Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-02-13 12:06

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 12:06

Ik heb ook vooral negatieve ervaringen

**Geplaatst**: 14-02-13 12:16

Geplaatst: 14-02-13 12:16

riagr schreef:
Bromfiets: Nee, je verhaal was niet specifiek naar jou bedoeld, al heeft jouw reactie wel meegespeeld in mijn post.

Weet je. Ik zou hier zo graag neer willen zetten dat er in de psychiatrie geen fouten gemaakt worden. Dat er geen narcistische psychiaters zijn die meer geinteresseerd zijn in hun eigen ego dan in het welbevinden van hun patienten, dat er geen ongeinteresseerde verpleegkundigen zijn, geen angstige psychologen.. Dat is natuurlijk niet zo.

Er worden fouten gemaakt. Helaas wel. Daarnaast bestaan er klachten / problemen waar de psychiatrie ( nog) geen adequaat antwoord op heeft. Helaas wel.

Maar het zwart/wit iets veroordelen, een beroepsgroep, een behandelmethode ( kort of langdurend medicatie gebruik, ECT, groepstherapie/gesprekstherapie) op basis van de ervaring van 1 individu en dan ook met name de respectloosheid waarmee dat gebeurd, dat vind ik toch lastig.

Mijn post hierboven was vooral bedoeld om iets van nuance te krijgen in deze zich polariserende discussie..
( maar ik vrees dat ik hier net zo kansloos ben ....als een dieet tegen een psychose...)

Enne: stemmen/geluiden horen zonder psychotisch te decompenseren ( de grip op de realiteit (volledig) te verliezen) kan gewoon wél hoor. Daar zijn zelfs groepen voor! En de DSM als gelijk hebbende bijbel?? Alstjeblieft niet. De DSM is toch echt alleen maar classificatie op basis van uiterlijk waarneembare verschijnselen....... en dat is toch wat anders dan diagnostiek!

$_/-\o_$

**Geplaatst**: 14-02-13 12:25

Geplaatst: 14-02-13 12:25

bromfiets schreef:
Ik heb ook vooral negatieve ervaringen

Ja maar ik hoor jou niet zeggen dat meteen de gehele psychiatrie een grote faal is

Oh en wat de "hallucinaties" betreft: ik heb ook een patiënt wiens zintuigen na zijn beroerte voor 200% openstaan, met name zijn reuk, zicht en gehoor. Hij kan overmatig reageren op dergelijke zintuiglijke stimuli. Nu is er in zijn geval natuurlijk wel hersenletsel en is het niet helemaal vergelijkbaar met jouw ervaringen, maar het geeft wel aan dat er genoeg ruimte voor alternatieve verklaringen is. We hebben ze alleen nog niet allemaal gevonden

Dat een psychiater dan zegt dat het niet bestaat vind ik verschrikkelijk.

**Geplaatst**: 14-02-13 14:21

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 14:21

Of het een grote faal is kan ik niet zeggen, ik weet alleen wat ik zie en heb gezien

Het verschil is denk ik dat ik daar geen oordelen aan verbind. Maar ik kan me wel voorstellen dat iemand met zulke slechte ervaringen het vertrouwen is verloren en daardoor ga je wel oordelen, dat doet wss iedereen.

Ik weet niet of het er bij andere instellingen ook zo aan toe gaat, maar bij degene waar ik zit gaat er jammer genoeg een hoop fout. Ik ken veel mensen van de opnames, ook met ongeveer dezelfde problematiek als ik en ik merk dat er meer wordt gedaan met de mensen die nog beter kunnen worden. Vooral mensen met psychoses zitten daar goed, worden goed opgevangen en begeleid waar nodig. De mensen met borderline/schizotypische problematiek zoals ik worden meer "met rust gelaten", zoals hun het uitleggen om hospitalisering tegen te gaan en niet mee te gaan in de problematiek. Alleen overdrijven ze daar een beetje in... Wegsturen als je om een gesprek vraagt bijvoorbeeld. Meerdere mensen waar ik mee opgenomen heb gezeten zijn inmiddels dood, allemaal door een TS. Bij een zat ik ook opgenomen en toen het gebeurd was hoorde ik de verpleging in het kantoor tegen elkaar grappen over haar dood, jammer dat de deur niet al het geluid tegenhoudt. Ik kan je vertellen dat je je op zo'n moment zeker niet serieus genomen voelt, dus misstanden zijn er zeker, waarschijnlijk meer dan men denkt of wil geloven.

