Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-02-14 07:39

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 11-02-14 07:39

TS, je bent de enige die ervoor kan zorgen dat je beter in je vel gaat zitten. Onderneem dus actie en blijf niet in je eigen medelijden hangen, hoe moeilijk ook. Daar bereik je echt helemaal niets mee.

**Geplaatst**: 11-02-14 12:27

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 11-02-14 12:27

Rot hoor - wel aandacht nodig hebben, en ook voelen dat je vriendinnen dat niet trekken....!!!

Al iets opgeschoten met de nieuwe psychologen praktijk?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-14 00:45

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-14 00:45

Janneke2 schreef:
Rot hoor - wel aandacht nodig hebben, en ook voelen dat je vriendinnen dat niet trekken....!!!

Al iets opgeschoten met de nieuwe psychologen praktijk?

Vriendinnen zitten zelf ook even niet lekker en ik ben ene dat ik hun eerst zet en daaronder mezelf.
Heb op zich wel eens een goede dag er tussen maar ja weet niet voel me soms dan toch behoorlijk oliebol en lijkt alsof ik onbewust gevoelens onder druk zeg maar. Weet niet of dat mogelijk is.. Ben weer veel op papier het zetten en ook weer terug het vallen op het zelf snijden.
Nee helaas nog geen contact gelegd met de nieuwe praktijk. Wel zo gemaild en dergelijke en dat ze veel werken met EMDR. Maar door financieel red ik dat gewoon weg niet.. Komende maanden rijden gaat ook niet gewoon

auto heeft nog steeds een schade van me ongeluk dat gemaakt moet worden.. zit er vaak gewoon echt weer doorheen.
Krijg helaas ook geen gehoor van bokker die ik ge-pbt heb over een opname..

**Geplaatst**: 24-02-14 11:56

Geplaatst: 24-02-14 11:56

Schaduw92 schreef:
Vriendinnen zitten zelf ook even niet lekker en ik ben ene dat ik hun eerst zet en daaronder mezelf.

Oej - pas op, met jezelf op de tweede plek zetten...!
(Soms heeft het zin, maar het is ok al gauw, jezelf ontkennen.)

Schaduw92 schreef:
Heb op zich wel eens een goede dag er tussen maar ja weet niet voel me soms dan toch behoorlijk oliebol en lijkt alsof ik onbewust gevoelens onder druk zeg maar. Weet niet of dat mogelijk is.

Jazeker, gevoeelns onbewust onderdrkken, dat kan heel erg goed.

Schaduw92 schreef:
Ben weer veel op papier het zetten en ook weer terug het vallen op het zelf snijden.

...goed nieuws en slecht nieuws dus.
Je kunt uiteraard voor jezlf kijken, of je een patroon in het snijden kunt ontdekken: wat is de aanleiding...? Mijn beste therapeute in dit verband stelde, dat ze het verdrietig voor me vond, dat ik sneed. En als ik me op didsdagochtend had gesneden, wilde ze wten, he ik die dag wakker was geworden, wat er maandagavond was gebeurd, et.cetc - en daar gingen we dan dingen voor verzinnen. En op een gegven moment is het snijden toen "vanzelf" gestopt. (Het was niet meer nodig.)

Schaduw92 schreef:
Nee helaas nog geen contact gelegd met de nieuwe praktijk. Wel zo gemaild en dergelijke en dat ze veel werken met EMDR. Maar door financieel red ik dat gewoon weg niet.

Grrr....!!!!
Het is geen luxe - en dat het dan niet kan vanwege geld - verschrikkelijk!!!

Schaduw92 schreef:
Komende maanden rijden gaat ook niet gewoon auto heeft nog steeds een schade van me ongeluk dat gemaakt moet worden.. zit er vaak gewoon echt weer doorheen.
Krijg helaas ook geen gehoor van bokker die ik ge-pbt heb over een opname..

Bah, bah en nog eens bah!!!

