Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-02-14 13:06

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 15-02-14 13:06

Maar je snapt het niet, dus bij voorbaat ben je al conclusies aan het trekken.
En voor mezelf, ja ik heb overgewicht, nee niet obees, nee voel me niet aangesproken omdat het door ziekte komt en niet door te veel eten.
Ik heb wel een collega gehad waardoor ik veel beter begrijp hoe het in elkaar steekt en dat het niet even is van, dan eet je toch minder, punt.
Zo werkt dat niet.

**Geplaatst**: 15-02-14 13:17

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 15-02-14 13:17

Ik snap de reacties inderdaad niet. Maar dat betekent toch niet dat ik al conclusies trek? Ik stel een vraag, jij bent op dit moment de enige die een conclusie trekt!

En geloof me, ik weet donders goed hoe lastig het is! Ben altijd te mager geweest (ook door ziekte) en daar krijg je net zoveel vervelend commentaar op als bij dik zijn.

Door medicijn gebruik toen in een paar maanden doorgeschoten naar te dik, en alweer commentaar uiteraard. Nu weer tijden van de medicijnen af, je raad het al: te mager!

Terug on topic: Ts, ik hoop dat je voor jezelf een idee hebt gekregen OF je een gesprek met je vader wilt aangaan, en zo ja, hoe je dat gaat aanpakken. Succes en sterkte met de hele situatie!

**Geplaatst**: 15-02-14 13:41

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 15-02-14 13:41

Heb dit even meegelezen en normaal reageer ik nooit op zulke dingen, maar nu even wel.
Het is voor iemand die zelf niet in zo'n situatie zit of heeft gezeten niet voor te stellen hoe het is om ouders, bekenden of zelf jezelf zo in het leven te staan. Voor de buitenwereld is het vaak heel anders. En wordt er zeker heel anders tegen aan gekeken, Ook die buitenwereld is vaak degene die het wel ziet, maar degene die het aangaat wil het vaak niet zien of weet het wel , maar praat er niet over. Veel al door schaamte of het feit dat het "toch geen zijn heeft en al alles heeft geprobeerd".

Eten kan wel degelijk een verslaving zijn. Of gebruikt worden als troost middel.
Maar mijn mening is wel dat degene om wie het gaat het zelf moet willen om te veranderen. Als ze het zelf niet willen, kun je net doen en laten wat je wilt. Maar degene gaat echt niet veranderen. Pas als ze er zelf aan toe zijn, of echt moeten dan is het heel wat anders. Tot die tijd is het vaak zo dat alle goede adviezen ten spijt, het gewoon zinloos is.

Ik heb een aantal jaren geleden een bewuste keus gemaakt om mijn leven drastisch om te gooien. Maar dat is omdat ik het zelf wou en niet op de meningen van een ander, familie of wie dan ook het heb gedaan. Ik vond zelf dat ik te beperkt was geworden in mijn doen en laten. Op het moment dat je zo'n keuze maakt en de verandering is ingezet zijn heel veel mensen toch echt niet zo leuk meer als ze eerst waren. eerst was je de"te zware "vrouwe en nu ben je juist het tegenovergestelde. En ben je ineens slank(er) en kun je alles wat hun ook kunnen.

Oordelen over een ander is heel makkelijk. Maar begin eerst eens bij jezelf.

Voor Ts wil ik het advies meegeven: een gesprek kun je aangaan, maar als je vader er niet de noodzaak van inziet of moet afvallen vanwege een of andere reden is de kans heel klein dat hij dit gaat doen. Wijzen op de risico's kun je altijd.
Veel wijsheid in deze.

**Geplaatst**: 16-02-14 20:37

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 20:37

Eten is zeker ook een verslaving. En bij die verslaving hoort het verslavingsgedrag

Liegen: Ik heb maar een hamburger op
ontkenning van het probleem: zoveel eet ik niet
Excuus verzinnen voor de zichtbare gevolgen: Last van mijn dit, dat, zus en/of zo
Reden bedenken om: Het is gezellig, ik heb het verdient enz,

Is allemaal niet erg, als iemand zich er maar van bewust is dat het gewoon onder de verslavingsproblematiek valt en dat er hulp voor te krijgen is.

