Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-04-12 17:33

Geplaatst: 06-04-12 17:33

Pfff.. Het lijkt mij ook een hele moeilijke beslissing, vooral omdat je altijd hebt gezegd dat je geen kinderen wilt hebben.
Wat je wel vaak hoort is dat op het moment dat het eigen kind er is dat de moeder helemaal verliefd op het kind.
Misschien een keer een goed gesprek met je vriend voeren, over hoe jij je hierbij voelt etc. Ook omdat je aangeeft dat hij je "onbewust" probeerd over te halen, dit lijkt mij ook alleen maar moeilijker in deze situatie. Maar het is natuurlijk wel belangrijk dat jij en je vriend het over eens worden betreft het kind houden of weghalen, vooral om zo een beslissing. Zet samen de voors en tegens een op papier, dat werkt vaak wel om een keuze te maken.

En daarnaast volg je hart, misschien heb je op dit moment het idee dat je gevoel je in de steek laat, maar op het moment dat je de juiste hebt gemaakt merk je dit snel genoeg.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:37

Geplaatst: 06-04-12 17:37

Tja,

Ik weet ook dat ik geen kinderen wil(of er moet nog iets drastische veranderen )Kinderen van anderen vind ik over het algemeen geweldig(vooral als ik er klaar mee ben dat ik dan weer voor ze weg kan lopen). Mocht het ons per ongeluk overkomen dat ik zwanger raak zal ik het houden. Denk dat het veel meer met me doet om een leven bewust af te breken dan mn leven aan te passen aan een kind.
Denk dat je nu wel voor een groot dilemma staat nu je vriend het kindje wel wilt houden. Hoe gaat hij ermee om dat het kindje dat hij wel graag wilde er niet gaat komen. Dat is wel lastig te voorspellen denk ik maar wat als hij je het onbewust kwalijk gaat nemen? Of je het kindje nu wel of niet geboren laat worden je relatie zal hoogstwaarschijnlijk onder druk komen te staan.
Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe en hoop dat ongeacht wat het uiteindelijk gaat worden de last draagbaar is!

**Geplaatst**: 06-04-12 17:38

Geplaatst: 06-04-12 17:38

ik heb gelukkig geen ervaring, maar je moet inderdaad je gevoel volgen.
Maar twijfel je: bij twijfel niet inhalen! Je zit er de rest van je leven wel aangebonden.
Sterkte!

**Geplaatst**: 06-04-12 17:41

Geplaatst: 06-04-12 17:41

Het gevoel eigenlijk geen kinderen te willen, gaat niet zo maar over. Tenminste bij mij.
Natuurlijk ga je wel van je kind houden en je doet je uiterste best. Maar...je forceert jezelf wel en dat is geen fijn gevoel en heeft gevolgen. En het gaat dus nooit over want je blijft altijd moeder.
Een heel lastige keus, sterkte!

**Geplaatst**: 06-04-12 17:42

Geplaatst: 06-04-12 17:42

Het valt me op dat je alleen maar dingen afvraagt die betrekking op jezelf hebben. Ik denk dat in dit geval het kind het belangrijkste is. Wat je je beter af kan vragen is of het kind gelukkig zal worden. Zou het kind zich niet ongewenst voelen met een moeder die zoveel twijfels over hem/haar heeft. Als je er zeker van bent dat je 100% van het kind zal kunnen houden en je er helemaal voor gaat kan je nog nadenken over die andere punten, maar als ja dat niet weet zou ik het weg laten halen.
Verder is het helemaal je eigen keus hoor. Sterkte in ieder geval met beslissen!

**Geplaatst**: 06-04-12 17:49

Geplaatst: 06-04-12 17:49

juval schreef:
9 maanden is niets op een mensenleven.

wat zou er met je relatie gebeuren als je tegenover mekaar blijft staan, en het kind uiteindelijk geaborteerd wordt?

Klopt maar je zit er wel je hele leven aan vast, en dat moet je maar willen.

En wat er met je relatie gebeurt als je bij je standpunt blijft? Als je relatie daar niet tegen bestand is was de relatie toch al gedoemd te mislukken.
Het is jouw lijf en jij bepaald wat ermee gebeurt en niemand anders.

En wat meerderen al zeggen, je kunt het kind niet even op MP zetten of naar het asiel brengen als het tegen blijkt te vallen, je zit er wel je hele leven aan vast (en als ze het huis uit gaan wordt je opgezadeld met de kleinkinderen omdat de KOV te duur is) of je nu wilt of niet. Ach en zo zijn er nog wel meer negative dingen op te noemen die menig moeder niet wil horen

Dat je nu aan jezelf denkt is heel logisch, een ongeboren kind heeft nog geen gevoelens dus daar hoef je geen rekening mee te houden met wat als .......

