Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-04-13 19:44

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 10-04-13 19:44

knap van je, en ga nog eens een gesprek aan met hem als alles een beetje gesust is.

**Geplaatst**: 10-04-13 21:34

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 10-04-13 21:34

Heftig hoor, sterkte met je genomen beslissing!

**Geplaatst**: 11-04-13 06:58

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 06:58

Op zich bewonderenswaardig dat je dit uitdenkt en ook dat je voor jezelf kiest ipv voor je relatie waar je iets in gaat missen.

Maar wat ik een beetje mis in deze discussie:
Wat heeft jouw kind eraan om op de wereld te komen, als het geen vader heeft en de moeder full time druk is met werken en een paard?

Wordt je kind er gelukkig van om altijd door anderen te worden verzorgd?
Als je zo druk moet zijn om alles financieel rond te krijgen en je hobby uit te blijven voeren, waarom moet er dan een kind bij? Omdat jij graag moeder wil worden, maar je wordt op die manier wél biologische moeder, maar het opgroeien en opvoeden gebeurt onder andere verzorgers!
Ik prijs het kind daar niet gelukkig mee.

Mijn moeder is gestopt met werken toen ze in verwachting was van mijn oudste broer. Ze is gaan weer gaan werken toen ik (ben de jongste van 3) een jaar of 6 was.
Wij kregen toen een oppas aan huis gedurende mijn basisschool tijd en daarna werd ik 'sleutelkind'. Je wordt er erg zelfstandig van, maar ik heb wel het gevoel liefde en aandacht/zorg gemist te hebben in die tijd.

Dit is waarschijnlijk niet wat je wil horen, maar wilde ik toch graag even kwijt.

**Geplaatst**: 11-04-13 09:55

Geplaatst: 11-04-13 09:55

Sonja_vR schreef:
ik ben wat dat betreft een ouderwetse muts...maar ik vind idd ook dat een kind niet 5 dagen p/w in de opvang hoort. Sorry als ik iemand daarmee op zijn tenen trap...

Dan zijn we samen een ouderwetse muts, ha ha!

**Geplaatst**: 11-04-13 10:06

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 10:06

Ik ben het hiermee eens, ik werk nu 3 avonden, zijn zeer korte nachtjes maar mijn kids komen niets te kort. Ze zitten nu samen op school. Als ze vakantie hebben of een studie dag hoef ik niets te regelen, ik ben er gewoon. ik vind het heerlijk dat ik overdag tijd heb voor mijn 4 pony's en het huishouden, want vergeet niet, het huishouden komt er ook nog bij. als baby valt dit mee, maar als ze groter worden kan je behoorlijk wat rommel hebben.

**Geplaatst**: 11-04-13 10:26

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 10:26

Veel sterkte!
Ik heb voornamelijk jouw eigen posts gelezen. Moeilijke beslissing. Ik kan erin komen dat je je relatie beëindigt als de kinderwens zo belangrijk is voor je.
Ik had ooit ook een partner die absoluut geen kinderen wilde. Ondanks trouw pilgebruik, raakte ik toch zwanger. Na drie dagen huilen en piekeren besloot ik dat ik coûte que coûte het kind wilde houden... dan maar alleen. Mijn partner is toen door zijn ouders onder druk gezet om toch met mij te trouwen. Dat hadden we niet moeten doen, want we pasten eigenlijk niet bij elkaar. Die zwangerschap was een super eenzame tijd voor mij; ik mocht met hem niet eens over de baby praten. Maar enfin, het kind werd geboren en hij was er heel dol op. Hij heeft later ook wel gezegd dat hij niet wist hoe geweldig kinderen eigenlijk waren.
Omdat we allebei vonden dat een kind niet alleen moest blijven, mocht een tweede dan wel van hem. Die kwam wat sneller dan gepland. - Hoe vind jij dat eigenlijk? Moet een kind geen broertje of zusje hebben?
Een ongeplande derde kwam ook nog.
Ik houd zielsveel van mijn drietal, en zou ze nooit hebben willen missen. Maar mijn partner vond kinderen wel leuk, maar ook lastig. Hij bemoeide zich nauwelijks met ze. Ik stond er vrijwel alleen voor en na de scheiding helemaal. Dat viel niet mee. Moest fulltime verdienen en ook drie pubers hanteren, die nogal wat problemen hadden (ADHD, borderline, etc). Ik had zo graag iemand gehad die me steunde of op wie ik kon terugvallen. Het is echt heel zwaar om het allemaal alleen te doen.
Ook als ze klein zijn is het soms erg moeilijk, als ze iets ernstigs hebben, als ze zich bezeren of problemen hebben met andere kinderen.
Ik zou er altijd voor kiezen om kinderen samen met een partner te hebben en ook om niet 1 kind te 'nemen', zeker niet als ik zie hoe dol ze allemaal op elkaar zijn. Mijn dochter verwoordde het heel goed: 'Ik weet dat jij (ik dus) er op een gegeven moment niet meer zult zijn, want je bent ouder, maar de jongens (haar broers) gelukkig wel; ik zou ze niet willen of kunnen missen!'
Daar heeft ze helemaal gelijk in imo.

