Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-12 13:03

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-12 13:03

Ja en ik leef al zo systematisch (volgens plan) dat het er ook neit beter op word.. Kijk niemand vind overgeven fijn, maar zodra mijn zusje iets niet lust en kokhalzend aan tafel zit dan duik ik snel onder de tafel. Dus ik zie zelf wel iin dat het niet hoort.

**Geplaatst**: 28-05-12 16:59

Geplaatst: 28-05-12 16:59

Dat is al een begin

Zou morgen gewoon even langs de huisarts gaan en aangeven dat je erg last hebt van die angst

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-12 17:01

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-12 17:01

Lady_M schreef:
Dat is al een begin Zou morgen gewoon even langs de huisarts gaan en aangeven dat je erg last hebt van die angst

Kan morgen niet, heb dan examen.

Zal er eens eerst met me ouders er eens over hebben

**Geplaatst**: 28-05-12 17:13

Geplaatst: 28-05-12 17:13

Nee dan zou ik het ook niet doen :')

Examens zijn toch iets belangrijker haha

Goed dat je het je ouders vertelt! Dat zal vast opluchten

**Geplaatst**: 28-05-12 17:23

Geplaatst: 28-05-12 17:23

Ik heb er ook last van.. Al 11 jaar niet meer overgegeven geloof ik. Ik vermijd OV het liefst, buikpijn als ik uitga omdat ik bang ben mensen tegen te komen die overgeven of het op straat te zien liggen.. Het beïnvloed mijn leven iig wel voor een groot deel. Gestopt met de opleiding Doktersasisstente mede om deze reden

Word al misselijk als ik het op tv zie en ook bang voor zwangerschap of inderdaad, als je kinderen hebt en die moeten overgeven.

Een psycholoog zou kunnen helpen. Ik kan de stap niet zetten, maar wie weet heb jij er iets aan! En anders moet je er helaas gewoon mee leven.

**Geplaatst**: 28-05-12 18:52

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 28-05-12 18:52

Ik heb het ook. En weetje TS, na 1½ jaar in (cognitieve gedrags-)therapie bij een psycholoog is het toch een stuk verminderd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-12 20:01

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-12 20:01

Rianne_ schreef:
Ik heb er ook last van.. Al 11 jaar niet meer overgegeven geloof ik. Ik vermijd OV het liefst, buikpijn als ik uitga omdat ik bang ben mensen tegen te komen die overgeven of het op straat te zien liggen.. Het beïnvloed mijn leven iig wel voor een groot deel. Gestopt met de opleiding Doktersasisstente mede om deze reden Word al misselijk als ik het op tv zie en ook bang voor zwangerschap of inderdaad, als je kinderen hebt en die moeten overgeven.

Een psycholoog zou kunnen helpen. Ik kan de stap niet zetten, maar wie weet heb jij er iets aan! En anders moet je er helaas gewoon mee leven.

Heb het m'n moeder verteld. Ze vind therapie, wel flauwekul. Maar ik snap dat wel want het komt wel uit het niets dat ik er ineens over begin(over therapie enz.).
Ze zegt dat ik mezelf er overheen moet zetten en vooral als iemand overgeeft. Dus ik moet er vooral zelf aanwerken en dat heb ik nog niet gedaan. Dus laat ik eens vanaf vandaag bij mezelf beginnen.

@ Rianne_ kwam er veel overgeef van toepas in de opleiding? omdat ik die opleiding ook ga doen...

**Geplaatst**: 28-05-12 20:11

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 28-05-12 20:11

Ik heb ook emetofobie.
Gelukkig niet meer zo heftig, maar er zijn tijden geweest dat ik nergens heen wilde, want oei, stel dat ik zou moeten overgeven... Auto rijden kon helemaal niet, stel dat ik misselijk werd.. Ik zat liever niet in ruimtes waar je niet zomaar weg kon gaan. En met alles wat ik deed hield ik er wel weer rekening mee.