**Geplaatst**: 06-04-12 18:21

Geplaatst: 06-04-12 18:21

Kanelly schreef:
Ja Annastasia, dat zijn eigenlijk wel de opties.

Ik denk dat als alles in je schreeuwt ´Ja, ik wil kinderen!! Ik wil er veel voor opofferen en er voor 100% voor gaan, ik wil het ik wil het ik wil het´ dat je er dan voor moet gaan.
En zolang dat niet het geval is, niet. Niet omdat je denkt omdat het zo hoort, omdat je moeder/schoonmoeder/buurvrouw/kapper/vriend/'men' zegt dat het heus goedkomt en zo leuk is, zo'n kleintje etc. etc.
Het is een kind, geen puppy die je naar het asiel brengt als het toch niet zo leuk blijkt te zijn.

Dat is ook waar, aan de andere kant is TS wel gewoon voor de keuze gezet en is het heel normaal dat ze daarvan in de war raakt. Zeker met alle hormonen die een zwangerschap oplevert en omdat de meeste dames zich zwanger niet op hun best voelen kan het gevoel dat een kind 'beslag op je legt' of 'je lijf en leven inpikt' natuurlijk ook voorkomen, zelfs als het gepland is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een dik jaar heb moeten proberen voor mijn eerste eindelijk verwekt is dus dat was echt gewenst en ik ben 9 maanden ziek geweest en toen ik op het einde 20 kilo zwaarder, zo vol vocht dat ik mijn schoenen niet meer aan kon en ik had bekkeninstabiliteit waardoor ik nog niet tot de hoek van de straat gehobbeld kwam. Zat ik daar met 30 graden op een snikheet appartement zonder balkon, alle vrienden en kennissen de hele dag werken en op stal had ik niks te zoeken want ik kon nog geen hoef optillen. Dat vond ik toen ook heel moeilijk te scheiden, de ellende van de zwangerschap en de gewenstheid van het kindje. Ik heb toen bij momenten ook inwendig gebeden dat het gewoon als bij toverslag verdwenen was en ik gewoon jong en fit en vrolijk en onbekommerd verder kon leven. De hormonen kunnen haar nu ook erg emotioneel en ambivalent maken dus het nu vast erg moeilijk om gewoon orde in haar hoofd en gevoel te krijgen. :(:)

Een abortus is ook niet niets, kan ook gevolgen hebben voor een evt. later toch opkomende kinderwens en TS zal ook de eerste niet zijn die na de abortus toch het kind enorm mist en gewenst had.

Ik denk niet dat iemand haar kan adviseren, het is zo persoonlijk :(:)

**Geplaatst**: 06-04-12 18:36

Geplaatst: 06-04-12 18:36

Loose schreef:
Het valt me op dat je alleen maar dingen afvraagt die betrekking op jezelf hebben.

En terecht. Zij moet er mee leven en als ze dat niet kan, niet wil, niet mag, of wat dan ook, dan kan je leven er echt als shït uitzien, dus ja, terecht dat ze aan zichzelf denkt of ze dit wel of niet wil.

Je hebt hele makkelijke kindjes, maar ook hele moeilijke kindjes. Janken, drammen, klieren, oost indisch doof, stronvervelend enz.
Niemand kan van te voren vertellen welke versie jullie zullen krijgen.
Mijn eerlijke mening: vergeet je vriend/man en beslis eerst zelf wat jij voor JOU wil. Al wil hij nog zo graag, jij zult er waarschijnlijk voor thuis moeten blijven ipv hij, en als jij je bij die gedachten al ongelukkig voelt....niet doen.
Een kind is als een tweeling zijn. Het zit altijd aan je vast. Overal waar je gaat en staat, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar, jaar in jaar uit.

Ik wens je heel veel sterkte de aankomende dagen, want een beslissing maken is totaal niet makkelijk.
Nieman kan je helpen, hoe graag men ook zou willen. Alleen jij weet wat jou gelukkig maakt.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:42

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 06-04-12 18:42

Allereerst veel sterkte.. Echt advies heb ik niet voor je, wil je wel een hart onder de riem steken. Heb je ooit adoptie overwogen?

