Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-10-12 21:58

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 03-10-12 21:58

Grenzen stellen is het bestaan van het kind erkennen.

Overigens even je duim in z'n bovenarmspiertje zetten aan de binnenkant laat geen blauwe plekken achter _O-

Nou klink ik echt als een kinderhater ofzo

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-10-12 22:03

Geplaatst door de TopicStarter : 03-10-12 22:03

Magrathea: ja nee de collega's weten dat niet hoor, want die zien 'm maar een paar uur per dag, en je hebt de foto gezien, onweerstaanbare grote blauwe ogen

maar een van m'n collega's die hier ook woont, heeft het nu wel door nu ze hem een paar keer aan heeft moet kleden en af en toe wat met hem moet doen, die is paarden gewend en paarden doen gewoon wat je wil en als ze dat niet doen heb je een zweep. Maarja zweep op 't kind is weer zo.. overdreven :')

WowAmigo: Dat doe ik ook absoluut hoor. Hij kan nog wel eens drama maken over dat hij op de grond ligt, honderd keer roepen dat ik 'm op moet pakken, ik zeg steeds nee. Dan gaat hij over naar "ik wil niet op de grond liggen" en zeg ik "dan sta je op" en dan denkt hij, okee andersom proberen.. "ik wil op de grond liggen", dus zeg ik "dan blijf je daar toch lekker liggen".. uiteindelijk staat hij wel op :')

Maar het punt met die grenzen is, ze zijn er wel, maar hij blijft er overheen gaan. Honderd keer, elke dag. Als ik zeg dat hij de kat niet mag pesten, doet hij het de volgende dag rustig weer. En ik zeg het weer, en hij doet het de volgende dag weer. Als hij de hond niet mag pesten, is het een halfuurtje over en dan gaan we weer, en weer en weer. En meer voorbeelden, hij heeft imo gewoon geen respect voor grenzen en hij is niet (genoeg) onder de indruk van alle methodes. Want ook na die keer dat hij mij op m'n knie sloeg en ik hem dus schopte, ging hij gewoon de volgende dag door met slaan en schoppen. En dat is imo niet omdat hij geen verbanden legt, want hij weet ook heel goed dat als hij in z'n broek poept, wij het opruimen :')

Silmitan: Dat vragen, doe ik altijd. Maar het standaard antwoord is dan "nee, niet doen", maar het vervolgens dus wel een halfuur of een dag later weer zelf doen. Huilen is zelfde verhaal, ik vraag 'm altijd waarom hij huilt, bijna altijd is het "weet ik niet", dus dan zeg ik hem dat hij dan ook niet hoeft te huilen. Heb hier al een paar keer gezegd, als je wilt huilen doe je het voor 5 minuten aan één stuk door zo hard als je kunt, en toen was het snel over, maar ook hier weer, je kunt het nog zo vaak doen maar hij blíjft proberen. Verder probeer ik het echt op de manier aan te pakken die jij aangeeft, maar het blijft gewoon erg lastig, en ik merk ook dat hij mij minder aardig vindt, hij wil steeds bij mama blijven, geen dingen meer met mij ondernemen etc. En dat is voor mama heel irritant om die peuter steeds om haar benen te hebben cirkelen als ze ergens mee bezig is, maar het is voor mij ook heel vervelend omdat ik echt m'n best doe om vooral leuke dingen te doen. Ik heb afgelopen dagen echt overwogen om er gewoon mee te stoppen, niet met het werk, maar met het proberen: gewoon niks anders doen dan op het kind passen en 'm alles geven wat hij wil, en de ouders lekker de rest laten doen..

Arabesk: dank voor de tip

kind zit toch altijd onder de schrammen en builen dus eentje extra zullen z'n ouders mij ook wel niet meteen verdenken :')

**Geplaatst**: 03-10-12 22:10

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 03-10-12 22:10

Ik heb met verbazing en verdriet zitten lezen...
Wat heb ik een allemachtige medelijden met dit kind.
Nu is 2,5 een vreselijke leeftijd... Maar ik denk dat dit een gevolg van een ander probleem is.