Ik hoop dat jouw partner begrijpt wat kinderen en hijzelf voor jou betekenen en bijdraait, want dat zou echt heel fijn zijn.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 11-04-13 10:48

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 10:48

Maar Hevonen,jij weet dus als geen ander dat een relatie ook geen zekerheid is. Dus wat dat betreft een kinderwens af laten hangen van wel of geen partner lijkt me dan niet reeël,toch? Er kan altijd iets gebeuren.

**Geplaatst**: 11-04-13 10:51

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 10:51

Heftige maar knappe keuze. Ik denk dat je er zelf goed genoeg over nagedacht hebt dat dit is wat je wilt, dus daar zou ik dan ook voor gaan!

**Geplaatst**: 11-04-13 11:06

Geplaatst: 11-04-13 11:06

Marije_jiplover schreef:
Op zich bewonderenswaardig dat je dit uitdenkt en ook dat je voor jezelf kiest ipv voor je relatie waar je iets in gaat missen.

Maar wat ik een beetje mis in deze discussie:
Wat heeft jouw kind eraan om op de wereld te komen, als het geen vader heeft en de moeder full time druk is met werken en een paard?

Wordt je kind er gelukkig van om altijd door anderen te worden verzorgd?
Als je zo druk moet zijn om alles financieel rond te krijgen en je hobby uit te blijven voeren, waarom moet er dan een kind bij? Omdat jij graag moeder wil worden, maar je wordt op die manier wél biologische moeder, maar het opgroeien en opvoeden gebeurt onder andere verzorgers!
Ik prijs het kind daar niet gelukkig mee.

Mijn moeder is gestopt met werken toen ze in verwachting was van mijn oudste broer. Ze is gaan weer gaan werken toen ik (ben de jongste van 3) een jaar of 6 was.
Wij kregen toen een oppas aan huis gedurende mijn basisschool tijd en daarna werd ik 'sleutelkind'. Je wordt er erg zelfstandig van, maar ik heb wel het gevoel liefde en aandacht/zorg gemist te hebben in die tijd.

Dit is waarschijnlijk niet wat je wil horen, maar wilde ik toch graag even kwijt.

Ik ben het hier ook wel mee eens. Sorry :(:)

Mijn vriend heeft ook teveel als kind bij andere gezeten ipv bij zijn ouders en daar heeft hij het behoorlijk moeilijk meegehad.

**Geplaatst**: 11-04-13 11:12

Geplaatst: 11-04-13 11:12

Saskia9 schreef:
Maar Hevonen,jij weet dus als geen ander dat een relatie ook geen zekerheid is. Dus wat dat betreft een kinderwens af laten hangen van wel of geen partner lijkt me dan niet reeël,toch? Er kan altijd iets gebeuren.

Dat klopt, er kan altijd iets gebeuren.

