Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-07-12 09:59

Geplaatst: 28-07-12 09:59

Sterkte met het maken van je beslissing....
ik zou wel gaan, is het niet voor je opa dan wel als steun voor je oma.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:02

Geplaatst: 28-07-12 10:02

magda_90 schreef:
Omdat het mij nu allemaal te veel wordt, wil ik het graag van mij afschrijven. Weken heb ik mij sterk gehouden maar nu wil het niet meer.

Mijn opa en oma wonen 600 km hier vandaan in Duitsland. het zijn oude mensen met mankementen maar ze waren áltijd zo vrolijk.

Tot bijna 2 maanden geleden mijn opa finaal instorte, hij is een ketting roker en het was bekend dat zijn longinhoud afgelopen april nog maar 25% was. Die bewuste dag is hij opgenomen op de IC en vanaf dat moment is hij heel hard achteruitgegaan. 40 kg in totaal afgevallen, en ik kreeg net te horen dat hij niet meer eet, niet meer drinkt en alleen nog maar slaapt en de afgelopen week is hij weer 10 kg afgevallen (zijn dementie blijft ook toenemen)

Nu komt het moment voor afscheid nemen, maar ik weet niet of ik dit wel durf en of ik niet beter het beeld in mijn hoofd kan houden van de laatste keer dat ik hem zag, dat hij mij nog plaagde en kietelde.
Maar als ik niet ga, dan ben ik bang dat ik er spijt van ga krijgen.

Wat moet ik? De doktoren zijn er niet zo zeker van dat hij nog lang heeft dus de tijd spant. Ik weet dat ik moet luisteren naar mijn hart, maar ik hoor "het" niet.

Voor diegene die de situatie kent, wat hebben jullie toen gedaan? En hoe voelt dat nu?

Sorry voor het warrige verhaal.

Ik heb het niet gedaan. Ik herinner me namelijk het laatste wat ik van iemand gezien heb, en dat is bij velen helaas zoals ze in de kist lagen... Dus nee, ik heb geen afscheid genomen van opa vorig jaar. en ik herinner me hem nu zoals hij was vóór hij heel hard achteruit ging. En daar ben ik blij om.

Jij weet zelf precies wat je je herinnerd en wat niet, heb je eerder afscheid moeten nemen en zo ja, hoe zijn daarin je herinneringen? Alleen jij kan bepalen wat voor jou van toepassing is, en als je uitlegd dat je sterkste herinnering de keer is dat je iemand het laatst hebt gezien en je hem graag wilt herinneren zoals hij was voor hij zo ziek werd, dan zal niemand je dat kwalijk nemen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-07-12 10:06

Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-12 10:06

maris76 schreef:
Sterkte met het maken van je beslissing....
ik zou wel gaan, is het niet voor je opa dan wel als steun voor je oma.

Oma mag er niet meer bij, is gecompliceerder verhaal maar die 2 samen werkt niet meer. Zij kan het namelijk niet accepteren dat opa slecht is en probeert er nog steeds mee om te gaan alsof dit alles niet gebeurd en dat werkt niet.

De dood van mijn andere opa en oma heb ik niet bewust meegemaakt, daar was ik te jong voor. Van die opa weet ik alleen nog het beeld van de kist.

Laatst bijgewerkt door magda_90 op 28-07-12 10:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-07-12 10:07

Geplaatst: 28-07-12 10:07

Voor je oma is het misschien wel fijn als je komt.
Je kunt naar het ziekenhuis maar je hoeft jezelf niet te verplichten om naar hem toe te gaan.
De naaste familie steunen, door je aanwezigheid, misschien wel.
Wat je opa betreft, ook al kan hij niet meer reageren en geen herkenning meer geven.
Het gehoor van een mens blijft het langst intact, het kan best zijn dat hij je stem herkent, zonder dat hij kan plaatsen bij wie die stem hoort. Maar een bekende, vetrouwde stem kan iemand wel steunen. Ook al kan die persoon zelf geen reactie meer geven.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:08

