Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-04-12 12:35

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 12:35

Dat klopt moonfish. Zeker als er iets is met je kindje realiseer je je dat

**Geplaatst**: 09-04-12 12:36

Geplaatst: 09-04-12 12:36

Ja moeilijk he, als de een het wel wil en de ander niet.
Zoals eerder al in mijn PB gestuurd: ik was ongepland zwanger, vriendlief heel relaxed en blij (ik 20, hij 27 en rondom ons heen in zijn vriendenkring begon dat allemaal zo'n beetje). Ik was er eigenlijk tot het moment van voelen schoppen (19 weken) nog helemaal niet blij mee maarja vriendlief wel en ik had toen zoiets van "nou, dan moet 't maar. Het moet er toch een keer van komen". Nu, inmiddels 4 jaar later moeder van het mooiste, liefste, prachtigste meisje die je je maar kan voorstellen

en ik wil graag een 2e.
Vriendlief absoluut niet aangezien onze eerste met een afwijking is geboren en hij zei dus als ik nog een keer in verwachting mocht raken, er absoluut een abortus komt. Ik zei dat ik het daar dus niet mee eens was en toen kwam ook de discussie van hoeveel heeft de vriend er eigenlijk over te zeggen?
Het is dan ook zijn kind en als hij het niet wil, hoe dan?

Maar dat blijft in iedere situatie moeilijk natuurlijk. Hetzelfde in jouw geval TS, jouw vriend wil het wel heel graag maar je moet inderdaad ook naar jezelf kijken, hoe sta jij tegenover een kind? Je bent tenslotte geen broedmachine voor je vriend

**Geplaatst**: 09-04-12 12:39

Geplaatst: 09-04-12 12:39

benangelique schreef:
Dat klopt moonfish. Zeker als er iets is met je kindje realiseer je je dat

Hier komt er trouwens echt geen kind, nooit niet.
Ik heb er al ''moeite'' mee om mezelf op de rit te houden, laat staan dat ik een kind wil.
Bovendien weet ik echt niet wat ik met kinderen aan moet.

Daarnaast heb ik een vorm van autisme waarbij de kans iets van 80 tot 90 % zeker is dat ik het over draag.
En laat ik nou veel te veel hobbels in mijn leven hebben, waardoor ik dat een kind nooit aan wil doen.
Ze zouden bij mij zelfs de boel eruit mogen trekken mocht de situatie zo zijn dat de boel beschadigd is, of in geval van kanker bijv.

(Overigens heb ik een gluten en melkallergie, en weet wat voor ellende dat mee kan brengen. Alleen is het bij mij pas later naar boven gekomen.)
[MW] De wereld mag het weten: voedselallergie en Autisme!

**Geplaatst**: 09-04-12 12:43

Geplaatst: 09-04-12 12:43

Ik ken zelf een aantal mensen die, nu ze kinderen hebben en de kinderen ouder zijn, achteraf liever niet voor het ouderschap hadden gekozen. Hier rust een enorm taboe op. Een kennis van mij kijkt echt uit naar de leeftijd dat haar kinderen zelfstandig zijn en hun eigen leven inrichten. Een paar maanden geleden las ik een artikel in een tijdschrift en daarin kwam een vrouw aan het woord die liever geen moeder was geworden en achteraf het gevoel heeft de verkeerde keuze te hebben gemaakt. Ouderen hoor je er ook vaak over, 'als ik dit geweten had'. Je vroeg om reacties van mensen die spijt hadden, ik ken er zelf best wat in mijn omgeving. Maar zoals ik al schreef, hoor je dit niet te voelen want dan 'ben je een slecht mens'. Dat is natuurlijk onzin maar zo licht dit onderwerp nou eenmaal.