Alleen, als je aan de mogelijke consequenties denkt van het oorspronkelijke plan van TS:

- 1 kind alleen (waarschijnlijk geen broertjes of zusjes)
- geen tweede opvoeder
- beperkte tijd met haar kind doordat ze (veel) moet werken
- paard opgeven (ga daar maar van uit. Je redt het gewoon niet, vooral niet als er iets is, wat vaak zo zal zijn)
- financieel zwaar
- feitelijk overal alleen voor staan
- als er iets met haar familie gebeurt, komt dat er ook bij (bij mij toen mijn vader die ernstig ziek werd) en later mijn moeder met allerlei klachten
- alles alleen doormaken, van zwangerschapsgym tot bevalling
- en wat als er iets mis is of mis gaat met de baby?

Als het niet lukt om met haar vriend tot een compromis te komen, zou ik als ik haar was even rustig afwachten. Ze is nog lang vruchtbaar en het krijgen van een nieuwe relatie is behoorlijk moeilijker als je een kind hebt, alleen al doordat je vaak doodmoe zult zijn en veel moeilijker weg kunt.
Ook je moeder kan wel eens wat moeite met een eventuele nieuwe relatie van jou hebben als je bij haar in woont. Dat wil ze misschien niet moeilijk vinden, maar het kan wel zo uitwerken.

(Mijn beide ouders werkten veel. Het gevolg daarvan was dat ik aan de ene kant veel vrijheid had (fijn), maar aan de andere kant ook echt wat miste (ik reed paard, maar ze zijn echt nooit komen kijken, nooit bij schooluitvoeringen geweest, nooit bij wat voor hobby ik dan ook maar had komen kijken) en als er iets was (ik was als kind geregeld ziek, ben aangerand, erg gepest en nog zo wat dingen) dan was er niemand thuis. Altijd wel iemand waar ik naar toe kon, maar dat is echt heel anders.)
Ik vond dat toen normaal, maar heb dat voor mijn eigen kinderen nooit gewild. Ben dus thuis gaan werken (vertaalwerk), maar je hebt geen idee hoe moeilijk het is om te werken met kleine kinderen, ze moeten elk ogenblik iets (eten, drinken, schone luier, pleister, speeltje etc)

**Geplaatst**: 11-04-13 11:31

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 11:31

Dat klopt!
Er is ook een wezenlijk verschil tussen bewust alleen kiezen voor een kind omdat je partner het niet wil en je leeftijd,dan ervoor kiezen omdat je het echt alleen wil gaan doen. Zo heeft iedereen zijn of haar persoonlijke redenen.

Ik ben zelf ook alleenstaand (niet voor gekozen trouwens destijds) maar wel van plan om thuis te gaan werken (als gastouder) en ik wil er nog een kindje bij. Deels door dingen die jij schrijft Devonen,maar zoals ik al zei,dat is persoonlijk.

**Geplaatst**: 11-04-13 12:01

Geplaatst: 11-04-13 12:01

willeke_x schreef:
mjah natuurlijk is dat niet leuk… Maar er moet ook brood op de plank komen. Ik kan altijd wel eens gaan navragen hoeveel ik moet inleveren als ik part-time ga werken op mijn loon, en nagaan of dat haalbaar is. En misschien zit er wel een mogelijkheid in om van thuis te werken. Dan kan ik werken als de kleine slaapt… Zeker in het begin als de baby klein is lijkt me dat wel handig. Mijn bazin is wel redelijk flexibel, en ik denk dat daar misschien ook wel over te praten valt.
wie weet wat de mogelijkheden zijn mijn post was vooral vanuit mijn visie van wat ik vind en denk dat een kind nodig heeft. maar ook wat Urielle zegt, lijkt het me voor de moeder ook erg naar om je kleine zoveel te missen.
Ik heb ondertussen een punt gezet achter mijn relatie. Het was een pijnlijke, moeilijke beslissing en misschien, heel misschien komt het nog goed. Hij lijkt wat bij te draaien nu hij door heeft dat ik het meen. We zullen zien.
ondertussen kijk ik naar de toekomst. Dat helpt me om nu niet in een gat te vallen.