Even voor mijn beeld, hoeveel mensen ziet hij, buiten zn ouders om, per dag en wat doen die.met hem.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-10-12 22:17

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 03-10-12 22:17

Ik heb persoonlijk allesbehalve medelijden met hem, maar ik denk dat dat het verschil is tussen dingen lezen en dagelijks dingen meemaken.

hij ziet mij, ik doe .. nouja alles met hem. Dan de twee vrouwelijke collega's, die komen regelmatig even binnen, praten gezellig met hem, spelen af en toe met hem en gaan dan weer naar buiten, en letten met de lunch even een paar minuten op hem als ik ga roken. Dan is er de mannelijke collega, die eigenlijk altijd buiten is maar als ze elkaar zien hebben ze altijd de grootste lol, zelfde geldt voor de hoefsmid, ik denk dat die van binnen nooit volwassen zijn geworden :')

geweldig om naar te kijken.
Dan nog de ouders van de vrouwelijke collega's, die helemaal gek zijn op het kind en vaak dingetjes voor hem meenemen, en binnenkort worden we ook door eentje meegenomen naar de dierentuin (mits het weer het toestaat).
Dan opa en oma, ongeveer om de dag, waar hij niet echt lief voor is maar die wel heel lief voor hem zijn, hij heeft ook bergen speelgoed en boeken daar en zelfs dvd's als hij niet met iets anders wil spelen. En verder alle mensen die zo over de vloer komen, de werknemers van papa, de eigenaren van de paarden, de dierenarts, mensen die paarden komen bekijken. Echt iets daarmee ondernemen doet hij niet maar ze zijn altijd wel in voor een 'praatje' of ze lopen even mee als kind ze wat wil laten zien. Maar hij is vaak erg verlegen bij mensen die hij niet kent, dus de helft van de tijd staat hij achter mijn been verstopt te kijken naar al die nieuwe engerds

**Geplaatst**: 03-10-12 22:23

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 03-10-12 22:23

Ik snap je hoor... Mijn medelijden is gebaseerd op een gevoel die ik even geen woorden kan geven.
Speelt dit jochie ook met andere kindjes??

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-10-12 22:44

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 03-10-12 22:44

niet genoeg. Er is een dochter van een van de pensionklanten, maar zij is 7. En soms krijgt oma nog mensen op bezoek met kinderen en dan speelt hij daar mee, maar oma en ik willen hem allebei graag op dat schooltje zien zodat hij eens met anderen leert spelen, want nu is ook alles van hem en hij wil alles tegelijk (als hij op de tractor aan het spelen is en ik pak een auto omdat ik me verveel dan moet hij dat ook meteen). Dus het zou heel goed voor hem zijn om erheen te gaan, maar papa is nog niet overtuigd.

**Geplaatst**: 04-10-12 09:08

Geplaatst: 04-10-12 09:08

peacehorses schreef:
WowAmigo: Dat doe ik ook absoluut hoor. Hij kan nog wel eens drama maken over dat hij op de grond ligt, honderd keer roepen dat ik 'm op moet pakken, ik zeg steeds nee. Dan gaat hij over naar "ik wil niet op de grond liggen" en zeg ik "dan sta je op" en dan denkt hij, okee andersom proberen.. "ik wil op de grond liggen", dus zeg ik "dan blijf je daar toch lekker liggen".. uiteindelijk staat hij wel op

Maar het punt met die grenzen is, ze zijn er wel, maar hij blijft er overheen gaan. Honderd keer, elke dag. Als ik zeg dat hij de kat niet mag pesten, doet hij het de volgende dag rustig weer. En ik zeg het weer, en hij doet het de volgende dag weer. Als hij de hond niet mag pesten, is het een halfuurtje over en dan gaan we weer, en weer en weer. En meer voorbeelden, hij heeft imo gewoon geen respect voor grenzen en hij is niet (genoeg) onder de indruk van alle methodes. Want ook na die keer dat hij mij op m'n knie sloeg en ik hem dus schopte, ging hij gewoon de volgende dag door met slaan en schoppen. En dat is imo niet omdat hij geen verbanden legt, want hij weet ook heel goed dat als hij in z'n broek poept, wij het opruimen

dus kennelijk blijf je hem aandacht geven als hij iets stouts doet, zoals op de grond liggen en een scene maken. Daar zou ik rap mee stoppen. Wil jij als een zot op de grond liggen: ga je gang, ik maak even een kopje thee voor mezelf. En dat ga ik dan lekker met een krantje opdrinken. He, daar sta je toch ineens naast me en nou kan je normaal doen, mooi zo, zullen we dan een boekje lezen?