Veel sterkte!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 14:57

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 14:57

Ja ik stel mezelf altijd op een 2de plaats en heb de afgelopen 2 maanden sowieso met een masker gelopen weer. En snijden heb ik onderdrukt maar dat is nu langzaam weer begonnen...

Heb binnenkort weer een gesprek hoop ik met die vriend van me die ook in het vak zit dus hoop dat ik dan verder kom ofso.

Heb afgelopen zaterdag een behoorlijke terug val gehad. Waren ergens heen met een groep voor laatste voorbereidingen voor carnaval. En op de terug weg naar huis was ik alleen maar raakte ik in paniek en dat ging niet weg. Zeker 1,5 uur geduurd en heb uiteindelijk vriendinnen geappt en kon langs gaan. (Was ondertussen niet naar huis gegaan maar heb behoorlijk wat afgereden steeds en af en toe gestopt en heb toen paar keer gesneden... ) ik was toen echt helemaal klaar.. Veel en lang gepraat toen met vriendinnen..

**Geplaatst**: 05-03-14 14:59

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-03-14 14:59

Ga naar de specialistische zorg.. daar hoef je nog niet direct betalen.. neem contact op met de HA voor adressen. NU

**Geplaatst**: 05-03-14 15:20

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 05-03-14 15:20

Beste ts,

Ik heb ook veel meegemaakt in mijn leven waaronder ook pesten!
Ben ik elkaar geslagen, heb een mes op me keel gehad, heb met spullen staan smijten omdat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest.. en daarnaast heb ik vroeger dingen meegemaakt.. Maar dit vertel ik niet hier in het openbaar.. je mag pb sturen als je wilt.
Maar rust zoeken dat is nu zowiezo het beste om te doen. Ikzelf sporte ook intensief 5x per week..
Ik heb dat in die tijd wat geminderd omdat ik mijn grens had bereikt met wat ik aankon.
Daarnaast heb ik nu 4 jaar bij een psycholoog gelopen.. En dat heeft mij zoveel sterker gemaakt.
Ik weet nu hoe ik met dingen om moet gaan...

Denk voorlopig eerst maar lekker aan jezelf.. dat mag nu..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 15:38

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 15:38

Toen ik afgelopen zaterdag met vriendinnen heb gepraat was ik echt goed de draad kwijt. Ik wou gewoon niet meer, ik kan zo niet langer met mezelf leven. Heb voor me paniek aanval eens van alles op een rijtje gezet en alle gevoelens die me binnen schoten opgeschreven met hoe en waarom. En volgens me vriendinnen ging ik niet diep genoeg.. ( voor het lapje tekst kan je me een pb sturen, wil dat niet hier zetten ivm herkenbaar worden )

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-14 00:52

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-14 00:52

Toch moet ik het even van me afschrijven..

Ken je dat? Het gevoel dat je eigenlijk in bepaalde situaties je ogen wilt sluiten en wilt kijken naar je dromen. Je ogen willen sluiten voor al het slechte en ze nooit meer willen open maken tot het voorbij is.
De laatste tijd ben ik zo de draad met mezelf kwijt dat ik boos wordt om de kleinste en stomste dingen die me op de zenuwen werken terwijl dit eerst niet zo was. Mensen om me heen reageer ik niet zo als voorheen maar zeer gefrustreerd. Op dit soort momenten wil ik me ogen sluiten. Op momenten waar ik het niet meer kan zien of horen, de momenten waarop het me allemaal te veel wordt. Hier wil ik me ogen sluiten en ze soms nooit meer open maken. Dromen tot er geen morgen meer is, dromen dat dit alles voorbij is..

**Geplaatst**: 08-03-14 06:06

Geplaatst: 08-03-14 06:06

Tja meid, je zult toch echt zelf actie moeten ondernemen. Het valt me op dat je nogal in je gevoel en zelfmedelijden blijft hangen. Zo kom je er niet. Geef jezelf een schop onder je kont en ga echt hulp zoeken, desnoods terug naar de dokter!