De mensen die zeggen: 'Zo vaak moet je toch niet overgeven, dan is therapie ook niet nodig'
Tja... Als de gedachten hierover toch je gewone leven gaan beheersen, dan zou ik gewoon op zoek gaan naar een goede psycholoog. Mij heeft het veel geholpen

Even een vraagje: waarom ben je bang om over te geven? Vind je het gevoel vervelend, of iets anders? En ben je vaak misselijk?

iig veel sterkte ermee!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-12 20:18

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-12 20:18

Greek schreef:
Ik heb ook emetofobie.
Gelukkig niet meer zo heftig, maar er zijn tijden geweest dat ik nergens heen wilde, want oei, stel dat ik zou moeten overgeven... Auto rijden kon helemaal niet, stel dat ik misselijk werd.. Ik zat liever niet in ruimtes waar je niet zomaar weg kon gaan. En met alles wat ik deed hield ik er wel weer rekening mee.

De mensen die zeggen: 'Zo vaak moet je toch niet overgeven, dan is therapie ook niet nodig'
Tja... Als de gedachten hierover toch je gewone leven gaan beheersen, dan zou ik gewoon op zoek gaan naar een goede psycholoog. Mij heeft het veel geholpen

Even een vraagje: waarom ben je bang om over te geven? Vind je het gevoel vervelend, of iets anders? En ben je vaak misselijk?

iig veel sterkte ermee!

Ik weet niet waarom ik bang ben, kijk zodra ik zelf overgeef dan is dat zo en dan is dat gebeurt, maar dan ben ik meestal wel ziek al geef ik over en drink en eet ik heel de dag niets erna, bang dat het weer gebeurt, Ik vind het denk gewoon heel vies en er eng uit zie, want het is niet iets wat je dagelijks ziet... In de auto zitten kan ik wel , en mijn zusje moest 2 jaar geleden ook overgeven in de auto, dan kijk ik naar buiten en houd ik mijn oren dicht.. Maarja..

**Geplaatst**: 29-05-12 06:14

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 29-05-12 06:14

Ruby, ik volg ook de opleiding doktersassistente en ik heb nog nooit te maken gehad met overgeven

Ik denk dat je dat meer tegen komt als verpleegkundige, dan doktersassistente

Dus laat je aub daardoor niet tegenhouden.

**Geplaatst**: 29-05-12 11:19

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 29-05-12 11:19

Ik heb deze angst tot mijn 21 gehad, heb hem gehad zolang ik me kan herinneren. Het schijnt dat ik ooit op de peuterspeelzaal een keer ben gaan kotsen van een fruithapje en dat het sindsdien "raak" was. Dat incident herinner ik me niet meer, maar wel dat ik nooit maar dan ook nooit fruit wou eten, heb heel wat klappen ge-incasseerd, heb uren aan tafel gezeten en verzin het wat nog meer, maar ik at het niet, achteraf vetelde me moeder dus dat het dus daar door kwam.
Ik was bang om zelf over te geven maar net zo bang om anderen dat te zien doen. ALs ik eens wat op straat had zien liggen ging ik daar weken niet meer langs (zelfs een plas milkshake kon ik compleet van in paniek raken) wist het verschil niet meer tussen honger en misselijk waardoor ik voor de zekerheid maar helemaal niet meer at, het was echt HEL. Was altijd aan het opletten of mensen wel normaal aten en niet bleek zegen of vaker slikte dan anders. Uiteindelijk kreeg ik op mijn 21e een virus (geen buikgriep maar voor de mensen die er bang voor zijn zal ik de naam niet noemen, kan wel via pb) waardoor ik minstens 5 keer per dag over de wc hing. Ik heb sirieus zelfmoord overwogen zo erg was het voor me, dit wilde en kon ik niet. Uiteindelijk was ik zo moe van alles dat het me eigenlijk niet meer boeide, dat het alleen nog lastig was dat ik me bed uit moest. Sindsdien ben ik er vanaf.
Echtwaar, het was zeker niet makkelijk en een erg lange weg, maar er gaat een complete nieuwe wereld voor je open. Ben nu zelf zwanger, nou dat had niemand ooit voor mogelijk gehouden vroeger

**Geplaatst**: 29-05-12 11:25

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 29-05-12 11:25

Ik heb het denk ik ook in lichte vorm. Als ik iemand zie over geven wordt ik echt hysterisch. Gelukkig hoef ik zelf bijna nooit over te geven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-05-12 18:19

