Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
Zwitsal schreef:heb niet alles doorgenomen en misschien is het een beetje een rare gedachte maar..
wat zou je er van vinden om gewoon niet sochtends vroeg te ontbijten?
als het je niet lukt en zoveel stress opleverd door het elke keer te moeten proberen van jezelf..waarom laat je het dan niet gewoon zitten?
Ontbijten hoeft niet perse vroeg voordat je naar je werk oid gaat.
kan prima 2 uur oid later als je je wat beter voelt.
ik zou er voor jezelf gewoon geen druk meer opzetten om sochtends perse te moeten eten.
Je zou ook gewoon kunnen gaan werken en gewoon wachten totdat je honger krijgt (maar ik weet niet of dat bij jou werkt.. als je bijv door de spanning helemaal geen honger krijgt dan is dit niet echt een goede manier).
edit: ik kan zelf bijv ook sochtends vroeg niet eten.. niet omdat ik gespannen ben of misselijk ben maar ik krijg sochtends gewoon geen hap door mn keel. ik ga dan gewoon naar college/werk oid en eet pas als ik honger begin te krijgen (rond uurtje of 10/11)
Kijk niet alleen naar lichamelijk klachten, maar ook naar jezelf, je wezen. Je zegt al zelf dat je een burn-out gehad had, weer een roep van je lijf dat je ergens te ver in bent gegaan.
(In die tijd ben ik ook gestopt met mijn niet-bij-mij-passende-opleiding. Bleek ook veel te veel stress te geven dan ik had gedacht)
.
. Afgezien van het feit dat ik het tijdens mijn maandelijke periode wel ben, zullen wel hormonen zijn. Verder gaat het dus wel de goeie kant op . En mijn lichaam roept heel vaak klaar nu ik kan niet meer. Ik bleef mezelf vorig jaar ook maar pushen totdat mijn lichaam gewoon niet meer kon , toen moest ik wel stoppen .
Nu goed volhouden en luisteren naar je eigen lichaam. Faalangst is inderdaad een heel bekent, en het kan zeker heel erg goed mogelijk zijn dat dit is ontstaan omdat je al zoveel hebt meegemaakt. Nu is het nog zaak dat je het niet je leven laat beheersen
Relativeren heet dat, geloof ik
(very usefull!
)