Voor iedereen die te zwaar is, bedenk eens of jij je in bovenstaande (summiere) rijtje kan herkennen en ga eens een week lang opschrijven (mag je geheim houden natuurlijk) alleen voor jezelf wat je nou door een dag zo eet. En ook waarom.

Ik ben een tijd terug een weekeind weg geweest met een groep meiden, ook twee flinke forse tantes bij die beide last hadden van ...( weet ik niet meer) en waren daarom zo zwaar. Dat de ene 4 keer en de andere 3 keer terugliep naar het dessertbuffet voor een refill, NA gewoon volle borden avondeten, heb ik echt vol verbazing zitten volgen. En dan ook nog gewoon zeggen "zoveel eet ik niet hoor!" "Komt door mijn ....." "nou mag het, we zijn nu gezellig weg".

Quit making excuses, start living!

**Geplaatst**: 16-02-14 20:49

Geplaatst: 16-02-14 20:49

Brainless schreef:
TS
Ik bedoelde ermee te zeggen, dat nu ik ouder ben ik hun (mijn ouders) mening best respecteer, maar ik daar geen rekening mee hou (als ik echt wat anders wil).
Ook risico keuzes maak ikzelf, natuurlijk mogen ze best zeggen als ze het ergens niet mee eens zijn, of dat ze iets jammer vinden.
Maar als ik aangeef dat ik het wel ga doen, is het ook klaar.
En zo werkt het ook andersom.

Zo ook mijn vader, zeer slecht lichaam en dan gaat hij met de camper Noorwegen/Zweden doortrekken omdat hij graag het noorderlicht wil zien en de fjorden.
Verstandig? Niet echt, want als er een aneurysma knapt of hij krijgt een hartinfarct, is hij letterlijk ten dode opgeschreven.
Wat wij als kinderen ervan vinden?
TOP doen, zolang zijn lichaam het nog doet moet hij leven zoals hij wilt.

Hij is gestopt met allerlei (9 van de 10) medicijnen omdat ze zijn leven beheerste, nu heeft hij weer energie.
Tja zijn levensduur zal wel een stuk verkort worden, maar ik vind het top dat hij nog wil en kan genieten.
Hij wil ook niet meer gereanimeerd worden, PRIMA keuze, want het is ZIJN keuze.

Buitengewoon gezonde kijk op! Petje af!

**Geplaatst**: 16-02-14 21:05

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:05

Jeetje Maartje, wat erg...
Ik snap volkomen dat jij niets liever wilt dan je vader aan een meer gezonde levensstijl helpen.
Ik heb maar de helft van de reacties in dit topic gelezen, omdat ik voornamelijk onbenullige posts las waarin jij een 'bemoeial' zou zijn - puur en alleen omdat je het beste voor hebt met je vader. Dus sorry als deze tip al gegeven is!

Zou het niet helpen om samen met je broertje je zorgen heel grondig neer te pennen? En dat je daarin ook wijst op het feit dat je het al moeilijk genoeg hebt met je moeder. Zo'n brief zou wel eens meer weerslag kunnen hebben dan een relaas aan woorden: hij kan jullie niet onderbreken of afwimpelen, en kan rustig de tijd nemen om het te lezen - want jullie zorgen zullen voor hem ook best een klap zijn, denk ik. Ik zou dan al helemaal op de emotionele kant op gaan, door er als afsluiter een mooie gezinsfoto bij te zetten. Al bij al willen jij en je broertje alleen maar wat het beste is voor het hele gezin, daar is niets egoïstisch aan. Je pleegt geen gruwelijke misdaden (want als ik de reacties hier lees... tjonge jonge), je vraagt je vader om goed voor zichzelf te zorgen. Hij kan zelfs des te meer van het leven genieten als hij van zichzelf houdt en goed voor zichzelf zorgt (want aan dergelijke gedachteloze schranspartijen ligt zowat altijd een emotioneel probleem aan de basis).

Veel sterkte meid!

**Geplaatst**: 16-02-14 21:14

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:14

een verslaafde prikkelen op emotie? Zodat hij zich nog rotter kan voelen, en zichzelf nog meer redenen geeft om te eten?