Het heeft echt twee kanten. Dit schrijf ik niet om de mensen die in de psychiatrie werken af te kraken, zeker jullie niet want ik ken jullie niet. Maar sommige mensen zitten er niet op hun plek.

En om dan terug te komen op ECT, ik ben er niet op tegen maar ik denk wel dat hulpverleners buiten hun boekje moeten durven denken en naar de mensen kijken, ipv naar de theorie

**Geplaatst**: 14-02-13 15:00

Geplaatst: 14-02-13 15:00

bromfiets schreef:
Maar sommige mensen zitten er niet op hun plek.

Oh dan ben ik zeker met je eens

Sterker nog, ik zou echt niet door het merendeel van mijn collega's behandeld willen worden wanneer ik de patiënt zou zijn

Het rottige aan de psychiatrie is dat het nog een relatief jong veld is, waardoor we meer niet dan wel weten. Ik denk daarom ook dat het geen kwestie is van vooral energie wíllen stoppen in mensen met relatief gunstige prognoses, maar voornamelijk van kúnnen. Je moet toch iets aan kaders hebben om in te bewegen, zonder die kaders wordt het een kwestie van in het wilde weg experimenteren en daarmee ben je soms veel verder van huis. Wat dat betreft is de reguliere geneeskunde prettiger, je kunt heel goed in kaart brengen hoe een gecompliceerde botbreuk normaal gesproken heelt en hoe je daarin ondersteuning kunt bieden. In de psychiatrie heb je echter te maken met de vrij ongrijpbare psyche.

**Geplaatst**: 14-02-13 15:07

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 15:07

Daar heb je gelijk in

**Geplaatst**: 14-02-13 15:13

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 15:13

Oohhhh Heino, jouw opmerking over collega's......Dat denk ik dus ook!

**Geplaatst**: 14-02-13 15:25

Geplaatst: 14-02-13 15:25

riagr schreef:
Oohhhh Heino, jouw opmerking over collega's......Dat denk ik dus ook!

da's ook lekker werken dan.....

**Geplaatst**: 14-02-13 16:15

Geplaatst: 14-02-13 16:15

riagr schreef:
Oohhhh Heino, jouw opmerking over collega's......Dat denk ik dus ook!

Dat roept bij mij de (serieuze) vraag op of jullie collega’s wellicht hetzelfde over jullie denken? Misschien kan dat ook niet anders, want een belangrijke voorwaarde voor psychische bijstand lijkt mij dat er voldoende afstand is tussen patiënt en behandelaar. Da’s een beetje lastig met mensen die je ook kent van momenten dat ze zich iets minder professioneel gedragen toch?

**Geplaatst**: 14-02-13 16:39

Geplaatst: 14-02-13 16:39

Voor mij heeft het niets met afstand-nabijheid te maken (want daar heb je idd ook een puntje, maar dat komt bij mij meer om de hoek kijken bij vrienden/familie steunen). Voor mij is het meer dat er door sommige collega's te snel geoordeeld wordt, gedacht in stereotyperingen. Bbv grappen maken over het beroep van ouders van kinderen. Of dat ze met moeite hun ergernis kunnen verhullen wanneer een patiënt uit onvermogen niet direct doet wat je vraagt. Hoewel, aan de andere kant, ook psychologen zijn maar gewoon mensen die hun eigen persoonlijkheid en allergieën ook overal mee naar toe nemen

Echt uitleggen kan ik het niet, het is meer dat ik meer dat ik in andere settingen als werknemer meer op mijn plek zit dan in de psychiatrie.

