Ik ben het met heel veel mensen in dit topic NIET eens. Ik voel me zelfs onbegrepen en beledigd, als ik eerlijk mag zijn. Ik ben dyslectisch. Mijn moeder wist dit al sinds ik ging spreken (dus het heeft zéker ook met connectie spraak/onthouden te maken). Zij is namelijk ook dyslectisch, alleen vroeger vonden ze haar dom. Ze kon het al aan mij 'horen' doordat ik mijn tantes en ooms niet bij elkaar kon halen. Ik wist wel wie wie was, en dat ze ook echt familie waren (of hele goede vrienden, die noemde ik ook tante/oom), maar ik kon ze niet als koppel onthouden. Dat is een voorbeeld van een jong kind dat dyslectisch is, maar (nog) niet kan schrijven of lezen.
Ik ben niet dom, VWO gehaald met gemiddeld een 7, ook voor Nederlands, Engels en Latijn (geen andere taal, was dan weer totaal niet goed in Duits of Frans). Maar als mijn moeder niet al wist dat ik dyslectisch was sinds ik begon met praten en ik geen remedial teaching heb gehad sinds ik in groep 3 zat, zou ik er nooit zo goed van af zijn gekomen... RT is echt een héél belangrijk aspect in het leven van een dyslect. Maar nu nog moet ik soms denken: is keuken met een eu of een ui. Dan moet ik het echt eerst uitspreken voordat ik het weet. Net zo als d of b. Of schijven of schrijven, ik schrik of ik schik. Ja dat is soms nog moeilijk. Maar ik heb er hard voor geknokt en met veel begeleiding van thuis en van school heb ik het voor elkaar gekregen. Het is veel moeilijker dan sommige mensen denken en kunnen begrijpen. Dan vind ik het heel jammer dat ze zeggen dyslecten misbruik maken van hun titel, maar ik heb (iig ziende sommige reacties in dit topic) het idee dat ‘normale’ mensen die geen zin hebben om te leren dat excuus gebruiken. ‘Ja, ik ben dyslectisch.’ Terwijl het helemaal niet is aangetoond!
Ook heb ik nog wel last van langzaam lezen. Maar ik hou van lezen en ik heb laatst de serie van I am number four als een trein (verbazend snel) uitgelezen. Maar als het me niet interesseert, dan komt er ook niets van. Dan moet ik een zin 3x over lezen (of vaker) om te begrijpen wat er staat.
Maartje1990 schreef:Ik heb geen dyslexie, maar wel dyscalculie. Niet hetzelfde, maar ook een leerstoornis. Inderdaad een stoornis, niet omdat iemand niet wíl leren of niet correct wil spellen (of in mijn geval rekenen) Maar omdat hij/zij het 'niet kan'. Ja zeker kun je je heel erg inzetten en dan kan het wellicht net gaan, maar er zijn ook grenzen vanwege de stoornis. Dat wordt wellicht nogal eens vaak vergeten en dan wordt dyslexie/dyscalculie opeens een excuus genoemd i.p.v de reden. En het is geen excuus, het is de oorzaak, de reden.
Dit, precies dit. Helemaal mee eens. Ik wíl leren, ik doe dat ook omdat ik het gemakkelijk kan, maar ik moet élke keer weer terug denken: zit de letter in ’t koftschip? Nee? Dan geen t. En dat elke keer…
miss_lizje schreef:Dat sommige mensen dus dyslextie faken vind ik dus echt een belediging naar echte dyslexten.
Ik ook.. Extreem…
Dan heb ik nog één voorbeeld. Het broertje van mijn beste vriendin is dyslectisch (aangetoond). Zijzelf niet aangetoond, maar het zou me niets verbazen. Maar haar broertje schrijft weldegelijk zo als in de OP. Maar dat is omdat hij niet goed kan leren, waardoor niets qua (kwa?) taal blijft hangen. (nu 16 jaar) Voorbeeld van FB:
Citaat:
Net wakker zo me eerste hockey wedstreid sins een tijdtje en gelijk dan gelijk bij de heren onvallen heb er zin in.
Eindelijk dan is het toch echt fakantie en met een niet heel slechte sijfers een nieuw jaar in met een nieuw beging.
Dit zijn niet specifiek die fouten die in de OP staan, maar wel ongeveer de zelfde en zeker ook van zelfde mate. Ik heb m serieus wel vaker loopen zien schrijven… Het is bij hem niet onwillendheid, maar hij kan gewoon niet goed leren, waardoor hij altijd zulke fouten zal blijven maken.