Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-02-12 10:12

Geplaatst: 12-02-12 10:12

zonnebloem18 schreef:
Mijn vader is nu 53 al sinds zijn 20ste schilder nooit wat anders gedaan.
Werkt netjes 37,5 uur per week en beunt niet, helpt hooguit 1 keer in het jaar iemand in de famlie maar dan is hij met een weekend klaar.
Hij heeft nu al enkele jaren een tennisarm, met veel fysio houdt hij het werk nu redelijk vol maar de 65 zal hij als schilder niet halen tegen die tijd is zijn arm kapot.
En dan, dan komt hij zonder werk thuis te zitten, omscholen zou kunnen maar waarin, hij is doof, als schilder is dat geen probleem maar in veel andere vakken wel.
Gelukkig is het nog niet zo ver maar hij ziet er nu al tegenop, want buiten vorstverlet heeft hij nooit thuis gezeten sinds zijn 15de.

Zonnebloem, dan is het duidelijk dat je vader een andere maat schoen heeft...
En die bouwvakkers bedoel ik niet.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:13

Geplaatst: 12-02-12 10:13

Ja schrikdraad als ik tegenwoordig lees hoeveel jongeren overspannen zijn en vage klachten hebben, terwijl ik mij idd af en toe voortsleep naar mijn werk en dan denk werken is belangrijker dan hobby, zadel op het paard leggen kan ik idd af en toe niet, gelukkig helpt mijn hubs of dochter daarbij, die stimuleren me ook om altijd weer door te gaan en toch van het paard te genieten.
Maar ook geniet ik enorm van mijn werk, het er weer bij horen, de gezelligheid en het voelen dat je weer nuttig bent in de maatschappij.
Nogmaals ik heb nooit een uitkering gehad, want zo een dure hobby en uitkering vind ik niet bij elkaar passen

**Geplaatst**: 12-02-12 10:14

Geplaatst: 12-02-12 10:14

Klopt Schrikdraad... Ik kon niet eens meer rijden en als ik op mijn knol zat verkrampte ik helemaal maar wel eigenwijs he gewoon meerijden met het haflingerweekend in Ermelo met een nekkraag omdat men dacht dat ik een nekhernia had..

Ik heb ook moeten knokken om weer te komen waar ik nu sta en soms heb ik ook geen moed want je paard is ontspanning maar ook inspanning.

Toen ik zo ziek was liet ik hem rijden en als ik moed had stapte ik op en anders slingerde ik hem een rondje door de bak, hij blij ik blij.

Dus ik weer ook wat het is om niet te kunnen maar wel te willen en doordat ik wilde kon ik ook....

**Geplaatst**: 12-02-12 10:17

Geplaatst: 12-02-12 10:17

schrikdraad schreef:
Ik zie hier juist veel mensen reageren die heel goed weten wat het is omdat ze er zelf ook zo voorstaan.

Op de vraag wat ik aan paardrijden zwaar vind.
Het paard poetsen vind ik erg veel kracht kosten.
Een zadel omhoog tillen ook.
Voorheen reed ik paarden maar hun hoogte gaf met poetsen en zadelen teveel inspanning.
Nu heb ik een pony. Heel braaf. Maar ook dan is een rustig stap rondje ook al een hele fysieke inspanning.
Vroeger reed ik fanatiek wedstrijden. Nu ben ik blij een rustig rondje in stap vol te houden. Heel soms een zandpad in draf.

Dus kom niet aan met de kreten je weet niet wat het is.
Wel hoor ik bij de oude garde. En net als echwel merk ik daar dus een groot verschil in mentaliteit in.

Dit ken ik dus ook...overal moest even uitrust tijd in zitten en gelukkig heb ik een paard die dat snapt en oerbraaf is...maar gelukkig heb ik ook een oude mentaliteit en ben ik juist door die wil en doorzettingsvermogen en met mij zelf aan de gang te gaan, een heel eind gekomen...