**Geplaatst**: 06-04-12 18:43

Geplaatst: 06-04-12 18:43

Kanelly schreef:
Als je nu al zó twijfelt en er dus zeker niet bewust voor kiest...(en dus ook sámen niet bewust voor kiest)
Dan zou ik het weg laten halen...
Wat als inderdaad, je zit er wel de rest van je leven aan vast. Als het toch niks voor je blijkt te zijn, zet je het niet even op Marktplaats.

En hoe veranderd alles?
Je bent meer (veel) geld kwijt, stukken minder tijd voor jezelf en de relatie tussen de ouders, bij veel stellen is dit de eerste jaren zeker anders. (en ja, ook negatief anders)

En jij gelooft in wereldvrede en abortus, lijkt me tamelijk tegenstrijdig
Je vergeet er even bij te zetten dat je ontzettend gelukkig kan worden door een kind.
Ik kan het weten, ik heb er zes

**Geplaatst**: 06-04-12 18:45

Geplaatst: 06-04-12 18:45

Laat het goed tot je doordringen... Mijn eerste echo met 8 weken liet mij al een compleet mensje zien met bewegende armpjes en beentjes..
Ik ben van mening dat dingen zo gaan zoals het moet, blijkbaar komt dit wondertje niet voor niets in jullie leven. Ik zou zeggen koester het, omarm het en neem de tijd om over de schrik heen te komen.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:47

Geplaatst: 06-04-12 18:47

Wat betreft tijd voor jezelf, die zou je gewoon kunnen maken. Er zijn genoeg vrouwen die nog dagelijks gaan paardrijden, gaan eten met vriendinnen etc.
Helemaal als je man/vriend dit kindje zo graag wil houden, dan zijn er vast wel goede afspraken te maken.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:48

Geplaatst: 06-04-12 18:48

Wat is precies de reden dat je twijfelt? Omdat je vriend het zo graag wil?

Weet niet hoe oud jullie zijn maar.. stel dat je het nu toch besluit weg te halen is er dan over een aantal jaar nog tijd om dan mogelijk alsnog over het hebben van kinderen na te denken?

**Geplaatst**: 06-04-12 18:50

Geplaatst: 06-04-12 18:50

Tja

Als ik naar je begin post kijk denk ik toch van laat het weghalen ..
of laat is een echo maken en kijk dan is hoe je je erbij voelt

En daarnaast
wat als jij en je vriend uit elkaar gaan en je alleenstaande moeder word?
de situatie kan nu nog ideaal zijn maar je moet er nooit je handen voor in het vuur steken dat je altijd bij elkaar blijft omdat je een kindje samen hebt.. En vaak juist doordat je kindje krijgt kan de relatie heel erg veranderen bij sommige word de relatie hechter maar stel je voor dat de relatie juist slechter word omdat het toch een hoop stress en regelen met zich mee brengt een kindje ...

En daarnaast wil ik nog even terug komen op de zin
vriend ziet het erg zitten en is er blij mee .
JA kan zo zijn
maar hoeveel vrouwen moeten na de bevalling zelf alle luiers verschonen en alleen het bed uit snachts omdat vriend toch liever blijft liggen of de luiers toch best wel erg vind stinken
ik heb zovaak gezien dat koppels afspraken maakte voor de bevalling van jij gaat dit doen ik doet dat en dat en dat uiteindelijk 1 iemand voor alles op draaide......

**Geplaatst**: 06-04-12 18:51

Geplaatst: 06-04-12 18:51

(hee Holly

)

Wat een 'rotsitautie' zeg.. Jou is hetgeen overkomen waar ik altijd zo bang voor ben..juist dan ben je extra voorzichtig en jeetje, dan lees ik jouw verhaal.

Ik ga met Holly mee..het draait nu grotendeels om jou, wat jij wilt. Niemand kan de toekomst voorspellen en iedereen kan je vertellen hoe het zal zijn om een kindje te hebben, aar het echte ervaren merk je pas als het er is..en ik heb een aantal vrienden die zeggen, "het is zwaar, het is moeilijk, we wilden dit erg graag, ik zou ze niet kunnen missen, maar als ik het terug kon draaien had ik wat langer nagedacht". Dat klinkt natuurlijk erg negatief en zo is het niet bedoeld van hun, want ze zijn zielsgelukkig met hun (geplande) kids..maar ze ervaren het ook als een enorm zware verantwoordelijkheid. Vanaf dat het kindje er is, is je leven nooit meer hetzelfde en dan bedoel ik niet dat je je leven anders indeelt, maar omdat het geestelijk nooit meer hetzelfde zal zijn. Althans, dat hoor ik die vrienden vertellen, maar ze zeggen ook, een kind van een ander vond ik niets, leuk voor even, maar een kindje van jezelf valt met niets te vergelijken, alles wat je doet is met in je achterhoofd je kindje.

