Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-13 15:04

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-13 15:04

Omdat het toch echt te veel is om op iedereen apart te reageren probeer ik het zoveel mogelijk in 1 post te zetten, geef ik geen antwoord op je vraag of post, is dit niet bewust. Stel hem gerust nog eens !

Ik vind het echt super fijn dat er zoveel mensen met me meedenken en me knuffels sturen

!

Ik denk nog steeds het meest richting abortus, dit is gewoon niet zoals ik het wil. Niet de man met wie ik het wil en niet de tijd. Tot enkele dagen geleden was ik er heel duidelijk in: weg halen !

Maar ontkennen dat er een goed gevoel naar ' het beestje' (zoals ik het maar even genoemd heb

) zit kan ik niet ontkennen. Ipv dat ik er tegen op zie, kijk ik uit naar de echo. Ik ben erg nieuwsgierig, ondanks dat het niet gewenst is. En geloof me het meest verbaast hierover ben ik zelf !
want ik ben toch echt altijd iemand geweest die niks met kinderen heeft. Ook nu mijn schoonzus zwanger is (ik word peettante).

Ze belde me vandaag doodleuk op: Ga je mee naar de babywinkel, babyspulletjes kijken?
Dit voorstel bleek afkomstig van mijn moeder.. Heel vreemd, aangezien ik haar gister over het postieve gevoel verteld heb en het gesprek afgebroken heb omdat haar mening (abortus) TE duidelijk naar voren kwam, ik kon beter negatieve gevoelens hebben naar het beestje.

En vandaag komt deze vraag, ja ik toon zo weinig interesse, of ik dit niet voor mijn schoonzus kan doen.
Dolgraag had ik het voor haar gedaan. Maarja, ik wil er best heel, gewoon om te kijken wat het met mij doet... Maar nu mijn eigen gevoeld opzij zetten omdat het leuk is voor een ander?
Ik geloof niet dat een babyzaak daar nu de juiste plek voor is... (schoonzus weet niet van mijn zwangerschap! Ik ben vooralsnog niet van plan dit haar te vertellen, ivm haar gewenste zwangerschap en ik niet weer hoe ze nu zal reageren. Ook wil ik absoluut niet haar geluk met de kleine in de weg staan).

Verder wat betreft de vader.. Tsjah, ik weet niet goed wat ik nog kan doen richting hem. Heb belooft hem op de hoogte te houden, maar krijg 0 reactie. Ik hoop echt dat hij er met iemand over praat, maar vooralsnog heb ik het idee dat hij zijn kop in het zand steekt en er redelijk aan onderdoor gaat. Het ging al totaal niet goed met hem voor ik het vertelde, dit kon hij er eigenlijk niet bij hebben.
Ik vind het erg en zou er graag ook voor hem zijn. Of dat hij ook maar enige blijk van interesse toonde, al was het zijn mening doordrukken. Nee, er komt helemaal NIKS van hem.. Daarin houd het voor mij ook gewoon een keer op. Ik wil hem echt overal bij betrekken, zonder ook maar iets van hem te eisen, maar als zijn wil er niet is... Tsjah.

Overigens wil ik hem totaal niet 'terug' of wat dan ook, het was al over voor ik dit echt wist en daar heb ik vrede mee. Sterker nog, ik was knap boos op hem voor ik het ontdekte

. Dit heb ik aan de kant gezet, omdat ik vond dat ik het hem moest vertellen. Heb zelfs bij hem de woorden gezegd: Goed ik kom hier niet om ruzie te maken, maar om je iets te vertellen.

Qua persoon ben ik een beetje klaar met hem, maar wat betreft het beestje vind ik dat hij ook wel degelijk rechten heeft.. En blijf ik eerlijk naar hem. Als dit achter de rug is, hoef ik hem niet meer te zien.

Gevoel en verstand: Ze staan lijnrecht tegenover elkaar.
Verstand zegt: Abortus, liever vandaag dan morgen. Maar staat wel open voor gedachte's over houden.
Gevoel: Ja mijn gevoel is positief, hoewel ik er versteld van blijf staan.. Is mijn gevoel gewoon echt positief. Maar ook heel bang, bang voor wat mijn verstand ook kiest

.

Gelukkig is het niet totaal zwart-wit. (of was dat makkelijker geweest?) Nu ben ik wel iemand die wel vaker het gevoel en verstand lijnrecht tegenover elkaar heeft staan. Maar 90% van de keren gevoel zal laten overheersen. Tenzij ik het VOOR kan zijn.