Had ik bij de pakken neergezeten, had ik niets meer gekund...toen had ik energie voor 3 uur per dag, nu kan ik een hele dag aan...maar echt fit heb ik wel eens een dag...maar vaker zat heb ik een pijn waardoor ik eigenlijk niet echt kan zitten...maar die hoort er bij..
maar ik ben zo iemand ik ga zoeken, zoeken en zoeken en ik ben nu anders gaan eten..ik ben even op de alternatieve weg en ik zie ineens een opening tot nog meer verbetering...immers lichaam en geest zijn 1...en sinds ik zo met mij zelf omga, ga ik met sprongen vooruit.

Sinds 2 jaar heb ik kwaliteit van leven en dat geef ik nooit meer op, maar ik word wel kotsbeu van mensen die klagen....en niet willen, niet doen, niet proberen...want ik ben zo zielig...en idd wel naar hun paard kunnen, zelfs nog een paard hebben..
Ik heb pas een jong paard gekocht en koste wat koste ga ik daar de komende 10 - 15 jaar nog vollop van genieten...en dat lijf moet en zal mee gaan doen....en dat kan alleen als je gewoon door gaat...rust roest.

Lesilla, dat soort mensen zijn voor mij een voorbeeld!!! Net als die vriendin waar ik het al over had met CVS!! Dat zijn kanjers en dat is mijn voorbeeld, daar ben ik een watje bij en heb ik eigenlijk niets te klagen.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:20

Geplaatst: 12-02-12 10:20

lesilla schreef:
Dat denk ik ook, er zijn twee dingen belangrijk: aanpassing krijgen van een organisatie en motivatie.
En laatste ontbreekt vaak, maar als ik op de sociale werkplaats zie wat die mensen doen.
En soms echt met een erge handicapt maar hebben enorme wil om te werken! Zelfs de kleinste en stomste werk doen ze omdat ze ook wel willen werken! Natuurlijk is het werk aangepast aan je handicapt.

Maar daar horen natuurlijk zwaar zieken niet bij dat is logisch.

Lesilla, in NL kennen we ook sociale werkplaatsen maar die worden min of meer wegbezuinigd.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:21

Geplaatst: 12-02-12 10:21

Werken/paarden etc het is een goed iets om juist die cirkel van ziek zijn even door te breken en je gedachte's te verzetten.

Ts,wie weet komt er een passend baantje uit,desnoods idd de brugwachter die eerder genoemd is. Wie weet mag je wel thuis blijven met behoud van uitkering maar mocht het niet zo zijn,denk dan positief.
Werk in wat voor vorm/tijd ook verzet je gedachte,je draait dan even mee in een andere cirkel ipv het ziek thuis zijn,die cirkel is en blijft dan klein,weinig contacten,weinig andere gespreksonderwerpen,je maakt minder mee etc.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:22

Geplaatst: 12-02-12 10:22

Cayenne schreef:
Ook voor brugwachter heb je een goede timing nodig
Je zou die brug maar omlaag meppen terwijl er nog een boot aankomt

Gewoon klokkijken, toch?

**Geplaatst**: 12-02-12 10:22

Geplaatst: 12-02-12 10:22

Alleen rond 5 dec is het in het kader van de bezuinigingen niet zo erg de brug te vroeg te laten zakken

**Geplaatst**: 12-02-12 10:24

Geplaatst: 12-02-12 10:24

Russel, je hebt gelijk. Ik ben ook een aantal maanden met de taxi, op kosten wg, naar t werk gebracht en gehaald. En werkte ik gedeeltelijk vanuit huis. En nog werk ik regelmatig vanuit huis.
Maar dat ligt natuurlkjk wel aan je functie, een tramchauffeur kan dat niet. Maar daar moet je je bij neerleggen. Ik kan/mag zoveel niet, tja jammer dan.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:26

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:26

Maar tramchauffeur zullen ze haar toch niet laten worden

...overigens rijden er hier geen trams...

