Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-09-12 16:29

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 23-09-12 16:29

Ja, Ts. Vertel nog eens wat verhaaltjes over het ventje! Vond jouw posts altijd supervermakelijk en leuk geschreven. Al kan ik me voorstellen dat het voor jou/jullie minder grappig is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-12 20:42

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-12 20:42

whaha, dankjewel Oreo

Ik heb op het moment even niks te melden want donderdag en vrijdag had ik mijn ma en tante hier weer en dit weekend heb ik gewoon vrij, dus ik ga morgen weer eens zien of we wat opgeschoten zijn! Moet wel zeggen dat hij donderdagochtend even een rotdag had. Maar toen was ik het ook even helemaal zat hoor, heb 'm 1 keer gezegd dat hij niet aan mijn kat mocht zitten, en toen schopte hij haar, heeft hij op de step mogen zitten met z'n armen omhoog (dat maakte wel indruk, ipv dat hij alleen maar daar even hoefde te zitten) en hij mocht huilen, maar als hij ervoor koos om te huilen moest hij dat wel zo hard doen dat mama hem bij de dierenarts kon horen. En toen was het gelukkig ook snel over en heeft hij nog gezellig met m'n tante rondgesleept over het erf, want hij was helemaal gek op haar. Hij zei dan ook geen hoi tegen mij maar hij vroeg waar ik m'n tante had gelaten toen ik terug binnenkwam donderdagavond :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-12 15:25

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-12 15:25

nou vandaag weer lekker aan het werk, mama was vandaag de hele dag in de buurt dus kind besteedt z'n tijd dan vooral met achter haar aan rennen (ze heeft last van haar rug, dus wilde vandaag niet rijden en ging in plaats daarvan schoonmaken). Wel word ik continu geslagen en ik negeer het, hij heeft van mama billenkoek gekregen maar hij gaat gewoon door. En nu hebben we maar gezegd dat we 't negeren, maar ik word er wel moe van, elke keer geslagen worden. Als het m'n eigen kind was had hij 1 keer een mep moeten geven en dan kreeg hij er een terug, denk dat het er dan snel genoeg uit is :')

Maargoed, het is m'n eigen kind niet en het moet vast ook zonder geweld op te lossen zijn.
Lunch was rampzalig, ontbijt heeft hij niet gegeten, kat is in elkaar geslagen, bezoek (wat hij totaal niet kent) is uitgescholden, er is met eten van mama gegooid, maar ik merk wel dat mama er zelf ook wat meer op let hoe ze dat aanpakt. Alleen het schelden, dat wordt nog steeds teveel aangemoedigd. Er wordt om gelachen van "och kijk eens hoe hij al op mama lijkt". Gelukkig heeft mijn paardencollega zaterdag kindlief aan moeten kleden en dus meegemaakt wat een drama er soms gemaakt wordt, en zij wist niet wat ze moest, dus ik hoop dat er nu ook wat meer respect voor mijn "werk" komt. Ik heb hem gewoon van de luiertafel gehaald zonder shirt en gezegd dat als hij geen shirt aan wil, hij zonder shirt naar buiten kan. Toen had hij zich toch snel bedacht.
Hij is nu met mama zwemmen, snap niet waarom ze daarvoor nou weg zijn gegaan want alle velden en straten staan hier onder water van de vele regen..

maar ik heb dus een hele vroege dag vandaag, ga zo nog even stofzuigen en dan hopen dat het iets opklaart tegen de tijd dat ik moet gaan rijden

**Geplaatst**: 25-09-12 09:29

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 25-09-12 09:29

Balen zeg van die collega!
Ik hoop wel dat het besef er een beetje snel komt. Hoe langer hoe moeilijker het op te lossen is.
Let je op dat als hij je slaat, en hij daarna lief is, dat je dan wel lief tegen hem bent?

Zodat hij door krijgt dat slaan geen nut heeft.

