

Ik ben er niet veel mee bezig. Ik geloof ook niet dat er iets gaat zijn na de dood. Gewoon alsof je slaapt en niet meer wakker word. Als ik een mooi leven heb gehad lijkt het me niet zo erg.

Wel liefst geen pijnlijke dood, als ik het voor het zeggen heb.

**Geplaatst**: 06-10-12 22:36

Geplaatst: 06-10-12 22:36

Ik ben een enorme controlfreak en vind het echt een afschuwelijk idee dat ik geen controle heb over m'n eigen dood. Ik denk er dan ook dagelijks aan. Je kan op ieder moment zomaar doodgaan, het is eigenlijk een wonder als je de dag levend doorkomt, als je kijkt naar alle mogelijke manieren waarop je kunt sterven

In mijn directe omgeving ken ik veel meer jonge mensen die zijn gestorven dan oude mensen, nog zoiets afschuwelijks. Ik heb echt geen mooi idee bij de dood :')

**Geplaatst**: 06-10-12 22:38

Geplaatst: 06-10-12 22:38

phormicola schreef:
Ik ben een enorme controlfreak en vind het echt een afschuwelijk idee dat ik geen controle heb over m'n eigen dood. Ik denk er dan ook dagelijks aan. Je kan op ieder moment zomaar doodgaan, het is eigenlijk een wonder als je de dag levend doorkomt, als je kijkt naar alle mogelijke manieren waarop je kunt sterven

In mijn directe omgeving ken ik veel meer jonge mensen die zijn gestorven dan oude mensen, nog zoiets afschuwelijks. Ik heb echt geen mooi idee bij de dood

dit heb ik dus ook. Ik vind dat sterfelijkheid een goed iets is hoor, geen twijfel over mogelijk. Maar het idee dat je er geen controle over hebt vind ik afschuwelijk... Dagelijk denk ik er niet aan, maar toch wel wekelijks en dat zijn echt nare momenten

De dood lijkt me niet eng, maar wel het feit dat je kan gaan op een moment dat je daar nog helemaal niet aan toe bent....

**Geplaatst**: 06-10-12 22:45

Geplaatst: 06-10-12 22:45

Ik denk niet veel aan de dood, want ik vind het helemaal niet zo'n ramp, de dood. Ik ben er niet bang voor. Het is niet dat ik dood zou willen, helemaal niet, maar als het zou gebeuren... Tis niet anders

.

Als ik aan de dood denk, dan denk ik aan het praktische. Ik heb bijvoorbeeld een WORD document op mijn computer met de titel "In geval van overlijden" en daar staan dan een aantal wachtwoorden in voor mijn hotmail, Facebook, Bokt, vele andere forums etc, zodat mijn nabestaanden mijn accounts kunnen leeghalen of verwijderen als ze dat willen. Ook heb ik vanwege aan vroegere actieve internetleven veel vrienden gemaakt op het web, die ik 2x in het jaar zie, maar met wie ik voor de rest via msn of FB contact heb en die moeten het dan wel te weten komen. Ik wil niet zomaar verdwijnen op het internet, met mensen die zich afvragen waar ik ben.

Daarnaast heb ik op mezelf gewoond en ook veel vrienden gemaakt in andere steden. Mijn ouders kennen die mensen niet echt. Soms hebben ze iemand 1 of 2x gezien, soms kennen ze iemand alleen van naam, maar vaker hebben ze geen idee met wie ik allemaal omga, dus mocht ik overlijden, zouden die mensen dat normaal niet te weten komen. Ik heb dus in dat document contactgegevens staan van ze, zodat iedereen geïnformeerd word.

Ook staat er wat ik het liefst wil hebben gebeuren met mijn paard, hond en kat, voor zo ver dat dan mogelijk is.

En natuurlijk persoonlijke 'brieven' aan de mensen die mij het meest dierbaarst zijn.

Ik update dit bestand nog best regelmatig. Mijn ouders weten dat het bestand bestaat. Ik vind het zelf een prettig idee, dat als ik kom te overlijden, ik mijn wensen kenbaar heb gemaakt.

Dus als ik over de dood denk.. Dan denk ik aan hoe het allemaal moet en zal zijn als ik weg ben. Het praktische dus.

**Geplaatst**: 06-10-12 22:51

Re: Je eigen dood

Geplaatst: 06-10-12 22:51

dat is wel slim. Helaas is het voor mijn ouders geen bespreekbaar onderwerp.