**Geplaatst**: 12-02-12 10:27

Geplaatst: 12-02-12 10:27

russel schreef:
Maar tramchauffeur zullen ze haar toch niet laten worden ...overigens rijden er hier geen trams...

Waarom niet? Beetje zitten en sturen,

**Geplaatst**: 12-02-12 10:29

Geplaatst: 12-02-12 10:29

Electra63 schreef:
russel schreef:
Maar tramchauffeur zullen ze haar toch niet laten worden ...overigens rijden er hier geen trams...

Waarom niet? Beetje zitten en sturen,

Alsjeblieft niet zeg! Tramchauffeur is trouwens wel echt een zwaar beroep ookal hoef je er niet heel slim voor te zijn.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:31

Geplaatst: 12-02-12 10:31

Ja, dat klopt, zo heb ik het wel ervaren in Amsterdam, hoe vaak ik niet bijna van mijn bankje af pleurde door een plotselinge trap op de rem...chauffeur werd even wakker....en kreeg een stuiptrekking..

Het heerlijk door je open raampje bleren hoort er ook bij...best wel leuk om even in zo een wereldje te stappen......

**Geplaatst**: 12-02-12 10:32

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:32

Als je iemand een mentaliteitstest wilt laten doen, dan moet je hem een dagje met lijn 14 op pad sturen.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:34

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:34

Lijn 14, effe denken....zo lang geleden...welke buurt?

**Geplaatst**: 12-02-12 10:36

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:36

Van west naar oost, een beruchte lijn omdat er een paar scholen met een mindere reputatie op de route liggen.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:44

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:44

Weet meteen wat je bedoelt. Heb in West gewoond en gewerkt en in Oost gewerkt...idd, maar de gemiddelde provinciaaltje durft daar niet eens door heen te gaan met de tram....ik denk niet eens in te stappen als de tram vol zit... _O-

**Geplaatst**: 12-02-12 10:46

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 10:46

Je moet als trambestuurder behoorlijk sterk in je schoenen staan en zo'n baan kan je dus niet doen als je geestelijk een beetje wankel bent of iets dergelijks.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:49

Geplaatst: 12-02-12 10:49

dan wordt je ook niet aangenomen..daar selecteren ze juist op...herintergratie denk ik zeker niet dat ze gaan doen op dit soort banen, net als buschauffeur in Amsterdam of andere grote stad. Maar in den lande, is het zeker wel een easy baan.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:53

Geplaatst: 12-02-12 10:53

Misschien dan eerder als conducteur omdat die niet op het verkeer hoeft te letten en degene die op de bok zit moet dat natuurlijk wel voor een groot gedeelte van de dag. Nu heb ik zelf nog nooit een tram bestuurd, maar ik kan me dat zo voorstellen.

**Geplaatst**: 12-02-12 10:55

Geplaatst: 12-02-12 10:55

chauffeur is mijn inziens zwaar.
Lang concentreren, geen moment suffen.

**Geplaatst**: 12-02-12 11:00

Geplaatst: 12-02-12 11:00

russel schreef:
Dan zal je versteld staan hoeveel mensen "wat mankeren" en toch werken...omdat ze "erbij" willen horen en een normaal leven willen hebben en houden..maar die pot met paracetamol is altijd onder handbereik..
Zo ken ik iemand met MS, die heeft tot voor kort nog gewerkt....aangepast werk, aangepaste werkplek...op een gegeven moment had hij nog een bureau, telefoon, en een paar onbelangrijke ordners met wat klein spul omdat hij al zo slecht was dat werken niet meer kon, praten kon hij al niet meer....kwam met taxi...werkgever heeft hem uit respect aangehouden, kreeg natuurlijk subsidie..maar omdat die man zo een wil had en zo graag wilde hebben ze met hem meegewerkt en de collega's ook.

Jullie zullen versteld staan hoeveel medewerking, hoeveel credit je krijgt van collega's en werkgevers als je toont en laat zien dat je echt wil, dat je alles er voor over hebt en dat je momenten hebt dat het gewoon echt niet gaat.....maar om bij voorbaat al te gaan miepen en al zoveel armslag te gaan nemen....dat wekt wrevel, want daar gaan we weer...laat eerst maar eens zien...