vind je verder wel heel rationeel en weldenkend overkomen

als jij echt zo een sterke kinderwens hebt en je vriend kan/wil hier niet in mee gaan, is het waarschijnlijk de beste beslissing voor jouzelf. de wens niet najagen vanwege de ander is iets wat uiteindelijk ontzettend in de weg kan gaan zitten in een relatie. andersom ook, tuurlijk.
jij hebt de beslissing nu genomen, dus nu tijd om alles een plaatsje te geven,want sja, het blijft natuurlijk een rottige beslissing die jij hebt moeten maken nu .
en idd aan de toekomst te werken
wie weet wat er nu echt gaat gebeuren , misschien ga je het echt zelf doen, misschien heeft je vriend/ex een wake up call... denk dat de tijd die je nu neemt om alles op orde te brengen, welke vorm dat ook gaat krijgen, een goeie stap is .

**Geplaatst**: 11-04-13 20:24

Geplaatst: 11-04-13 20:24

Marije_jiplover schreef:
Maar wat ik een beetje mis in deze discussie:
Wat heeft jouw kind eraan om op de wereld te komen, als het geen vader heeft en de moeder full time druk is met werken en een paard?

Wordt je kind er gelukkig van om altijd door anderen te worden verzorgd?
Als je zo druk moet zijn om alles financieel rond te krijgen en je hobby uit te blijven voeren, waarom moet er dan een kind bij? Omdat jij graag moeder wil worden, maar je wordt op die manier wél biologische moeder, maar het opgroeien en opvoeden gebeurt onder andere verzorgers!
Ik prijs het kind daar niet gelukkig mee.

.

Dit heb ik enlkele pagina's geleden ook aangekaart inderdaad, maar daar geeft de TS nog geen antwoord op.
Ik vermoed dat ze daar overheen gelezen heeft in de drukte van alle posts.

**Geplaatst**: 11-04-13 20:35

Geplaatst: 11-04-13 20:35

Of ze heeft er geen antwoord op?
Vind het lichtelijk egoïstisch, om het zo maar te zeggen, al denk je niet aan jezelf als je het doet (je zal veel moeten missen, veel stress hebben...).
Weet verder ook niet waarom je een kind zou willen hebben, het is nu al moeilijk om een baan te vinden, wellicht is dit over 20 jaar nog erger, wie weet.

Je hebt nooit zekerheid, dat snap ik, maar je kiest er nu bewust voor om het kind alleen op te gaan voeden, geen papa die de kosten over kan nemen als jij in nood zit, geen papa die mee kan naar een ouder gesprek, de zorg ieder weekend over kan nemen...

**Geplaatst**: 11-04-13 20:38

Geplaatst: 11-04-13 20:38

Rapperijder schreef:
_Friemel schreef:
Om even op de rest te reageren ik zelf ben er geen fan van dat mensen fulltime werken en dan een kind willen, dan krijg je een "weekend" kind, ook niet leuk voor de kleine. Bovendien is het best pittig, zelfs met zijn 2en, ik zou niet weten hoe ik het moest doen als alleenstaande en dan heb ik écht een hele makkelijke baby.

Kom op nou, de jaren 50 zijn voorbij hoor! Je kan best fulltime werken als vrouw en een kind hebben. Zolang je een goede creche hebt, en grootouders die je willen helpen is er geen enkel probleem.

