pniekepnak schreef:Dat is toch logisch? Je gaat toch eerst kijken of er niet iets minder ingrijpends is wat helpt? ECT is juist voor de mensen die nergens anders baat bij hebben, dan moet je dat dus wel eerst geprobeerd hebben.
lijkt mij ook....
Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- delvira
- Berichten: 829
- Geregistreerd: 23-03-09
- pniekepnak
- Berichten: 4927
- Geregistreerd: 04-12-01
Geplaatst: 12-02-13 18:54
Dat het bij jouw broer zo is gelopen wil echt niet zeggen dat dit bij iedereen zo gaat. Er zijn heel erg veel mensen wel degelijk gebaat bij die pillen of die ergens in dat voortraject wel degelijk opknappen.
Als jij de hele psychiatrie wilt afkeuren (dus ook de succesverhalen) vanwege wat er met jouw broer is gebeurd dan is dat helemaal aan jou, maar ik denk dat je daar een hele hoop mensen mee te kort doet, en bovendien is het behoorlijk kortzichtig.
Iedere persoon is anders en iedereen heeft daarom een andere behandeling nodig.
Bovendien weet jij niet wat er van jouw broer was geworden als hij een andere of geen behandeling had gekregen. Voor hetzelfde geld was het dan nog veel erger met hem gesteld nu.
- maura
- Berichten: 1674
- Geregistreerd: 01-08-06
Geplaatst: 12-02-13 18:56
http://www.skepsis.nl/elektroconvulsietherapie.html
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 19:27
pniekepnak schreef:Sorry [naam], maar ik denk echt dat jij door die paar ervaringen die jij met de psychiatrie hebt wel een heel vertekend beeld er van hebt gekregen.
Dat het bij jouw broer zo is gelopen wil echt niet zeggen dat dit bij iedereen zo gaat. Er zijn heel erg veel mensen wel degelijk gebaat bij die pillen of die ergens in dat voortraject wel degelijk opknappen.
Als jij de hele psychiatrie wilt afkeuren (dus ook de succesverhalen) vanwege wat er met jouw broer is gebeurd dan is dat helemaal aan jou, maar ik denk dat je daar een hele hoop mensen mee te kort doet, en bovendien is het behoorlijk kortzichtig.
Iedere persoon is anders en iedereen heeft daarom een andere behandeling nodig.
Bovendien weet jij niet wat er van jouw broer was geworden als hij een andere of geen behandeling had gekregen. Voor hetzelfde geld was het dan nog veel erger met hem gesteld nu.
Veel erger kan niet
Als je hem zou kennen en hem voor die tijd ook had gekend zou je je dood schrikken.
En ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die na langdurige intensieve behandeling, en daarna langere tijd geen behandeling meer, oprecht kan zeggen dat hij/zij totaal genezen is en in gelukkige staat zorgeloos over zijn/haar psychische toestand als een "normaal" mens verder kan leven.
Hetzelfde geldt voor mensen die nog midden in een langdurig traject zitten.
Ik heb het niet over de kortdurende problemen, mensen die even een tijdje pammetje hebben gehad met wat prozac en na een jaartje of 2 dat aan de kant hebben gegooid en het uiteindelijk zelf zijn gaan doen.
- pniekepnak
- Berichten: 4927
- Geregistreerd: 04-12-01
Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?
Geplaatst: 12-02-13 19:50
- VogeltjeM
-
- Berichten: 4181
- Geregistreerd: 31-12-07
Geplaatst: 12-02-13 20:02
Anoniem schreef:En ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die na langdurige intensieve behandeling, en daarna langere tijd geen behandeling meer, oprecht kan zeggen dat hij/zij totaal genezen is en in gelukkige staat zorgeloos over zijn/haar psychische toestand als een "normaal" mens verder kan leven.
Hetzelfde geldt voor mensen die nog midden in een langdurig traject zitten.
Ik heb het niet over de kortdurende problemen, mensen die even een tijdje pammetje hebben gehad met wat prozac en na een jaartje of 2 dat aan de kant hebben gegooid en het uiteindelijk zelf zijn gaan doen.
Je gaat hierbij voorbij aan het feit dat deze mensen een ernstige psychiatrische stoornis hebben. Je weet niet hoe deze mensen eraan toe zouden zijn ZONDER de behandeling, wellicht nog veel slechter.