Zo heb ik een collega gehad die had een gecompliceerde breuk en het ging gewoon niet naar kantoor, die hebben ze toen thuis voor een paar uur werk gebracht omdat ze dat graag wilde....

Tegenwoordig is alles mogelijk, ook een on line verbinding met thuis en kan je desnoods in eigen in te delen uren wat werk doen...zo deed een zwangere collega het weer...die nam aan het eind van de week een stapel mee naar huis en leverde dan weer een stapel in....soms een hele dag niet, soms een avondje, soms een uurtje dan en dan...beiden blij...

Alles is tegenwoordig mogelijk...maar je moet wel zelf meedenken en willen...

Dit is zeker niet altijd zo rooskleurig als jij beschrijft. Ik heb m'n inzet getoont, me helemaal kapot gewerkt, kon niet eens meer voor mijn kinderen zorgen en voor mijn huishouden. Het enige wat ik nog deed was werken en mijn ms aan de kant schuiven. Ik had een hele goede verstandhouding met m'n ex-werkgever, dacht ik. Totdat ik na een intraveneuze prednisonkuur in nov 2009 een bloedvergiftiging kreeg en bijna dood was. Dus ik was even volledig uit de running. Toen ik uit het ziekenhuis kwam, mocht ik niet werken, maar ik ging elke week 1 of 2 keer even langs om op de hoogte te blijven en m'n gezicht te laten zien. Helaas kreeg ik 2 dagen voor kerst een pak papier van het uwv dat mijn baas m'n ontslag had aangevraagd!!! Ik was diezelfde dag nog bij hem geweest om te vertellen hoe het ging, geen woord heeft hij erover gezegd.
Daar heb ik me dus jaren voor ziek gewerkt, want dat was wat ik deed. Heel m'n leven aan de kant zetten om ondanks mijn ziekte toch te kunnen werken. En wat kreeg ik? Als een stuk oud vuil werd ik op straat gezet!!!
Het ging lichamelijk steeds slechter nadat ik uit het ziekenhuis kwam, dus werd ik afgekeurd. Mijn lichaam is nooit meer hersteld, ik kan voor mijn kinderen zorgen, maar dan houd het op. Ik heb dagen dat ik niet eens meer zonder hulp uit mijn bed kan, dan moet mijn man vrij zien te krijgen of mijn ouders.
Als ik nu terug kijk, heb ik zo'n spijt dat ik in die tijd niet een beetje minder heb gewerkt en eens heb genoten van mijn leven!!!

In heel veel bedrijven is het dus echt niet zo rooskleurig als het op ziek zijn aankomt!!!

Ik snap dat er veel meningen zijn, ik weet dat er profiteurs bij zitten, en ik weet ook dat het een heel gevoelig onderwerp is. Het is zeker niet zo zwart-wit als sommige hier schrijven.
Ik voel me helemaal niet aangesproken als het gaat om handjes ophouden, want dat is niet wat ik doe. Ik kan niet meer werken, ik heb geen hobby's meer, het enige wat ik doe is overleven. Mijn man moet 60-70 uur per week werken, dus kan vaak niet invallen als het slecht met me gaat, omdat het anders financieël niet rond te breien is. Dus ik ben blij met m'n uitkering, ook al is het bij lange na niet wat ik had toen ik "kon" werken.

