Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-01-15 12:53

Geplaatst: 20-01-15 12:53

Ik ben 5 januari geopereerd aan een brughoektumor. Veel complicaties en hij was erg groot en moeilijk. Ik zit nu in heliomare ipv na 5 dagen naar huis.
Operatie duurde 16 uur en mijn arm is daarbij afgekneld geweest. Die doet het dus ook (tijdelijk)niet goed. Mijn stem banden aan een kant staan ook stil dus ben heel hees.
Ik kan vanaf operatie niet meer slapen. Vannacht voor het eerst op nieuwe medicijnen ging veel beter. Voel me ook gelijk veel beter!
Mijn aangezicht is verlamd (kan nog bijtrekken) en ik ben aan een kant doof geworden.
Ik vergeet vast nog een hoop. Het was me de operatie wel. Ik lig nu nog veel op bed maar met wat slaap wordt dat hopelijk snel beter.
ZE hebben elke dag vrij geplant als mijn dochtertje van bijna 10 maanden op bezoek komt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-15 14:18

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-15 14:18

welkom Cerile, ik heb even op google opgezocht wat een brughoektumor is... Beterschap! moeten ze nog weer opereren of was de tumor weghalen (eerst) voldoende?

Maatje, succes meid! ze eten je niet op, dus zenuwachtig zijn hoeft niet, mag wel natuurlijk! ik hoop voor je dat er wat uitkomt.

ik moet even snel,tot later maar weer!

**Geplaatst**: 20-01-15 14:39

Geplaatst: 20-01-15 14:39

Cerilene, wat vreselijk, ook voor je dochtertje. Goed en fijn dat ze tijd vrij plannen zodat je tijd met haar kunt hebben!

Ik heb net alles gelezen en probeer nu te reageren, maar ga het algemeen doen, want mijn geheugen is een ramp. Ik schuif het altijd maar lachend op de morfine, maar ik baal er wel vreselijk van. Stond altijd bekend om mijn 'olifantsgeheugen' en nu kan ik opstaan om iets te halen en weet ik na 2 passen al niet meer wat ik ging doen.

Het ging onder meer over slapen en werk/studie. Slapen is niet mijn hobby, vooral als man weg is wegens nachtdiensten, slaap ik erg slecht. Maar ook als hij er wel is, kan ik uren wakker liggen. Er wordt wel aan gewerkt, maar mijn piekerhoofd werkt gewoon niet zo mee.
Ik ben in 2007 afgestudeerd aan de uni en heb daarna 5 jaar een baan gehad. Tijdens dit werk werd ik weer ziek en nu ben ik volledig afgekeurd. Enerzijds prettig dat mijn ziek-zijn erkend is, maar tegelijkertijd voelt het voor mij ook als falen en vind ik het echt vreselijk dat ik niet kan werken nu. Al weet ik inmiddels ook dat het werken en dan vooral de manier waarop ik het deed (gewoon 40 uur in een week draaide ik niet, het moest altijd meer, harder, sneller en beter) heeft meegespeeld in hoe mijn lichaam nu reageert.
Het is wel één van de redenen tot piekeren voor mij, al begin ik het inmiddels wel langzaam los te laten en zelf te erkennen. Het kan nu niet, hoe graag ik ook wil. Wat het daarbij lastig maakt voor mezelf is dat ik geen ongeluk oid heb gehad (de problemen zijn er heel langzaam ingeslopen tot ze zo erg waren dat ik niets meer kon en ik er wel aan toe moest toegeven) en er als ik gewoon op een stoel zit niets aan mij is af te zien. Ik loop heel slecht en val regelmatig, maar mensen die niet heel dichtbij je staan en je wel kennen hebben vaak toch de mening dat ik gewoon lui ben ofzo.
En wat ik hier ook las, de kritiek en ook zorgen van mensen dat ik wel naar de paarden ga en er ook het liefst op ga zitten is soms ook wel lastig om mee om te gaan. Al heb ik inmiddels wel geleerd welke mensen het wel wat aangaat en van welke mensen ik de mening maar gewoon langs me heen moet laten gaan. Maar op slechte dagen doet het wel zeer.