Hopelijk was het nog een beetje te doen met het weer, ik was hier in Delft ook zeiknat -O-

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-09-12 11:26

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 25-09-12 11:26

Ja dat doe ik zeker! Vandaag had ik geluk, kind was mij aan het slaan op mn knie met een auto, dus ik vroeg of hij voorzichtig kon zijn, sloeg hij nog harder.. maar wel op die plek waar mn reflex zit dus mijn been schoot uit tegen hem aan :')

niet hard hoor, hij ging nu dan ook niet huilen, maar vroeg wel waarom dat gebeurde. En toen heb ik het uitgelegd en daarna ook gezegd dat hij nu weer over mn benen mag rijden als hij voorzichtig is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-12 13:49

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-12 13:49

kleine update over de laatste tijd: hoewel lunch nu relatief goed gaat is het probleem nu verplaatst naar ontbijt, het lijkt gewoon op een van de drie momenten drama te móeten zijn. Verder wordt ik nog steeds continu in elkaar geslagen en dat gaat ook met de dag harder, maarja mama heeft gezegd om het te negeren dus dat doe ik dan ook maar, ook al heb ik nu echt de blauwe plekken op m'n benen staan. Verder heb ik gister playdough voor 'm gekocht, om eens wat anders te doen dan steeds lezen of met de auto's spelen, en dat werd erg goed ontvangen (ook door m'n collega en haar moeder :')

) dus voortaan als hij zich gaat vervelen en naar dreigt te gaan doen haal ik dat gewoon tevoorschijn

**Geplaatst**: 30-09-12 14:42

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 14:42

Ik heb niet alles gelezen, maar ik mis de activiteiten, waar hij zijn energie kwijt kan? Zoals lekker buitenspelen? Zanbak, fietsen, voetballen, etc. Want alleen maar autootjes en lezen gaat op een gegeven moment ook vervelen (en wordt hij agressief om aandacht te krijgen). Probeer hem ook meer cognitief uit te dagen met puzzels en duplo/lego enzo.
Wellicht komt de agressie ook voort uit verveling en te weinig cognitieve uitdaging?
Hier zou een peuter van 2,5 naar een peuterspeelzaal gaan om met andere kindjes te kunnen spelen en dingen te leren zoals op je beurt wachten. Hebben ze dat in Ierland ook?
Kijk ook eens op de site van Ouders Online voor meer tips www.ouders.nl
of op het forum: http://www.ouders.nl/TMMforum/FRindex.html

succes

**Geplaatst**: 30-09-12 15:02

Geplaatst: 30-09-12 15:02

TS, het kind is 2,5; die heeft nog geen benul van taal... Ik zie dat je veel zaken probeert op te lossen door hem 'redelijk' te benaderen, maar die redelijkheid gaan ze pas (een beetje) vertonen als ze zo'n 3,5 a 4.

Met een kind omgaan dat nog zo jong is is meer als het trainen van een paard of hond dan als het trainen van een volwassene!Een paar dingen die ik zou veranderen als ik jou was:

-stop per direct met 'als...dan' redeneringen. Bijvoorbeeld: "als je je lunch opeet krijg je ranja" dan zal het kind selecteren uit wat hij hoort wat hij wil; ranja dus!!! Zeg dus nooit ranja (of iets leuks of wat dan ook) maar laat hem weten dat er twee opties zijn: lunch of niks. Eet hij zijn lunch? Belonen met een knuffel, aai over de bol eventueel aangevuld met iets lekkers zoals ranja.

-stop met de woorden 'nee' en 'niet....'. Dat zijn negatieve woorden die indirect zijn in de communicatie, en kan hij nog iet begrijpen (in sommige talen bestaan die woorden niet eens). Bedenk dus te allen tijde wat je wél van hem wilt, doet hij het? Belonen!

-Jengelen, zeuren, agressie: blijf kalm en negeer het. Het maakt niet uit dat het bij zijn ouders wel werkt want hij weet precies het verschil tussen zijn ouders en jou.

-is hij (al is het maar even) rustig/ lief/ zoals je het hebben wilt? Laat duidelijk je waardering blijken en geef hem dán (en alleen dan) iets extra's als iets lekkers of leuks.

SUCCES!!!

**Geplaatst**: 30-09-12 15:40

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 15:40

Kun je hem niet dagelijks eens echt zijn energie kwijt laten raken?
Geef hem een kruiwagentje en een schepje en ga een stal schoonmaken of zo.
Fietsen, wandelen, voetballen etc.
Waar zijn de vriendjes? Een kind hoort niet alleen te spelen. Leeftijdgenoten schoppen en bijten tenminste gewoon terug, scheelt jou weer werk.
Om die reden zet je toch ook veulens in de opfok? Laat ze het maar even uitzoeken en bij elkaar blauwe plekken ipv bij jou.

**Geplaatst**: 30-09-12 15:47

Geplaatst: 30-09-12 15:47

Ik heb alleen jouw allereerste post gelezen en de rest nog niet.

Maar het eerste wat ik dacht is: bespréék dat met de ouders, en niet met ons. Alleen zij gaan over het kind van wat je wel en niet mag doen.