Geplaatst: 28-07-12 10:08

Hele moeilijke keus, maar beetje dezelfde situatie als ik toen had met mijn opa, alleen hij woonde wel een stuk dichterbij. Aan de ene kant wilde ik niet, omdat ik hem wilde blijven herinneren zoals hij altijd was, toen hij nog zo gezond was, aan de andere kant is het voor opa niets fijners dan zijn dierbaren om zich heen te hebben, dementerende ouderen kunnen dat misschien niet meer aangeven, maar ik weet zeker dat ze het wel voelen als je bij hun bent. Heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:09

Geplaatst: 28-07-12 10:09

Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn opa, mocht niet van mijn ouders (was nog erg jong) aan de ene kant vind ik het wel fijn omdat ik hem herinner zoals hij was, aan de andere kant knaagt er al ruim 20 jaar een rot gevoel. Mijn opa heeft ook geen graf o.i.d dus kan nergens heen om alsnog afscheid te nemen.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:12

Geplaatst: 28-07-12 10:12

Ik heb ook zoiets meegemaakt. Ik ging elke week wel een keertje naar mijn oma, ze was nog altijd heel fit. Maar de laatste week/paar dagen voor haar overlijden ging zo zover achteruit, dat ik ervoor heb gekozen om haar niet meer te zien. Anders zou ik DAT beeld steeds voor me zien, in plaats van de gezonde, vrolijke oma. Ze had evengoed in die dagen veel familie om haar heen, dus ik had geen schuldgevoel. Na haar overlijden heb ik haar wel gezien, toen zag ze er ineens weer heel vredig uit, een 'fijn' beeld

ik ben blij dat ik die keuze toen heb gemaakt.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:12

Geplaatst: 28-07-12 10:12

Ik zou wel afscheid nemen, anders krijg je er spijt van...

**Geplaatst**: 28-07-12 10:15

Geplaatst: 28-07-12 10:15

Ik verbaas me er eigenlijk een beetje over dat mensen in zo'n situatie aan zichzelf denken en dat zij een fijn gevoel 'moeten' hebben, ipv aan diegene die gaat overlijden en zijn naaste familie (zoals in dit geval je oma).... Is het niet ergens een beetje logischer te kijken wat voor hen het meest fijne is, ipv voor jezelf? Geen aanval, eerder oprechte verbazing...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-07-12 10:20

Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-12 10:20

Solleke_Noah schreef:
Ik verbaas me er eigenlijk een beetje over dat mensen in zo'n situatie aan zichzelf denken en dat zij een fijn gevoel 'moeten' hebben, ipv aan diegene die gaat overlijden en zijn naaste familie (zoals in dit geval je oma).... Is het niet ergens een beetje logischer te kijken wat voor hen het meest fijne is, ipv voor jezelf? Geen aanval, eerder oprechte verbazing...

Ik snap je bericht. Mijn ouders en oudste zus zijn afgelopen weken al diverse keren op en neer gereist en zij hebben al min of meer afscheid genomen. Mijn oma beseft dit hele gebeuren nog niet, zij wil het maar niet accepteren en is daardoor moeilijk 'bereikbaar' waardoor ze ook niet vaak bij opa is.

Dit afscheid is dus eigenlijk bedoeld voor mij en mijn middelste zus. Zij gaat wel, maar ik twijfel.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:23

Re: Wil ik afscheid nemen van opa?

Geplaatst: 28-07-12 10:23

Maar bedenk wel, als je nu niet gaat, er straks wel een begravenis is, als je opa overleden is.
Dan wordt dat misschien nog wel moeilijker voor jou, als je nu niet naar hem toe gaat.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:24

Geplaatst: 28-07-12 10:24

Mijn opa (overgrootvader die mij heeft opgevoed) is heel plots en onverwachts overleden. Ik heb geen enkele kans gehad om afscheid te nemen en daar heb ik het nog jaren moeilijk mee gehad. Als je de kracht kunt vinden, zou ik zeker gaan. (en als je dat niet kan, dan geeft dat helemaal niet :(:)

)

Heel veel sterkte meisje!

