Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz

manfredie schreef:toen ik net gestopt ben met de pillen heb ik een stukje geschreven wat ik met jullie wil delen.
ik gebruikte overigens citalopram maar damnnn wat is dat een rotzooi......
Ik ben zoekende…
Op dit moment ben ik aan het zoeken naar de juiste weg.
Mijn medicijnen (de citalopram) zijn gestopt…dit omdat dit voor mij de beste optie en juiste weg zou zijn.
Het moeilijke nu is alleen om op het juiste pad te blijven…de werking van de pillen is over ..mijn gevoelens worden niet meer afgestompt…nu moet ik het ervaren.
Ik moet het over me heen laten komen…
Het voelt beter …beter dan niets voelen.
Ik kan nu huilen om een liedje van K3, het begin thema van dokter Oz…noem het maar op en de kans is groot dat ik ervan moet huilen.
Erg nee helemaal niet…waarom niet…omdat ik tussen die tranen door…moet lachen….lachen om mezelf omdat het zo enorm tegenstrijdig is maar ik weet gewoon dat het tijd nodig heeft.
De maanden van gebruik hebben ervoor gezorgt dat de heftigheid van mijn emoties werd onderdrukt en afgestompt…
Is dat erg… nee …nu ben ik weer op het punt dat ik het aandurf om het te aanvaarden.
Dat dat op dit moment gebeurt als een rollercoaster van emoties die me leiden door de dag heen. Maakt niet uit…ik moet er gewoon aan geloven…en durf ik het…met een grote JA ga ik het gevecht aan. Ik wil weer voelen, leven en ervaren.
Ik ben degene die mijn toekomst in handen heeft en ik kan het sturen…
Sommige dingen heb je niet in de hand die overkomen je nu eenmaal…wij worden gevolgd door enorm veel pech.
Het zij zo…het is niet leuk…het doet pijn…en het zorgt voor strubbelingen..maar het is zoals het is. We vragen er niet om het overkomt ons gewoon. Ik ga ervan uit dat het van tijdelijke aard is. Ooit heb ik ergens mee gekregen dat het gaat om 7 goede jaren en 7 magere jaren gaat…dit geld in mijn ogen voor alles…dus ook voor my way of life.
Ik kan zorgen voor mijn eigen geluk…de vraag is alleen hoe, het wat en waar……ik weet niet wat ik moet doen en of hoe ik het moet doen…maar ik ben niet bang om de strijd aan te gaan.
Ik heb best een beetje lef om te zeggen dat ik ervoor ga…ik moet gewoon met beide benen op de grond blijven….
kreeg weer inzinkingen etc.. wat een hel.
veel sterkte voor jou! zolang je er niet klaar voor bent zeker nooit stoppen! 



, ik heb geen last gehad van het stoppen met de AD. Heb ze ongeveer 2 jaar geslikt en wel veel baat bij gehad.