Dat zijn heftige dingen...

Dat ik nu zo hard zeg, zorg dat het jouw beslissing wordt...is omdat het erg verromatiseerd kan worden door je vriend, omdat het blijkbaar wel zijn wens is en als je zijn wens erin meeneemt, kan het wel eens zo zijn dat het niet jouw keuze is en jij later je niet prettig voelt bij de gemaakte keus..

Moet wel eerlijk bekennen..als dit mij zou overkomen..denk ik dat ik het zou houden..krijg er denk ik een gevoel bij van 'dan had het zo moeten zijn' . We zijn erg voorzichtig, juist omdat ik er niet aan toe ben en eigenlijk ook geen kinderen wil..maar ik vermoed dat je erin meegroeit tijdens de zwangerschap. Denk dat de natuur het express zo gemaakt heeft dat je 9 maanden zwanger bent, om je geestelijk voor te bereiden op alle veranderingen..en zodra je het gaat voelen bewegen, kan ik me ook voorstellen dat je op slag verliefd bent..maar ojee ojee, ik moet dr niet aan denken..

Niemand kan je advies geven..je zult deze beslissing helemaal zelf moeten nemen..en welke je ook neemt, het zal dan idd alleen maar de juiste zijn..

Heel erg veel sterkte..

ps, mss onbeschoft om te vragen..maar je zei dat we vragen mochten stellen..als je geen antwoord wilt geven, ook goed uiteraard

maar was je aan de pil?

Laatst bijgewerkt door Amy77 op 06-04-12 18:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-04-12 18:52

Geplaatst: 06-04-12 18:52

IMJ schreef:
Weet niet hoe oud jullie zijn maar.. stel dat je het nu toch besluit weg te halen is er dan over een aantal jaar nog tijd om dan mogelijk alsnog over het hebben van kinderen na te denken?

Dat is een punt wat ik niet mee zou nemen in de beslissing aangezien abortus helaas wel eens leidt tot latere problemen met conceptie en zwangerschap (het psychische even daar gelaten). Dus ik zou zeggen: denk aan het nu en niet aan het straks. Het gevoel is imo het belangrijkste, praktisch is voor alles een oplossing.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:52

Geplaatst: 06-04-12 18:52

Uhm mensen, we spreken hier over een kindje, niet over een oud stuk kauwgom onder je schoen..

**Geplaatst**: 06-04-12 18:53

Geplaatst: 06-04-12 18:53

Het goede antwoord kan niemand je geven, dat kan alleen jijzelf

Ik ben moeder van een zoontje van 1,5 en zwanger van nr 2. Ook ik heb echt wel momenten gehad dat ik me afvroeg of ik het wel echt wilde, ook al hebben we hier heel bewust voor gekozen. Dat je je verward voelt, is mijns inziens heel normaal. Een kind zet écht je leven op zn kop. Het leven voor de komst van een kindje is gewoon compleet anders dan erna.

Echter, ik ken ook de verhalen van vrouwen die abortus lieten plegen en daar toch nog nogal ondersteboven van waren en nu spijt hebben.

Een kind van een ander is altijd anders dan het kind van jezelf. Daarmee moet je het eigenlijk niet vergelijken. Wat ik voor mijn kinderen voel, zal ik nooit voor het kind van een ander voelen.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:53

Geplaatst: 06-04-12 18:53

jeetje wat een heftige en vervelende situatie.
Ik zou zelf toch luisteren naar je eigen gevoel en kiezen v abortus; al is je vriend het daar niet mee eens en kan dat gevolgen hebben v jullie relatie.
Als je het wel houd kan het immers ook gevolgen hebben v jullie relatie.
ik hoop dat je er samen uitkomt en tot een goede oplossing komt; hoe dan ook heel veel sterkte ermee!

**Geplaatst**: 06-04-12 18:55

Geplaatst: 06-04-12 18:55

Lottie84 schreef:
Uhm mensen, we spreken hier over een kindje, niet over een oud stuk kauwgom onder je schoen..

des te belangrijker dat TS achter haar beslissing staat, zij moet moeder worden, de belangrijkste persoon in het leven van haar kind.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:56