**Geplaatst**: 09-04-12 12:54

Geplaatst: 09-04-12 12:54

Situation schreef:
Dit is een goedgekeurd schaduw account
Hallo iedereen, alvast bedankt dat je mijn verhaal wil lezen.
Sinds een week weet ik nu dat ik zwanger ben. Ik kan het nog weg laten halen, maar dit is tevens mijn probleem. Wat wil ik nou?
Onze situatie om een kind te krijgen is perfect. Maar ik heb altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Zelfs tot een lichte haatvorm aan toe. Kinderen die vallen? Hadden ze maar uit moeten kijken. Kinderen die huilen? Vingers in mijn oren en ik denk: Laat het alsjeblieft ophouden!
Mijn vriend wil het onwijs graag houden. En doet er alles aan om mij -onbewust- over te halen. De grootste en enige vraag waar ik mee zit is, word ik gelukkig van een kind? Zal ik er wat voor gaan voelen, of zal ik het alleen als last zien?
Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen en graag zou ik ervaringen lezen wat betreft de volgende situaties:
-Goede situatie om een kind te krijgen, moeder pleegt abortus. Hoe reageert de man? (die het wel wil houden)
-Je hebt altijd gezegd geen kind te willen, bent per ongeluk zwanger geworden en hebt het kind toch gehouden. Is dat een goede keus geweest?
-Hoe verandert je situatie als je een kind krijgt, heb je nog tijd voor jezelf, hoe duur is alles, is de relatie tussen vader en moeder er beter op geworden?
-Vrouwen die een postnatale depressie hebben gehad, hoe ga je hiermee om en hoe is het goed gekomen?
Dit mag ook via PB.
Hou het aub netjes, meningen over abortus mag uitgesproken worden, respecteer elkaars mening.
Iemand die mijn situatie herkent dit graag niet in het topic zetten maar mij even PB-en.
Vragen mogen altuhd gesteld worden, heb het idee dat ik een hoop vergeet, maar mijn hoofd loopt momenteel ook over!

Heel herkenbaar, alhoewel ik destijds absoluut geen goede situatie had wat betreft huis boompje beestje, ik was een soort van zwervende en ben ongepland zwanger geraakt van mijn ex.

Mijn verhaal kort beschreven:
ik had helemaal niets met kinderen, inderdaad ook bijna een haatgevoel.
Kinderen die vielen, die huilden, die jengelden, ow wat had ik er een enorme hekel aan!
Vriendinnen van me zijn wel echte kindervrienden en willen een groot gezin, ik ging bij die gedachte alleen al bijna over mijn nek....
Mijn leven draaide om de paarden, ik deed het leuk in de sport en ik wilde daar zover mogelijk in doorgaan.
Een vriend was zowieso ook al geen succes voor mij, ik verveelde me snel met iemand en de enige die me nog lange tijd kon boeien was mijn ex.
Waarom? Hij was spannend, zat regelmatig vast en was een vechtersbaasje.
Ik was jong toen ik voor hem viel, en zag ook zijn goede kanten, hoewel die maar weinig boven kwamen.
Telkens probeerde ik het opnieuw met die jongen, maar het werd echt niets.
Tot ik zwanger raakte, zo vreselijk ongewenst!!!
Maar, ik kreeg moedergevoelens op het moment dat ik bij een abortus-kliniek zat.
Ik heb het dus gehouden, heb geprobeerd mijn ex erbij te betrekken maar hield ook meer afstand van hem, geen relatie meer!
Uiteindelijk heb ik het tijdens mijn zwangerschap ook best zwaar gehad, maar het stond voor mij als een paal boven water: dit is ook mijn vlees en bloed, en ik zal werkelijk alles doen om mijn kind een goed leven te bieden.
En zo is het gegaan, mijn dochter is in 2009 ter wereld gekomen, ik heb geen contact meer met mijn ex.
De eerste 2,5 jaar heb ik de opvoeding vrijwel alleen gedaan, hoewel er ook een aantal mensen altijd voor me klaar stonden en nog staan.
Inmiddels heb ik een rustig huisje, boompje, beestje leven

Iets wat niemand, en ik voorop, nooit had verwacht!
Ik heb een fijn huisje kunnen huren, ik heb een heel lieve vriend, ik heb mijn enorm vrolijke, ondernemende en karaktervolle dochtertje.