Met die grenzen: als hij eroverheen gaat en daar geen serieuze consequentie aan verbindt, is het dus voor hem geen grens. Iemand pijn doen betekent voor langere tijd een consequentie die hij echt als naar ervaart (dus bijvoorbeeld tot de volgende maaltijd speelgoed afpakken, maar dan is de link naar het kat-pesten misschien te ver weg), niet eten: ook goed, maar gooien met eten: niet eerst met minuten gaan werken, dat is een tijdspanne die voor die kinderen geen enkele waarde heeft (ook niet met een eierwekker), maar gewoon direct speelgoed opruimen en wegleggen. Niet als zijn sloofje gaan opruimen, maar gewoon weglopen. Dan is de lol van het weggooien snel over hoor.

Een grens moet voor hem iets zijn waarvan hij zich leert realiseren dat hij echt niet aan de verkeerde kant gevonden wil worden. Nu weet hij alleen dat hij aan de verkeerde kant van de grens jou op de kast vindt, en dat maakt die kant van de grens extra aantrekkelijk. Hij is 2,5, je hoeft hem niet als een gelijke te behandelen, dus je moet niet met hem in discussie gaan als hij iets doet waarvan jullie allebei weten dat het niet ok is.

en dat zindelijk: dat is kennelijk iets waar hij zelf nog niet zo aan toe is, terwijl er nog voldoende ander werk aan de winkel is. Waarom moet dat nu ineens al? Als je een heel gestructureerd kindje hebt, kan je het wel zo aanpakken, maar eerlijk gezegd denk ik dat het in zijn hoofd nog zo'n chaos is dat zindelijk worden daar echt nog niet bij past. Niet ieder kind is op 3 al zindelijk he.

**Geplaatst**: 04-10-12 10:22

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 04-10-12 10:22

Jah, dat bedoel ik, kan het niet beter verwoorden!

**Geplaatst**: 04-10-12 11:57

Geplaatst: 04-10-12 11:57

peacehorses schreef:
Ragdollcat, waar in hemelsnaam lees jij dat ik alles toesta.. Maargoed, goed dat je me slap vindt, ik heb persoonlijk meer aan adviezen dan aan ongeïnformeerde oordelen. En Evelijn, ik heb ook al aan haar aangegeven dat je op deze leeftijd met dit gedrag helemáál niet kunt oordelen of hij adhd heeft, en sowieso niet vanachter een beeldscherm zonder het kind zelf geobserveerd te hebben.

FloortjeM: ik zou dat heel graag willen hoor, en soms doe ik dat ook wel, maar als hij op de naughty step zit en ik in de woonkamer (dat zit er direct naast) en mama komt binnen dan krijg ik op m'n flikker omdat ik geen moeite doe om hem eraf te krijgen Het is er helaas nog niet van gekomen om met mama te overleggen, wil dat wel even doen (hopelijk vandaag als ik het niet vergeet) en gewoon regels opstellen. Papa is er nu een paar dagen niet, die zit in Frankrijk, maar ik denk ook dat mama het belangrijkste is, papa doet toch wel wat mama zegt..

Vanochtend heeft hij warempel een paar happen ontbijt gehad, en toen kwam mama binnen dus was al m'n goede werk meteen ook weer weg want hij rende natuurlijk meteen weg naar mama toe. Nu hebben we lunch net achter de rug, maar het is één grote kliederzooi geworden en hij neemt twee happen en zegt dan "lunchtime is over now" (omdat ik hem zeg, dat hij van tafel mag als lunchtime over is) en toen hij weer met z'n eten ging gooien zei ik dat ik dat niet wil, en dat hij anders op de naughty step moet, en dan zegt hij dat hij dat wel graag wil (want ja, hij weet ook heel goed dat hij dan niet hoeft te eten, als hij daar zit). Hij krijgt ook helemaal niet zulke grote porties want ik heb er een hekel aan om eten weg te gooien, maar het raakt nooit op, moet altijd weer wat weggooien of aan de hond geven.

