Flaaf schreef:Menino schreef:Ja naja ik herken dat opzich wel... De stap zetten om (weer) naar een psycholoog te gaan, dat gebeurt toch niet, want op mijn goede momenten (die zeker in de winter in de minderheid zijn) denk ik, het valt toch allemaal wel mee en het komt goed
... Op mijn mindere momenten word ik soms echt moedeloos, maar toch ben ik over het algemeen niet pessimisisch over mijn levensloop en toekomstbeeld. 't voelt voor mij meer als een fysieke omslag telkens, ook omdat mijn lichaam (of hersenen ) het van te voren echt al aangeven dat ik me op een punt bevind dat ik echt van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan
![]()
Maargoed, ik ben ook heel perfectionistisch, en zolang alles nog volgens mijn perfecte wereldje gaat zit ik echt in een soort van roes / blijheids-mode... En als er dan iets gebeurt... Man, dan vergaat de wereldEn het gevolg is dat ik dan maar gewoon uberhaupt niet mijn best meer ga doen om iets te bereiken, want de kuil waarin ik terecht kan komen als het misgaat is zo diep... Dat ik het gewoon niet meer probeer, zodat ik me uberhaupt maar aan de oppervlakte begeef, en ook niet in een diepe kuil kan vallen. Ik ben dus niet iemand die voor middelmatigheid gaat, dan verpest ik het maar meteen compleet. Dat is wel echt mijn main-issue Wsl
... Verpest ik echt een hoop dingen mee
Jeetje, jouw verhaal kinkt wel heel herkendbaar. Vooral over dat perfectionisme en dat je de toekomst eigenlijk best rooskleurig tegemoet zietAlleen dat stuk tussen toekomst en nu..
Ik kom hier uit een heel nuchter gezin en psygologen zijn zweverig blabla, dus ookal overweeg ik het zo'n 10x per jaar, ik doe het niet want dat is voor mij zoiets als je trots verliezen.
Maargoed, ook nu weer zit ik in een diep dal en ben mezelf kapot aan het maken en alles om me heen. Ík denk dat m'n ouders een veel beter leven gehad zouden hebben als ze een kind hadden waar ze echt trots op konden zijn en die niet op deze manier hun leven vergalde.
Aaah, je ouders zijn vast wel trots op je joh
Je bent toch hun dochter, en perfecte dochters bestaan niet... Dus je ongemakken zullen ze heus wel voor lief nemen
Wel erg dat je het idee hebt dat ze zo denken...! Met mijn b12 is niets mis, was dat maar zo dan had ik een logische verklaring gehad
) denk ik, het valt toch allemaal wel mee en het komt goed
... Op mijn mindere momenten word ik soms echt moedeloos, maar toch ben ik over het algemeen niet pessimisisch over mijn levensloop en toekomstbeeld. 't voelt voor mij meer als een fysieke omslag telkens, ook omdat mijn lichaam (of hersenen ) het van te voren echt al aangeven dat ik me op een punt bevind dat ik echt van het ene uiterste naar het andere uiterste kan gaan
En het gevolg is dat ik dan maar gewoon uberhaupt niet mijn best meer ga doen om iets te bereiken, want de kuil waarin ik terecht kan komen als het misgaat is zo diep... Dat ik het gewoon niet meer probeer, zodat ik me uberhaupt maar aan de oppervlakte begeef, en ook niet in een diepe kuil kan vallen. Ik ben dus niet iemand die voor middelmatigheid gaat, dan verpest ik het maar meteen compleet. Dat is wel echt mijn main-issue Wsl
Alleen dat stuk tussen toekomst en nu..

) die me daarbij helpt. En verder lees ik veel, psychotherapie heb ik ook gehad, ook wel wat aan gehad maar niet wat ik verwacht/gehoopt had. Maar ik kies nu voorlopig even voor zelfhulp. Ben net weer wat nieuws begonnen te lezen, het heet
Niet wat je denkt is hetzelfde, maar de manier waarop je geest ermee omgaat is wel voor iedereen gelijk.