Je kunt geen behandelmethode (of zelfs de hele psychiatrie) afkeuren op basis van je persoonlijke ervaringen. Overduidelijk werkt ECT (of de hele psychiatrie voor mijn part, wat ik wel een erg breed gebied vind om over één kam te scheren overigens) wél voor de meerderheid van de bevolking, anders zou hier simpelweg gewoon geen wetenschappelijke onderbouwing voor kunnen bestaan. Dat ome Karel 90 is geworden terwijl hij rookte als een ketter, wil niet zeggen dat roken gezond is. Dat chemotherapie niet heeft geholpen voor tante Mies, wil niet zeggen dat chemotherapie dan maar afgeschaft moet worden, want het heeft bij de meerderheid van de mensen duidelijk wel effect. Dat chemotherapie niet heeft geholpen voor tante Mies, oom Klaas, oom Jan en tante Barbara wil nog steeds niet zeggen dat chemotherapie afgeschaft moet worden, want nog stééds helpt chemotherapie nog wel bij de meerderheid van de mensen. Enkel niet bij de personen die jij persoonlijk kent.
Je maakt in je beredeneringen een aantal fundamentele denkfouten.
-Je weet niet hoe je broer eraan toe was geweest als hij geen psychiatrische behandeling had gehad
-Je geeft de psychiatrie er de schuld van dat je broer nu een 'zombie' is, daarmee ga je voorbij aan het feit dat je broer psychisch ziek is, dit is in eerste instantie de reden geweest van het in contact komen met de psychiatrie. Als ik ernstige hoofdpijn heb, en een paracetamolletje helpt niet, geef ik de paracetamol ook niet de schuld van mijn hoofdpijn.
-Je geeft aan dat dit 20 jaar geleden gebeurd is, daarmee ga je voorbij aan eventuele ontwikkelingen in het veld
-Je baseert je conclusies over een hele populatie (de HELE psychiatrie werkt niet voor de HELE mensheid) op een zeer kleine steekproef: namelijk een paar van jouw PERSOONLIJKE voorbeelden bij een zeer GERING deel van de psychiatrie. De psychiatrie is immers zo breed, dat je nooit de hele tak kunt verwerpen, zonder te generaliseren.
En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Maar ik geloof dat ik nu wel duidelijk heb omschreven wat mijn punt is. Ik snap dat dit een heel emotioneel beladen discussie voor je is en ik wil je dus zeker in je waarde laten. Maar dit is dus hoe ik erover denk.
- pniekepnak
- Berichten: 4927
- Geregistreerd: 04-12-01
Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?
Geplaatst: 12-02-13 20:15
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 21:22
Voorbeeld, je begint met een oxazepammetje om de ambulante situatie op te lossen, na een paar weken helpt dit niet meer zo goed want er treed gewenning op, dus dan op naar de chloordiazepoxide, wat na een tijdje ook geen vruchten blijkt af te werpen dus toch maar aan de diazepam (uiteindelijk de 10mg pillen), nog wat gesprekstherapie erbij en wat trainingen en dan afkicken want het spul is verslavend en je krijgt rebound verschijnselen. Dan blijkt het nodig te zijn dat je aan de anti-depressiva's moet omdat je steeds neerslachtiger bent geworden dus je begint met seroxat... wat je alleen maar wazig maakt en uiteindelijk wat agressief dus je gaat over op prozac waarvan je weer maagklachten krijgt, dus je moet toch maar eens aan de wat oudere antidepressiva. Na daar een paar van geprobeerd te hebben zoals amitriptyline en 20 kilo dikker te zijn geworden wat een bijwerking bleek te zijn en tussendoor toch maar weer eens een diazepam ondat alles weer wat te ambulant werd. Ondertussen slaap je niet meer zo goed en krijg je wat stilnoct voorgeschreven maar doordat de dosering te laag is krijg je last van psychoses ipv dat je in slaap valt dus voor die psychoses krijg je weer cisordinol omdat je nu toch wel erg angstig wordt. Na een paar dagen krijg je ineens enorme spierspasmen in je gezicht die dermate ernstig zijn dat je stikt door je eigen tong... dus na weer wat chloordiazepoxide te hebben geprobeerd wat niet hielp gauw aan de akineton om dat tegen te gaan. Door al het gedoe en alle bijwerkingen ga je je steeds minder vrolijk voelen en moet je toch maar weer aan de antidepressiva maar de paroxetine geeft ook weer meer bijwerkingen dan werkingen waarvan je ook weer angstiger wordt en dus maar weer stopt, door alles weer slechter slaapt dus temazepam moet slikken en daarbij Zyprexa met uit voorzorg toch maar weer wat akineton (alhoewel dit volgens de ontwikkelaar van Zyprexa niet nodig zou hoeven zijn) want je weet maar nooit wat die enge spierkrampen aangaat.
