Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Shadow0 schreef:Hoewel dit wel iets is dat zeker meespeelt, stel je het hier wel heel absoluut. De sociale ontwikkeling is niet geheel onafhankelijk van de rest van de ontwikkeling. Er zijn dus kinderen die zich wel degelijk op alle vlakken wat sneller ontwikkelen en die gewoon weinig gemeenschappelijks hebben met hun leeftijdgenoten. In dat geval is het niet zinvol ze uit principe bij hun leeftijdgroep te houden. Ook kom je vroeg of laat toch wel in een uitzonderingspositie, als je steeds ander werk krijgt of in een ander groepje aan de gang gaat. Dat is niet erg, maar het is niet reeel om te denken dat het koste wat kost binnen dezelfde groep houden de enige of juiste manier is om met die zaken om te gaan.
Bovendien heb je binnen een willekeurige groep ook al flinke verschillen, niet iedereen ontwikkelt zich op hetzelfde tempo, en leerlingen die aan het begin jarig zijn schelen toch zowat een jaar met de leerlingen die aan het eind pas jarig zijn. Dat is allemaal niet zo absoluut, de ontwikkeling van de verschillende jaren overlapt ook wel wat, en als je daar goed mee om kunt gaan is dat allemaal niet zo'n probleem.
Ik denk dat het enige zinnige uitgangspunt hiervoor de situatie zelf is: wat het beste kan zijn verschilt per kind, per groep, per situatie. Daar moet je oog voor hebben, een strakke regel als 'nooit' of 'zodra ze zus en zoveel lesstof hebben afgerond' is veel te rigide.
Bitterbal schreef:Ik ben nooit verder geraakt dan 2de klas middelbare school, ik heb nooit leren leren, en ik had er gewoonweg Geen zin meer in... omdat niemand mijn manier van denken begreep, omdat niemand iets samen met mij wilde doen, ik voelde me echt alleen op school...
Ik vond het zelf erg prettig dat mijn ouders me af en toe meenamen naar meetings voor hoogbegaafden. Ja het klinkt misschien heel raar, maar door zo'n meeting kon ik weer even een maand of 2 tegen de buitenwereld.. kon ik het van me afzetten dat hun me niet begrepen, omdat ik wist dat er mensen waren op de wereld die me Wel begrepen en daar kreeg ik dan weer de energie van om mn schouders eronder te zetten en door te gaan.
Ik heb zelf een broertje van nu 10, en die heeft veel minder dat soort meetings meegemaakt dan ik rond die leeftijd en hij voelt zich vooral eenzaam en alleen. Zit eigenlijk maar de hele dag met zichzelf...
Ik zeg dus, probeer je Wel aan te sluiten bij mensa, pharos, choochem enz en je Hoeft er niet heen te gaan ,maar als je zoon zegt dat hij het graag wil, houd hem dan niet tegen... Geef hem zelf die keusWat evetueel ook erg leuk is.. is de dag van de hoogbegaafdheid, hier komen ook veel kinderen en ze vinden daar mekaar echt, je hebt de hele dag geen kind meer (zeggen mijn ouders dan
) Het word maar 1 keer per jaar gehouden, in juni
Wat ik ook nog wil meegeven is inderdaad, zorg voor uitdaging en dan vooral op school! Want anders dan beland hij dadelijk zonder diploma, daar durf ik een weddenschap op te zetten
*ik las net je eigen rekatie nog even* Ik heb ook een plusklasje een tijdje gehad, erg leuk idee maar de uitvoering is vaak bagger. Het probleem is ook, op dat moment krijg je uitdaging maar als je weer terug moet naar ej groep 3.. dan baal je drie keer zo hard.. wnat je hebt ineens Niks meer te doen. Het is een oplossing voor even, maar dat duurt niet lang helaasIk weet niet in welke klaas hij op t moment zit? maar als hij nu aangeeft te willen leren lezen, meis Alsjeblieft! Geef hem die kans om Nu te leren lezen. Als je hem die niet geeft zal hij in groep 3 hoogst waarschijnlijk weigeren te leren lezen
want dan hoeft het allemaal niet meer. Als hij aangeeft dat hij graag iets wil, probeer hem daarin te helpen, want er zijn al genoeg mensen die hem niet begrijpen en als zn eigen moeder hem dan ook niet begrijpt, dan is de wereld zo ontzettend eenzaam voor hem!