Ik ben alles behalve ouderwets hoor maar vind dit echt een no-go, erg egoistisch om eerlijk te zijn... lekker door de kdv gebeld worden omdat hij voor t eerst lacht, babbelt, zit, staat en loopt +:)+

Ieder zijn ding, dit is gewoon mijn mening, net zoals marije_jiplover het neerzet

**Geplaatst**: 11-04-13 20:42

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 20:42

Het lijkt dan wel een beetje alsof je een kind wilt om de kunnen laten zien 'Ik heb een kind', en voor wat bezigheid in de avond (tot 8 uur, dan gaat die slapen) en in het weekend...
Mijn moeder is gestopt met werken toen ze mijn 10 jaar oudere broer kreeg, heeft (weliswaar door ziekte) veel gemist van zijn jeugd en die van mijn 2e broer, en ik weet dat ze daar kapot van is.
Waarom zou je dan nog zelf voor willen kiezen om veel van je opgroeiende kind te missen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-04-13 20:54

Geplaatst door de TopicStarter : 11-04-13 20:54

goh ja, waarom wil ik een kind... omdat er gewoon die wens is.... En tjah tuurlijk vind ik dat erg als ik dat kindje vaak moet weg brengen, maar er moet toch ook brood op de plank komen?
als ik het financieel aankan wil ik zeker ook eens informeren om eventueel 4/5de te gaan werken voor een poosje ipv 5 dagen van de 7. Ik ben niet zo heel goed op de hoogte van mogelijke loopbaanonderbrekingen met 1/5de, of dergelijke... Halftime werken of stoppen met werken is sowieso geen optie. Dan val je echt terug op het minimum en dat red ik financieel niet. Dan heb je wel een kindje, maar geen centjes om het groot te brengen....

Volgens mij is het ook vooral de tijd voor het kindje naar school gaat dat het moeilijk te combineren is met fulltime werken, want als het kindje naar school gaat, dan is het kindje ook een hele dag van huis...
Als ik kijk naar mijn omgeving zijn er wel meer alleenstaande moeders die het zo (moeten) doen, gewoon omdat het ook voor hen niet financieel haalbaar is, en die kinderen lijden daar ook niet zo onder.

wat heb ik het kind te bieden? Een liefdevolle thuis, familie die veel om het kind zal geven en er ook altijd is als er wat is... En het feit dat het kindje zo ongelooflijk gewenst is. Wat ik toch wel heel belangrijk vind.
ja ok, ik moet veel werken, maar het is gewoon niet anders, maar heb ik daarom dan geen recht om mijn kinderwens waar te maken?

Hoeveel kinderen van koppels zitten er niet de hele dag in het kinderdagverblijf omdat beide partners werken van 9-5.... Daar springen dan ook de ouders of schoolouders wel eens een dag in de week in.
Hebben zij daarom meer recht op een kind dan ik?

En natuurlijk is het makkelijker als er een partner is waarmee je alles kan delen, maar als je partner je dan een kind schenkt alleen uit liefde, maar er eigenlijk niet helemaal achter staat, beland je al snel in zo'n situatie als Hevonen, dan heb je wel een partner, maar je staat er alsnog alleen voor. En zo ken ik nog iemand in mijn naaste omgeving. Zij wilde een kindje, hij niet, en ze heeft voor alles alleen gestaan en nu zijn ze alsnog uit elkaar en het kindje is nu 2,5 jaar en voor haar is haar papa bijna een vreemde. Hij is er nooit voor het kindje. Een liefdevolle thuis waar het kindje voelt dat het gewenst is, vind ik eigenlijk dan toch nog véél belangrijker dan een relatie.

En ik sta zeker en vast wel open voor een relatie in de toekomst, maar ik wil er niet wanhopig naar op zoek gaan. Als het komt komt het en als het dan iemand is die op dat gebied op 1 lijn zit, des te beter. Komt het niet ga ik gewoon met dit plan verder. En als er een man voorbestemd is voor mij, zal ik die zeker wel tegen komen, ondanks dat het moeilijker is als je met een kindje zit, maar ook daar zijn wel oplossingen voor, dat zijn problemen voor dan.
Maar momenteel wil ik het gewoon even rustig aan doen en dit verdriet verwerken en misschien was het een wake-up call voor hem en draait hij alsnog bij. Dat zou ik fantastisch vinden, maar ik ga er niet op wachten, ik ga gewoon verder met m'n leven en probeer te kijken naar een toekomst die ik voor mezelf heb uitgestippeld.