Uiteindelijk even de boel afgebouw om te kijken hoe het gaat maar het gaat natuurlijk voor geen meter en daarom is Alprazolam nodig waar je je ook niet bepaald beter van gaat voelen na enige tijd... dus je mag nog wat Haldol uitproberen en omdat je zo druk bent mag je ook nog een tijdje aan de ritalin want de nieuwe psych vind je hoofdzakelijk erg ADHD-ig. Onderhand kletstherapie je je natuurlijk suf en EMDR je je scheel. De ritalin veroorzaakt hartkloppingen en je zicht begint te trillen maar je moet gewoon doorgaan... totdat je het gevoel hebt dat je helemaal niks meer aankunt en dat alles teveel is en iedereen je vraagt of je alsjeblieft wilt stoppen met wat je slikt omdat je er echt negatief door veranderd bent wat je zelf totaal niet in de gaten hebt.
Nog steeds depressief en angstig as hell ben je inmiddels een lopende chemische fabriek met een stel kokende hersenen die nodig gereset moeten worden want inmiddels 15 jaar verder begint het einde nu in zicht te komen en dat is ook niet de bedoeling.... en daar biedt zich het wondermiddel aan.... neurofeedback! Maar dan blijkt omdat je ooit psychoses hebt gehad en dan mag je niet neurofeedbacken want daardoor kunnen de psychoses weer terugkomen (lekker veilige methode dan).
En daar sta je dan... helemaal debiel van alle medicatie en bijwerkingen die ze met de jaren hebben veroorzaakt. Ik zou zeggen... probeer het zelf eens!!
Dit is een voorbeeld van een daadwerkelijk voortraject waar ik het daarstraks over had. En als iemand daarmee stopt dan is die echt niet meer dezelfde persoon. Dan hebben die hersenen een beste periode nodig om te herstellen als dat al überhaupt nog mogelijk is (wat bij mijn broer dus niet het geval bleek te zijn).
En dan kan je gaan electroshocken of je kan niks doen, maar uiteindelijk, als je geluk hebt, resetten die hersenen zichzelf wel weer. En dan ben je zoooooo blij dat je je niet meer zo ellendig voelt van alle ellende en bijwerkingen van de afgelopen jaren dat je jezelf wellicht zomaar als "genezen" kunt zien... en als iedereen dan maar vergeet hoe invasief dat voortraject was dan kan die genezing misschien wel toegewezen worden aan die electroshocks.
Dus vergeet het voortraject vooral, dat is toch nomaal want je gaat toch niet meteen het zware geschut inzetten.
- Punz
-
- Berichten: 8958
- Geregistreerd: 04-03-10
Geplaatst: 12-02-13 21:25
Ik weet niet wat er met je familielid aan de hand is. Maar verwar dus aandoening niet met behandeling, en realiseer je dat er helaas een categorie aandoeningen/ziektebeelden is waar de psychiatrie geen genezing kan bieden, hooguit kan proberen het lijden te verlichten.. Dat dat afschuwelijk is om me te maken als patient of familielid is duidelijk.
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 21:36
- delvira
- Berichten: 829
- Geregistreerd: 23-03-09
Geplaatst: 12-02-13 21:40
- VogeltjeM
-
- Berichten: 4181
- Geregistreerd: 31-12-07
Geplaatst: 12-02-13 21:44
-Hoe verklaar jij dan dat uit wetenschappelijk onderzoek steeds naar voren komt dat medicamenteuze behandelingen, bijwerkingen daargelaten, een gunstig effect hebben op het ziektebeloop?
-Hoe denk jij over psychische stoornissen an sich? Denk je dat deze niet bestaan, maar in ernstige vorm enkel veroorzaakt worden door medicatie? Want in alle voorbeelden die jij aanhaalt, denk ik 'zelfs ONDANKS de medicatie is diegene er nog steeds slecht aan toe', terwijl jij in al je voorbeelden stelt: 'DANKZIJ de medicatie is diegene er slecht aan toe'. Je gaat in mijn ogen dus voorbij aan het feit dat diegene een psychiatrische stoornis heeft, wat gewoon lijdensdruk veroorzaakt, hoe pijnlijk of vervelend dat ook is. Je kunt dat niet afschuiven op de psychiatrie. Mensen zijn soms gewoon ziek. Zoals ik al zei: als ik ernstige hoofdpijn heb en paracetamol helpt niet, dan geef ik de paracetamol niet de schuld van die hoofdpijn, want die hoofdpijn had ik immers al. Dan zoek ik gewoon naar iets anders, dat eventueel wel helpt. Ik stel niet dat paracetamol niet helpt en dat mensen er slechter van worden, of dat paracetamol maar afgeschreven moet worden, omdat het voor mij persoonlijk niet werkt.