**Geplaatst**: 11-03-14 12:28

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 11-03-14 12:28

Hoi Meis,
rot allemaal hoor...!!!

Hoogste tijd voor een goede, professionele helper - want als jij je best doet en dan van vriendinnen te horen krijgt, "dat je niet diep genoeg gaat" - brrr.

Daar word een mens vroeger of later gewoon vanzelf wanhopig van.
Trek aan de bel en zorg dat er hulp komt!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-03-14 15:56

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 12-03-14 15:56

Cayenne ja dat snap ik.. maar gezien ik nu al krap bij kas zit en al voor mezelf niet meer fatsoenlijk kan zorgen, waar moet ik het vandaan halen om terug in therapie te gaan? Wil me niet in de schulden gaan zetten al op 21 jarige leeftijd.. Snap ook wel dat dit niet langer kan en ik wil ook hulp maar ik kan in me handen klappen als ik met vriendinnen eens wat leuks kan doen

Janneke2 ik heb je een pb gestuurd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-03-14 23:48

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-14 23:48

Tuurlijk kan er ook weer bij.. kan alleen maar nog janken! Dacht ik eindelijk alles weer financieel op een rijtje te krijgen om toch weer te kunnen gaan starten met therapie krijg ik de volgende klappen te verduren

het is dat ik nog niet in het rood sta.. ik trek dit niet langer meer dit alles er nog bij.. thuis situatie wordt er zo ook niet beter op

**Geplaatst**: 26-03-14 16:39

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 26-03-14 16:39

Ts hoe gaat het nu met je? Qua financiele situatie al vooruitgang?

Ik ben een stille meelezer..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-03-14 19:15

Geplaatst door de TopicStarter : 26-03-14 19:15

FelineNanet schreef:
Ts hoe gaat het nu met je? Qua financiele situatie al vooruitgang?

Ik ben een stille meelezer..

Gaat behoorlijk kl*te maar probeer er het beste van te maken.
Financieel zal het echt nog behoorlijke tijd zwaar blijven

**Geplaatst**: 27-03-14 23:13

Geplaatst: 27-03-14 23:13

En kan je al starten met een nieuwe therapie?
Het zit je niet mee :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-03-14 23:34

Geplaatst door de TopicStarter : 29-03-14 23:34

FelineNanet schreef:
En kan je al starten met een nieuwe therapie?
Het zit je niet mee

Heb je even een pb gestuurd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-14 23:02

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-14 23:02

gaat weer behoorlijk lekker.. niks verbetert en ben weer lekker me masker op het zetten. Weer dicht het klappen naar alles en iedereen en alles weer aan het afschakelen en maar lachen.. met beetje hulp van middeltjes.
Krijg wel goede hulp van een vriend en heb contact opgenomen met mondriaan. Weet niet of jullie dat wat zeggen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-14 12:13

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-14 12:13

Nou eerste stap is weer gezet.. Gisteren bij de huisarts geweest. 16 mei moet ik terug voor bepaalde testen en daarna hopelijk inschrijving bij Mondriaan om de behandelingen te beginnen.. maar die hele omweg wat er nu aan vast zit. Zie er nu al tegen op

**Geplaatst**: 25-04-14 15:23

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst: 25-04-14 15:23

Hoi TS.

Je hebt een eerste stap gezet, waarmee je laat merken dat je wel hulp wilt. Accepteer dit ook, ga jezelf niet lopen opvreten daarover. Hoe poedersuiker het ook allemaal eruitziet en hoe vervelend het ook lijkt, als je zelf niet gaat aanvaarden dat je ergens last van hebt en hier echt professionele hulp bij nodig hebt, kom je nergens. Toegeven dat het gewoon niet goed gaat met je is moeilijk, I know, het voelt alsof je iemand anders er mee belast en dat ze dat niet aanvaarden, of dat ze je niet meer leuk vinden om me on te gaan... daarom is de hulp van professionals zo belangrijk! Dan kan je aan je vrienden vertellen hoe het gaat, dat je je misschien oprecht blij voelt etc. Ik vind het heel goed van je dat je naar je huisarts bent gegaan en ik geloof dat dit je gaat lukken. Veranderen wie je bent gaat bijna niet, maar wel veranderen zoals je je voelt. Cliché, stay strong. Je zal altijd momenten hebben dat je je depressief voelt maar er zullrn ongetwijfeld momenten zijn en komen dat je je intens gelukkig voelt.