Dieren 'mishandelen' is ook nog steeds niet over, met de hond gaat het wat beter op het feit na dat hij vanalles naar haar hoofd smijt en haar gewoon absoluut niet met rust laat, achter haar aanrennen, proberen op haar gaan staan etc. Maar nu af en toe gaat hij ook gewoon naast haar zitten om haar even te aaien. De katten werkt nog steeds niet, pakt ze bij hun vel, draait het vel rond, smijt ze aan het vel door de kamer, gaat op ze staan, trekt aan hun oren of gewoon aan hun hoofd, en die stomme katten zijn te lui om eens van zich af te bijten

We willen wel graag binnenkort hem naar een pre-school doen, laat hem maar eens klieren tegen een ander kind en ook dat gekrijs en geschop terugkrijgen..

Doe niet zo dom, in jouw eigen posten natuurlijk, zelfs dat het je teveel zeer doet dat je geslagen wordt door dat rotkind, ja ik vind het nu wel een rotkind aan t worden doordat ie niks leert van hoe het wel hoort, en die rare moeder die het maar alles aan jou overlata en jou laat aanmodderen en tegelijk mag jij niks. Ik was allang weggegaan hoor, die moeder hoort dat kind aan te pakken en behoorlijk te gaan opvoeden. Jij laat teveel toe en pikt teveel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 13:41

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 13:41

Goed, nogmaals, ik heb meer aan tips dan oordelen.

wat zindelijkheid betreft; dat had al voor zn 2e begonnen moeten worden, nu heeft hij door dat wij t opruimen. Ze moeten hier zindelijk zijn om naar een pre school te gaan, dus anders zitten we nog meer vast. Ik snap niet hoe je vanaf daar kunt oordelen dat hij er nog niet klaar voor is, doen Nederlandse kinderen het meteen de eerste keer goed?

vandaag schopte hij de hond uit het niets dus toen heb ik hem ook een flinke duw met mn been gegeven, niets pijnlijks, maar ik had hem gewaarschuwd dat hij de hond met rust moest laten en was t nu toch wel helemaal zat...

**Geplaatst**: 04-10-12 14:02

Geplaatst: 04-10-12 14:02

Hoe reageerde hij daarop?

Wbt zindelijkheid: hij snapt het wel een beetje, dus dat komt wel goed denk ik. Is er niet iets dat hij heel leuk vindt, een bepaalde soort stickers bijvoorbeeld? Dan kan je hem elke keer dat hij heeft geplast op het potje een sticker geven, en bijv een nieuw autootje als hij er drie heeft of zijn lievelingseten 's avonds. En laten zien aan mama hoeveel stickers hij al heeft is natuurlijk ook al heel bijzonder

**Geplaatst**: 04-10-12 15:21

Geplaatst: 04-10-12 15:21

sorry als ik je verkeerd begrepen heb over het zindelijk worden, maar als het bijna alle keren mis gaat en hij pas na een hele tijd ná het plassen meldt dat hij wel eens iets met dat potje..
Bij mij zijn er inderdaad nul ongelukjes geweest thuis, ik heb haar een luier aangelaten tot ze zelf aangaf dat hij uit kon. En in de zomer in de blote billen helpt daarbij, maar daar heb je in de herfst zo weinig aan ;-)

Maar als jij het ok vindt, moet je het zo doen, ik heb er geen oordeel over, maar er zijn op deze manier zo veel dingen waar je strijd met hem over moet voeren en dat lijkt me vooral voor jou zo vermoeiend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 15:33

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 15:33

Magrathea, met krijsen en schreeuwen natuurlijk, maar ik heb hem uitgelegd waarom ik dat deed en toen is hij sorry gaan zeggen tegen de hond, en heb hem er verder niet meer over gehoord. Maar dat wil niet zeggen dat hij 't niet meer doet helaas.