We zullen wel zien wat het leven brengt...

En ik heb zeker respect voor ieders mening. Ik zei vroeger net hetzelfde: als je geen tijd hebt of het kind altijd moet wegzetten als je fulltime werkt moet je er niet aan beginnen, maar als die kinderwens dan komt en zo sterk is, dan zoek je toch naar oplossingen.
Ik maak me geen illusies, ik weet dat het zwaar zal zijn, heel zwaar, maar mijn familie steunt me. Ook nu met de keuze om een punt te zetten achter mijn relatie om mijn kinderwens waar te kunnen maken.

En ik wil nog even één iets uit de wereld helpen: het is wel zo dat ik een stuk ga bijbouwen bij mijn ouders, maar dat wordt dan mijn eigen stekje. Helemaal apart van mijn ouders, welliswaar met een verbinding met het ouderlijk huis, zodat ik later, als mijn ouders zorg nodig hebben, ik makkelijk naar hun kan om voor hen kan zorgen. Dus moest er ooit een nieuwe relatie op mijn pad komen zal die partner niet bij hen in huis inwonen, maar bij mij, in mijn eigen stekje... je moet het een beetje zien als buren, alleen is er een verbinding tussen de twee huizen.

**Geplaatst**: 11-04-13 21:27

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 21:27

Je verdedigen omdat anderen het ook doen, vind ik persoonlijk niet zo'n sterk argument.
Het is pas van de laatste jaren dat steeds meer kinderen full time naar oppas/kdv/grootouders toegaan, die kinderen zijn nog niet groot. Of ze eronder lijden, kun je dus ook nu nog niet zo goed meten, dat merk je pas als ze zelf op eigen benen moeten gaan staan, of zelfs nog later.

Citaat:
Volgens mij is het ook vooral de tijd voor het kindje naar school gaat dat het moeilijk te combineren is met fulltime werken, want als het kindje naar school gaat, dan is het kindje ook een hele dag van huis...
Als ik kijk naar mijn omgeving zijn er wel meer alleenstaande moeders die het zo (moeten) doen, gewoon omdat het ook voor hen niet financieel haalbaar is, en die kinderen lijden daar ook niet zo onder.

Mijn moeder is gaan werken toen ik naar school ging (was 6) en heb júist in die periode gemist dat zij niet thuis was als ik uit school kwam. Dat ik aan de oppas moest vertellen hoe het was op school, ipv tegen haar. Ik heb toen ook niet zo gemerkt dat ik eronder leed, dat is pas later gekomen! Zijn echt dingen waar ik moeite mee had, die hieruit voortvloeien.

Citaat:
Hoeveel kinderen van koppels zitten er niet de hele dag in het kinderdagverblijf omdat beide partners werken van 9-5.... Daar springen dan ook de ouders of schoolouders wel eens een dag in de week in.

Omdat anderen het doen, is dat toch geen legitieme reden om het ook maar zo te doen?
Als er 100 mensen in een diepe sloot springen en verdrinken, zou je er ook niet over peinzen om erachteraan te springen.

Je zegt dat je moederwens zo groot is, dat je maar naar oplossingen gaat zoeken. Tja, oplossingen om het voor jezelf goed te praten, je kindje heeft geen stem in deze beslissing...