Ik ben toen ik ging revalideren gaan bloggen voor vrienden en familie en heb toen ook een blog over de paarden en wat ze voor mij betekenen geschreven. Als er mensen zijn die hem willen lezen wil ik hem hier ook wel plaatsen. Die blog heeft wel geholpen bij mensen die zelf niets met paarden hebben, ineens had ik het in 500 woorden aan ze uit weten te leggen. Dat was wel fijn.
Sowieso is het bloggen een fijne uitlaatklep voor me, al ligt het nu even stil omdat ik door die elleboog even niet zoveel schrijf. Eigenlijk nu pas weer begonnen met de laptop aanslingeren, omdat ik dit topic zag en ik echt niet fatsoenlijk kan typen op de tablet. Of gewoon altijd te lang van stof ben.

**Geplaatst**: 20-01-15 14:46

Geplaatst: 20-01-15 14:46

Tazzey schreef:
ten.

Ik ben wel een vriendin kwijt geraakt door dit gebeuren. Ik heb haar veel geholpen met haar paard, les gegeven, ze kon altijd komen eten als het niet goed ging financieel, we namen haar mee uit omdat we wisten dat ze het niet zo breed had. We hadden het altijd erg leuk.
Tot ik opnieuw mijn rug brak. Ik kon haar niet meer helpen met haar paard, kon geen les meer geven, kon niet meer uitgaan dus ook niet meer betalen, ik kon geen hele avonden bankhangen en gamen. Toen kreeg ik een sms-je dat ze de vriendschap wilde beëindigen want onze paden liepen uiteen. Daar ben ik heel lang verdrietig om geweest maar de tijd leerde dat ze nooit een vriendin geweest is. Ik heb in deze periode mijn echte vrienden leren kennen. Hij kwam uit zijn nachtdienst tóch naar het revalidatiecentrum om me mee uiteten te nemen om me op te vrolijken. Ik leerde een bokker kennen die ik inmiddels beschouw als een dierbare vriendin, ondanks dat we elkaar nooit ontmoet hebben. Ze heeft geen idee hoeveel ze voor mij betekend heeft en nog steeds doet.
Dus als ik het zo bekijk heb ik mensen verloren maar daarvoor veel lievere mensen terug gekregen.

Ik geloof echt dat mensen met een reden in je leven komen en ook met een reden weer uit je leven verdwijnen. Je leert altijd iets van ze.

Dat is inderdaad geen echte vriendin geweest. Iedereen die jou kent, weet dat je een van de liefste vriendinnen bent die iemand maar kan wensen, en samen op de bank (of het bed) hangen, is met jou net zo gezellig als uitgaan! *dikke knuffel*

**Geplaatst**: 20-01-15 16:28

Geplaatst: 20-01-15 16:28

@tazey: fotos in Afrika......... ben nog bezig met uitzoeken. Wilde ik eigenlijk in deze periode klaar hebben maar is niet gelukt. MAar heb 6000 foto's geschoten aldaar. De big five in ieder geval compleet. Echt super gaaf.
Dan is er bij jou dus echt een flink wat gemist. Dat is in mijn ogen dus ook een echte misser.

@cerilene: oef heftig hoor. Hebben ze alles wel weg kunnen halen? Wat heb jij het slecht getroffen met al de complicaties. bah. En dan ook nog zo een kleine meid.

Bij mij is er in 1996 toen ook denk ik wel een misser gemaakt maar was onduidelijk. Op SEH zijn foto's gemaakt toen van mijn enkel. Was onder paard gekomen en stijgbeugel ertussen. ER was een stukje bot los wat rond zweeft. En ze dachten nog een scheur te zien. Dus 6 weken gips. NA die 6 weken eruit en mocht ik gaan opbouwen. Kon na 2 weken nog helemaal niets. Geen mm beweging. Dus mijn ouders vroegen om fysio maar moest nog niet. Eerst onderzoek. Arts vroeg niet gelijk alles aan wilde eerst ene afwachten echter is er voor MRI toendertijd een wachtrijd van een half jaar. Tja nee eerst dat andere. Dat was dus niet goed. Inmiddels hadden mijn ouders contact gehad met een andere arts en die adviseerde voor een second opinion. Dit gevraagd en hier werkte de arts nietaan mee. Toen zijn we gelijk overgestapt. Alleen had hij foto's van ongeval niet meegestuurd.
Waarschijnlijk heeb ik toen banden gescheurd of ?? Fysio is toen gelijk gestart maar het heeft jaren gekost voor het goed was.. En wat ik eerder zei heb er nog steeds hinder van.