En grappen maken over patiënten doe ik ook, soms is dat nodig om iets niet te beladen te maken (want je krijgt soms best heftige dingen mee). Maar dat zijn vrijwel altijd grappen die ik ook met de patiënt zelf maak (humor is een zeer belangrijk middel bij mij). Of collega's ook hetzelfde over mij denken als ik over hen, weet ik niet. Ik denk wel dat ze me te idealistisch vinden, als in dat ik iedereen wil helpen terwijl niet iedereen geholpen kan/wil worden. En dat ik me te veel als medemens ipv behandelaar gedraag (maar dat vind ik zelf juist weer belangrijk, naast iemand staan ipv erboven). Van patiënten krijg ik consequent terug ik zo geduldig en lief ben, maar dat ik ze wel bij kan sturen waar nodig. Dat ik aanvoel als een goede kennis. En dat telt voor mij veel zwaarder mee dan de mening van collega's

**Geplaatst**: 14-02-13 16:43

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 16:43

zeg Heino, volgens mij heb jij een geweldige baan.....

**Geplaatst**: 14-02-13 16:52

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 16:52

Bedoel je dat sarcastisch of welgemeend? Ik heb het namelijk prima naar mijn zin! Niet in de psychiatrie overigens (dat waren/zijn stages/werkervaringsplekken) maar in de revalidatie

**Geplaatst**: 14-02-13 17:27

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 17:27

Terug naar de nuance. Ik heb collega 's / vakgenoten die ik niet goed vind. Ik heb collega's / vakgenoten die ik zeer goed vind. Ben zelf ik mijn vak in sommige dingen echt erg goed. Andere dingen kan ik niet, of niet goed genoeg. De kunst is om dit van jezelf te weten, eerlijk te zijn en te weten wanneer je consultatie moet vragen / een behandeling over moet dragen.

**Geplaatst**: 14-02-13 17:42

Geplaatst: 14-02-13 17:42

riagr schreef:
De kunst is om dit van jezelf te weten, eerlijk te zijn en te weten wanneer je consultatie moet vragen / een behandeling over moet dragen.

Voor alle duidelijkheid, ik ben zelf geen psychy-watdanook en evenmin ervaringsdeskundige. Ben dus simpelweg een geïnteresseerde leek.
Ik denk dat het mens-eigen is om de eigen beperkingen te onderschatten. En omdat psychiaters ook maar mensen zijn, kan ik me voorstellen dat er heel erg nare dingen kunnen gebeuren als gevolg van zelfoverschatting. Maar ik kan me ook voorstellen dat het heel erg moeilijk kan zijn om een behandeling over te dragen, omdat er maar net iemand moet zijn aan wie een behandeling kán worden overgedragen. En zeker bij patiënten met een complexe problematiek en een lange behandelgeschiedenis wordt het dan een keuze tussen twee kwaden.

**Geplaatst**: 14-02-13 17:59

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 17:59

Plus: wie bepaalt uiteindelijk wat een goede behandeling is? Dat is, naast objectief vast te leggen, ook onderhevig aan de subjectieve beleving van de cliënt.

Ik ken meerdere cliënten die vanuit hun problematiek (persoonlijkheidsstoornissen in dit geval) een heel sterk aantrekken-afstotenpatroon laten zien. Het ene moment willen zij geholpen worden, het volgende moment vervallen ze in destructief gedrag of zelfs (verbaal of fysiek) agressief gedrag richting de begeleiding en sluiten zij zich helemaal af.

Zij vinden dat hun hulpverleners slecht zijn, 'want ze vertonen geen of slechts heel matig verbetering', 'ze worden niet genoeg geholpen' of 'die hulpverlener is arrogant en heeft een tunnelvisie'. Maar in feite bestaan er 0 hulpverleners die het in hun ogen goed zouden doen. Hun beoordeling van hun hulpverleners wordt onwijs gekleurd door hun problematiek. De aard van hun problematiek maakt nou eenmaal dat ze vrij therapieresistent zijn en waarschijnlijk nooit probleemloos kunnen leven. Maar maakt dat de hulpverlening dan slecht? Ik vind van niet.

Je kunt nog zo'n goede hulpverlener zijn, als je doelgroep maar pittig genoeg is, zullen niet veel cliënten onder jouw vleugels 'herstellen'. Ik vind niet dat je het 'herstel' van de cliënt als graadmeter kunt gebruiken om de effectiviteit/kwaliteit van de hulpverlener aan af te lezen. Het stukje 'ernst van de aandoening' en 'eigen verantwoordelijkheid/wil om te herstellen' van de cliënt moet je ook meetellen i.m.o.