Het klinkt misschien heel erg wat ik hier opschrijf, maar ik hoop Zo verschrikkelijk hard dat ik niet over een paar jaar hier op bokt moet lezen dat het zo slecht gaat met je zoontje als het toendertijd met mij ging.... (en waarschijnlijk met mij nog zoveel andere hoogbegaafden)
Lovely schreef:Voor een hoogbegaafde is de sociale ontwikkeling juist wel belangrijk en dan vooral om om te leren gaan met 'de rest'. Als hoogbegaafd kind heb je namelijk een toekomst voor je waarin je het nogal te verduren krijgt van de normaalbegaafde wereld, het is belangrijk om daartegen gewapend te zijn.
Bitterbal schreef:Maar doordat ik wel die sociale contacten heb gemist kan ik bijv. geen ruzie maken. Ik weet niet of iemand anders dat ook herkent?
Myukii schreef:Omdat ik zonder ook maar íéts te doen, álles haalde, ben ik inderdaad erg lui geworden. In groep 3 stroomde ik in in AVI-niveau 7, om maar iets te noemen. Rekenwerk kreeg ik van groep 4, maar op den duur is het extra werk wel op..
peanutbutter schreef:Schoolbegeleidingsdiensten heb ik persoonlijk geen goede ervaring mee. Ben zelf ook hoogbegaafd en toen ik 7 was kwam er uit hun onderzoek dat ik ernstig zwakbegaafd was en dat zelfs de lagere school afmaken niet zou lukken.
Reyndir schreef:Wij hadden Dalton onderwijs, alles zelf plannen. Omdat ze altijd meer te doen kreeg moest ze er ook echt aan werken om de weektaken op tijd af te krijgen.
Ilzas schreef:Ik ben persoonlijk ook niet zo'n voorstander van dingen als Mensa en Pharos, vind ook dat je daar nog meer het stempel "outcast" op de hals haalt en nog minder je best gaat doen voor de rest van de wereld.
Shadow0 schreef:Daarna willen ze voor hun eigen identiteit uitkomen, en benadrukken dat heel erg, je wilt dan vooral bevestiging van anderen die 'ook zo' zijn. En daar komen Gay Pride, Mensa en allerlei andere belangengroeperingen naar voren. En na verloop van tijd weten mensen de boel wat meer in evenwicht te brengen, en hoeven ze dat deel van zichzelf niet meer voortdurend hoeven te benadrukken, en dan wordt het vanzelf wat meer mix.
Elaine schreef:Hebben de HB-ers hier op Bokt moeite met emotionele beslissingen? En dan voornamelijk de beslissingen die anderen kunnen raken?
XxFristixX schreef:Ik ben niet hoogbegaafd, maar laten we zeggen, 'hartstikke' slim. Om het maar zo te zeggen.
Helaas werd er op mijn basisschool niet echt wat aan gedaan. Ik verveelde me vaak in de lessen.
Ik haalde voor mijn niveau ook best wel slechte punten. Vooral bij leerwerk waarbij ik makkelijk een 9/10 zou kunnen halen, had ik maar een 7.
Dat kwam dus omdat de leerstof voor mij dus gewoonweg te makkelijk was.
Gelukkig zit ik nu op de brugklas Gymnasium en dit is gewoon super! Mijn niveau, geen saaie lessen en genoeg uitdaging.
Trouwens wel fijn om met mensen te praten die dit probleem ook hebben gehad.
Mensen die even slim zijn en die begrijpen hoe het soms is.
Myukii schreef:Ook hier niet iemand die hoogbegaafd is, maar wel erg makkelijk leert.
Toen ik 4 was las ik stukjes uit de krant, mocht groep 2 en later groep 3 overslaan, maar gezien ik daar sociaal-emotioneel niet aan toe was (erg verlegen, nog heel kinds), heeft mijn moeder gekozen het niet te doen. Omdat ik zonder ook maar íéts te doen, álles haalde, ben ik inderdaad erg lui geworden. In groep 3 stroomde ik in in AVI-niveau 7, om maar iets te noemen. Rekenwerk kreeg ik van groep 4, maar op den duur is het extra werk wel op..![]()
Ook in de eerste klassen van de middelbare school hoefde ik iets maar één keer te horen of te zien en ik haalde zonder moeite een 9 voor toetsen. Tot ik in de 4e kwam en ineens wel wat moest doen, wat ik nooit gedaan had. Ik kon (kan!) niet plannen en heb een enorme hekel aan werken, want had dat 14 jaar nooit hoeven doen voor een mooi cijfer.![]()
Ook nu op het HBO moet ik mezelf stééds achter mijn eigen kont aanzitten, alles is chaos en werken gaat moeilijk.
Tip van een ervaringsdeskundige is dus zéker: voorkom luiheid, laat hem uitdagen, maar doe vooral gewoon 'alsof' het een kind is. Want dat is ie gewoon.