Ik had/heb ook een kinderwens, maar mijn leven verloopt anders dan ik had verwacht. Heb een stabiele relatie, maar met een partner die 18 jaar ouder is dan ik. Hij heeft al twee kinderen, waar hij echt wel gek mee is en een goede vader voor is.
Maar als wij nu een poging zouden gaan doen om in verwachting te raken, zal het kind opgroeien met een 'opa' als vader. Wij vinden dat dat geen wenselijke omstandigheden zijn voor een kind. Een kind van nog geen 15 wiens vader al met pensioen is? Nee.
Daarnaast wil vriendlief niet graag meer terugkeren naar de fase waarin de kinderen volledig afhankelijk zijn van jou als ouder. Zijn kinderen zitten op de middelbare school en kunnen dingen zelfstandig, terugschakelen naar de luiers is dan ook wel een erg groot gat.
En ja, hoe sta ik daar nu in? Soms kriebelen mijn hormonen wel, als ik vriendinnen zwanger zie of met hun (kleine) kindjes, of mijn broers met hun kroost.
Maar ik ben erg blij met mijn partner. Ik ga geen fijne, goede relatie opgeven, omdat ik zo nodig moeder zou moeten worden. Ik zou in eenzelfde schuitje komen als jij, leeftijd tikt al, zal moeten blijven werken om mezelf en kindje te kunnen onderhouden en. Dat ga ik een kindje niet aandoen. Ik vind dat een kindje veel aandacht van de eigen ouder(s) moet krijgen. KDV's zijn leuk voor sociale ontwikkelingen, maar niet geschikt voor full time. Grootouders zijn er mi om kleinkinderen te verwennen, niet om kleinkinderen groot te brengen.

Mijns inziens zoek je excuses om jezelf goed te praten. Maar ik blijf bij mijn mening dat kindje het slachtoffer wordt. En dat terwijl dat kindje geen keus heeft.

**Geplaatst**: 11-04-13 21:59

Geplaatst: 11-04-13 21:59

Marije, TS hoeft helemaal niets goed te praten, het is haar goed recht om voor deze oplossing te kiezen, net zoals zovele andere vrouwen dat ook hebben gedaan. Misschien dat jij voor je kriebelende hormonen geen relatie wilt opgeven, dat is je goed recht. Het is net zo goed het recht van de TS om dat wèl te doen. Het een kind "aandoen" vind ik nogal een uitspraak, je doet net alsof de TS een crimineel is of op punt staat iets verschrikkelijks te doen. Je spreekt over een slachtoffer dat er nog niet eens is en het zou ook maar eens kunnen zijn dat TS haar toekomstig kind het heel erg goed krijgt. Ze hoeft zich helemaal niet te verantwoorden over haar "egoïstische" keuze. En ze mag een kind krijgen omdat ze dat wil. Zo eenvoudig is het eigenlijk wel. Jouw visie hoeft niet die van een ander te zijn en je kan ook gewoon begrip tonen voor iemand die anders denkt dan jij zonder zulke verwoordingen te gebruiken.

TS heeft het lef om voor haar eigen levensdromen te kiezen en ze gaat er ver voor, daar heb ik respect voor. Niet voor de keuze om het leven maar op z'n beloop te laten, of dingen te doen in functie van een man terwijl je eigenlijk de diepe wens hebt om een kindje te krijgen, daar zijn ook andere oplossingen voor, het is niet altijd zo zwart-wit. Het is toch niet vreemd dat de kinderwens bij een ander groter kan zijn dan die van jezelf.

**Geplaatst**: 11-04-13 22:00

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 11-04-13 22:00

Dank je Tieneke, dat scheelt me een hoop typwerk!

**Geplaatst**: 12-04-13 05:15

Geplaatst: 12-04-13 05:15

Het mag idd, moederschap is een 'recht'.
Maar ik vind dat in de huidige maatschappij (dus zeker niet alléén TS!) er wel heel erg gemakkelijk over een kind gedacht wordt.
Feit is dat 'de jeugd van tegenwoordig' het helemaal niet zo goed doet. Scholen worden opvoeders, misschien wel mede door het feit dat er zoveel kinderen op de wereld worden gezet, zonder dat het leven van de ouders daar teveel voor 'om' gaat. Dus hup, in de kinderopvang en blijven werken, etc.

TS moet het uiteraard helemaal zelf weten, maar als je op een openbaar forum om meningen vraagt, kun je ook meningen krijgen die het niet met je eens zijn.

En ze schrijft in antwoord naar mij dat ze er eerder precies zo over dacht, maar nu dr klokje tikt is dat niet meer belangrijk. Dat zoeken naar oplossingen is daarom naar mijn mening excuses zoeken om je geweten goed te praten.