Weet ook niet of ik blij moet zijn met de wachttijd. Ja, ik wil graag zeker zijn van mijn beslissing maar tot 100% kom ik niet er blijft een twijfel. EN ik vraag me af of die wachttijd niet juist de twijfel groter maakt.

Verder ben ik zelf gelukkig wel erg nuchter, ik romantiseer een kind absoluut niet. Heb een idee hoe zwaar het is om dit alleen te doen. En ook andersom, onderschat ik een abortus niet (meer).
Mede om deze reden heb ik ook juist het topic geopent, ik wil het gewoon goed, tot in detail overwegen voor ik werkelijk een besluit maak !

Ergens vond ik de post wel mooi, laat het lot bepalen.. Er zijn genoeg miskramen etc..
Ook iets om zeker eerst de echo af te wachten voor ik het definitieve besluit ga maken.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:08

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 15:08

TS... jouw moeder

Werkelijk... dat zij nu zulke opmerkingen kan maken/voorstellen kan doen. Spring je niet uit je vel? Is een beetje begrip voor jouw situatie teveel gevraagd? Echt... ik zit met open mond te lezen joh.

Verder: natuurlijk is een abortus ingrijpend, maar een kind krijgen (en opvoeden) ook. Als je er niet 1000% achter staat lijkt me dat een lastige plek om van te vertrekken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-13 15:08

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-13 15:08

maaike5581 schreef:
Lottie84 schreef:
Je bent vijf weken, dus je zit in je zesde week..

Week 6 is weer een drukke week voor de baby. Aan het eind van de week is het kindje 5 mm van hoofd tot stuit. Het hoofdje, nek, ogen en oren van de baby worden deze week gevormd. Zijn oogjes staan nog ver uit elkaar. De placenta wordt dikker, maar zal pas rond de 12e week de productie van hormonen overnemen.

Het hartje klopt al wat steviger en hij heeft nu ook een primitieve bloedsomloop. Dat wil nog niet zeggen dat het hartje van de baby nu ook het bloed rondpompt in zijn lijfje. Daar is het nog te vroeg voor. De basis van de bloedsomloop wordt nu aangelegd en zal zich in de komende weken verder gaan ontwikkelen. Hoewel het hartje klopt zal het zich nog veel verder moeten ontwikkelen voordat hij in staat is te kunnen overleven buiten de buik.

Wist je dat je kindje zijn eigen bloed aanmaakt en zelfs een andere bloedgroep kan hebben?

De bobbeltjes die vorige week zijn ontstaan, groeien deze week tot iets grotere

uitstulpinkjes. Daar zullen de armpjes en beentjes van het kindje beginnen te groeien. Ook is er al een begin gemaakt in de ontwikkeling van de organen (nieren, lever en maagdarmsysteem). De hersentjes zijn ook weer iets verder ontwikkeld.

Zijn mondje wordt gevormd en in allebei de kaken kun je al knopjes voor de melktandjes terugvinden.

Wat wil je hiermee zeggen?
Beetje rot opmerking.

Ik vind het niet vervelend om te lezen.. Lees er zelf ook veel over.
Zelf vind ik het juist wel fijn om me er bewust van te zijn. Ik wil juist absoluut niet mijn kop in het zand steken voor de dingen die er gebeuren. Ik wil niet op halve gegevens een beslissing maken.

Ik snap je reactie hoor, het had namelijk ook heel pijnlijk terecht kunnen komen.

Dit is niet het geval, Lottie, ik kan je toevoeging juist waarderen

**Geplaatst**: 11-01-13 15:09

Geplaatst: 11-01-13 15:09

Ik heb altijd geleerd dat je in deze zaken je gevoel moet volgen. Als die nu zo positief is lijk het mij dat je het enorm moeilijk gaat krijgen als je het weg laat halen... Gevoel is je mama gevoel en mama gevoel is sterk.

1 op de 5 zwangerschappen gaat mis (zei mijn gynocoloog).
Daarnaast kan het zijn dat je een leeg vruchtzakje hebt (dus geen levent kindje)
een echo maakt zoveel duidelijk... Als je weet dat je iets doods weg haalt zal dat makkelijker te verwerken zijn als dat je een kloppend hartje weg haalt.
Dus ik snap wel waarom je een echo zou willen. Het kan fijn zijn voor je verwerking.
Of voor je keuze.