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 22:55
En die onderzoeken die bewijzen wat?
http://psychiatrie-nederland.nl/word/ps ... medicatie/
- Collie2008
- Berichten: 9644
- Geregistreerd: 08-01-11
- Woonplaats: Ergens in Noord Holland
Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?
Geplaatst: 12-02-13 23:27
- Electra63
-
- Berichten: 21332
- Geregistreerd: 11-11-08
Geplaatst: 12-02-13 23:28
Anoniem schreef:Ze bestaan in mijn ogen wel degelijk, maar alleen is symptoomonderdrukking en training in de vorm van een aap een kunstje leren bij veel aandoeningen vaak de manier van therapieën. Neem Borderline, daarbij wordt met de pammetjes en nog wat medicatie, verstraining en linehan e.d. de boel onderdrukt en de aap het kunstje geleerd. Maar vraag eens wat er van binnen bij ze veranderd is.... niets... het neemt namelijk de borderline niet weg. Het zorgt ervoor dat de borderliner zich beter kan redden in bepaalde situaties en hij wordt afgevlakt... maar van binnen wordt het probleem niet opgelost en blijft het ongelukkige gevoel bestaan... en dat is nou juist waar de patiënt vanaf wil. Die wil niet alleen maar leren omgaan met situaties, die wil zich gelukkig gaan voelen.
En die onderzoeken die bewijzen wat?
http://psychiatrie-nederland.nl/word/ps ... medicatie/
Zoals je bijv. hoge bloeddruk niet kan vergelijken met een gebroken been, kan je bijv. manisch-depressief niet vergelijken met borderline.
Er zijn heel veel psychische ziekten en aandoeningen, die verschillend behandeld moeten/kunnen worden.
https://www.lumc.nl/home/0001/12556/199 ... 2025842441
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 23:39
http://psychiatrie-nederland.nl/word/mi ... hofarmaca/
Probeer het eens, slik het eens!! Wel eens het effect gevoeld van bijvoorbeeld een 10 mg diazepam? Of van 2 stilnoct ?
Iedereen in de psychiatrie en iedere geriatrisch verpleegkundige weet dat aan veel ouderen in bepaalde sitiuaties preventief haldol gegeven wordt.
probeer dat eens... die mensen hebben ook niets en krijgen het preventief. Neem het ook eens een paar dagen en ga voelen wat die mensen voelen en ga jezelf die dagen filmen, kun je misschien om jezelf lachen achteraf alhoewel het eigenlijk absoluut niet om te lachen is. Hoe je gaat praten met een dikke tong, hoe je lekker rustig en suf wordt.
Ik was blij dat ik mijn vader er na 3 dagen aandringen bij de artsen weer af had. En mijn vader ook.
edit: link werkte niet, ff opgelost
Laatst bijgewerkt door Anoniem op 12-02-13 23:48, in het totaal 2 keer bewerkt
- Collie2008
- Berichten: 9644
- Geregistreerd: 08-01-11
- Woonplaats: Ergens in Noord Holland
Re: Elektroshock therapie bij depressie, wat vinden jullie?
Geplaatst: 12-02-13 23:47
- Anoniem
Geplaatst: 12-02-13 23:54
Als ze nou eerst kijken of er ook daadwerkelijk een delirium optreed, maar dat is een stuk lastiger. Niet in alle gevallen treed het op dus die mensen mogen gewoon lekker flink van de kaart zijn van de haldol.
- Electra63
-
- Berichten: 21332
- Geregistreerd: 11-11-08
Geplaatst: 12-02-13 23:55
Anoniem schreef:Ik gaf ook maar 1 voorbeeld. Maar wat die medicijnenregen aangaat:
http://psychiatrie-nederland.nl/word/mi ... hofarmaca/
Probeer het eens, slik het eens!! Wel eens het effect gevoeld van bijvoorbeeld een 10 mg diazepam? Of van 2 stilnoct ?