Geplaatst door de TopicStarter : 29-05-12 18:19

Zonnebloem schreef:
Ik heb deze angst tot mijn 21 gehad, heb hem gehad zolang ik me kan herinneren. Het schijnt dat ik ooit op de peuterspeelzaal een keer ben gaan kotsen van een fruithapje en dat het sindsdien "raak" was. Dat incident herinner ik me niet meer, maar wel dat ik nooit maar dan ook nooit fruit wou eten, heb heel wat klappen ge-incasseerd, heb uren aan tafel gezeten en verzin het wat nog meer, maar ik at het niet, achteraf vetelde me moeder dus dat het dus daar door kwam.
Ik was bang om zelf over te geven maar net zo bang om anderen dat te zien doen. ALs ik eens wat op straat had zien liggen ging ik daar weken niet meer langs (zelfs een plas milkshake kon ik compleet van in paniek raken) wist het verschil niet meer tussen honger en misselijk waardoor ik voor de zekerheid maar helemaal niet meer at, het was echt HEL. Was altijd aan het opletten of mensen wel normaal aten en niet bleek zegen of vaker slikte dan anders. Uiteindelijk kreeg ik op mijn 21e een virus (geen buikgriep maar voor de mensen die er bang voor zijn zal ik de naam niet noemen, kan wel via pb) waardoor ik minstens 5 keer per dag over de wc hing. Ik heb sirieus zelfmoord overwogen zo erg was het voor me, dit wilde en kon ik niet. Uiteindelijk was ik zo moe van alles dat het me eigenlijk niet meer boeide, dat het alleen nog lastig was dat ik me bed uit moest. Sindsdien ben ik er vanaf.
Echtwaar, het was zeker niet makkelijk en een erg lange weg, maar er gaat een complete nieuwe wereld voor je open. Ben nu zelf zwanger, nou dat had niemand ooit voor mogelijk gehouden vroeger

Nou ik hoop dus nooooit dat ik een over ander gekvirus krijg... wil je pben wat voor virus je had?? Ik heb idd ook kijken of mensen zich niet verslikken en als ze beginnen te hoesten ben ik ook weg...

**Geplaatst**: 30-05-12 09:46

Geplaatst: 30-05-12 09:46

Ik zou ook naar de HA gaan, neem je moeder desnoods mee zodat ze de mening van je HA ook hoort.
Vertel dan ook echt álles. Ik hoor namelijk door dit topic heen dat je het zelf ook een klein beetje wegwuift. En als jij zegt: ja, ik vind overgeven vies en zie/hoor het liever niet. Dán is het flauwekul om psychische hulp te zoeken.
Maar geef jij aan dat je je dag er echt aan aanpast en dus inderdaad die ene lepel niet meer durft te gebruiken, geen spaghetti meer durft te eten en die pyjama niet meer aan durft te trekken, jezelf uithongert als je ziek bent zodat je maar niet nog een keer over zou hoeven geven, dán word je een stuk serieuzer genomen.

Het kan namelijk ook erger worden (en dan durf je straks een hele hoop dingen niet te eten/te gebruiken). Beter voorkomen dan genezen

**Geplaatst**: 30-05-12 10:28

Re: Angst voor overgeven.

Geplaatst: 30-05-12 10:28

Ik heb het ook, maar niet zo erg als jij. Het beheerst mijn leven gelukkig ook niet. Wel ben ik als de dood om zelf ziek te worden. Verkoudheid, hoofdpijn maakt me niet uit, maar zolang ik ook maar iets met m'n maag voel raak ik in paniek. Gelukkig heb ik dat niet vaak en heb ik ook al 9 jaar ofzo niet meer gekotst.
Uitgaan vind ik veel te leuk om niet te doen. Zodra ik zie dat iemand over z'n nek gaat, kijk ik wel de andere kant op, mijn vriendinnen waarschuwen me dan ook. Maar ik ren niet gillend weg ofzo.
Thuis is er gelukkig bijna nooit iemand ziek, maar als dat zo is dan sluit ik me boven op m'n kamer op met een kussen op m'n oren

. Ik vind het echt niets, die geluiden en geuren en het opruimen, bah

Als ik jou was zou ik ook hulp zoeken, in jouw geval gaat het echt een grens over.