**Geplaatst**: 14-02-13 18:44

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 18:44

Aan de andere kant ken ik genoeg mensen met persoonlijkheidsproblematiek die dat niet doen, die zich juist terugtrekken doordat hulpverleners ze daarvan betichten

Mijzelf werd ook altijd "koppigheid" in de schoenen geschoven omdat ik als het moeilijk wordt of te dichtbij komt ik in een eigen wereld terugval en een soort van dissocieer. Dat hoort niet bij Borderline (mijn originele diagnose) en dus wilde ik niet geholpen worden, ook al gaf ik aan dat het niet zo werkte. Pas vorig jaar en na véél moeite is er een nieuwe diagnose gesteld in de vorm van een schizotypische stoornis met borderline-trekken en daar past het ineens wel bij en kunnen ze er wel op inspelen door me bv niet in een groep te plaatsen

Jammer alleen dat alle behandelingen vroegtijdig afgebroken moeten worden omdat het te duur is of volgens hun niet meer nodig.

Dat neemt niet weg dat ik ongeveer om het half jaar een nieuwe behandelaar krijg omdat ze het niet meer weten, echter loop ik al drie jaar bij dezelfde begeleidster en zij kan wel omgaan met de periodes dat ik er niet ben. Maar zij is psyciatrisch verpleegkundige en heeft daardoor een veel beperkter werkveld dan al die psychologen. Een van de psychologen heeft aangegeven dat ze haar vingers niet aan mij wilde branden.

**Geplaatst**: 14-02-13 19:08

Geplaatst: 14-02-13 19:08

bromfiets schreef:
Aan de andere kant ken ik genoeg mensen met persoonlijkheidsproblematiek die dat niet doen, die zich juist terugtrekken doordat hulpverleners ze daarvan betichten Mijzelf werd ook altijd "koppigheid" in de schoenen geschoven omdat ik als het moeilijk wordt of te dichtbij komt ik in een eigen wereld terugval en een soort van dissocieer. Dat hoort niet bij Borderline (mijn originele diagnose) en dus wilde ik niet geholpen worden, ook al gaf ik aan dat het niet zo werkte. Pas vorig jaar en na véél moeite is er een nieuwe diagnose gesteld in de vorm van een schizotypische stoornis met borderline-trekken en daar past het ineens wel bij en kunnen ze er wel op inspelen door me bv niet in een groep te plaatsen Jammer alleen dat alle behandelingen vroegtijdig afgebroken moeten worden omdat het te duur is of volgens hun niet meer nodig.

Dat neemt niet weg dat ik ongeveer om het half jaar een nieuwe behandelaar krijg omdat ze het niet meer weten, echter loop ik al drie jaar bij dezelfde begeleidster en zij kan wel omgaan met de periodes dat ik er niet ben. Maar zij is psyciatrisch verpleegkundige en heeft daardoor een veel beperkter werkveld dan al die psychologen. Een van de psychologen heeft aangegeven dat ze haar vingers niet aan mij wilde branden.

Ik zou de cliënten waarover ik het heb niet zozeer als koppig willen omschrijven, maar eerder als 'hechtingsgestoord'. Het basale vertrouwen in anderen ontbreekt. Het is voor hen zeer bedreigend om hulpverlening dichtbij te laten komen. Hierdoor doen ze er vaak alles aan om dat niet te laten gebeuren. Lees: zwakke plekken van begeleiding zoeken en ze proberen hierop te 'pakken', weglopen van de woonvoorziening, liegen, mensen tegen elkaar uitspelen, verbaal agressief reageren in haast alle situaties. Zij zien ook werkelijk alles dat de begeleiding doet zwart/negatief in, ook al heeft die betreffende begeleiding dan de meest zuivere intenties (voorbeeld: op dag A spreek je met de cliënt af om iedere avond samen een stemmingsdagboek in te vullen, om zo meer inzicht te krijgen in de stemming van de cliënt. Cliënt vindt dit goed en stemt in, want: veel last van stemmingswisselingen en dat is niet prettig. Op dag B, wanneer je dan het dagboek samen wilt gaan invullen, ben je ineens een bemoeial, is het dagboek verscheurd en krijg je de deur nog net niet in je gezicht). Dit zijn mensen die gewoon zeer moeilijk geholpen worden en dus meestal opgenomen blijven en zelden 'herstellen', en dit vind ik niet de schuld van de psychiatrie. Dat is wat me eerder in de posts van o.a. Repelsteel tegenstond zeg maar. Dat er vergeten wordt 'ernst van de aandoening' en 'verantwoordelijkheid van de cliënt' mee te tellen, wanneer men 'herstel van de cliënt' als beoordelingsschaal voor de kwaliteit van de hulpverlening gebruikt.