Kun je niet praten met een verloskundige?
Die zijn er ook voor je als je abortus kiest (tenminste die van mij). Zij hebben er ervaring mee.
Praten je niets aan (houden of niet houden) maar weten uit de praktijk wat het met een mens doet!

Abortus kliniek praat lijkt mij juist naar abortus toe?!

**Geplaatst**: 11-01-13 15:10

Geplaatst: 11-01-13 15:10

Amaris schreef:
moonfish13 schreef:
Lastig verhaal vind ik het.
Enerzijds ben ik van mening dat jij het kind draagt dus jij hier de keuze in hebt.
Anderzijds zit hij straks misschien met alimentatie, terwijl hij het hele kind niet wil.
Dan kom je nog op het stukje dat het ook wel een beetje het risico van het vak is natuurlijk..

Dat vraag ik me af.
Als hij nu al aangeeft niets met TS en kind te maken te willen hebben zal hij het kind niet erkennen en zéker geen ouderschap aanvragen.
Volgens mij kan TS in dat geval nooit om alimentatie vragen (zou ze dat al willen want je wilt toch niet met de sores te maken krijgen van iemand die niet wilt betalen, wat een frustratie moet dát opleveren!) want dan zou je ieder willekeurig manspersoon wel om alimentatie kunnen gaan vragen.

Fout er zijn meerdere manier van papa worden: erkennen, getrouwd zijn met mama, biologisch vader zijn en mama kan hem aanwijzen bij de rechter waarna een DNA onderzoek volgt en dan ben je officieel papa..
banketstaaf voor een vent misschien maar wel zoals het kan gaan.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:11

Geplaatst: 11-01-13 15:11

Inderdaad, er zijn genoeg miskramen, zo heb ik 7 mislukte beginnende zwangerschapjes achter de rug, waarvan het oudste ukje 10 wk was. Na die 7 zijn we maar gestopt met proberen ivm mijn leeftijd (die mede debet was aan het aantal miskramen).
Ik wens je veel wijsheid en geluk toe, met of zonder dat eigenwijze Beestje... Heftig waar je nu doorheen gaat.

Laatst bijgewerkt door KootMiraDrum op 11-01-13 15:12, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-01-13 15:12

Geplaatst: 11-01-13 15:12

Thx meis! Het lezen heeft mij zelf toen goed geholpen bij het beseffen van de zwangerschap, wat echt niet vanzelf gaat als het niet gepland is.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:12

Geplaatst: 11-01-13 15:12

Meis, zolang je gevoel er nog niet 100% achter staat moet je het gewoon nog even laten zoals het is.
Heb je al contact gehad met het FIOM?
http://Www.fiom.nl

**Geplaatst**: 11-01-13 15:13

Geplaatst: 11-01-13 15:13

KootMiraDrum schreef:
Inderdaad, er zijn genoeg miskramen, zo heb ik 7 mislukte beginnende zwangerschapjes achter de rug, waarvan het oudste ukje 10 wk was. Na die 7 zijn we maar gestopt met proberen ivm mijn leeftijd.
Ik wens je veel wijsheid en geluk toe, met of zonder dat eigenwijze Beestje... Heftig waar je nu doorheen gaat.

7x wat knap dat je het zo vaak geprobeerd hebt!
Ik vond 1x al zo heftig. Al deze keer mis gaat lassen we eerst een mega pauze in...
Maar ik ben ook nog jong (23 ) dus kan makkelijk praten.
:(:)

**Geplaatst**: 11-01-13 15:13

Geplaatst: 11-01-13 15:13

Lottie84 schreef:
Thx meis! Het lezen heeft mij zelf toen goed geholpen bij het beseffen van de zwangerschap, wat echt niet vanzelf gaat als het niet gepland is.

Ook als het wel gepland is hoor, dat kan ik je verzekeren.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:14

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 15:14

Ik lees de dingen ook altijd. Vind het heel interesant om te weten wat er nu in mij gebeurd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-13 15:15

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-13 15:15

Amaris schreef:
TS... jouw moeder Werkelijk... dat zij nu zulke opmerkingen kan maken/voorstellen kan doen. Spring je niet uit je vel? Is een beetje begrip voor jouw situatie teveel gevraagd? Echt... ik zit met open mond te lezen joh.