Best cru, aangezien we allemaal hebben gezien wat voor een rompslomp het was toen mijn stiefvader plotseling overleed. Dat zou ik ze graag besparen. Heb wel eens overwogen om het dan maar met een vriendin te bespreken ofzo, maar dat vind ik ook best een belasting + beetje raar onderwerp

. Mijzelf boeit het ook helemaal niet zo, maar ik denk dat het voornamelijk handig is voor mijn nabestaanden.
Nu ben ik wel wat jong om dood te gaan, en ik snap dat mijn ouders er niet aan willen denken. Maarja, er zijn zoveel mensen die veels te vroeg sterven(en mijn stiefvader was er daar 1 van). Dus in dat geval lijkt het me toch wel zo praktisch

**Geplaatst**: 07-10-12 10:52

Re: Je eigen dood

Geplaatst: 07-10-12 10:52

Het is maar goed dat we er geen controle over hebben, in de meeste gevallen dan, zelfmoord dus niet meegeteld. Want zou je niet heel anders gaan leven als je wist wanneer en hoe je zou sterven?
Ik denk dat je dan pas echt bang zou worden.

**Geplaatst**: 07-10-12 10:58

Re: Je eigen dood

Geplaatst: 07-10-12 10:58

Ik zou dat juist erg fijn vinden, dan weet ik waar ik aan toe ben en hoe ik precies m' n tijd in moet delen :')

**Geplaatst**: 07-10-12 11:02

Re: Je eigen dood

Geplaatst: 07-10-12 11:02

Ik ben panisch voor de dood. Ik dacht er gister nog aan op de snelweg, je zal maar bovenop een ander knallen en huppa..brrr..dat benauwd me weleens. Veel mensen die kanker hebben/hadden en de confrontatie met de dood, wat me aan het denken zet. Ik hoop alleen maar dat het erg mooi en vredelievend is daarboven O:)

**Geplaatst**: 07-10-12 11:02

Geplaatst: 07-10-12 11:02

Ik denk er niet dagelijks aan maar wel wekelijks denk ik. Ik heb sowieso een chronische aandoening met (toch wel) ernstige symptomen. Ook al zeg ik altijd tegen anderen dat het wel mee valt, verbaast het me vaak dat ik nog gewoon rond loopt zonder "al te veel" klachten. Omdat ik ook een ouder ben verloren op jonge leeftijd (13) sta ik er vanaf dat moment veel bij stil. Het kan zo maar gebeuren..

**Geplaatst**: 07-10-12 11:06

Geplaatst: 07-10-12 11:06

Ik ben doodsbang voor de dood

, voor hoe het voelt, voor wat er na de dood wel of juist niet is. Ik krijg het echt Spaans benauwd als ik er aan denk en dat is echt heel vervelend!

**Geplaatst**: 07-10-12 11:09

Geplaatst: 07-10-12 11:09

Ik denk er best wel vaak aan. Ook omdat ik het in mijn werk bijna dagelijks mee maak. Van mensen van 80 jaar tot kindjes van 6 jaar of zelf baby's. Dan ga je zelf ook wel nadenken over de dood en dat je dus allemaal gaat, hoe oud je ook bent. De enige zekerheid die we hebben in het leven is dood gaan.

Ik hoop erg dat er nog " iets " is na de dood. Maar ik denk het niet. Hopen doe ik omdat ik bang ben om dood te gaan. Bang dat het leven wat je nu leeft, dat je dat nooit meer mee gaat maken. Daarom probeer ik wel van elke dag iets moois te maken, hoeveel tegenslagen er ook zijn.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:11

Geplaatst: 07-10-12 11:11

Ik ben niet bang van de dood, maar om te zeggen dat ik er mij neutraal bij voel, nee, dat ook niet. Wat mij het meest benauwd is de gedachte van jong te sterven (daar komen ouders toch nooit bovenop, hun eigen kind begraven)en ook wanneer een zeer pijnlijk en lang proces de onontkomelijk dood voorafgaat, dat je dus echt voortdurend in het volle besef bent dat je tijd gekomen is, dat lijkt me vreselijk.
En waar ik echt een grote angst voor heb is verdrinken, op die manier wil ik echt niet gaan.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:14

Geplaatst: 07-10-12 11:14

Ik denk dat er iets is na de dood... Ben er eigenlijk vrij zeker van hoewel ik nog 1% *twijfel* behoudt...

Ik weet niet wat, maar ik denk het wel.. En hoewel ik er geen paradijsje met rijstpap en gouden lepels van maak in gedachten is het wel een plek waar je rúst vindt.

Rust in zijn puurste vorm.