Is niet een strak plan.

Het enige dat helpt is als hij zelf inziet dat hij een probleem heeft, dat doe je niet door hem op emotioneel vlak te raken. Wat je wel kan doen is gewoon ronduit zeggen: "pa, ik denk dat jij een eetverslaving hebt" en verder niks. Niet over in discussie gaan, geen argumenten geven, niks. Zijn ding om over na te denken. En als je afspreekt met iedereen in zijn omgeving om zo iets te zeggen, en niet de discussie aan te gaan dan valt dat kwartje echt wel.

Laat eens een folder slingeren over eetverslaving of van Overeaters Ananomous (De AA voor eetverslaafden)

Maar ga nooit die discussie aan, die win je niet van een verslaafde.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:14

Geplaatst: 16-02-14 21:14

Dus ts mag moeite hebben met de situatie en "chanteren" met emotionele kant en de man wiens liefde van zijn leven komt te overlijden moet maar gewoon door bikkelen en naast zijn verdriet ook nog maar even van zijn verslaving afkomen?

**Geplaatst**: 16-02-14 21:19

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:19

Persoonlijk vind ik dat het aan de vader is om zich sterk te houden voor de TS, en niet andersom. De man in kwestie verliest zijn vrouw, de TS verliest haar moeder.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:21

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:21

persoonlijk vind ik dat beiden "zwak" mogen zijn.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:22

Geplaatst: 16-02-14 21:22

Bhriseis schreef:
Persoonlijk vind ik dat het aan de vader is om zich sterk te houden voor de TS, en niet andersom. De man in kwestie verliest zijn vrouw, de TS verliest haar moeder.

En dat is 'minder erg' ofzo???
Je gaat een nicotineverslaafde toch ook niet vragen om te stoppen met roken in zo'n periode in zijn leven

Bovendien: misschien houdt hij zich wel sterk door zich vast te houden aan het eten... Iedereen verwerkt zulke dingen immers anders.

Laatst bijgewerkt door verootjoo op 16-02-14 21:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-02-14 21:22

Geplaatst: 16-02-14 21:22

Niemand hoeft zich sterk te houden voor een ander.
Laat ieder zijn verdriet verwerken op de eigen manier.
Steun elkaar ipv ook nog eens gaan "zeuren" in deze moeilijke tijd met de eetgewoonten van een ander.

Ik denk dat deze man er pas aan kan gaan werken als er meer rust komt in zijn leven. Als alles ooit een keer zijn plekje heeft gekregen.
Dan is het tijd genoeg om er over te beginnen.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:25

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:25

Ja, maar anderzijds is het toch ook te begrijpen van de TS dat ze net op dit moment graag zou zien dat haar vader zich niet zal laten gaan? Het is toch logisch dat ze nu extra bang is?

Ik zeg niet dat het niet afschuwelijk erg is dat de vader zijn vrouw dreigt te verliezen. Maar ja, en blijkbaar is dit super-extra-gemeen van mij, ik vind dat het wel zijn plicht is om zich sterk te houden voor de kinderen. Dat hij niet meteen aan het diëten slaat, dat begrijp ik ook. Maar hij kan toch op zijn minst eens luisteren naar hun angsten, en erkennen dat hij het moeilijk heeft, maar dat hij er in de toekomst wel aan zal werken? Volgens mij maakt dat al heel wat verschil uit voor TS.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:32

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:32

De kinderen zijn geen 5 meer.
Dus niemand is verplicht zich groot te houden.

Ik lees nergens dat hij niet luistert naar hun angsten, ik lees alleen dat hij nu niet wilde lijnen.
En daar kan ik hem nu geen ongelijk in geven.
Lijnen in een zware tijd gaat toch niet lukken.
En de later, dat kunnen ze later samen wel zien.
Nu hoort iedereen elkaar te steunen, het is heftig genoeg.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:34

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 16-02-14 21:34

Het kan wel hoor, dat ik daar heb overgelezen (door alle nare reacties heb ik na een paar pagina's gescrold naar de reacties van TS). Ik kreeg de indruk dat hij het maar weg lachte en in elk geval niet wilde toegeven dat er een probleem was. En ja, dat lijkt me ontzettend eng als je op het punt staat je ene ouder te verliezen.