Maar een tweede?
Ik moet er over nadenken, enerzijds zeg ik nee, want ik vind kinderen (van een ander) nog steeds niet leuk, ik vond de bevalling niet bepaald grappig en tja, je lichaam word niet meer zoals het was.
Misschien durf ik het toch aan, met de vriend die ik nu heb, dat is een stabiele factor in mijn leven en toch is het niet saai.
Maar als er nog en tweede komt, dan iig niet de eerste paar jaar, eerst weer even lekker met de paarden aan de slag en mijn dochter een fijne basis geven voor de toekomst.

Wil er ook nog even aan toevoegen, dat ik het moederschap helemaal niet zwaar vind.
Natuurlijk is mijn kind weleens lastig of ronduit strontvervelend en vermoeiend, maar dat is misschien 10% van de tijd, de overige 90% kan ze zichzelf goed vermaken, is ze leergierig, lief, ondernemend en heel grappig.
In tegenstelling tot een vriendin van mij, die dolgraag kinderen wilde...Haar kind is vanaf de geboorte al een zorgenkindje, veel ziek, is al geopereerd geweest etc etc.
Maar zij zou gerust nog een kindje willen, voor mij onbegrijpelijk na zo'n zware tijd, maar ieder zijn ding, toch?
Nu heb ik het geluk dat ik een aantal lieve vrienden heb, en ook ouders van vrienden die met alle liefde op willen passen en waar mijn dochtertje zelfs mag logeren.
Zo kan ik tijd voor mezelf maken, en tijd voor mijn vriend.
Als je een kind krijg is je leven echt niet voorbij, je zult wat aan moeten passen maar je hebt er ook een verrijking bij gekregen, je gaat heel anders in het leven staan.
Ik ging bijv. elk weekend stappen, veel drinken en vooral heel veel lol maken.
Hier had ik in het begin nog wel wat moeite mee, dat dat niet meer kon.
Maar ik ga nu ook heus nog weleens op stap, en maak ook nog veel lol.
Ik heb alleen niet meer zoveel behoefte aan nachten doorhalen etc etc.

**Geplaatst**: 09-04-12 13:52

Geplaatst: 09-04-12 13:52

Situation schreef:
Mijn vriend wist altijd al dat ik geen kinderen wil... Dat wist hij al voordat we een relatie kregen. Hij dacht van, ach ze is nog zo jong, over een paar jaar wil ze wel.
Ik denk echt dat ik niet gelukkig ga worden met dit kind, en het kind niet met mij. Voor mijzelf heb ik de beslissing gemaakt, de enige die mij in twijfel brengt is mijn vriend.
Ik denk dat beide keuzes fout zijn. Met abortus stoot ik mijn vriend onwijs voor zijn hoofd en gaat onze relatie misschien over, als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren, met de gedachte "als papa het niet wilde was je hier nu niet". In allebei de gevallen zullen er verwijten gemaakt worden, en abortus is hetgeen dat mij beter lijkt. Want uiteindelijk ben ik "hoofd verantwoordelijk" voor het kind.
En ik heb geen zin om mijn vrijheid op te geven en zo'n grote verantwoordelijkheid te nemen.

Als je vriend de relatie zou verbreken omdat jij het kind niet wil, zou ik denk ik niet eens in die relatie willen zitten.
Je vriend kan je verlaten als hij dat zou willen, daar kan je "vanaf". Zodra je een kind ter wereld laat komen ben je daar tot zijn/haar 21ste jaar verantwoordelijk voor.
(Ik wil zelf ook absoluut geen kinderen en ik kan daar ook genoeg redenen voor opnoemen

)

**Geplaatst**: 09-04-12 14:02

Geplaatst: 09-04-12 14:02

VeerenAshley schreef:
@Bijna alle hierbovenstaande posters: Jullie zijn hier bezig om een voor jullie volslagen onbekende over te halen een ongewenst kind te houden (wat nog helemaal geen kind is trouwens!). Vinden jullie nu echt dat je dit kunt maken?

1. ts vraagt om advies, dan krijg je advies van allerlei gading dus kunnen ze dit maken? Euh jaa.. dat advies hoort er immers ook gewoon bij. Het is nu eenmaal realiteit dat er mensen zijn die er zó overdenken. Logisch dat je hun geluid ook zult horen. Struisvogelpolitiek hoort elders thuis. Zij hebben net zoveel recht om hun mening te geven als iemand die abortus/adoptie/houden enzovoort prima of oké vinden.