Ik denk ook dat hij het wel snapt, we zijn het nu sinds een week weer aan het oppakken omdat papa en mama er nu ook aan mee willen werken , en helaas als we moeten wachten tot hij zegt dat de luier uitkan loopt hij op z'n 10e nog in een luier hoor, en blote billen (als het warm genoeg was) zou er ook alleen maar voor zorgen dat hij alles overal liet lopen, want hij gaat echt niet naar het potje rennen als hij het gewoon op de grond kan laten vallen

Hoe dan ook, hij begint met plassen en dan zegt hij dat hij naar het potje moet, dat is dus geen hele tijd na het plassen maar hij is al wel begonnen met plassen voordat hij op het potje gaat zitten, maar nog steeds een deel belandt in het potje. Hij linkt dus in elk geval wel het plassen aan dat hij naar het potje moet, alleen nu moet hij nog op gaan letten dat hij eerst naar het potje gaat en dan plast ipv andersom.
Maar het rare is dus, dat hij niet echt gemotiveerd wordt, want veel kinderen vinden het leuk om iets op het potje te doen en "groot" te worden maar hij heeft zoiets van als het niet hoeft dan doe ik het ook niet, ook niet voor stickers of eten of knuffels of cadeautjes. Maar nu heb ik in elk geval papa en mama achter me en zij houden het 's avonds nadat mijn werk afgelopen is ook vol, en ik denk dat dat al heel veel verschil gaat maken.

en FloortjeM, dat van dat oordeel was overigens een ragdollcat gericht hoor, niet aan jou.

overigens vandaag wel even de potty training opgegeven, papa is zo vreselijk intelligent geweest om kind noten te geven gister terwijl hij dondersgoed weet dat kind daarvan zwaar aan de schijterij raakt (laatste keer dat hij kind noten gaf hebben mama en ik hem de luier laten verschonen :')

). Maarja ik wist dat dus niet dus ik had gewoon een broekje aangedaan bij hem, met als resultaat dat na een paar minuten de hele vloer, luiertafel en benen en rug van het kind onder de schijt met stukjes pinda zaten. -O-

dus nu maar in een luier want het is voor het kind ook niet te doen om op tijd op het potje te zijn als hij diarree heeft en voor mij niet eerlijk omdat ik alles schoon moet maken :')

Dus straks even kijken hoe z'n luier eruit ziet en als het wat beter is gaan we vanavond weer verder met potty training en dan morgen, en ik hoop dat de ouders het dit weekend doorzetten.

**Geplaatst**: 04-10-12 15:44

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 04-10-12 15:44

2,5 jaar is wel een moeilijke leeftijd maar in deze omstandigheden nog lastiger.

wat de maaltijden betreft, kun je niet zorgen dat daar niemand anders bij zit of komt binnenlopen??

hij vraagt om grenzen, die hij niet voldoende krijgt. en soms is je best doen niet voldoende, niet bij bijv. een gedragsafwijking. dus voel je niet aangevallen, ik vind het knap dat je daar nog bent!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 16:00

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 16:00

maaltijden komen nu op een of andere manier wel steeds uit voor de lunchtijd van de anderen, dus dan gaat het een stuk beter. Maar het is geen garantie dat het goed gaat helaas. En wat die grenzen betreft, denk ik dus dat hij die wel heeft maar er geen respect voor heeft. Want hoe vaak moet de kat naar hem uithalen voordat hij snapt dat hij de kat niet mag pesten, of hoe vaak moeten wij speelgoed weggooien om te snappen dat hij geen mensen mag slaan?
Ik vind het meest kwalijke nog wel dat hij gewoon de boel bij elkaar liegt nu al, hij is verdorie 2, dan moet je nog niet zo achterbaks zijn... En het gaat nergens over natuurlijk, als hij zegt dat z'n schaaltje leeg is terwijl ik zie dat er nog wat in zit is dat niet echt effectief, maar ik vind het gewoon onzin dat hij zegt dat het leeg is, terwijl het dat niet is. Maar ook dat hij naar mij komt met het verhaal dat mama hem geschopt heeft of als hij sorry moet zeggen, zeggen dat hij dat al gedaan heeft terwijl hij het niet gedaan heeft..
En dat wordt voor kleine kinderen op een of andere manier altijd goed gepraat of weggelachen, en zo is mijn nichtje begonnen met dingen stelen. "Ach, ze weet toch niet dat dat stelen is, ze vond het gewoon leuk en toen nam ze het mee"...

*even domme fout eruit gehaald*

**Geplaatst**: 04-10-12 16:20

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 04-10-12 16:20

Is het niet zo dat noten voor kinderen jonger dan 4 á 5 slecht is? Dit ivm spijsvertering?