Het is ook helemaal niet mijn bedoeling om iemand voor het hoofd te stoten, ik wou gewoon mijn mening delen, namelijk dat ik wel vind dat TS haar verhaal moet kunnen doen en haar angsten moet kunnen uitdrukken jegens haar vader.

**Geplaatst**: 16-02-14 21:38

Geplaatst: 16-02-14 21:38

Omdat deze vader obees is wil het niet zeggen dat hij morgen ook dood ligt.
Angst hebben mag, maar het moet niet te erg worden.
daarmee heb je alleen jezelf.

De mens lijdt het meest
voor het lijden dat hij vreest
doch dat nooit op komt dragen
zo heeft hij meer te dragen
dan God te dragen geeft.

**Geplaatst**: 16-02-14 23:09

Geplaatst: 16-02-14 23:09

Maartje, hier wil ik toch even reageren, omdat mijn vader hetzelfde probleem heeft. Ik zal er gelijk bij zeggen dat ik een heleboel reacties niet gelezen heb. De reacties die ik wel gelezen heb, die werken niet voor mijn vader, en ik denk dat ze voor jouw vader ook niet werken.

Natuurlijk mag je tegen je vader zeggen dat je je zorgen maakt om zijn gewicht en leefstijl. Maar in mijn ogen kan kan je hem niet dwingen om dit te veranderen. Dat werkt niet.

Je vader heeft het al moeilijk genoeg, hij gaat zijn vrouw verliezen. Jij gaat je moeder verliezen, en ik snap dat dat heel moeilijk voor je is. Als kind denk je dat je ouders onsterfelijk zijn, en nu kom je er achter dat dat niet zo is. En nu komt het besef dat je je vader ook kan verliezen. Natuurlijk ben je ongerust! Logisch, dat mag je zijn, en dat mag je ook uitspreken. Ook naar je vader.

Maar ja, daarmee hoeft hij nog niet zijn levenswijze te veranderen.

Wat je dan wel kunt doen?
Probeer zelf of je hem in beweging kunt krijgen op een leuke manier. Ik ga zelf iedere avond een stukje met mijn vader wandelen. Niet omdat hij op dieet moet, maar omdat het leuk en gezellig is om samen met je vader een blokje rond te gaan. Even bijkletsen, je zorgen te bespreken, of praten over de dingen die je fijn vindt. In ons geval heeft dat twee voordelen: mijn vader krijgt wat beweging, en hij heeft minder 'tijd' om te snacken. Jouw vader tennist, misschien vindt hij het wel leuk om een of twee avonden per week extra met jou of je broer te tennissen. Of je kunt iets anders actiefs vinden dat hij leuk vindt om samen met jullie te doen. Verder kan je gezond eten stimuleren, bijvoorbeeld door gezond voor hem te koken, en er samen een gezellige avond van te maken. Maar wat je ook doet, maak er iets positiefs van. Jullie hebben het al moeilijk genoeg.

Ik wens jullie heel veel sterkte, en nog veel plezier in de tijd die jullie nog samen hebben. Ik hoop dat dat nog heel lang mag zijn.

**Geplaatst**: 17-02-14 09:37

Geplaatst: 17-02-14 09:37

Heb niet alle reacties gelezen, dus sorry als ik niets toevoeg.

Ik denk dat nu je moeder ziek is, de realiteit dat je vader ongezond is binnen komt. En dat je hem nu dus graag gezond ziet voor je eigen veiligheidsgevoel. Wat natuurlijk prima is: 2 vliegen in 1 klap.

Maar wat je je ook moet bedenken is dat je vader een hele moeilijke tijd tegemoet gaat en er al in zit. Dat is geen goed moment om gewoontes te gaan veranderen, dat geeft meer kans op falen. Hoe vaker je faalt, hoe moeilijker het wordt om andere gewoontes aan te leren.

Ik zou je voor nu dus even bedenken dat de man het al moeilijk genoeg heeft, zonder de strijd met z'n eetgewoontes aan te gaan. En hier op een later moment op terug komen als alles weer wat stabieler is.

Nomineer dit bericht ×