2. het is mij niet helemaal duidelijk hoe ver ts precies is, maar vanaf 5-6 weken is er al een hartslag en zijn alle belangrijke functies al aangelegd. Er zijn zelfs geluiden/onderzoeken die zeggen dat het opslaan van informatie/ontwikkeling in de hersenen/ een soort van bewustzijn dan al begint. Er zijn beelden van abortussen (in later stadia dat wel) dat een baby de tang zelfs ontwijkt. Een 'kind' zonder besef of gevoel zou dat niet doen. http://www.babybytes.nl/Zwangerschap/kalender/week/7

3. als ts daadwerkelijk abortus wil laten plegen is dat uiteindelijk háár keuze (of hun keuze). Dat is een beslissing die alleen zij kunnen maken, daarom zei ik al eerder de beslissing is moeilijk, maar eigenlijk nooit verkeerd. Mijn inziens er dan wel voor zorgen dat je in de toekomst niet meer zwanger raakt. Zodat je die keuze niet nogmaals hoeft te maken, tegenwoordig zijn er legio aan mogelijkheden om niet zwanger te raken.

**Geplaatst**: 09-04-12 14:45

Geplaatst: 09-04-12 14:45

Sammie schreef:
VeerenAshley schreef:
@Bijna alle hierbovenstaande posters: Jullie zijn hier bezig om een voor jullie volslagen onbekende over te halen een ongewenst kind te houden (wat nog helemaal geen kind is trouwens!). Vinden jullie nu echt dat je dit kunt maken?

1. ts vraagt om advies, dan krijg je advies van allerlei gading dus kunnen ze dit maken? Euh jaa.. dat advies hoort er immers ook gewoon bij. Het is nu eenmaal realiteit dat er mensen zijn die er zó overdenken. Logisch dat je hun geluid ook zult horen. Struisvogelpolitiek hoort elders thuis. Zij hebben net zoveel recht om hun mening te geven als iemand die abortus/adoptie/houden enzovoort prima of oké vinden.

2. het is mij niet helemaal duidelijk hoe ver ts precies is, maar vanaf 5-6 weken is er al een hartslag en zijn alle belangrijke functies al aangelegd. Er zijn zelfs geluiden/onderzoeken die zeggen dat het opslaan van informatie/ontwikkeling in de hersenen/ een soort van bewustzijn dan al begint. Er zijn beelden van abortussen (in later stadia dat wel) dat een baby de tang zelfs ontwijkt. Een 'kind' zonder besef of gevoel zou dat niet doen. http://www.babybytes.nl/Zwangerschap/kalender/week/7

3. als ts daadwerkelijk abortus wil laten plegen is dat uiteindelijk háár keuze (of hun keuze). Dat is een beslissing die alleen zij kunnen maken, daarom zei ik al eerder de beslissing is moeilijk, maar eigenlijk nooit verkeerd. Mijn inziens er dan wel voor zorgen dat je in de toekomst niet meer zwanger raakt. Zodat je die keuze niet nogmaals hoeft te maken, tegenwoordig zijn er legio aan mogelijkheden om niet zwanger te raken.

Sammie, die beelden van die foetussen die die tang ontwijken waren geloof ik allemaal getrukeerde beelden van een grote Pro Life organisatie, en dus geen echte beelden.

**Geplaatst**: 09-04-12 14:50

Geplaatst: 09-04-12 14:50

Onduidelijke reactie op een bericht van even geleden

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-12 15:03

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-12 15:03

Bedankt voor jullie reacties, weet even niet zo goed wat ik er op moet reageren maar ik neem zeker alles mee in mijn beslissing, het is niet zo dat ik alleen lees wat ik wil lezen.
Inderdaad, zwanger worden is stom geweest en mijn fout, kan daar verder niks over zeggen. Ik wil/wou graag een spiraaltje maar ben daar bang voor, omdat mijn lichaam heftig kan reageren op medicijnen en vreemde dingen. Maargoed, als ik nu abortus zou laten plegen, laat ik er zeker een zetten.
Edit: ik heb nu vaak buikkrampen, alsof ik ongesteld wordt. Is dat normaal?