Ik zelf zou zo'n kind gewoon een schop geven onder zijn hol. Is ie nou helemaal zeg. Ik vind jou veel te slap en je laat je terrorisseren door zon snotaap, ik begrijp dat niet. Waar is de opvoeding gebleven?

Ik denk dat het kind een vorm van ADHD heeft waardoor ie moeilijk is en niet luisterd en raar gedrag vertoont naar de dieren toe.

Pfff ben ben ik blij dat ik niet op zo'n kind hoef op te passen, ik zou er link van worden als ie zo over je kitten heen wil rijden of op zijn koppie gaan staan stampen, dat had ik nooit gepikt.

En als de ouders er te makkelijk over doen en niet veel aan doen, dan zeg ik: hier is je kind. Voed t eerst maar behoorlijk op voordat je het overlaat aan een ander om op te laten oppassen.

**Geplaatst**: 30-09-12 15:56

Geplaatst: 30-09-12 15:56

Accepteer jij van de ouders van dat mormeltje dat hij jou blauwe plekken mag bezorgen onder het mom van 'negeren'? Ben jij nou betoeterd. Dat heet mishandeling, of dat joch het nou doet of een ouder iemand. En dat de ouders verwachten dat jij het accepteert maakt ze medeplichtig aan mishandeling.
Ik zou héél rap tegen de ouders zeggen dat jij geen blauwe plekken wenst te krijgen van hun spruit, en aangifte doet bij de politie wegens mishandeling indien zij het wél toestaan en het joch er mee doorgaat. 2,5 jaar oud of niet, dit is volkomen onacceptabel.

**Geplaatst**: 30-09-12 16:06

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 16:06

Ik heb wel iets meer doorgelezen nu.

Tja wat een slappe ouders zeg, lekker makkelijk voor ze.

Ik zou gewoon zeggen: bekijk t maar met je rotkind. Tenminste ik wel hoor hahahaha.

**Geplaatst**: 30-09-12 16:17

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 16:17

Oh, trouwens, aangrijpingspunt voor jou in je onderhandelingen met de ouders. Ma rijdt en traint paarden. Accepteert ze van een 2-jarige hengst dit gedrag ook? Nee? Dan afspreken dat jullie allemaal dat rotjong aanpakken alsof het een 2-jarige hengst is. Zero tolerance dus, want dat doe je met een hengst ook, in de verwachting dat zich dat later dubbel en dwars terugbetaalt tegen de tijd dat er een zadel op moet.

**Geplaatst**: 30-09-12 17:01

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 17:01

Dit kind had van mij toch al rap een paar tikken gehad. Niet normaal dat dit kind jou blauwe plekken bezorgt en jij moet dat negeren? Een mep terug geven lijkt meer op zijn plaats. Laat hem voelen wat jij voelt. Vind ie echt niet fijn.

Niet luisteren is naar bed bij mij, werkt goed overigens. Ik heb jaren lang een 6 tal oppas adressen gehad en ik had maar 1 regel. Mijn wil is wet. Klinkt vreemd misschien, maar ik zit wel uren met ander mans kind. Ik hou mij wel aan wat ouders willen, dus zo laat tandenpoetsen dan naar bed dat mogen ze nog eten/drinken voor het slapen en dat soort dingen, verder mag/mocht ik het zelf bepalen. Elke keer als de ouders terug kwamen besproken van hoe en wat, en er was geen probleem met mijn optreden. Sterker nog mocht wel vaker komen

**Geplaatst**: 30-09-12 17:10

Geplaatst: 30-09-12 17:10

woow ik zou helemaal gek worden van hem. Ik zou ook allang weg zijn gegaan hahah, maarja , that's me.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-12 17:29

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-12 17:29

iedereen bedankt over de tips voor de energie kwijtraken: hij "helpt" elke dag met uitmesten, we zijn elke dag buiten aan het voetballen of met de tractor spelen (klimmen) als het even kan, wandelen vaak naar de rivier, doen verstoppertje of hij is aan het fietsen of op z'n tractor aan het rondrijden, dat is inderdaad allemaal niet genoemd maar dat gebeurt zeker wel.