En getuige enkele reacties hierboven ben ik toch niet de enige die hier zo over denkt.

Feit is dat het kind geen keus heeft waar het terechtkomt. Zelfde geldt voor ouders die elkaar de tent uitvechten hoor, of voor die carriere ouders tweeverdieners die hun kind full time in de kinderopvang dumpen.

En dat haar kindje meer dan gewenst is, ipv ongewenst zwanger en te laat ontdekt bij anderen, maakt uiteraard uit voor dat kind

Ik vind alleen dat toekomstige ouders zich voor het inwilligen van hun kinderwens wel eens wat beter in de behoeften van een kind mogen verdiepen.

**Geplaatst**: 12-04-13 07:06

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 12-04-13 07:06

Marije_jiplover: ik snap heel goed wat je zegt en ergens kan ik me in jouw mening vinden. Vooral als je het hebt over dat veel mensen tegenwoordig hun leven niet meer 'omgooien' voor de kids. Aan de andere kant, het creëren van de ideale omstandigheden is gewoon niet altijd mogelijk. En is het 'ideaalplaatje' niet gecreëerd door de media en maatschappij waarin we nu leven? Moeten alle kids opgroeien met een vader en een moeder? Hoe zit het dan met homostellen?

Er zijn zoveel eenoudergezinnen waarin de kinderen prima worden opgevoed en een liefdevol thuis hebben. Kan prima. Er zijn ook zoveel gezinnen waar de kinderen opgroeien in een 'ideaalbeeld' waarin genoeg geld, aandacht etc. is, met een papa, mama, broertje of zusje maar, waarin de kids teveel verwend worden, of waarin de ouders altijd ruzie hebben, waarin kinderen scheidingen meemaken etc. Je kunt gewoon niet je leven plannen.

Wat ik er wel bij wil zeggen aan TS is dat ik niet denk (en eerlijk is tegenover het kind) dat het haalbaar is om je paard aan te houden. Je hebt een fulltime baan en bent straks alleenstaande moeder, de tijd die je dan wel hebt moet voor het kind zijn, niet voor het paard.

**Geplaatst**: 12-04-13 07:23

Re: Relatie of kind? Waar zou jij voor kiezen?

Geplaatst: 12-04-13 07:23

Ik heb niet het hele topic doorgelezen, maar ik krijg van deze laatste pagina de indruk dat de reacties veel gaan over werkend ouderschap en de vrijtijdsbesteding. Jammer, volgens mij is de vraag vooral of je kiest voor je partner of bewust alleenstaand moederschap.

TS, uit eigen ervaring weet ik dat je van een kind nooit spijt krijgt. En als ik terugkijk is er wel een partner geweest waar ik spijt van heb...............

**Geplaatst**: 12-04-13 07:35

Geplaatst: 12-04-13 07:35

Ik zou een eind aan onze relatie maken als het kind echt nooit zou komen.
En jij echt die enorme verlangen heb naar een kind.
Maar een zaaddonor zal ik ook niet aan beginnen,een kind hebben is ontzettend leuk,maar echt heel zwaar.
En helemaal in je eentje is dat niet niks !
Helemaal zonder vader lijkt mij dit enorm heftig.
Of je moet enorm veel steun krijgen van famielie,En zelf echt 100% achter staan.
Dan houdt niemand je tegen,En moet je het ook zeker doen !
maar denk er goed over na.
Heel veel sterkte Met deze beslissing lijkt mij heel moeilijk!

**Geplaatst**: 12-04-13 07:37

Geplaatst: 12-04-13 07:37

Moeilijke situatie, wij hebben het andersom; hij wil wel graag kinderen maar ik niet.
En dat speelt af en toe even op en baart me weleens zorgen... Waar ons dit gaat brengen weet ik nog niet.
Nu ik bijna 30 wordt heeft iedereen het er ook nog eens over (''zo dan wordt het nu tijd voor'') en ben bang dat ons dat weer in een dipje drijft...
Sterkte.

Nomineer dit bericht ×