Verder: natuurlijk is een abortus ingrijpend, maar een kind krijgen (en opvoeden) ook. Als je er niet 1000% achter staat lijkt me dat een lastige plek om van te vertrekken.

Hier is het laatste woord ook nog niet over gesproken!
Ik geef misschien een verkeerd beeld over mijn moeder, maar buiten dit heb ik ontzettend lieve moeder die nu wel echt haar mening klaar heeft staan. Maar als kies ik iets anders, ben ik ervan overtuigt dat ze ook daarin achter me zal staan (uiteindelijk)!

**Geplaatst**: 11-01-13 15:16

Geplaatst: 11-01-13 15:16

blokje schreef:
7x wat knap dat je het zo vaak geprobeerd hebt!
Ik vond 1x al zo heftig. Al deze keer mis gaat lassen we eerst een mega pauze in...
Maar ik ben ook nog jong (23 ) dus kan makkelijk praten.

Ik was na 20 jaar aan de pil te zijn geweest nogal vruchtbaar, denk ik

Ik bedacht me toen ik 40 werd dat we het nog wel even snel konden proberen. 2 1/2 jaar en 7 mk/ma's verder zijn we maar gestopt ivm risico's gezondheid Wurmpje.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:19

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 15:19

KMD, zwaar hoor. Je hormonen zijn toch 7x van de wijs geweest!

**Geplaatst**: 11-01-13 15:19

Geplaatst: 11-01-13 15:19

Ik denk dat jou moeder zich even geen houding weet te geven zolang je geen definitief besluit hebt genomen...

Lijkt me ook een lastige situatie voor haar, hoe steun je je dochter in zo'n situatie...

Ik was overigens 22 toen ik zwanger raakte van de eerste, 23 toen ik mama werd. Binnen 22 maanden was er een zusje bij. Dus echt een jonge mama vergeleken met de leeftijd van de meeste mama's op het moment..

Laatst bijgewerkt door Lottie84 op 11-01-13 15:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-01-13 15:23

Geplaatst: 11-01-13 15:23

Citaat:
Verder wat betreft de vader.. Tsjah, ik weet niet goed wat ik nog kan doen richting hem. Heb belooft hem op de hoogte te houden, maar krijg 0 reactie. Ik hoop echt dat hij er met iemand over praat, maar vooralsnog heb ik het idee dat hij zijn kop in het zand steekt en er redelijk aan onderdoor gaat. Het ging al totaal niet goed met hem voor ik het vertelde, dit kon hij er eigenlijk niet bij hebben.
Ik vind het erg en zou er graag ook voor hem zijn. Of dat hij ook maar enige blijk van interesse toonde, al was het zijn mening doordrukken. Nee, er komt helemaal NIKS van hem.. Daarin houd het voor mij ook gewoon een keer op. Ik wil hem echt overal bij betrekken, zonder ook maar iets van hem te eisen, maar als zijn wil er niet is... Tsjah.

Soms zit iemand zo diep in zijn eigen oliebol dat hij een ander niet kan steunen, of interesse opbrengen. Pijnlijk voor jou, maar wel heel menselijk.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:26

Geplaatst: 11-01-13 15:26

Ano28, ok dan heb ik bepaalde dingen verkeerd geinterpreteerd. Het was dus niet enkel een one night stand, maar je noemt hem wel "het foute type". Wil je daar echt een kind van ?
Tuurlijk ga je je best dit doen als het er van komt, maar eerlijk naar die gast toe vind ik het niet. Het is jouw lichaam en de keuze ligt natuurlijk aan jou. Hoe je het ook draait of keert, je gaat het kind grootbrengen van jou en "het foute type" en dat kind krijgt geen vader.
Ik was door mijn vader niet gewenst en ik heb dit heel mijn leven gevoeld en wens het geen ander toe.

Niet ieder kind kan uit een liefdesnestje komen en geen enkel gezin is perfect, maar een kind bewust op de wereld zetten van iemand die wij bestempelen als "fout" , dat is toch nog een heel ander verhaal.

Heb ook foute types gehad (zoals velen waarschijnlijk) en ben vandaag toch heel gelukkig dat ik zo een zijn kind niet moet dragen. Enkel al het feit dat je zijn kind draagt gaat je steeds aan je avontuurtje met hem herinneren. Ieder kind heeft een vader, of die nu leeft of ergens op een ander wereld-deel zit. Je gaat dus een deel van de vader heel je leven bij je hebben, het is ook zijn kind ook al erkent hij het niet. Je kunt hem niet uitwissen, want het kind draagt zijn genen.