**Geplaatst**: 28-07-12 10:26

Geplaatst: 28-07-12 10:26

magda_90 schreef:
Solleke_Noah schreef:
Ik verbaas me er eigenlijk een beetje over dat mensen in zo'n situatie aan zichzelf denken en dat zij een fijn gevoel 'moeten' hebben, ipv aan diegene die gaat overlijden en zijn naaste familie (zoals in dit geval je oma).... Is het niet ergens een beetje logischer te kijken wat voor hen het meest fijne is, ipv voor jezelf? Geen aanval, eerder oprechte verbazing...

Ik snap je bericht. Mijn ouders en oudste zus zijn afgelopen weken al diverse keren op en neer gereist en zij hebben al min of meer afscheid genomen. Mijn oma beseft dit hele gebeuren nog niet, zij wil het maar niet accepteren en is daardoor moeilijk 'bereikbaar' waardoor ze ook niet vaak bij opa is.

Dit afscheid is dus eigenlijk bedoeld voor mij en mijn middelste zus. Zij gaat wel, maar ik twijfel.

Ik snap je wel... maar ik kan enkel antwoorden vanuit mijn eigen ervaring. Mijn mama is overleden toen ik 14 jaar oud was, en ik wou dat ik de dagen ervoor bewuster had beleefd... het zal voor iedereen anders zijn, maar elke seconde wordt ineens belangrijk als ze er niet meer zijn, maar dan kan je het niet meer terugdraaien...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-07-12 10:38

Re: Wil ik afscheid nemen van opa?

Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-12 10:38

En daarom twijfel ik zo. Ik moet voor mijzelf nu uitmaken of ik de geleefde seconden wil onthouden of de toekomstige seconden.

Ik wil jullie ook nog allemaal sterkte wensen met het geleden verlies.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:42

Geplaatst: 28-07-12 10:42

Solleke_Noah schreef:
Ik verbaas me er eigenlijk een beetje over dat mensen in zo'n situatie aan zichzelf denken en dat zij een fijn gevoel 'moeten' hebben, ipv aan diegene die gaat overlijden en zijn naaste familie (zoals in dit geval je oma).... Is het niet ergens een beetje logischer te kijken wat voor hen het meest fijne is, ipv voor jezelf? Geen aanval, eerder oprechte verbazing...

Ik vind van niet. Als ik mijn situatie even neem als voorbeeld, mijn oma lag al in een soort coma achtige slaap. Verder had ze veel kinderen (+ aanhang) en deze waren er allemaal bij. Dus ik vind mezelf dan niet egoïstisch ofzo dat ik de laatste paar dagen niet meer ben geweest

**Geplaatst**: 28-07-12 10:44

Geplaatst: 28-07-12 10:44

Ik zou wel gaan, jij hebt de kans om afscheid te nemen.
Zoveel mensen krijgen die kans niet omdat hun geliefde onverwachts overlijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-07-12 10:44

Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-12 10:44

Ik denk dat ik "mijn" klink heb gevonden, wat de keus zo moeilijk maakt. Sinds deze situatie enkele maanden geleden begon, kamp ik met verschrikkelijke nachtmerries over mijn opa, ik zie hem dan het ene moment kerngezond en het volgende moment zwaar toegetakeld van de kanker op het bed. Dat beeld valt niet te omschrijven.
Ik denk dat mijn nachtmerrie werkelijk wordt als ik hem nu opzoek.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:46

Geplaatst: 28-07-12 10:46

ik heb het wel gedaan en ben daar blij om. Gewoon omdat het fijn was nog e.e.a. te zeggen, en geen spookbeelden te hebben over hoe het geweest kon zijn maar met eigen ogen de realiteit te zien. Dat ze er niet meer als zichzelf uitzag maar dat het goed was, dat ze klaar was om te gaan. Nooit meer enig vraagteken over gehad en ben altijd dankbaar geweest dat ik afscheid heb mogen nemen en ze niet ineens uit mijn leven gerukt werd, ook al zagen we elkaar nauwelijks...