Mocht je behoefte hebben aan pb, mijn inbox staat voor je open

Groetjes Karin

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-04-14 18:16

Geplaatst door de TopicStarter : 27-04-14 18:16

Knudd schreef:
Hoi TS.

Je hebt een eerste stap gezet, waarmee je laat merken dat je wel hulp wilt. Accepteer dit ook, ga jezelf niet lopen opvreten daarover. Hoe poedersuiker het ook allemaal eruitziet en hoe vervelend het ook lijkt, als je zelf niet gaat aanvaarden dat je ergens last van hebt en hier echt professionele hulp bij nodig hebt, kom je nergens. Toegeven dat het gewoon niet goed gaat met je is moeilijk, I know, het voelt alsof je iemand anders er mee belast en dat ze dat niet aanvaarden, of dat ze je niet meer leuk vinden om me on te gaan... daarom is de hulp van professionals zo belangrijk! Dan kan je aan je vrienden vertellen hoe het gaat, dat je je misschien oprecht blij voelt etc. Ik vind het heel goed van je dat je naar je huisarts bent gegaan en ik geloof dat dit je gaat lukken. Veranderen wie je bent gaat bijna niet, maar wel veranderen zoals je je voelt. Cliché, stay strong. Je zal altijd momenten hebben dat je je depressief voelt maar er zullrn ongetwijfeld momenten zijn en komen dat je je intens gelukkig voelt.

Mocht je behoefte hebben aan pb, mijn inbox staat voor je open

Groetjes Karin

dankje. vind ik fijn om te horen!

ja het aanvaarden dat ik wat heb gaat opzich nu wel alleen het aanvaarden dat ik binnenkort bij een psychiater loop krijg ik nog niet echt tot een besef. Ik accepteer het ook niet echt.. lijkt meer een nachtmerrie waar ik uit wil ontwaken zeg maar.
Ja precies.. en ik ben dan ene die zijn mond gaat houden. Zoals nu.. dan heb ik het er helemaal mee gehad en gooi ik er een beetje met de schoen heen zeg maar. Dan interesseert me niks meer, houd ik me mond over hoe het gaat, vraag ik niet meer aan vriendinnen van goh kan ik nog eens me hart luchten of goh zullen we dit en dat nog eens doen of heb je vandaag wat te doen. Zoiets.. ik sluit me dan helemaal af. Dan laat ik ook niemand meer toe in tussen mijn 4 muurtjes.
Ben benieuwd wat er 16 mei uit gaat komen dat wel..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-14 22:05

Re: Mijn verhaal.. Soortgenoten?

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-14 22:05

hoi bokkers,

allereerst wil ik jullie bedanken voor het lezen van mijn topic en alle tips en lieve en fijne berichtjes.
maar ik denk dat ik gewoon stop met het schrijven hiervan verder. Ik merk bij mezelf dat ik me compleet ben af het sluiten naar iedereen. Ook naar me beste vriendinnen. Telkens meer het idee dat ik er alleen voor sta dus dan doe ik het maar alleen. Hun kunnen me toch niet helpen dan alleen maar luisteren naar me.
Voel me nog steeds niet goed en wil het liefste alles weg stoppen en er gewoon niet meer zijn maar ga wel door met de therapie.. helaas met een omweg.
toch dank bokt.

Gr. Schaduw

Nomineer dit bericht ×