Ragdollcat, bedankt voor het lezen van de rest van het topic, ik ben absoluut niet slap en ik ben hier in huis degene die het grootste gedeelte van de opvoeding op me neem omdat ik 9 a 10 uur per dag met het kind bezig ben. En ik denk echt niet dat hij adhd heeft, tenminste dat zou ik niet kunnen afleiden op basis van dit gedrag op deze leeftijd.

ik denk dat ik op een gegeven moment, als het m'n eigen kind was, ook echt een mep terug had gegeven. Maar het lijkt absoluut ook niet door te dringen, zoals ik eerder al zei, toen hij me met z'n hamer op m'n knie sloeg, kreeg ik die schopreflex, en ik raakte hem. Dus hij weet, wat voor effect het kan hebben. Het lijkt alleen of dat niet blijft hangen, hij moet het continu weer proberen. En papa en mama hebben ook vanalles geprobeerd hoor, die willen absoluut niet hebben dat hij me slaat, maar niks werkt en daarom hebben ze nu gezegd, om het maar gewoon te negeren. Maarja nu gaat hij nog langer door, tien keer slaan en dan zeggen tegen mij "kijk ik sla jou!" en dan weer door slaan.

aikon, dat klinkt inderdaad ook wel heel goed. En dat heb ik ook, ik moet een jaar lang 5 dagen per week 9 uur per dag op hun kind passen, dus overdag gelden echt mijn regels. Maar hij weet helaas ook, dat er andere regels zijn met mij dan met papa en mama. Dus dan maakt hij er misbruik van, op het moment dat papa en/of mama binnenkomt overdag, om iets te pakken. Het is elke keer weer raak, dan wil hij iets van de grond eten en zeg ik dat hij dat beter niet kan doen, wil hij het persé doen, komt papa binnen, gaat hij heel hard lopen krijsen en zeggen dat hij van mij dat ding op moest eten. En dát vind ik dan echt weer niet kunnen, kind is 2, hij hoort niet op die manier mensen te manipuleren.. bah

**Geplaatst**: 30-09-12 17:37

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 30-09-12 17:37

Werk je daar via een agency? Of ben je privé aan dit adres gekomen? Met andere woorden, hoe makkelijk kun je weg? Want dit ga je niet winnen en moet je ook niet willen winnen. Au pairs zijn goud waard, zeker au pairs zoals jij, en als jij opstapt opent dat mogelijk de ogen van de ouders. Als je via een agency bent geplaatst en hun het verhaal vertelt, kunnen zij je misschien op korte termijn een andere baan elders aanbieden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-12 18:43

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-12 18:43

ik ben niet via een agency geplaats, maar privé. En ik ga liever ook niet weg, ik zit hier prima en ik wil het jaar ook gewoon volmaken, ik heb verder niks anders en wil ook niet op zoek moeten naar wat anders. Als we straks echt in de problemen komen, zit er niks anders op, maar ik hoop dat ik gewoon eerst met een gesprek met de ouders eruit kan komen, zij willen mij ook niet kwijt.

**Geplaatst**: 01-10-12 06:19

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 01-10-12 06:19

Heb je enig idee waarom hij zo vaak slaat... ergens is een trigger dat hij dit gedrag als belonend heeft ervaren. Als je het echt negeert is het trouwens logisch dat het nu eerst heftiger wordt voordat het uitdooft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-12 09:01

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-12 09:01

Het is een manier van aandacht krijgen. Als hij mij slaat wordt er iemand boos op hem, en op een of andere manier vindt hij dat altijd geweldig (zolang het papa en mama zijn dan). En ik verwachtte om eerlijk te zijn als ik het negeerde, dat het nog 1 a 2 keer door zou gaan en dat het dan niet leuk zou zijn. Maar hij blijft aan één stuk doormeppen en gaat steeds harder als hij eenmaal begint.
En gister met het cadeautje (die klei) geven, maakte hij ook drama. Mama zei, wat zeg je dan tegen Mirjam? En hij wilde niks zeggen, dus mama zei "dan zeg je heel erg bedankt". En dat wilde hij niet, dus na x keer heeft mama het cadeau 'weggegooid' (in de laadbak van de jeep) en hij heeft de hele weg naar huis alles bij elkaar gekrijst, en toen we thuis waren ook nog een halfuur (!) voordat hij eens dankjewel kon zeggen en z'n cadeau kreeg. Ik snap gewoon niet wat hij eruit haalt, al dat drama maken steeds. Het zijn vier woordjes, zelfde als hij tegen iemand sorry moet zeggen omdat hij die persoon heeft geslagen, kan soms letterlijk meer dan een uur aan geschreeuw en gekrijs duren voordat hij sorry zegt..