Wat ik wel vreemd vind is dat jouw psychiater jouw 'buitenzintuiglijke waarnemingen/hallucinaties' zou afschrijven als niet-bestaand, aangezien je gediagnosticeerd bent met een schizotypische stoornis? Dit soort waarnemingen zijn toch kenmerkend voor de stoornis? Het moet wel fijn voor je zijn om uiteindelijk een andere diagnose gekregen te hebben, ik kan me voorstellen dat je je nu meer erkend voelt.

**Geplaatst**: 14-02-13 19:24

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 19:24

Zeker zijn die mensen er

Ik ken er een heleboel persoonlijk

Wat mij tegen de borst stuit dat die mensen (vaak) als uitgangspunt worden gebruikt en dat veel mensen onder die noemer worden gestopt die dat dus niet zijn, maar er wel vanuit die noemer op gereageerd wordt. Vaak voelen die mensen zich niet serieus genomen en gaan zich daardoor juist nog meer terugtrekken, ik zie dit best veel gebeuren.

Mijn psychiater neemt sowieso mijn diagnose niet serieus

Ik kan niet schizotypisch zijn want ik ben te slim, heb te veel humor en het is een stoornis die alleen maar voorkomt bij mensen die bv in de gevangenis zitten en daar trauma's oplopen... Ik zit alleen aan hem vast omdat ik ingedeeld ben bij het Fast-team en hij hoort daarbij. Bij andere mensen heb ik wel meer erkenning gekregen, maar die staan er ook voor open

**Geplaatst**: 14-02-13 19:29

Geplaatst: 14-02-13 19:29

Heino schreef:
Bedoel je dat sarcastisch of welgemeend? Ik heb het namelijk prima naar mijn zin! Niet in de psychiatrie overigens (dat waren/zijn stages/werkervaringsplekken) maar in de revalidatie

welgemeend, ik werk in het vso, en kom daar ook leerlingen tegen met een gedragsstoornis/probleem. die staan vaak ook onder behandeling van een arts.
zelf kijk ik altijd naar het kind op dat moment en wat het kind nodig heeft..

**Geplaatst**: 14-02-13 20:33

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 20:33

@maura: een béétje specialist in dit vak heeft een jaar leertherapie achter de rug( jawel: verplicht voor in ieder geval elke klinisch psycholoog/psychotherapeut/psychiater, en bedoeld om een goed beeld van jezelf te krijgen) en draait (verplicht!) mee in een intervisie groep, om beroepsblindheid, zelfoverschatting of andere problemen te voorkomen of op tijd te ontdekken.

**Geplaatst**: 14-02-13 21:14

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 21:14

Weet je dat maakt psychiatrie zo boeiend, maar ook aartsmoeilijk...geen twee patienten zijn gelijk. Je hebt niet zoiets als een suikerbepaling die aangeeft of je wel of geen diabetes hebt. Je bent zelf je eigen instrument en gaat af op hetgene wat de patient toelaat. Dat kan enorm waardevol zijn(voor beide partijen), maar houdt ook in dat dat ook niet constant exact hetzelfde is. Je doet wat op dat moment het beste denkt. In patienten die mooi in een hokje passen, heb je zeer gefundeerd onderzoek om op terug te vallen. Patienten die hun honkje te klein is...thja, dan stel je voor wat je denkt dat het beste is. Helaas proppen sommigen die patient toch in dat hokje...maar puilt de patient uit en begint ie te wriemelen en kermen.