Met mijn pols is er achteraf ook wel iets fout gegaan. Maar wat is hierin fout. Het zijn nieuwe inzichten. Ik ben waarschijnlijk verkeerd ingegipst. Als ik anders was ingegipst was ik waarschijnlijk niet zo beperkt als ik nu ben. Er is toen ook van alles gezegd wat niet juist was. Er is verkondigd dat ik met deze breuk geen beperking zou hebben. Dit is gecorrigeerd door de gipsmeester.
Ook fysio was niet nodig moest handen maar insmeren en dan kwam het helemaal goed. En zo zijn er nog enkele dingen.

Nou mijn verband is eraf en hechtingen zitten er dus nog in........ zijn oplosbare zeiden ze.......... Ben benieuwd. Vorige keer duurde het weken. Heeft een van jullie een idee hoe lang ze blijven zitten....... (mensen die ij mij op afdeling komen zijn verse wonden dus hoor ik nooit terug.....)
Pols zit een flinke bult op en wond van elleboog vind ik lelijk maar is reactie op de hechting.
Mag op geleide van pijn alles weer doen. Duus ook werken maar vind dat erg moeilijk. Maandag is mijn eerste dienst pas en dat is nacht. Denk zelf dat ik die wel kan doen. Maar daarna heb ik volgens mij dagdiensten en dat zijn diensten met meer belastend werk......... en doe je de ene dan kan je niet snel meer terug. Ga het denk ik maar gewoon proberen. al zit ik wel met wonden........ zucht.
En vergeet ook gewoon nog te vragen over een uitslag van een echo. Dat komt dan wel over 2 maanden. (bijna jaar na echo............) Denk namelijk niet dat er iets op gezien is waar ze mee kunnen. Had nu ook niet mijn eigen arts maar een co assistent oid... over 2 maanden zie ik pas mijn eigen arts. Voor mijn gevoel was het vandaag echt nutteloos. Had het zelf ook wel kunnen doen.......

**Geplaatst**: 20-01-15 16:39

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 16:39

Wanneer is iets een misser en wanneer een verschil in inzicht? Dat is wel één van de dingen waar ik me aan stoor overigens. Had daar vroeger zo'n simpel beeld van, de arts heeft geleerd, de fysio weet ook precies wat goed voor me is en als ik maar doe wat zij zeggen komt het wel weer goed. Tot het niet goed komt en je een andere arts bezoekt, of een andere fysio. En inmiddels heb ik er zoveel bezocht dat ik echt niet meer weet waar ik nog op kan vertrouwen. En dat wantrouwen is natuurlijk helemaal niet handig, maar gezien mijn verleden waarin het ging van pappen en nathouden tot keihard door de pijn heen trainen en ook artsen die elkaar zo tegenspraken en sommigen die zelfs beweerden dat ik eigenlijk gek en/of een aanstelster ben wel een beetje logisch.

En nu ook weer met die elleboog. De eerste keer controle was het verhaal 3 weken rustig aan doen als het gips eraf is en dan kracht op gaan bouwen. Toen het gips er uiteindelijk af ging, moest ik meteen 2 keer per week naar een gespecialiseerde fysio. Nouja, ik en fysio's zijn niet meer zo'n combi, dus ik wilde gewoon naar mijn eigen fysio die er een hele tijd over heeft gedaan om een beetje vertrouwen te winnen. Maar toch ook 2 andere fysio's om advies gevraagd. De eerste begon nog net niet te lachen, maar 'hoezo gespecialiseerde fysio? die bestaan niet. Ga maar wat bewegen en dan komt het wel goed'. De tweede gaf me oefeningen en mijn eigen fysio wilde nog net een stapje rustiger aan doen.
Dus probeer ik nu maar naar mijn gevoel te luisteren. Door pijn heen trainen terwijl er bewezen is dat mijn banden en spieren een goede klap hebben gemaakt lijkt mijn fysio nu nog een slecht plan, met die argumentatie kan ik wel wat, dus volg ik inderdaad mijn eigen pijn.
En doe ik nu dus weer een stapje terug, want de pijn werd toch wel erg heftig en niet alleen spierpijn van het opbouwen.

**Geplaatst**: 20-01-15 16:47

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 16:47

Daar ben ik het ook mee eens. Hoewel er in mijn geval echt sprake van een misser was. De breuk was niet eens vermeld, saillant detail is wel dat er in het verslag van de radioloog wél gesproken werd over een complexe breuk die direct behandeld moest worden.

Luisteren naar je eigen gevoel is zeker belangrijk. Had ik dat maar gedaan.

Veel sterkte meiden! Ik ga ook lekker eten maken.