**Geplaatst**: 01-10-12 09:18

Geplaatst: 01-10-12 09:18

peacehorses schreef:
Het is een manier van aandacht krijgen. Als hij mij slaat wordt er iemand boos op hem, en op een of andere manier vindt hij dat altijd geweldig (zolang het papa en mama zijn dan). En ik verwachtte om eerlijk te zijn als ik het negeerde, dat het nog 1 a 2 keer door zou gaan en dat het dan niet leuk zou zijn. Maar hij blijft aan één stuk doormeppen en gaat steeds harder als hij eenmaal begint.
En gister met het cadeautje (die klei) geven, maakte hij ook drama. Mama zei, wat zeg je dan tegen Mirjam? En hij wilde niks zeggen, dus mama zei "dan zeg je heel erg bedankt". En dat wilde hij niet, dus na x keer heeft mama het cadeau 'weggegooid' (in de laadbak van de jeep) en hij heeft de hele weg naar huis alles bij elkaar gekrijst, en toen we thuis waren ook nog een halfuur (!) voordat hij eens dankjewel kon zeggen en z'n cadeau kreeg. Ik snap gewoon niet wat hij eruit haalt, al dat drama maken steeds. Het zijn vier woordjes, zelfde als hij tegen iemand sorry moet zeggen omdat hij die persoon heeft geslagen, kan soms letterlijk meer dan een uur aan geschreeuw en gekrijs duren voordat hij sorry zegt..

ja dat weet je zelf toch ook wel? Je schrijft het zelfs op!

Als the nanny of die Ogylvie (of hoe heet die babyfluisteraar) een dagje bij jullie zou meekijken zouden die die ouders gigantisch op hun flikker geven; want ze zijn te moe of te druk voor het kind tenzíj hij vervelend is... dat is wel de snelste manier om je kind vervelend te krijgen. Maar jij kunt ze moeilijk iets maken want jij bent niet ingehuurd als oudertrainer maar als oppas. Dat kind heeft behoefte aan erkenning en aandacht van de ouders, daar heeft het potdorie recht op. Dat kind is bezig een hechtingsstoornis te krijgen en die ouders staan er bij en halen hun schouders op (en laten jou het leeuwendeel van de ellende op je nemen).

Dat kind ziet zijn moeder de hele dag aanwezig; maar alles (paarden, werk etc) is belangrijker dan hij, want hij wordt toevertrouwd aan een au pair... geen wonder dat hij er alles aan doet om haar aandacht te krijgen toch? En als hij maar vervelend genoeg is lukt het ook nog...

**Geplaatst**: 01-10-12 11:45

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 01-10-12 11:45

Toch vermoed ik wel een vorm van ADHD, want het dringt niet tot m door dat het niet mag.

En ja je staat alles toe dus ik vind het wel slap van je hoor.

Hoe je het ook keert en wendt. Over dat je het niet slap vind.

Sorry, en aan de andere kant vind ik het wel knap van je dat je gewoon doorzet en je zelf laat slaan, zonder dat je echt boos wordt.

**Geplaatst**: 01-10-12 11:49

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 01-10-12 11:49

Negeren is opzich helemaal geen slechte manier om te zorgen dat negatief gedrag uitdooft zeker niet als het kind het vooral doet om aandacht te krijgen. Echter moet hij dan ook echt genegeerd worden en niet uiteindelijk toch (waarschijnlijk negatieve) aandacht krijgen.
Ik vind niet dat we hier meteen een labeltje op moeten plakken... als ADHD vind dan eerder dat Sallandval gelijk heeft... te weinig gerichte aandacht van ouders... daar wordt elke peuter "wild" van

**Geplaatst**: 01-10-12 12:04

Geplaatst: 01-10-12 12:04

Pfoe, wat heb ik een makkelijke meiden in vergelijking met jouw oppasmannetje zeg!

Mijn idee is dat jullie veel te veel rekening houden met dat hij 'pas' 2,5 is. In Belgie gaan ze dan al naar school he, en dan moeten ze ook aandacht delen en normaal met volwassenen en andere kindjes omgaan. Wat ik zou doen is met dingen waarvan je weet dat het niet mag (je kat mishandelen, mensen uitschelden, met eten gooien) niks waarschuwen, maar rustig oppakken en op de naughty step zetten. Daar rustig (hij gilt dan waarschijnlijk al) zeggen: je weet dat je niet dit of dat mag doen, dat deed je wel, dus daar ga je maar even over nadenken. Zeg het maar als je klaar bent met nadenken. En dan geen klok, maar rustig in een andere ruimte afwachten tot hij weer normaal kan doen. ook niet tussendoor gaan kijken.

