Bokt.nl

vuurneon schreef:

Heeft je vriend last van hyperventilatie? Spanning? Angst? Stress?
Hyperventilatie kan namelijk lijken op een hartaanval (ja echt, heb het wel eens gezien. Gelukkig goed gezien door mijn collage, dus scheelde de ambu een ritje en was een plastic zakje genoeg)

ECG laten maken zou ik sowieso aanvragen, is een kleine moeite en zo gedaan. (voorkeur inspanningstest natuurlijk)
Blijven volhouden bij de arts als jullie twijfelen

Het kan inderdaad volledig onschuldig zijn en niets te maken met het hart. Dat hoop ik!

Quellian schreef:

Ik zou hier ook echt nog achteraan gaan, net als wat Kuggur zegt

Bij mij zijn ze ook altijd en eeuwig bezig met hartonderzoeken, momenteel is de stand van zaken dat ze niet weten waarom mijn pieken dippen, zien ze geen littekenweefsel en denken ze eraan dat de hartspier of de kransslagader is ontstoken, door eerdere en meerdere ontstekingen in mijn lichaam. Het schijnt iets vreemds te zijn in de pieken dat ze niet kunnen achterhalen (in 2008 hebben ze getracht te opereren, tot mijn saturatie zakte, mijn hart stopte en ze me met schokken moesten terug halen, geen operatie dus).
Ik zei altijd dat ik niet ouder zou worden dan 30 en gisteren ben ik 30 geworden, dus ik zit stil in een hoekje... te wachten op wat komen gaat...

TS, gewoon je vriend terug sturen naar de dokter, hij heeft niets te verliezen

Ibbel schreef:

Op zich is het normaal dat een huisarts 'geruststelt' en z'n patienten naaar huis stuurt met een 'het valt allemaal wel mee, kom over 14 dagen maar terug als het niet over is'. In 95% van de gevallen ís dat ook zo, en de hele huisartsenopleiding is hier ook op gericht. Bovendien krijgen HA's van de verzekeringsmaatschappijen op hun lazer als ze teveel onnodig doorverwijzen.

Het is alleen voor een HA een hell of a job die 5% die wél ernstig zijn er uit te pikken, want "een huisarts is iemand die een klein beetje van heel veel weet" (of zou moeten weten). Een goede huisarts heeft het 'pluis/niet pluis' gevoel, en pikt die 5% échte gevallen (van autoimmuunziektes tot hart- en vaatziekten tot kanker) er in veel gevallen op tijd uit. En zelfs een goede huisarts is niet feilloos en mist wel eens een ernstig geval., júist omdat die niet zo vaak voorkomen. Zó ziek zijn we met z'n allen nou ook weer niet.

Waar een huisarts niet veel mee kan, zijn patienten die zelf de kop in het zand steken en de boel bagatelliseren, zoals - vermoedelijk - jouw vriend (en 90% van alle mannen). Hooguit moet er een lichtje bij 'm gaan branden als hij die patient in 15 jaar praktijkvoering nog nooit heeft gezien, en dus gaan denken: ho, die zie ik nooit, zou wel eens serieus kunnen zijn.
Waar een huisarts ook problemen mee heeft is de andere kant van het palet, de hypochonder, die wekelijks met kleine rotklachtjes bij de HA zit. Als zo iemand voor de 1000-ste keer opeens wél met ernstige klachten aankomt, komt een HA al snel in de verleiding die óók af te doen met 'zal wel weer gezeik zijn'.

Moraal van het verhaal: HA zijn is een rotberoep, je doet het eigenlijk nooit goed.

En wat je vriend betreft: hij is bang voor een ernstige hartaandoening. Dat is begrijpelijk.
Daar níets aan doen, betekent dat je zeker weten een keer de pijp uit gaat. En in ieder geval betekent het dat je de rest van je (misschien korte) leven met angst rondloopt.
Daar wél wat aan doen, geeft een grotere kans dat je met medicijnen of desnoods een operatie de rest van je (vermoedelijke langere) leven nergens meer bang voor hoeft te zijn.
Misschien moet je in ieder geval een keer duidelijk aan 'm zeggen dat je snapt dat-ie bang is dat-ie echt wat mankeert. Dat toegeven is vaak de eerste stap.
En verder is het bekend uit onderzoek dat mannen als ze een beetje ziek zijn (griep of zo) vaak doen alsof ze bijna doodgaan en zich dan vreselijk kunnen aanstellen, maar bij echte klachten het wegwuiven, dus op zich is zijn gedrag a) typisch man en b) een indicatie dat-ie ernstigere klachten heeft dan hij wil laten merken.