**Geplaatst**: 09-04-12 15:07

Geplaatst: 09-04-12 15:07

Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte,wat je ook beslist!

Of dat normaal is weet ik niet,ik heb ze nooit gehad toen ik pas zwanger was.

**Geplaatst**: 09-04-12 15:20

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 15:20

Ja, dat is normaal. Kunnen innesteling krampen zijn. Ik heb ze zeker bij de eerste ook gehad, echt een gevoel alsof ik ongesteld moest worden.. (Maar kan ook dat het aan het loslaten is, dus een miskraam, maar ik heb daar geen ervaring mee dus daar durf ik niet teveel over te zeggen)

Nogmaals veel sterkte met jullie beslissing!

**Geplaatst**: 09-04-12 15:23

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 15:23

Ik heb een miskraam gehad en de krampen die je dan hebt zijn héél heftig.
Veel pijnlijker dan de krampen die je soms hebt bij de menstruatie.Je bent er ook ziek van en je kan amper lopen.

**Geplaatst**: 09-04-12 15:26

Geplaatst: 09-04-12 15:26

Ik heb ook buikkrampen gehad ( en zelfs hevige bloedingen). Buikkrampen zijn vrij normaal omdat je baarmoeder heel hard aan het werk is

.

**Geplaatst**: 09-04-12 16:50

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 16:50

Moderatoropmerking:

Ik begrijp dat dit een heftig onderwerp is, maar kunnen we dit topic houden om TS advies te geven? En daarbij niet de discussie aan te gaan wanneer iets al wel of niet een kindje is en alle zijwegen die erbij horen? Je mening geven is prima, maar als je graag de discussie aan wilt gaan kan je beter in dit topic verder: [MW] Discussie: Abortus, wel of niet?
Dan kan dit topic blijven waar het voor bedoelt: Advies voor TS. Alvast bedankt.

**Geplaatst**: 09-04-12 16:53

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 16:53

@ Situation, die buikkrampen zijn normaal..
Kunnen een paar dagen aan gaan houden.

Vergeet niet je hebt (onbewust) stress, dus dan is de kans al sneller op krampen..

Je lichaam moet wennen dat het niet meer ongesteld hoeft te worden, vandaar de krampen (mede de groei van de baarmoeder)

**Geplaatst**: 09-04-12 16:53

Geplaatst: 09-04-12 16:53

gohya schreef:
Ik heb een miskraam gehad en de krampen die je dan hebt zijn héél heftig.
Veel pijnlijker dan de krampen die je soms hebt bij de menstruatie.Je bent er ook ziek van en je kan amper lopen.

Zo kan het inderdaad gaan. Ik daarentegen heb meerdere miskramen gehad zonder ook maar enig krampje.

Iedere zwangerschap of miskraam is anders en iedere vrouw is anders.
Je kunt er geen pijl op trekken. Het kan net zo goed een goed verlopende zwangerschap zijn.

**Geplaatst**: 09-04-12 16:57

Geplaatst: 09-04-12 16:57

Rinske schreef:
Ik heb ook buikkrampen gehad ( en zelfs hevige bloedingen). Buikkrampen zijn vrij normaal omdat je baarmoeder heel hard aan het werk is .

Maar hevige bloedingen zijn toch niet normaal??
Ging het wel goed dan toen je die hevige bloedingen had?

@Boras
Ligt het er niet aan hoe láng je zwanger bent als je een miskraam krijgt?dat je bij een paar weken zwangerschap minder last hebt van die krampen?Bij mij waren die krampen weeën zeg maar.Ik was toen een maandje of 2/3 zwanger.Ik wist toen niet eens dat ik zwanger was,ik wist ook niet wat me overkwam.Totdat ik wat in de w.c. zag liggen,een 'mensje' van een aantal cm's.
Denk er tot op heden nog steeds aan dat ik een 'mensje' door de w.c. heb gespoelt!

**Geplaatst**: 09-04-12 16:59

Geplaatst: 09-04-12 16:59

gohya schreef:
Rinske schreef:
Ik heb ook buikkrampen gehad ( en zelfs hevige bloedingen). Buikkrampen zijn vrij normaal omdat je baarmoeder heel hard aan het werk is .