**Geplaatst**: 20-01-15 16:54

Geplaatst: 20-01-15 16:54

Gespecialiseerde fysio is er wel degelijk maar misschien niet altijd ...... ik heb in met mijn pols fysio gehad uiteindelijk door fysio gespecialiseerd op handen/ polsen. Is een heel team waar je besproken wordt met revalidatie. Tja ik heb baat erbij gehad.
Kan eigen fysio het, tja op zich wel maar als je allee met handen bezig bent weet je ook waar op te letten, hoe iets voelt enz.....

Maar in veel gevallen is eigen gevoel ook goed en tja....... vaak moet je dat volgen.

MAar soms lees/hoor ik dingen dat gezien wordt als misser maar goed artsen hebben er voor geleerd, wij als verpleegkundigen ook. MAar moet iets gelijk een misser zijn. Mensen beseffen niet hoe moeilijk bepaalde dingen zijn...
Daarbij is informatie die de patient geeft soms ook vaag of niet duidelijk genoeg en kan je een andere kant op laten gaan dan waar echte probleem is........... dus ja.
En sommige dingen zijn zeker echte missers.

**Geplaatst**: 20-01-15 18:09

Geplaatst: 20-01-15 18:09

Voor de liefhebber heb ik een plaatje van mijn rug, kun je zien wat ik bedoel met een misser.

Toch begrijp ik wel wat jullie bedoelen hoor. Ik heb ook verschillende artsen en behandelaars en allemaal denken ze eigenlijk verschillend over dingen. Bijvoorbeeld is mijn arts in het ziekenhuis van mening dat zwemmen helemaal niet goed voor mij is terwijl de arts in het revalidatiecentrum samen met de fysio daar van mening zijn dat zwemmen juist heel erg goed is. Tja, waar moet je nu vanuit gaan?

Ik ben onder begeleiding van de fysio in het rev. centrum gaan zwemmen en heb daarbij mijn eigen gevoel in de gaten gehouden. Het heeft overigens dik 2,5 maand geduurd voor ik weer een baantje kon zwemmen zonder te verzuipen :')

**Geplaatst**: 20-01-15 18:18

Geplaatst: 20-01-15 18:18

Ik ben wel nieuwsgierig eigenlijk.

Het blijft mensenwerk. Iedere arts ziet andere dingen en ervaart dingen anders en krijgt andere inzichten.
Dus ja........

Laatst bijgewerkt door Tyke op 20-01-15 18:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-01-15 18:23

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 18:23

Ik heb je een PB-tje gestuurd.

**Geplaatst**: 20-01-15 18:37

Geplaatst: 20-01-15 18:37

Dit is een plaatje van mijn beenbreuk in 2010

Afbeelding

en mijn pols 2012
Afbeelding

**Geplaatst**: 20-01-15 18:38

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 18:38

Zo! Dat zijn nasty breuken!

**Geplaatst**: 20-01-15 19:07

Geplaatst: 20-01-15 19:07

zijn het zeker. Been kwam door mijn huid heen
En bij pols is het op deze foto niet heel duidelijk maar was het ook kapot met kleine botstukjes e.d. Gelukkig wel op dee plaats gebleven maar wel afgebrokkeld..... en een stuk wat wel wat ernaast lag is door lichaam zelf opgegeten/ hersteld

**Geplaatst**: 20-01-15 19:09

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 19:09

Open breuken zijn heel naar door het infectiegevaar. Ik heb zelf gelukkig nooit een open breuk gehad gelukkig. Heb jij veel last van je huid gehad?

**Geplaatst**: 20-01-15 19:17

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 19:17

Wow een open botbreuk! Ik heb nog nooit wat gebroken *klopt af* maar ik zou denk ik echt over mijn nek gaan bij een open botbreuk.
Wel heel interessant trouwens om jouw röntgenfoto's te zien.

Nu ben ik ook wel benieuwd naar de röntgenfoto van de rug.

Bij mij kan mijn blessure alleen met mri of echo gezien worden omdat het bot in principe prima in orde is. Vandaar dat op de SEH gedacht werd aan een verzwikking. Ik kon ook qua motoriek nog best veel met mijn voet en ook al heb ik wel 300x gezegd dat het voelde alsof er een pees of bot over mijn enkel klakte, werd de blessure niet herkend.
Gekke is dat ik thuis symptomen invulde op google en de perfectie diagnose vond (bleek achteraf).

**Geplaatst**: 20-01-15 19:22

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 19:22

Je hebt een PB.