En daarmee ook geluk.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:15

Geplaatst: 07-10-12 11:15

phormicola schreef:
Ik zou dat juist erg fijn vinden, dan weet ik waar ik aan toe ben en hoe ik precies m' n tijd in moet delen

Denk je?
2 situaties: jij verongelukt over 5 jaar bij een verkeersongeval, hoe zou dat voelen en wat ga je doen?

Of:

in 2065 ga je dood aan een hersenbloeding. Voelt dat niet heel anders?

**Geplaatst**: 07-10-12 11:16

Geplaatst: 07-10-12 11:16

Ik heb nu iets meer dan een jaar mijn oom verloren. Hij is verongelukt met de motor tijdens een fantastisch mooie nazomerdag. Een tractor stak de 80 km weg over zonder goed uit te kijken. Het was een fractie van een seconde en mijn oom kon niet uitwijken. Hij was op slag dood en er was een auto met een arts en verpleegkundigen die het zagen en hun hulp mocht niet meer baten. Dit was een traumatische ervaring voor mij maar ook voor de hele familie. Je denkt weleens: de familie blijft altijd zoals het vroeger ook was en dat iedereen alleen maar ouder wordt. Maar dan veranderd alles in een paar seconden.

Ik heb last gehad van paniekaanvallen in de nacht omdat ik alles voor mij zag. Ik dacht ook vaak aan wat mijn oom die laatste paar seconden zou hebben gedacht.

Nu was er vorige maand een ver familielid (meisje 26) vermoord door haar ex vriend in Johannesburg.
Het is verschrikkelijk om te beseffen dat het meisje juist op het punt stond om weer in NL te komen wonen en dat zou haar redding zijn geweest.

Op dat soort momenten ben je je opeens bewust van je eigen sterfelijkheid en dit moet op den duur ook weer weg omdat je verder moet. Daar ben ik nu mee bezig en dat is soms even heel moeilijk.

Laatst bijgewerkt door BenB op 07-10-12 11:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-10-12 11:17

Geplaatst: 07-10-12 11:17

Ik ben er juist niet bang voor, omdat ik weet dat het zo ineens voorbij kan zijn. Als ik er te lang over na ga denken dan heb ik wel zoiets van shiit hee, hoe zou mijn familie verder gaan? en mijn vriend? En vooral als ik daar aan denk, dan doet iets me wel pijn, want als het in een ongeluk gebeurd, heb ik geen afscheid kunnen nemen. En dat is nog het ergste. Want ik weet wel dat als mijn familie en vrienden weten dat het snel gebeurd is, en dat ik bijna geen pijn heb gehad, ze gewoon verder kunnen met hun leven. En hoe pijnlijk het misschien is om er nu al over na te denken, wanneer ik zou overlijden, dan weet ik dat mijn vriend voor een paar jaar misschien of misschien zelfs maar een paar maanden pijn lijden en gemis,( wat voor mij al lang genoeg is) iemand anders vind waar hij gelukkig mee zal zijn. En misschien komt het wel omdat ik er op voorbereid ben, ik heb de dood van dichtbij gezien en ik heb er respect voor. Ik denk, wanneer je je bang op stelt, je kwetsbaarder bent dan wanneer je respect toont. Ik had een kennis die zo bang was voor de dood, dat ze niet meer durfde te autorijden, niet meer te fietsen, en eigenlijk een kluisenaar werd. Vrienden had ze nog wel, maar toen ze stierf aan een hartstilstand, was ze helemaal alleen, had ze niets spannends gedaan in haar leven want stel je voor wat er had kunnen gebeuren! En dat lijkt mij het meest vreselijke. Het is niet of je dood gaat, en wanneer, wat dat gaan we allemaal. Maar het is Hoe je dood gaat. Alleen, na een leven vol angst. Of overlijden wanneer je nog herinneringen hebt van een prachtig leven, met familie, vrienden, leuke dingen, spannende dingen. Dan kies ik zeker weten voor het laatste.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:20

Geplaatst: 07-10-12 11:20

Ik denk de laatste tijd redelijk vaak aan de dood, maar meer om een praktische reden

Dit is omdat we het de laatste tijd op de uni vrij vaak over mensen hebben die hun lichaam aan de wetenschap hebben gedoneerd (daar kijken wij dan in, die zijn zogezegd 'geprepareerd' zodat ze vaak gebruikt kunnen worden). Dus ik zit er nu ook aan te denken om dit te doen. Maar het nadeel daarvan is is dat je binnen 24 uur in het mortarium van de universiteit moet liggen anders hebben ze er niets meer aan, dus je familie heeft dan niet de mogelijkheid om afscheid te nemen. Verder hebben ze ook liever dat jonge mensen hun organen doneren, en als je dat doet kan je niet meer naar de wetenschap :Y)

pffft. Wat een moeilijkheden allemaal.