Maar hevige bloedingen zijn toch niet normaal??
Ging het wel goed dan toen je die hevige bloedingen had?

@Boras
Ligt het er niet aan hoe láng je zwanger bent als je een miskraam krijgt?dat je bij een paar weken zwangerschap minder last hebt van die krampen?Bij mij waren die krampen weeën zeg maar.Ik was toen een maandje of 2/3 zwanger.Ik wist toen niet eens dat ik zwanger was,ik wist ook niet wat me overkwam.Totdat ik wat in de w.c. zag liggen,een 'mensje' van een aantal cm's.
Denk er tot op heden nog steeds aan dat ik een 'mensje' door de w.c. heb gespoelt!

Hier bij de (nu nog) jongste en deze zwangerschap tussen de 4 en 8 weken hevige bloedverlies (oud bloed/bloedproppen die mijn baarmoeder had aangemaakt moesten eruit, ter grote van een grote hand!).

**Geplaatst**: 09-04-12 17:01

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 17:01

Wat fijn gohya dat je dit met ons deelt, maar ik had het liever niet geweten.

**Geplaatst**: 09-04-12 17:10

Geplaatst: 09-04-12 17:10

@ Goya

Oh ja, hoe verder hoe meer het op een bevalling zal gaan lijken (of worden).
Wat naar voor je :(:)

Ik had de zwangerschap van ts in gedachte. Ik heb zelf "ervaring" tot een week of 8.
Sommigen hebben bij een kortere zwangerschapsduur hevige klachten, anderen hebben bij een wat langere duur nauwelijks klachten. Maar als je echt al op weg bent, dan zal het hevig zijn.

**Geplaatst**: 09-04-12 17:19

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 17:19

Situation, laat je leiden door je eigen diepste gevoel het stemmetje wat je in jezelf hoort, en ik lijk te lezen dat je neigt naar een abortus. Bij de kliniek krijg je verplicht nog 5 dagen uitstel, dat is weer een hele andere fase omdat je naar het definitieve moment toegaat, en het daarna onherroepelijk is. Besef je wel, dat je bij een abortus, dit kindje toch je hele leven mee zal dragen, in je hoofd en in je hart. Een abortus vergeet je nooit, en alles wordt hierna ook anders. Het is niet zo dat je na de abortus, zo je "oude"leventje weer zal oppakken. Ook dat is iets om mee te nemen in je beslissing. Heb je nog nagedacht over mijn eerdere advies, om er met een deskundige over te praten?

**Geplaatst**: 09-04-12 17:36

Geplaatst: 09-04-12 17:36

HolyPope schreef:
Wat fijn gohya dat je dit met ons deelt, maar ik had het liever niet geweten.

Ow SORRY,was echt niet mijn bedoeling.Ik stond er niet bij stil dat sommige dat liever niet horen.
Stom van me.

**Geplaatst**: 09-04-12 17:52

Geplaatst: 09-04-12 17:52

gohya schreef:
HolyPope schreef:
Wat fijn gohya dat je dit met ons deelt, maar ik had het liever niet geweten.

Ow SORRY,was echt niet mijn bedoeling.Ik stond er niet bij stil dat sommige dat liever niet horen.
Stom van me.

hahaahah moes hier zo om lachen.
maar wat je zegt is wel de waarheid.
ik heb ook een keer of 8 een miskraam gehad, geen pretje hoor

ze zeggen dat het lijkt op weeen, ik weet alleen dat het verrekte pijn deed terwijl ik een hoop kan hebben.

**Geplaatst**: 09-04-12 18:09

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 18:09

Ts, sterkte met je beslissing. Ik heb echter al het gevoel dat je de beslissing hebt gemaakt maar dat je niet weet hoe je het tegen je vriend moet zeggen.

Gelukkig is abortus legaal en je hebt zelf de keus. Als jij denkt dat je het kind geen fijn leven kunt bieden door je weerzin ertegen, doe het gewoon niet. Een moeder die niet van haar kind houdt vind ik veel erger dan een moeder die een kind dat leven bespaart.

Nomineer dit bericht ×