Ik lees dat jouw keuze al vast ligt ook al ben je de enige dat dit niet door heeft dus ik ga hier ook niet meer verder discussieren. Je wou meningen, ik gaf de mijne, mischien lomp, mischien hard, ik had het mischien anders kunnen brengen, maar het is nu zo.

Verder wens ik jou nog heel veel suc6 met de zwangerschap en een gezonde baby

**Geplaatst**: 11-01-13 15:26

Geplaatst: 11-01-13 15:26

Heftig verhaal TS. Persoonlijk zou ik er voor uit kijken om alleen je gevoel te volgen in dit soort situaties. Want hoezeer sommige mensen ook anders willen doen geloven: het draait in dit soort situaties ook wel degelijk om verstand. En dat hebben wij mensen niet voor niks gekregen. En het onderscheidt ons van de dieren. En het kind heeft ook recht op een ouder die besluiten neemt op basis van gevoel én verstand.
In mijn werk krijg ik helaas vaak te maken met situaties waarbij ouders de keuze voor een kind niet goed hebben overdacht. En meestal dan ook enorm hebben onderschat. Helaas is het kind hiervan altijd de dupe.

Ik denk dat je ook heel goed moet nadenken over het feit of jij bereid bent om jouw hele leven in het teken te zetten van een kind. Want hoe je het ook wendt of keert, dat zal het geval zijn als je het kind laat komen. Sterker nog: ik ben van mening dat een kind ook recht heeft op een ouder die volledig gaat voor het ouderschap. Ik heb zelf dan ook erg veel moeite met de gevallen die hier omschreven worden van mensen die het aan laten komen op het ontstaan van moedergevoelens nadat het kind al geboren is.

Voor mijzelf geldt dat mijn man en ik niet bereid zijn om dit te doen. Daar is onze keuze om geen kinderen te krijgen ook op gebaseerd. En ondanks dat wij wellicht in materieel opzicht een kind vast wel voldoende te bieden hebben, zal ik een zwangerschap dan ook zeker voortijdig afbreken, mocht ik alsnog ongewenst zwanger raken.

Persoonlijk heb ik ook moeite met de tekst van Lottie, vooral omdat hij niet objectief geschreven is. In dat stadium is er namelijk nog helemaal geen sprake van een "baby".

**Geplaatst**: 11-01-13 15:27

Geplaatst: 11-01-13 15:27

Ano, maak je even niet te druk over anderen. Focus je even op jezelf, jouw 'beestje' en je gevoel..

**Geplaatst**: 11-01-13 15:29

Geplaatst: 11-01-13 15:29

Wendy, de tekst van Lottie is geplakt en geknipt.

En voor mening nederlander is een kindje vanaf het begin een kindje en geen wefsel of celletje.
Mijn kindje wat met 9 weken overleed is ook mijn kindje.
En mijn beebs in de buik is nu 11 weken en noem ik ook gewoon baby.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:30

Geplaatst: 11-01-13 15:30

Als er niet word ingegrepen zal haar 'beestje' zich wel ontwikkelen tot een baby. Puur natuur. Ik heb overigens de tekst niet zelf geschreven

Laatst bijgewerkt door Lottie84 op 11-01-13 15:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-01-13 15:30

Geplaatst: 11-01-13 15:30

blokje schreef:
Wendy, de tekst van Lottie is geplakt en geknipt.

En voor mening nederlander is een kindje vanaf het begin een kindje en geen wefsel of celletje.
Mijn kindje wat met 9 weken overleed is ook mijn kindje.
En mijn beebs in de buik is nu 11 weken en noem ik ook gewoon baby.

Ik ben niet achterlijk

Hoe jij het noemt doet in feite niet ter zake. Medisch gezien is het gewoon een foetus.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:30

Geplaatst: 11-01-13 15:30

Wel 'grappig' dat je jou kleintje al een naam hebt gegeven.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:31

Geplaatst: 11-01-13 15:31

Lottie84 schreef:
Als er niet word ingegrepen zal dit beestje zich wel ontwikkelen tot een baby. Puur natuur.

Zal ontwikkelen tot ja, maar dat is het nu zeker niet.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:31

Geplaatst: 11-01-13 15:31

En een foetus leeft $*\o/*$
En is daarom in mijn ogen al een mensje!

Nomineer dit bericht ×