Bromfiets, die opmerking van te slim slaat echt helemaal nergens op! Om de dsm er nog eens bij te halen. Op uitzondering van de begaafdheid stukjes moet hij maar eens komen met een diagnose waar het iq een criterium is...
Wat een vervelende ervaring...ertegenoverstellende is mijn ervaring juist dat als teams grapjes beginnen te maken, ze juist erg geraakt zijn, dat het erg binnengekomen is.

Helaas merk ik ook dat stigma van psychiatrie nog heel groot is en ook binnen de psychiatrie (ook door collega's)worden de persoonlijkheidsstoornissen ook wel gestigmatiseerd. Ik zie inderdaad mensen die hun haar letterlijk recht gaat staan bij het woord "borderline". Nu daar mee omgaan vergt ook wat gevoel/kunde. De ene minuut de beste van de hele wereld zijn en de volgende de slechtste genoemd worden, verdragen mensen slecht. En juist dat contact tussen twee mensen is zo belangrijk in de psychiatrie en dat leer je niet vanuit de boekjes.

Ik vind het jammer dat ik geen klank en beeld heb, internet is zo een arm medium...

**Geplaatst**: 14-02-13 22:14

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 14-02-13 22:14

Met je eens hoor Wizewo

Ik ken idd ook mensen die bij het woord borderline al bepaalde beelden hebben (Mijn schoonmoeder is er een

), daarentegen is borderline nog steeds een soort vergaarbak. De zogenaamd betere omschrijving "emotieregulatie stoornis" vind ik ook de lading nog niet dekken. Er lopen zoveel verschillende BL'ers rond, de "klassieke" die manipuleren en/of anderen proberen mee te trekken in hun lijden en het aantrekken/afstoten doen, maar ik ken er meer die dat niet doen en die worden dan behandeld alsof ze het wel doen. Van mensen in de omgeving is dat nog ergens begrijpelijk, maar van mensen die er voor geleerd hebben, er affiniteit mee hebben vind ik dat persoonlijk moeilijker te verkroppen.

Laten we het er op houden dat mijn psychiater een apart geval is

Maar ik moet ook zeggen dat de rest waar ik mee te maken heb gehad (bv tijdens opnames) er ook allemaal bijzonder over dachten. Nu zou het kunnen dat dat komt omdat ze geen van allen hun opleiding in Nederland hebben gedaan (Ik heb te maken gehad met een Belg, een Duitser, een Turkse en ik dacht een Afghaan), maar dat kan ik niet beoordelen, want ik weet niet hoe de opleidingen er daar uitzien. Onderling zitten ze trouwens ook niet op één lijn, ondanks dat ze bij dezelfde instelling werken.

**Geplaatst**: 15-02-13 12:26

Geplaatst: 15-02-13 12:26

riagr schreef:
@maura: een béétje specialist in dit vak heeft een jaar leertherapie achter de rug( jawel: verplicht voor in ieder geval elke klinisch psycholoog/psychotherapeut/psychiater, en bedoeld om een goed beeld van jezelf te krijgen) en draait (verplicht!) mee in een intervisie groep, om beroepsblindheid, zelfoverschatting of andere problemen te voorkomen of op tijd te ontdekken.

Dank voor de info, dat wist ik niet. Leidt dat jaar ook tot uitval dan wel overstap naar een ander medisch specialisme? Deze vraag stel ik trouwens vanuit een vooroordeel, lijkt me wel zo eerlijk om dat erbij te zeggen.
Ik ken geen psychiaters maar heb wel verschillende psychologie-studenten ontmoet. En als ik even heel bot mag zijn: daar zitten er tussen die hun studiekeuze meer baseren op een fascinatie voor zichzelf dan op oprechte interesse in hun medemens. Op zich is daar niks mis mee, maar ik heb sterk mijn twijfels of een jaar leertherapie dergelijke types voldoende voorbereidt op de enorme verantwoordelijkheid die gepaard gaat met de zorg voor het geestelijk welbevinden van mensen met serieuze problemen. Het lijkt me goed als zo'n jaar leertherapie die mensen er uit weet te filteren.

