Ka_tje schreef:sweetheart schreef:Heerlijk verhelderend topic! Heel veel dingen herken ik. Ik ben zelf nu 5 jaar vrijgezel en 28. Toen mijn relatie uitging had ik totaal geen behoefte aan een relatie. Wat gescharreld maar dat was prima. Toen kwam het afstuderen dichterbij en altijd druk en excuses waarom ik nog niet aan een relatie wilde beginnen. Nu inmiddels heb ik een goede baan een eigen (huur) huisje en 2 katten (hoor ik daar crazy cat lady). Ik ben heel gelukkig maar sta er nu pas volledig voor open.
Toch herken ik ook andere punten uit het topic. Ik ben extreem kritisch. Misschien moet ik inderdaad iets minder kijken naar wat er ontbreekt en meer naar wat er wel is. Moeilijk. Je hebt toch zo een ideaal beeld en na mijn vorige relatie (die overigens niet slecht was, gewoon niet genoeg) heb ik besloten nooit meer te 'settelen'. Misschien wat in het extreme doorgetrokken ondertussen.Al is mijn ideaal beeld niet zo dat ik nooit ruzie wil. Heb al lang geleerd dat dat een onderdeel van een relatie is. Sterker nog, ik wil me dusdanig op mijn gemak voelen dat ik ruzie durf te maken. Vechten voor en relatie.
Ik merk ook vaak dat als ik mannen leuk vind dat ze vaak bezet zijn. Laatst vroeg ik mezelf af of dat misschien onbewust express was, want die zijn 'onbereikbaar' en ik kan er dus niets mee doen en het is dus 'veilig'. Iemand die dit herkend? Klinkt dat logisch? (Nee eigenlijk niet...)
Vandaag de knoop doorgehakt dat ik me toch maar eens ga inschrijven op een dating site. Want stil zitten op de bank helpt zeker niet. Haha!
Verder frustreert het me altijd die stelletjes in films. Die worden verliefd, bouwen een relatie op, krijgen knallende ruzie, bouwen een carriere, komen weer samen, trouwen en weten nog kinderen te krijgen voor hun 30e. Hoe doen ze dat? Hahaha!
Knap dat je een keertje naar jezelf hebt gekeken en ook zo kritisch bent geweest over hoe je zelf staat ten opzichte van mannen.![]()
Je idee over op bezette mannen vallen, vind ik wel logisch. Ik heb een vriendin die lange tijd op een bezette man verliefd was, en ik heb toen net hetzelfde gedacht als jij nu beschrijft. Ook omdat ze voor de rest (zover ik dat merk natuurlijk) weinig oog heeft voor andere mannen en is ook erg kritisch is.
Alles kan kapot.
). Ik ben heel gelukkig maar sta er nu pas volledig voor open.
Al is mijn ideaal beeld niet zo dat ik nooit ruzie wil. Heb al lang geleerd dat dat een onderdeel van een relatie is. Sterker nog, ik wil me dusdanig op mijn gemak voelen dat ik ruzie durf te maken. Vechten voor en relatie.
Veel irritanter zijn de opmerkingen van een vriendin die continu wil weten "met wat voor iemand ik mezelf later samen zie" (weet ik veel, dat zie ik dan wel... of niet), "of ik niet ook een relatie wil" (nee) en het allerergste: "je moet gewoon een leuke Welshman trouwen!" (ik moet helemaal niets) om even later eraan toe te voegen: "o, ik zei natuurlijk wel man, maar het kan net zo goed een vrouw zijn! Zie je jezelf met een man of een vrouw?" (I don't flippin' care). Sod. Off.
Tot zover mijn frustraties.