NoorW schreef:Ik was bang voor vuur, nadat ik mezelf een aantal keer echt behoorlijk verbrand heb (gelukkig was ik jong en is alles goed genezen). Maar die angst is langzaam overgegaan, ik durf weer bij een kampvuur te zitten bijvoorbeeld. Maar lucifers aansteken kan ik nog steeds echt niet.
Verder had ik ook een kippenangst. Die is gekomen door een stel hanen die op mij in de kinderwagen het gevecht met elkaar hadden geopend. Ik heb deze angst al zo lang ik me kan herrineren, en mijn moeder vertelde later dat het daardoor kon komen, en dat was eigenlijk heel logisch. Tegenwoordig lopen er kippen in onze tuin (zijn uit het niets aan komen zetten en nooit meer weggegaan), en ben ik ook daar meer aan gewend geraakt.
Dan is er nog mijn angst voor uitstekende botten. Die is er nog steeds. Heupbotten, sleutelbeen, botjes in de pols zijn het ergste. Ik kan er niet naar kijken. Het idee dat zo'n bot van binnenuit door je huis prikt. Brrrr. Ik zit ook áltijd op een kussentje vanwege mijn meer dan gemiddeld uitstekende zitbeenknobbels, en heb al jaren blauwe plekken op mijn rug vanwege een uitstekende ruggengraat.
En mijn grootste angst, is telefooneerangst. Ik kan het gewoon niet. Vrienden en familie durf ik nog wel te bellen. Maar meer dan dat niet. Zelfs bij kennissen klap ik dicht en onbekenden lukt ook niet. Ik raak in paniek en daardoor versta ik degene aan de andere kant niet goed, waardoor ik domme dingen zeg en meer in paniek raak. Vre-se-lijk. Ik laat nu altijd iemand anders bellen. Hetzelfde principe heb ik ook een beetje als ik iets in restaurants of zo bestel. Maar dat is minder erg.
dat laatste lijkt me echt vervelend als je alleen in een restaurant moet eten ofzo