Ik heb overigens niet de illusie dat ik het beter weet of zou kunnen hoor, maar ik vraag me wel eens af of wat er zou gebeuren wanneer de opleidingen voor psychologie en de minder 'neurotechnische' onderdelen van de psychiatrie alleen maar worden opengesteld voor 40-plussers. Met de gedachte dat het brein zelf pas rond het 25ste levensjaar volledig is ontwikkeld krijg ik toch een wat naar gevoel bij een 23-jarige, net afgestudeerde psycholoog die bijvoorbeeld mensen moet gaan bijstaan wiens kinderen zijn misbruikt.

@Bromfiets, mag ik jou iets vragen? Het lijkt me dat je met een redelijk open houding aan een nieuwe psych of therapie moet beginnen omdat het anders sowieso niets wordt. Da's dan de 'verantwoordelijkheid van de cliënt' waar Vogeltje op wijst. Maar het lijkt me best heel lastig om bij de tweede of derde nieuwe insteek net zoveel open mindedness en enthousiasme op te bregen als bij de eerste. En als dat nog lukt, lijkt het me heel erg moeilijk om niet bij de eerste tegenslag te denken dat het met deze nieuwe aanpak ook wel weer niets zal worden, net als met de vorige. Jij hebt er als ik goed begrepen hebt al wel iets meer dan twee of drie nieuwe behandelingen op zitten, hoe ga jij daarmee om? Ben je van nature, naast de bijzondere verbindingen in je brein, ook gezegend met een onverwoestbaar optimisme of is er zoiets als tegenslagen-resistentie? Ik vind het in elk geval ontzettend knap dat je hier eigenlijk best vrolijk over je ellende vertelt. Ik geloof niet dat ik dat zou kunnen.

**Geplaatst**: 15-02-13 13:55

Geplaatst: 15-02-13 13:55

maura schreef:
Ik ken geen psychiaters maar heb wel verschillende psychologie-studenten ontmoet. En als ik even heel bot mag zijn: daar zitten er tussen die hun studiekeuze meer baseren op een fascinatie voor zichzelf dan op oprechte interesse in hun medemens. Op zich is daar niks mis mee, maar ik heb sterk mijn twijfels of een jaar leertherapie dergelijke types voldoende voorbereidt op de enorme verantwoordelijkheid die gepaard gaat met de zorg voor het geestelijk welbevinden van mensen met serieuze problemen. Het lijkt me goed als zo'n jaar leertherapie die mensen er uit weet te filteren.

Auch

Ik heb dat idee ook wel eens bij mensen bij mij op de opleiding. Er zitten heel veel mensen met een tamelijk commerciële instelling, of mensen die wel geïnteresseerd zijn in psychologie, maar die niet per sé mensen willen helpen met hun psychische problematiek. Het is dan ook zo dat als je psychologie studeert, het niet betekent dat je daadwerkelijk therapeut wordt. De meeste mensen belanden in het onderzoek, of in een functie waarbij ze teams aansturen, of in bedrijven, etc. Er zijn maar zeer weinig mensen die daadwerkelijk therapeut worden.

**Geplaatst**: 15-02-13 15:03

Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?

Geplaatst: 15-02-13 15:03

Er zitten verschillende stappen in de opleiding tot psycholoog, en lang niet elke psycholoog gaat na de basisopleiding in de hulpverlening werken. Sterker nog: de meesten doen dat niet eigenlijk.Verder is het goed om te weten dat er na de universitaire studie psychologie nog een heel opleidings traject is voordat iemand een BIG - geregistreerde( dus onder eigen verantwoordelijkheid werkende) behandelaar is.
Voor dat vervolgtraject moet je solliciteren naar een opleidingsplaats, en daar vind toch een behoorlijke selectie plaats. Dusseh: die types die psychologie gaan studeren, inplaats van er voor zichzelf een te gaan zoeken, die krijgen het in het vervolgtraject erg lastig, en ik zie toch vaak dat deze het in het vervolgtraject niet redden ( worden niet aangenomen op een opleidingsplaats of haken zelf af.) vergis je niet: je moet behoorlijk stevig / gezond in je schoenen staan, anders hou je het niet vol in het vak.

Nomineer dit bericht ×