Heb je al eens de straf "naar je kamer" gebruikt? Kinderen die het meeste (negatieve) aandacht eisen vinden in hun kamer zitten zonder toeschouwers echt niet leuk. Werkt beter dan de stap.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 16:23

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 16:23

jup, in elk geval is het voor dit kind in kwestie wel slecht. Meeste gevallen is het slecht omdat ze erin kunnen stikken though. Maar papa wéét wat voor effect het heeft dus ik snap niet dat hij het nog geeft..

heb ik vanmiddag geprobeerd maar dan zegt hij dat hij dat wil, en dat is imo niet de bedoeling van een straf, dat hij het graag doet :')

**Geplaatst**: 04-10-12 16:24

Geplaatst: 04-10-12 16:24

ik vind hem behoorlijk slim klinken PH! maar ook grenzeloos.
de hele situatie is best wel zorgelijk! :(:)

hij is best jong om zindelijk te maken, maar hopen dat het toch lukt en dat hij snel naar een schooltje kan waar groepsdruk nog weleens voor wonderen kan zorgen!

**Geplaatst**: 04-10-12 16:25

Geplaatst: 04-10-12 16:25

Misschien dat hij nog niet helemaal snapt wat 'leeg' is? Dat als hij 'leeg' zegt hij bedoelt 'ik hoef niet meer'?
Ik denk dat je hem het beste er gewoon op kunt wijzen dat het nog niet leeg is. Eventueel je eigen bakje laten zien: 'Kijk, de mijne is leeg, de jouwe niet'.
Een vage pedagogiek-herinnering zegt me dat liegen normaal pas begint met 8 ofzo

dus écht liegen lijkt me sterk. Eerder ofwel de betekenis niet begrijpen of jou proberen te misleiden. In het laatste geval zal hij natuurlijk snel merken dat dat bij jou niet werkt

In het geval van je nichtje hadden ze ook prima kunnen zeggen 'Nee, dat mag niet, dat is niet van jou'.

Is hij echt niet gevoelig voor speelgoed? Stickers hoeft dan niet eens de beloning te zijn, maar volgens mij is hij wel om te komen met speelgoed, of niet? Je gooit toch ook zijn speelgoed zogenaamd weg, het valt te proberen misschien...

Het feit dat hij grenzen niet respecteert komt volgens mij toch echt doordat zijn ouders dit ook niet doen. Wat hij nu leert is dat de grenzen die er bij jou zijn , eigenlijk nergens op slaan, want papa en mama houden zich er ook niet aan. Waarom hij dan wel?

De oplossing voor al je problemen is volgens mij toch echt een goed gesprek met de ouders en gewoon een aantal regels maken die voor iedereen hetzelfde zijn en waar iedereen zich ook effectief aan houdt. En als iemand bezig is met het kind, en je bent het er niet mee eens, dan bespreek je dat nooit en te nimmer binnen gehoorafstand van het kind. Om de simpele reden dat hij anders leert dat als hij straf krijgt en er iemand anders bij komt, hij alleen maar hoeft te gaan jammeren of krijsen om zijn zin te krijgen.
Probeer ook goed uit te leggen waarom jij denkt dat jouw aanpak beter is (2 minuten naughty step ipv direct sorry zeggen). Al gaan jullie met zijn allen op jullie kop staan als hij iets stouts doet, dat maakt allemaal niet uit, zolang jullie maar ten alle tijden als volwassenen altijd hetzelfde doen. Zo leert hij dat hij bij iedereen moet luisteren, lief moet zijn en heeft hij niet de mogelijkheid om te kiezen voor de regels die voor hem het beste uitkomen (eindeloos zeuren bij jou want bij papa werkt dat altijd).

Naar kamer sturen vind ik zelf niet echt een leuke straf. Zet hem dan liever in de gang ofzo. Kamer moet juist een fijn, leuk plekje zijn, niet een strafplekje waar hij een nare associatie mee krijgt.