Geplaatst: 06-04-12 18:56

Weet je, iedere zwangere heeft haar twijfels in de zwangerschap maar als het kindje er eenmaal is
dan ben je echt wel gek op je kindje, en "weg" laten halen betekend dat je een kindje doodmaakt, dat mag je misschien zo cru niet
zeggen maar dat is wel wat je doet, er zijn meer mensen met spijt van hun abortus dan spijt van hun kinderen.
Meisje je kunt zo gelukkig worden van kinderen, geloof mij maar, ik heb er zes en ik had ook helemaal niks met
andermans kinderen, pb me maar, ik wil je met alles met liefde helpen.
Sterkte

**Geplaatst**: 06-04-12 18:59

Geplaatst: 06-04-12 18:59

Sommige spreken hier over een kind alsof het de pest is

Die zijn zeker zelf nooit kind geweest en als volwassen persoon geboren

TS wat een lastige keuze. Misschien een tip. Ga eerst een echo maken, ik denk dat als je dat gezien hebt weet wat je moet doen.
Mijn ex collega heeft bij haar eerste ( ongewenst zwanger) een abortus geprobeerd op te wekken. Die wilde echt geen kinderen, maar toen ze de echo had gezien ( kloppend hartje) was ze om. Nu heeft ze 2 kereltjes en is ze daar heel erg blij mee.
Misschien weet jij bij de echo dat dit iets is wat je echt niet wilt, dan is dat ook duidelijk.
Maar bespreek dit echt heel heel goed met je vriend. Alleen jullie kunnen deze beslissing maken en dat moeten jullie samen doen. Als jij dit alleen gaat doen is dat zeer waarschijnlijk funest voor je relatie, zeker omdat hij te kennen geeft wel heel graag een kindje te willen met jou.

Sterkte in iedergeval.

**Geplaatst**: 06-04-12 18:59

Geplaatst: 06-04-12 18:59

Urielle schreef:
Lottie84 schreef:
Uhm mensen, we spreken hier over een kindje, niet over een oud stuk kauwgom onder je schoen..

des te belangrijker dat TS achter haar beslissing staat, zij moet moeder worden, de belangrijkste persoon in het leven van haar kind.

$_/-\o_$ Maar hoe makkelijk mensen hier el niet zeggen, dan laat je het toch weghalen.. Ik vraag me af of die mensen wel beseffen wat ze daarmee precies aanrichten...
Daarom, het is geen stuk oude kauwgom onder je schoen. Het is een kindje, een klein wondertje, een deel van jou en een deel van je vriend die er nu al veel van houdt.
Mijn eerste zwangerschap was ook niet gepland en ook ik heb met veel gevoelens geworsteld, maar weghalen is bij mij nooit een optie geweest. Ik ben nog iedere dag
dolgelukkig met onze kleine man!

**Geplaatst**: 06-04-12 19:00

Geplaatst: 06-04-12 19:00

lisa_pluisje schreef:
Weet je, iedere zwangere heeft haar twijfels in de zwangerschap maar als het kindje er eenmaal is
dan ben je echt wel gek op je kindje, en "weg" laten halen betekend dat je een kindje doodmaakt, dat mag je misschien zo cru niet
zeggen maar dat is wel wat je doet, er zijn meer mensen met spijt van hun abortus dan spijt van hun kinderen.
Meisje je kunt zo gelukkig worden van kinderen, geloof mij maar, ik heb er zes en ik had ook helemaal niks met
andermans kinderen, pb me maar, ik wil je met alles met liefde helpen.
Sterkte

Amen.. De angsten bij een ongeplande zwangerschap zijn normaal en menselijk.. Geef het de tijd..

**Geplaatst**: 06-04-12 19:03

Geplaatst: 06-04-12 19:03

moeilijke situatie....

ik kan je alleen mijn ervaring vertellen en dat is dat ondanks dat wij (man en ik) er toendertijd
heel goed over nagedacht hadden, ik toch momenten in mijn eerste zwangerschap heb gehad dat ik
bang was dat ik mijn kindje niet leuk zou vinden of er niets voor zou voelen etc...

inmiddels heb ik 4 kinderen, ben dolgelukkig met ze, mijn huwelijk is nog steeds goed!
we hebben nog tijd voor ons samen, ik heb nog tijd voor mezelf, we hebben nog geld voor leuke dingen
we gaan 'gewoon' op vakantie met z'n allen.

ik heb een hele leuke baan en ben momenteel zelfs bezig met een opleiding.
ik was 21 toen ik zwanger werd van de eerste, ik ben nu 32 en mijn jongste is 2.

persoonlijk zou ik met een abortus niet kunnen leven (uitzonderlijke situaties daar gelaten) en op het moment dat ik de eerste echo kreeg was ik verliefd...maar het is persoonlijk! en heel erg moeilijk...sterkte!

Nomineer dit bericht ×