Iedereen in de psychiatrie en iedere geriatrisch verpleegkundige weet dat aan veel ouderen in bepaalde sitiuaties preventief haldol gegeven wordt.
probeer dat eens... die mensen hebben ook niets en krijgen het preventief. Neem het ook eens een paar dagen en ga voelen wat die mensen voelen en ga jezelf die dagen filmen, kun je misschien om jezelf lachen achteraf alhoewel het eigenlijk absoluut niet om te lachen is. Hoe je gaat praten met een dikke tong, hoe je lekker rustig en suf wordt.
Ik was blij dat ik mijn vader er na 3 dagen aandringen bij de artsen weer af had. En mijn vader ook.
edit: link werkte niet, ff opgelost
Ik heb 2 jaar lang amitriptilyne geslikt, niet als anti-depressiva, maar omdat ik zenuwpijn in mijn arm had. Het heeft onzettend goed geholpen, ik had wel last van de bijwerkingen, daarom heb ik het langzaam weer afgebouwd.
Ik heb veel medicatie geslikt voor ernstige lichamelijke klachten en de bijwerkingen zijn heel erg vervelend (net als bijwerkingen van medicatie gebruikt in de psychiatrie), maar soms heb je geen keuze.
- Anoniem
Geplaatst: 13-02-13 00:05
Electra63 schreef:Ik heb 2 jaar lang amitriptilyne geslikt, niet als anti-depressiva, maar omdat ik zenuwpijn in mijn arm had. Het heeft onzettend goed geholpen, ik had wel last van de bijwerkingen, daarom heb ik het langzaam weer afgebouwd.
Ik heb veel medicatie geslikt voor ernstige lichamelijke klachten en de bijwerkingen zijn heel erg vervelend (net als bijwerkingen van medicatie gebruikt in de psychiatrie), maar soms heb je geen keuze.
Dus je hebt het vanwege de bijwerkingen weer langzaam afgebouwd? Probeer je eens voor te stellen dat je geen lichamelijke pijn hebt maar dat je je hele leven niet meer ziet zitten, dat je iedere dag moet vechten tegen alle negatieve gedachten die door je heen gaan en dat het vrijwel onmogelijk voor je is is om nog een toekomstbeeld te zien dat het leven waard maakt om te leven... en dan krijg je ook nog die bijwerkingen erbij op je brood terwijl de bedoelde effecten daar absoluut niet tegenop wegen. Die mensen kunnen niet met een gezond verstand zichzelf corrigeren wanneer dat mis gaat. Die gaan nog verder acheruit en moeten maar weer wat anders proberen.
Mijn dochter had chronische hoofdpijn, ze kreeg door de neuroloog een antidepressiva voorgeschreven (op 16 jarige leeftijd) en was gelukkig verstandig genoeg om die niet te nemen (kreeg ze denk ik om dezelfde reden als bij jou, omdat die dingen als bijwerking hebben dat ze zenuwpijnen uitschakelen, hoe weten ze niet maar dat werkt gewoon vaak zo). Na wat zoeken bleek dat een andere houding op school en wat meer ontspanning het probleem ook oploste.
Maar wel erg vervelend dat ze voor jou geen andere oplossing konden vinden, ik hoop dat je nu zonder die ami toch pijnloos bent?
Focussed schreef:Nou mijn oma (die al heel ver de 70+ is gepasseerd) is gisteren geopereerd en krijgt geen haldol preventief hoor.
Hulde aan dat ziekenhuis, blijkbaar gaan er ogen open. Heb je haar medicijnenlijst wel zelf bekeken? Zo kwam ik er bij mijn vader achter namelijk. Hij wist niet ens dat hij het kreeg en ons was ook niks gezegd maar ik zag het aan hem.
Maar ik heb denk ik nu wel genoeg verklaard waarom ik er zo over denk... en het gaat steeds meer offtopic over medicatie ipv electro... dus ik ga jullie weer verlaten
- Collie2008
- Berichten: 9644
- Geregistreerd: 08-01-11
- Woonplaats: Ergens in Noord Holland
Geplaatst: 13-02-13 00:27
Anoniem schreef:Iedere 70+er krijgt het na een operatieve ingreep preventief haldol toegediend om delirium te voorkomen, dat is protocol. Of het ziekenhuis hier in de buurt heeft mij wat voorgelogen, dat kan natuurlijk ook nog...