Toevallig had ik het gisteren hier nog over. Dat er zoveel mensen zijn die graag dood willen (ouderen), die een mooi leven hebben gehad maar al hun vrienden en familie is dood of zien ze niet meer, kortom ze hebben niets meer om voor te leven. Die vinden het dan gewoon mooi geweest en willen graag waardig sterven, niet als uitgedroogd verpieterd kasplantje. Maar dat mag dan weer niet

daar kan ik me echt niet in vinden, er is werkelijk niemand die er slechter van wordt.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:20

Geplaatst: 07-10-12 11:20

nynke55 schreef:
phormicola schreef:
Ik zou dat juist erg fijn vinden, dan weet ik waar ik aan toe ben en hoe ik precies m' n tijd in moet delen

Denk je?
2 situaties: jij verongelukt over 5 jaar bij een verkeersongeval, hoe zou dat voelen en wat ga je doen?

Of:

in 2065 ga je dood aan een hersenbloeding. Voelt dat niet heel anders?

Nee, dat voelt niet anders. Bij de ene situatie weet ik dat ik relaxtere doelen kan stellen, ik zou bijvoorbeeld geen universitaire studie starten. Bij de tweede situatie kan ik amitieuzere, langere doelen stellen.

Ik ga er gewoon vanuit dat ik oud word hoor, het is niet zo dat ik er met de pet naar gooi ofzo. Maar ik zou het toch echt fijn vinden om het te weten. Ik vind onzekerheid 1 van de ergste dingen in het leven

**Geplaatst**: 07-10-12 11:22

Geplaatst: 07-10-12 11:22

Weten dat je gaat sterven/wanneer je gaat sterven is echt niet geruststellend. En al zeker geen manier om "doelen" te stellen.
Ik houd normaal ook niet van onzekerheid maar betreffende de dood is de onzekerheid juist hetgene wat je er toe zet om dingen nú te doen ipv morgen. Niet weten wanneer je moet gaan zorgt er voor dat je leeft.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:24

Re: Je eigen dood

Geplaatst: 07-10-12 11:24

Het is ook niet makkelijk om uit te leggen hoe ik er tegenover sta, er zijn zoveel nuances...
Ik doe de dingen ook nu, niet morgen of volgend jaar. En toch zou ik het prettig vinden om te weten, of de hele wereld dat nou gek vindt of niet

**Geplaatst**: 07-10-12 11:25

Geplaatst: 07-10-12 11:25

Op zich zijn er wel voordelen voor te noemen hoor. Het lijkt me heeeel naar om te sterven de dag nadat ik mijn diploma heb gehaald -O-

dan ga ik nu gewoon fulltime werken en alle dingen doen die ik leuk vind! Ipv me dood studeren om er vervolgens niets mee te (kunnen) doen.

**Geplaatst**: 07-10-12 11:25

Geplaatst: 07-10-12 11:25

Ik denk er best vaak aan, maar zonder angst. Dood hoort nou eenmaal bij het leven en is in mijn directe omgeving ook al heel veel voorgekomen. Misschien dat ik er daarom regelmatig aan denk. Na alle begrafenissen en crematies ga je toch nadenken over hoe je het zelf zou willen. Of wat je dus absoluut niet wil. Ook denk ik na over wanneer je dood zou willen gaan. Wanneer zou ik het leven niet meer waardig vinden? Wat zou ik doen als ik zou weten dat mijn tijd er binnenkort op zit?

**Geplaatst**: 07-10-12 11:27

Geplaatst: 07-10-12 11:27

Magrathea schreef:
Op zich zijn er wel voordelen voor te noemen hoor. Het lijkt me heeeel naar om te sterven de dag nadat ik mijn diploma heb gehaald dan ga ik nu gewoon fulltime werken en alle dingen doen die ik leuk vind! Ipv me dood studeren om er vervolgens niets mee te (kunnen) doen.

Juistem

Maar goed, het is niet de realiteit en dat besef ik me voor de volle 100%. En toch zou zo' n glazen bol fantastisch zijn

**Geplaatst**: 07-10-12 11:31

Geplaatst: 07-10-12 11:31

Vala schreef:
Ik ben doodsbang voor de dood , voor hoe het voelt, voor wat er na de dood wel of juist niet is. Ik krijg het echt Spaans benauwd als ik er aan denk en dat is echt heel vervelend!

+1! Ik vind het een afschuwelijk idee. Het idee dat ik dan alleen ben en niet weet wat er gaat gebeuren,
ik kan er misselijk van worden.

Hoe vaak denk je aan je eigen dood?

Nomineer dit bericht ×