Bij ons (maar ik heb misschien wel twee engeltjes ;-)

) was het dan de eerste drie keer met een halve minuut over, maar daarna gebeurde het niet meer. Ik ga toch niet met een peuter in (fysiek) gevecht zeg! Ze mogen mij niet slaan en geen pijn doen, geen lelijke woorden zeggen (nu zeggen wij die ook niet, dus gelukkig kennen ze die woorden bij ons niet), etcetera. Jouw oppaskindje is niet dom, die weet echt wel dat hij die dingen niet mag, maar hij krijgt nooit lik-op-stuk (zoals je inderdaad bij een paard ook doet). Mijn jongste (anderhalf) snapt dit ook al.

Met eten zou ik hem wel op de gang zetten als hij ermee gaat kliederen en gooien, maar niet als hij niet eet. Wij hebben als regel dat ze als ze iets niet lekker vinden, zoveel happen moeten proberen als ze jaren zijn. Maar je moet je eigen frustratie op dat punt wel de baas, want je kan natuurlijk niet jouw 'balen' dat hij niet eet, meenemen naar de rest van de dag. Wij 'straffen' dus ook niet door geen toetje (dat is bij ons altijd fruit, dus ik heb sowieso graag dat ze dat ook eten) te geven als ze niet goed eten. Met de oudste veel gedoe gehad over eten, met de jongste gelukkig niet.

succes, ik vind dat je het hartstikke goed doet en je er dapper doorheen slaat!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-12 12:56

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-12 12:56

Ragdollcat, waar in hemelsnaam lees jij dat ik alles toesta.. Maargoed, goed dat je me slap vindt, ik heb persoonlijk meer aan adviezen dan aan ongeïnformeerde oordelen. En Evelijn, ik heb ook al aan haar aangegeven dat je op deze leeftijd met dit gedrag helemáál niet kunt oordelen of hij adhd heeft, en sowieso niet vanachter een beeldscherm zonder het kind zelf geobserveerd te hebben.

FloortjeM: ik zou dat heel graag willen hoor, en soms doe ik dat ook wel, maar als hij op de naughty step zit en ik in de woonkamer (dat zit er direct naast) en mama komt binnen dan krijg ik op m'n flikker omdat ik geen moeite doe om hem eraf te krijgen

Het is er helaas nog niet van gekomen om met mama te overleggen, wil dat wel even doen (hopelijk vandaag als ik het niet vergeet) en gewoon regels opstellen. Papa is er nu een paar dagen niet, die zit in Frankrijk, maar ik denk ook dat mama het belangrijkste is, papa doet toch wel wat mama zegt..

Vanochtend heeft hij warempel een paar happen ontbijt gehad, en toen kwam mama binnen dus was al m'n goede werk meteen ook weer weg want hij rende natuurlijk meteen weg naar mama toe. Nu hebben we lunch net achter de rug, maar het is één grote kliederzooi geworden en hij neemt twee happen en zegt dan "lunchtime is over now" (omdat ik hem zeg, dat hij van tafel mag als lunchtime over is) en toen hij weer met z'n eten ging gooien zei ik dat ik dat niet wil, en dat hij anders op de naughty step moet, en dan zegt hij dat hij dat wel graag wil (want ja, hij weet ook heel goed dat hij dan niet hoeft te eten, als hij daar zit). Hij krijgt ook helemaal niet zulke grote porties want ik heb er een hekel aan om eten weg te gooien, maar het raakt nooit op, moet altijd weer wat weggooien of aan de hond geven.

Dieren 'mishandelen' is ook nog steeds niet over, met de hond gaat het wat beter op het feit na dat hij vanalles naar haar hoofd smijt en haar gewoon absoluut niet met rust laat, achter haar aanrennen, proberen op haar gaan staan etc. Maar nu af en toe gaat hij ook gewoon naast haar zitten om haar even te aaien. De katten werkt nog steeds niet, pakt ze bij hun vel, draait het vel rond, smijt ze aan het vel door de kamer, gaat op ze staan, trekt aan hun oren of gewoon aan hun hoofd, en die stomme katten zijn te lui om eens van zich af te bijten >;)

We willen wel graag binnenkort hem naar een pre-school doen, laat hem maar eens klieren tegen een ander kind en ook dat gekrijs en geschop terugkrijgen.. :')

Nomineer dit bericht ×