Als ze nou eerst kijken of er ook daadwerkelijk een delirium optreed, maar dat is een stuk lastiger. Niet in alle gevallen treed het op dus die mensen mogen gewoon lekker flink van de kaart zijn van de haldol.
Mijn oma en opa zijn na hun 70ste geopereerd (verwijderen nier vanwege nierkanker en een open hart operatie met 5 omleidingen) en geen haldol gehad hoor
- Collie2008
- Berichten: 9644
- Geregistreerd: 08-01-11
- Woonplaats: Ergens in Noord Holland
Geplaatst: 13-02-13 00:30
Anoniem schreef:Probeer je eens voor te stellen dat je geen lichamelijke pijn hebt maar dat je je hele leven niet meer ziet zitten, dat je iedere dag moet vechten tegen alle negatieve gedachten die door je heen gaan en dat het vrijwel onmogelijk voor je is is om nog een toekomstbeeld te zien dat het leven waard maakt om te leven... en dan krijg je ook nog die bijwerkingen erbij op je brood terwijl de bedoelde effecten daar absoluut niet tegenop wegen. Die mensen kunnen niet met een gezond verstand zichzelf corrigeren wanneer dat mis gaat. Die gaan nog verder acheruit en moeten maar weer wat anders proberen.
Maar wat stel je dan voor voor mensen die dusdanig depressief zijn dat ze het leven niet meer zien zitten? Medicatie is geen ultieme oplossing, maar het kan wel net dat extra steuntje in de rug zijn die nodig is om zo'n ellendige periode door te komen. Ja de bijwerkingen zijn erg vervelend, maar het leven niet meer zien zitten en onbehandeld de trein opzoeken is ook 'vervelend'. Er is geen 'beste' keuze maar de keuze voor de minst 'kwade'.
- Anoniem
Geplaatst: 13-02-13 01:04
omstandigheden die de kans op een delirium vergroten
Predisponerende factoren (risicofactoren) die kwetsbaar maken voor delirium zijn een leeftijd ? 70 jaar, cognitieve stoornissen, visus- en gehoorstoornissen, stoornissen in de activiteiten van het dagelijks leven en gebruik van alcohol en opiaten. Precipiterende factoren, die delirium kunnen uitlokken, zijn infectie, koorts, dehydratie, serumelektrolytstoornissen, met name de concentraties van natrium en kalium, polyfarmacie en het gebruik van (genees)middelen met psychoactieve werking zoals hypnosedativa, opiaten, histamine-2-receptorantagonisten, antiparkinsonmiddelen en vooral middelen met anticholinerge werking.
Hoe meer predisponerende factoren er aanwezig zijn, hoe gemakkelijker precipiterende factoren een delirium zullen veroorzaken. Daarom wordt aanbevolen om bij de opname of tijdens het verblijf in het ziekenhuis na te gaan welke (andere) risicofactoren voor delirium aanwezig zijn en protocollen te ontwikkelen om deze te voorkomen dan wel weg te nemen.
Colway schreef:Een beeld als Borderline of Schizofrenie is nou juist niet op te lossen maar een kwestie van 'ermee om leren gaan' en daar waar het kan stutten en steunen met medicatie.
en hier lopen de betreffende personen nou steeds weer tegenaan ipv dat dit zich nu eindelijk eens verder ontwikkeld zou hebben. Jammer
Colway schreef:Maar wat stel je dan voor voor mensen die dusdanig depressief zijn dat ze het leven niet meer zien zitten? Medicatie is geen ultieme oplossing, maar het kan wel net dat extra steuntje in de rug zijn die nodig is om zo'n ellendige periode door te komen. Ja de bijwerkingen zijn erg vervelend, maar het leven niet meer zien zitten en onbehandeld de trein opzoeken is ook 'vervelend'. Er is geen 'beste' keuze maar de keuze voor de minst 'kwade'.
Er zijn inmiddels andere steuntjes ontdekt die beter werken, echter veel meer inspanning vergen van psych dan een receptje voorschrijven.
En zeg eens oxitriptan, dan komt er boven menig psych zijn hoofd een groot vraagteken te staan. (alhoewel dat spul de laatste jaren wel steeds bekender is geworden, ook niet dé oplossing is maar al wel minder kwalijk)
http://en.wikipedia.org/wiki/5-Hydroxytryptophan
alhoewel het volgens de apotheekbijsluiter weer levensgevaarlijk zou moeten zijn maar het als 5HTP weer gewoon overal te koop is op internet en in drogisterijen
welterusten