**Geplaatst**: 12-02-12 11:30

Geplaatst: 12-02-12 11:30

En ergens vind ook ik het lastig om dit topic te lezen. Ik doe vrijwilligerswerk met verstandelijk gehandicapten van een zeer laag niveau, en die mensen zijn er vier dagen per week hoor! En veelal hebben ze naast een achterstand in hun intellectuele ontwikkeling ook nog eens allerlei gedragsproblemen en gezondheidsproblemen. Sommigen liggen in een ligstoel en kunnen alleen hun linkerhand nog gebruiken en hebben er ook nog eens epileptische aanvallen bij. Maar komen wel trouw vier dagen per week labeltjes voor aan planten (of vergelijkbaar zeeeeer licht, eenvoudig) werk doen... En natuurlijk hebben die mensen ook wel wat meer ondersteuning vanuit de omgeving, maar die mensen werken wel vanuit mogelijkheden ipv beperkingen. Terwijl ze net zo goed thuis zouden kunnen blijven onder het mom van "ik heb de intelligentie van een vierjarige, ik kan toch niks doen".

Over relatief flexibel, licht werk: wordt freelance tekstschrijver of neem eens een kijkje op de website in mijn onderschrift. Zelf je tijd indelen, vanuit huis werken en geen fysiek zwaar werk. Uiteraard heb je wel te maken met deadlines van opdrachtgevers (bij het freelancen dan), maar die kun je in principe zelf opstellen en je kunt zelf bepalen hoeveel hooi je op de vork neemt. En alle beetjes zijn mooi meegenomen, toch?

**Geplaatst**: 12-02-12 11:31

Geplaatst: 12-02-12 11:31

Lovely schreef:
Van west naar oost, een beruchte lijn omdat er een paar scholen met een mindere reputatie op de route liggen.

Dat is in Rotterdam lijn 2

Dat van die tramchauffeur was natuurlijk een grapje/voorbeeld, dat niet iedere baan vanuit huis of met aanpassingen gedaan kan worden. Deze baan is dan niet de juiste keuze voor iemand met een beperking of iets dergelijks.

En als er vooroordelen geplaatst worden over bouwvakkers die versleten zijn omdat ze allemaal bijbeunen, dan mag het toch ook over een ander beroep?

Akishino, jij hoeft je ook zeker niet aangesproken te voelen, jij heb gewoon pech met zo'n werkgever en terecht dat jij afgekeurd bent en een WIA-uitkering ontvangt.

Het gaat mij meer om mensen met een burn-out of ME, daar ken ik er persoonlijk een paar van. Dat kan natuurlijk gewoon verbeteren c.q. genezen, dus dan kan je gewoon weer aan het werk. Dus dat deze mensen opgeroepen worden, om te kijken of er iets veranderd is in hun situatie en of ze (iets) kunnen gaan werken, vind ik helemaal niet gek, maar normaal.

**Geplaatst**: 12-02-12 11:51

Geplaatst: 12-02-12 11:51

Een paar jaar geleden is er bij mij ook fibromyalgie vastgesteld, ik kon op dat moment amper een kindje opheffen, ik werkte in een creche.
Ik ben daardoor moeten stoppen, ik heb een opleiding gaan volgen, waar ik spijtig genoeg geen werk in gevonden heb.
Heb dan een eventjes als administratief bediende gewerkt.
Daarna heb ik 2 maanden thuis gezeten en ben dan toen halftime in de carrefour beginnen werken, bij de fijne vleesware. Heb nog nooit zo hard gewerkt, veel sjouwen en heffen maar wonder boven wonder had ik maar beperkt lanst, mede omdat het maar half time was en ik blij was dat ik kon werken.
Nu ben nu terug een opl aan het volgen om terug in de sociale sector te gaan werken.

Hiermee wil ik bedoelen, dat als je fib hebt, het niet altijd onmogelijk is om te werken. Ik heb zelf ook eventjes down gezeten en in die viscieuze cirkel terrecht gekomen, maar ik had mijn familie die mij (ik weet dat veel mensen dit niet graag lezen, maar bij mij was dit echt zo) een schop onder mijn derrière hebben gegeven zodat ik niet zou wegzakken in het ziek zijn.

En daarmee oordeel ik niemand hé, bij iedereen is het anders, maar ik kan me wel vinden in de theori dat als je je niet laat gaan, je toch nog wat kunt, hetzij vrijwilligerswerk hetzij betaald werk.

Nomineer dit bericht ×