). Ze kan dus in principe zelf naar de wc, deur staat open, verkleiner ligt erop, afhankelijk van de kleding die ze aan heeft kan ze zelf alles omlaag/uit doen (dat duurt dan soms wel net iets te lang, dus het is toch handig als ik haar daar even bij kan helpen).
Ze heeft ook sterk de neiging om tijdens het eten aan te geven dat ze moet (denk aan; 5x in 10min).
sayenti schreef:Klein tipje: Door dat mijn moeder ooit onthaalmoeder is geweest weet ik dat kindjes hun voetjes op de grond moeten kunnen plaatsen dat dit makkelijker gaat bij de grote behoefte.
Dat wist ik niet! Maar klinkt ergens wel logisch. Dus een krukje voor 't toilet laten staan. Thanks
We proberen haar ook af te leiden, liedje zingen, boekje kijken. Tanden poetsen doen we ook op de wc. Zodat ze langer dan 1sec blijft zitten
Ik heb echter het idee dat het afleiden niet echt helpt om ook daadwerkelijk wat te laten gebeuren. Als ze bijv een half uurtje voor de tv zit, hoeft ze nooit. Maar als ik aardappels sta te schillen, zij samen met mij een boekje wil lezen en ik dus zeg dat dat even niet kan, begint ze te panieken. Hmmm
Ohja, ashley, uiteindelijk is jullie dochter door je vriend toch 'voor het blok gezet'? (briljant verhaaltje trouwens
) En het werkte in haar geval. Mbt het 'er aan toe zijn' en dat zelf aangeven, ik vraag me af hoeveel kinderen daadwerkelijk op een dag komen melden dat ze geen luier meer aan willen? Zonder stimulans uit de omgeving (dus o.a. ouders)? Maar dat is weer een zijspoortje
Urielle schreef:De leeftijd van 2,5 vind ik overigens prima(...)
Nou ja, 2,5 of niet, ze moeten er toch wel voor openstaan, anders werkt het niet. Blijkbaar is het een soort terugkerende 'loop', steeds komt er een moment dat ze er aan toe zijn en daar kun je gebruik van maken, maar dat moment gaat ook weer voorbij. En komt weer terug na een aantal weken/maanden? Het is als een trein of bus, waar je op kunt stappen
; dat wilde ze ook wel!!
??!"
!
Ze kleedde zichzelf ineens helemaal uit, nou ja, ga vooral lekker je gang
). Ze ik vermoedelijk bang dat het pijn doet en gaat daarvan panieken, zodra ze ook maar 1 darmkrampje heeft. Als het dan echt gebeurt, 'overkomt' het haar ook echt ipv dat ze het zelf bewust kan laten gebeuren. Dat vindt ze heel erg vervelend natuurlijk (ze vindt het ook heel erg als het misgaat, dus in haar broek, terwijl wij daar nooit moeilijk over doen).