Go PH! $*\o/*$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 16:57

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 16:57

maar misleiden en liegen ligt imo heel dicht bij elkaar en dat wil ik niet hebben op deze leeftijd, net als dat gemanipuleer de hele tijd, dat mag je doen als je 20 bent, niet als je 2 bent..
moet dat echte gesprek met de ouders nog aanknopen om dingen op papier te krijgen maar ik vind het toch wel lastig, niet omdat ik bang ben om m'n baan kwijt te raken maar het zijn gewoon hele aardige mensen en ik wil niet overkomen alsof ik het beter weet. Maar het moet natuurlijk eigenlijk wel, maar 't schijnt makkelijker te zijn voor mij om 't stukje voor stukje te doen dan in één keer.. toch nog even wat moed verzamelen, wil 't wel gewoon even voor elkaar hebben nu.

**Geplaatst**: 04-10-12 17:10

Geplaatst: 04-10-12 17:10

Hmm, dan wordt de pedagogische tik toch wel aantrekkelijk... maarja dat mag niet meer tegenwoordig he. Ik zou het in ieder geval nooit bij een kind van een ander doen.

Op mn werk (BSO) heb ik ook een kind dat altijd "center of attention" is en alles mag. Papa en mama zien hem als een prinsje en hij liegt en manipuleert als zijn ouders er zijn. Erg jammer, want zonder die ouders en het overdreven verwennen was het best een leuk ventje geweest. Kinderen die alles mogen en overal begrip voor krijgen worden geen leuke kinderen. Jammer ook dat sommige volwassenen dat niet inzien... (bijv. de ouders van je au pair kind..)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 20:28

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 20:28

Ik heb vandaag even gevraagd aan mama en die zei als ik even een lijstje maak met de dingen en hoe ik ze aan zou (willen) pakken dan gaat zij er even naar kijken en overleggen we wat het beste is.

Dwaallicht, ik denk vooral dat ze naast niet een leuk kind zijn, ook gewoon niet mee gaan kunnen komen in de 'echte' wereld. Je krijgt niet alles op je bordje, je moet er ook wat voor doen, en soms is iets niet leuk om te doen maar levert het je meer op dan het gewoon niet doen.

**Geplaatst**: 04-10-12 21:57

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 04-10-12 21:57

gek eigenlijk he, dat jij, als de oppas, aan hen moet duidelijk maken hoe hun kind opgevoed moet worden. En terwijl jij het vervolgens in de praktijk gaat brengen, moeten zij goedkeuren dat jij voortaan niet meer accepteert dat hij je slaat.

Eerlijk gezegd denk ik dat dat gezin allang doorheeft dat jij het er - op dat mormeltje na - goed naar je zin hebt, en dat ze dus geen enkele moeite hoeven doen om je tegemoet te komen. Je moet ook gewoon op je eigen strepen staan he, jij hebt ook grenzen voor jezelf. Je hoeft je toch niet te laten slaan en schoppen door een peuter, omdat je anders misschien je baantje kwijt bent!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-10-12 22:45

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-10-12 22:45

nee maar het baantje maakt me oprecht niet uit, ik heb gewoon over het algemeen moeite met duidelijk maken wat ikzelf denk. Als ik onstlagen word, dan heeft dat ook zo moeten zijn. En ik snap dat het gek is, maar aan de andere kant begrijp ik het ook wel, want het is hun kind, niet het mijne. Als het mijn eigen kind was, dan had ik het wel geweten. Maar uiteindelijk betalen zij mij om op hem te passen, niet om hem op te voeden. Maar ik ga het wel duidelijk op papier zetten, alle verschillende dingen die ik hier noem, en dan gewoon proberen er even samen voor te gaan zitten en er samen over eens te worden hoe we het aan gaan pakken: dat hoeft niet mijn manier te zijn, als iedereen het maar op dezelfde manier doet

**Geplaatst**: 05-10-12 15:18

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 05-10-12 15:18

Is het niet zo dat een baby sitter een kind oppasser is en een au pair een verzorgster/opvoedster is. Dus jij bent wel degelijk ook verantwoordelijk voor een deel van de opvoeding.

De ouders hebben duidelijk niet voor ogen wat het hebben van een kind inhoud. En het valt niet onder jou taak om ouders op te voeden in hoe zei hun kind moeten opvoeden.

Wat is de gewoonte in Ierland om met jonge kinderen om te gaan? Elke cultuur is weer anders. Is het daar normaal zoals deze ouders met hun kind bezig zijn?

Nomineer dit bericht ×