**Geplaatst**: 20-01-15 19:38

Geplaatst: 20-01-15 19:38

Dat was met mijn enkelbreuk ook het probleem banden enz zijn niet te zien.
En met mijn pols is daar ook niet gedacht over banden en pezen. Een bandje was totaal afgescheurd. op foto zie je dat niet. Maar met deze breuk tja hadden ze dat kunnen weten.

Van mijn huid gelukkig toen geen last gehad. Is mooi genezen. Was echt maar mini wondje amper zichtbaar maar bloedde wel flink. Plasje bloed lag week erna nog zichtbaar in de sneeuw.
Ik kreeg het te horen in de ambulance maar heb het zelf dus niet gezien. Ik moet zeggen ben lekker plat blijven liggen had ik overeind gekomen had ik flauwgevallen van de pijn. Maar niet om het zien van breuk of wat dan ook. Kan veel hebben.
Ik heb toen een week bedrust gehad en ook volle week antibiotica via de ader om infectie dus te voorkomen. Lag op min 30e verjaardag in het ziekenhuis. Mijn moede heeft uiteindelijk de taarten gemaakt waar ik net de boodschappen voor had gehaald hih

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-15 19:40

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-15 19:40

waaah.. van die breuken doet mijn arm spontaan al weer zeer... jakkie zeg dat is niet grappig!

die zelfoplosbare hechting heb ik het niet zo op, bij mij zijn ze gelukkig eruit gehaald want het trok zo verschrikkelijk. En de hechting was nog maar amper opgelost. eventueel kan de huisarts of assistente je ook wel van de hechtingen verlossen.

ik ga even niet in op wel of niet misser dan wel veranderd inzicht. Mijn knie heeft formaat voetbal aangenomen dus ik ga languit, tot morgen! ik wens jullie alvast een fijne nacht met wat slaap toe

**Geplaatst**: 20-01-15 19:44

Geplaatst: 20-01-15 19:44

oef rustig aan

Ik vraag het volgende week aan collega als hij er nog in zit. Komt wel goed

**Geplaatst**: 20-01-15 19:53

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 19:53

hier nog iemand,al bijna 3 jaar.Zal morgen meer schrijven.

**Geplaatst**: 20-01-15 21:23

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 20-01-15 21:23

Oh, natuurlijk worden er missers gemaakt, bedacht me toen ik stond te koken dat mijn post hierover misschien liet denken dat ik daar niet in geloof. Maar helaas ken ik ook de verhalen..
Geloof dat in mijn geschiedenis de belangrijkste misser is dat ik gewoon niet serieus genomen werd. Letterlijk voor gek versleten, of dat ze me beloofden me écht van de pijn af te helpen (stomme belofte weet ik nu) en als dat dan niet lukte, dan was het ineens mijn eigen schuld. Kreeg ik te horen dat ik niet gemotiveerd was, mijn oefeningen wel niet zou doen, of dat ik het allemaal verzon. Dát vind ik nog het allerergste, dat ik op een gegeven moment echt ging twijfelen aan mezelf, want wat ik voelde kon niet volgens de dames en heren doktoren. Dat moet ik toch wel gek zijn?!
En daarbij is langdurig ziek zijn voor mij echt een enorme deuk in mijn zelfvertrouwen geweest. Als zelfs mijn eigen lichaam niet doet wat het moet doen, wat heb ik dan nog over? Inmiddels begrijp ik iets beter wat ik mankeer en begin ik ook weer wat beter over mezelf te denken, maar lastig is het wel nog altijd.

**Geplaatst**: 20-01-15 21:28

Geplaatst: 20-01-15 21:28

Net wat je zegt niet serieus genomen worden is echt.....
Dat is bij mij ook gebeurd.

En met pijn: als ik op mijn werk ben zeg ik nooit dat ik zorg dat de pijn helemaal weg is. Maar het moet wel dragelijk worden. Daar moet je aan werken. Soms kan je pijn niet helemaal weg krijgen.

**Geplaatst**: 21-01-15 10:42

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 21-01-15 10:42

Hoe komen jullie aan die fotos ?
Ik zou die van mezelf ook wel eens willen zien

**Geplaatst**: 21-01-15 10:49

Re: zieke/revaliderende medebokkers gezocht

Geplaatst: 21-01-15 10:49

Het serieus genomen worden is iets wat je heel erg vaak hoort inderdaad en ik vind dat echt schandalig. Dreamy, ik begrijp dat dat een enorme deuk in je zelfvertrouwen is!

MonteKarlo, ik heb mijn foto's opgevraagd toen ik doorkreeg dat er iets niet goed was.

Nomineer dit bericht ×