**Geplaatst**: 28-07-12 10:46

Geplaatst: 28-07-12 10:46

Ik had mijn opa al een paar maanden niet meer gezien, en werd gisterochtend gebeld dat ik maar afscheid moest gaan nemen, hij zou niet lang meer hebben. Een paar uur later werd ik teruggebeld dat hij was overleden. Ik kan geen afscheid meer nemen, en dat is heel jammer, als je de kans hebt doen!

**Geplaatst**: 28-07-12 10:52

Re: Wil ik afscheid nemen van opa?

Geplaatst: 28-07-12 10:52

Ik zeg doen! Er naar toe gaan. Je problemen niet ontvluchten. Denk zelf dat je opa het erg fijn zal vinden als hij je nog 1x heeft gezien, ook al denk je dat hij het besef niet meer heeft dat hij je nog kent. Meestal is er toch nog wel een stukje herkenning! Soort van gevoelskwestie. Ik weet dat het moeilijk is en ik heb al meerdere keren in jou situatie gezeten, zowel prive als werk. Maar toch zeg ik doen en net wat eerder ook al geschreven is....afscheid nemen kan maar 1x.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:54

Geplaatst: 28-07-12 10:54

heel erg veel sterkte.
ik zou zelf wel afscheid nemen.

**Geplaatst**: 28-07-12 10:57

Re: Wil ik afscheid nemen van opa?

Geplaatst: 28-07-12 10:57

Ik ben bij mijn Oma en Zus van mn opa niet geweest gewoon omdat ik het beeld voor me wilde houden hoe ik ze kende, niet met overal slangetjes enz.
Heb er ook geen spijt van

Sterkte!

**Geplaatst**: 28-07-12 11:13

Geplaatst: 28-07-12 11:13

Solleke_Noah schreef:
Ik verbaas me er eigenlijk een beetje over dat mensen in zo'n situatie aan zichzelf denken en dat zij een fijn gevoel 'moeten' hebben, ipv aan diegene die gaat overlijden en zijn naaste familie (zoals in dit geval je oma).... Is het niet ergens een beetje logischer te kijken wat voor hen het meest fijne is, ipv voor jezelf? Geen aanval, eerder oprechte verbazing...

Dat bedenk ik me ook bij sommige reacties, het gaat er niet alleen om wat jij goed, beter en makkelijker is.
Maar hoe zal zo iemand zich voelen als een persoon die die lief heeft niet afscheid komt nemen.
Maar goed ieder maakt hierin zijn eigen keuzes.

**Geplaatst**: 28-07-12 11:22

Geplaatst: 28-07-12 11:22

magda_90 schreef:
Ik denk dat ik "mijn" klink heb gevonden, wat de keus zo moeilijk maakt. Sinds deze situatie enkele maanden geleden begon, kamp ik met verschrikkelijke nachtmerries over mijn opa, ik zie hem dan het ene moment kerngezond en het volgende moment zwaar toegetakeld van de kanker op het bed. Dat beeld valt niet te omschrijven.
Ik denk dat mijn nachtmerrie werkelijk wordt als ik hem nu opzoek.

Volgens mij verwoordt je hier de stem van je hart... Je wilt dat beeld niet echt zien. Mijn advies: volg je hart!

**Geplaatst**: 28-07-12 11:32

Re: Wil ik afscheid nemen van opa?

Geplaatst: 28-07-12 11:32

Opa is dement, en heeft gezien zijn fysieke en mentale toestand hoogstwaarschijnlijk geen of nauwelijks benul van wie er wel of niet langskomen om afscheid te nemen. En als ie dat al wel heeft, zal hij daar hoogstwaarschijnlijk op dit moment weinig van vinden. Dus ja, het gaat hier om wat TS wil en voelt.

Als ik haar was zou ik wel naar Duitsland gaan en daar ter plaatse beslissen wat ze wil
naar opa gaan om afscheid te nemen, de werkelijkheid ziet er waarschijnlijk een stuk beter uit dan haar nachtmerries
tijd doorbrengen met oma die zich volgens mij op dit moment redelijk eenzaam en onbegrepen moet voelen
ergens anders, bijv. in het bos tijdens een wandeling, in gedachten afscheid nemen van opa, eigenlijk zoals TS nu al voortdurend doet

Nomineer dit bericht ×