**Geplaatst**: 30-05-12 10:48

Geplaatst: 30-05-12 10:48

dit is een fobie en het is de normaalste zaak van de wereld dat de mensen hiervoor naar een therapeut gaan. Niemand vind overgeven fijn en iedereen ziet het liever niet gebeuren, maar als je vermijdingsggedrag ontwikkeld hebt (wat jij doet door spaghetti niet meer te eten, die bepaalde lepel niet meer te gebruiken, niet meer durft te eten als je ziek bent,...) dan heb je echt een probleem dat opgelost moet worden, of iig moet je ermee leren omgaan zodat het niet erger wordt en je het onder controle hebt. Het beïnvloedt je dagelijkse leven en dat is niet gezond, hoogstwaarschijnlijk wordt het alleen erger als er niet iets gaat gebeuren. Maar dat kan niet als je er zo licht over gaat...Lees die emetofobiewebsite en ook daar op het forum (let op met de ervaringen, die kunnen triggeren) en laat die je moeder ook de uitleg op de website lezen, dan zal er voor haar waarschijnlijk ook al veel duidelijk worden.
Als je er zelf aan wilt beginnen werken, moet je ten eerste geen dingen meer gaan vermijden, probeer terug met die lepel te eten en spaghetti te proeven, al is het maar 1 hapje, en volgende keer 2 etc...en als je ziek bent, toch wat drinken, al zijn het maar 2 slokjes water. En tegen jezelf zeggen : het angst gevoel wat ik krijg, is puur een gevoel, verder gebeurt er niks, het voelt gewoon ff rot en dat gaat ook weer weg.

**Geplaatst**: 30-05-12 11:06

Geplaatst: 30-05-12 11:06

Vroegah moest ik heel vaak overgeven, maar dat wilde ik niet dus ging ik het tegenhouden en daardoor stikte ik zowat en viel ik flauw. Dus begon spugen steeds enger te vinden. Maar inmiddels kan ik ik het wel

**Geplaatst**: 31-05-12 19:05

Geplaatst: 31-05-12 19:05

Ik heb ook emetofobie (gehad), ik kon ook niet meer normaal leven, heb een halfjaar geen druppel gedronken, werd 'nachts wakker met paniek aanvallen noem het maar op.

Ik trok het niet meer, ben naar de huisarts gegaan, die wilde me doorsturen naar een psychiater, ik dacht no way, dat is makkelijk, zit ik straks aan de anti depresiva, ik vindt dat geen oplossing, je plakt er alleen maar een pleister op, maar pakt niet de oorzaak aan.

Toen heb ik van een kennis gehoord over een goede homeopaat.
Dus ik dacht ik ga dat proberen.

Ik kwam daar aan en ik vertelde dat ik last hebt van emtiofobie.
Ik moest zitten en hij ging aan de gang met acupunctuur, ik had nog niks verteld over mijn verleden.
Hij begon ineens, jij bent niet bang om over te geven, jij bent bang om te stikken( als ik een paniek aanval kreeg, had ik idd het gevoel dat me keel dichtzat)
Hij vroeg daarna wat er met mijn geboorte is gebeurt, toen vertelde mijn moeder dat ik veels te vroeg geboren ben en dat het een wonder is dat we allebei nog leven.
Hij vertelde verder, dat ik ook bang ben om iemand te verliezen, dat voor mij overgeven het zelfde gevoel is dat ik stik( dus dood ga) zo dus ook als ik iemand anders zie of hoor overgeven.

Het was heel apart, maar de puzzelstukken vielen in elkaar, het is voor mij nu duidelijk, en we werken eraan, ik kreeg homeopathische granuleus mee, en ik kan weer leven!
Ik ga er nog steeds heen en elke keer dat ik kom, komt er weer meer uit wat mijn werkelijke angsten zijn, van emetofobie is nu geen sprake meer, Tuurlijk het lijkt me nog steeds dood eng, maar het beïnvloed m,n leven niet meer.
Ik drink weer een borrel maar met mate, en ik sta weer heerlijk in de kroeg te genieten, zonder dat het angstzweet over m,n rug druipt.

Emetofobie is een woord, wat makkelijk wordt gebruikt, maar ik ben er zeer van overtuigd dat er bij iedereen meer achter schuilt.

Ik hoop dat iedereen hier iets aan heeft.
Ik gun iedereen weer het gevoel van "leven".

Nomineer dit bericht ×