allereerst iedereen uit het topic nog bedankt voor alle positieve reacties en goede tips!
wat het vastpakken betreft: als ik op mijn hurken zit en kind staat om zich heen te kijken en rond te draaien, pak ik ook wel eens zijn arm om te zorgen dat hij naar mij kijkt. Maar ik probeer dat eigenlijk altijd te voorkomen, want zodra je dat doet ben je nog verder van huis, ik doe 'm absoluut geen pijn hoor, begrijp me niet verkeerd, maar als je hem vastpakt weet hij heel goed dat hij te ver is gegaan en dan zet hij het helemaal op een krijsen en brullen en schoppen en slaan. Maar soms heb je geen andere optie, ik zal het in elk geval nooit toestaan als ik met hem aan het praten ben en hij loopt weg zonder te luisteren.
Ik denk dat een van de problemen met dat vastpakken is, dat mensen het ten eerste zien alsof je hun kind de arm breekt, en ten tweede dat het kind niet weet wat hij doet dus dat het niet nodig zou zijn. Maar het kind is dan misschien "pas" 2, hij weet echt prima wat hij doet, en hij weet ook heel goed of het wel of niet mag. En wat ik ook verontrustend vind in mijn specifieke geval, is dat het kind weet hoe hij mensen moet manipuleren. Als je zegt dat hij nu even geen drinken krijgt, gaat hij verder met "ik help je wel even, ik houd de fles wel even vast". Als de kat op schoot zit en hij wil met haar gooien maar ik zeg dat ze nu ligt te slapen, gaat hij in de keuken staan en mij roepen dat ik moet komen. Nu ik zijn speelgoed af en toe af moet pakken, en het in de tas gaat, gaat hij één ding heel braaf voor me doen en dan zeggen "ik ben braaf geweest dus nu mag ik mijn speelgoed terug". En ik ben daar persoonlijk absoluut allergisch voor, dat manipuleren, en dat hoort hij op deze leeftijd ook nog helemaal niet te doen.
Narnia: wat ik wellicht ga doen, is met de ouders om tafel zitten om te vragen, hoe zij willen dat ik het aanpak. Dan blijft er voor mij minder over om fout te doen en ligt de verantwoordelijkheid bij hen. Als zij gewoon een lijstje maken met regels en iedereen pakt het altijd zo aan, dan zal dat al vast wel schelen.
franka75: hij zal over het algemeen ook huilen voor de aandacht, hoewel ik vermoed dat hij nu soms ook huilt vanwege z'n tandjes/kiezen, maar het is meestal niet heel moeilijk om te zien wanneer hij huilt omdat hij drama maakt of wanneer hij huilt omdat hij pijn heeft. Daarom had ik dus ook gezegd, als er niks is en je wilt huilen, prima, maar dan huil je wel voor de tijd die ik bepaal. Dan is het opeens niet leuk meer en het is een stuk makkelijker contact maken als hij stil is.
Een van de problemen is ook, dat ik hem vaak moet aanpakken als papa of mama in de buurt is, en ik dat dan veel moeilijker vindt, allereerst omdat zij er zelf zijn en ik er vanuit ga dat als zij vinden dat hij aangepakt moet worden, ze dat zelf wel doen, maar daarnaast ook omdat ik weet dat het niet fijn is voor papa of mama om te zien hoe iemand anders een boze stem opzet tegen je kind. En dat was wel een van de dingen die ze zeiden in het begin al, ik mag niet m'n stem verheffen tegen hem, want misschien wordt hij dan bang van me. Maarja, als ik daar als lief knuffelaupair ga zitten en zeg 'goh lief kindje, wil je alstjeblieft misschien stoppen met zo hard in m'n oor schreeuwen en wil je dan misschien alstjeblief de hond niet meer schoppen want ik denk dat de hond dat niet zo leuk vindt".. dat wordt m waarschijnlijk ook niet
plus het feit dat mama echt ook wel na een incident een flinke stem opzet tegen kind (die vliegt vaak van 0 naar 100), weet ik niet of ze nou bedoelen dat ik alleen maar lief tegen hem mag zijn, of dat ik niet tegen hem mag schreeuwen (wat ik toch nooit zou doen).
Quellian: wil jouw kat niet een keer op vakantie komen in Ierland dan, 't zou wel goed voor kind zijn
de dieren hier zijn geweldig met kinderen, maar iets té. En ik heb dus aan papa en mama al aangegeven over het eten, daar wil ik me eerst even op richten. En dan moet ik m'n mond maar opentrekken als ze hem te ver laten gaan, heb dat 1 keer bij papa gedaan, papa zei dat hij kleine yogi mocht voor het eten en de grote na het eten, en dat werd nogal een gevecht waarbij papa uiteindelijk wegliep.. dus ik ben er toen maar even tussengesprongen en gezegd dat je hem nu niet z'n zin moest geven, grote yogi weggepakt en in de koelkast gezet, maar dan voel ik me er ergens wel schuldig over dat ik me ermee bemoei..
Mama was vandaag terug thuis, en ik had me voorgenomen niks te zeggen maar ze was in goed humeur dus heb aangegeven, dat het voor avondeten in elk geval al een goed begin zou zijn, als hij op z'n eigen stoel zat en daar bleef zitten tot iedereen klaar was. En voor zover ik het hoorde, was ze het daar wel mee eens (is toch ook makkelijker eten als je niet zo'n peuter op schoot heb :p). Maarja, kindlief was weer het duiveltje zelf vandaag, omdat mama terug was. Ik was de was op aan het hangen en hij was het rek aan het schommelen, dus ik vroeg of hij het even los kon laten, zodat ik het op kon hangen. Toen nog een keer proberen, en toen raakte hij mama in de rug met het rek, dus mama ook gezegd dat mag niet. Nou toen werd het helemaal leuk natuurlijk dus heb ik 'm op de naughty step gezet, en 't eerste wat mama zei was: zeg maar sorry dan mag je er weer af. Ik heb toen gezegd dat ik vind dat hij 2 minuten moet zitten, want hij zit er niet zodat hij sorry zegt, maar omdat hij iets heeft gedaan wat niet mag.
Met lunch weer met eten lopen gooien, heb gezegd dat ik het niet fijn vind om een uitgekauwd stuk brood tegen m'n hoofd te krijgen, en dat hij het op de rand van z'n bord kan leggen als het niet lekker smaakt. Ging even goed maar daarna weer gegooi, dus weer op de naughty step, en weer 2 minuten uitgezeten, en daarna braaf z'n lunch opgegeten en de restjes aan de hond gegeven. We waren vandaag wel alleen met lunch omdat er maar 1 iemand aan het werk is dus die moest wat langer doorwerken, en dat was opzich wel prettiger (al is het maar omdat er dan niet zoveel mensen naar je zitten te staren als je het kind aanpakt).
Na de lunch gespeeld, en toen kwam die ene collega binnen om lunch te hebben, en hij sloeg haar, dus ik heb gezegd dat ik dat niet wil hebben. Ging even goed, en toen sloeg hij mij, dus op de step, twee minuten gezeten en toen sorry gezegd tegen mij en collega. Hij blijft wel aan het "schelden" helaas, zodra ze binnenkomt wordt er al geroepen dat ze een idioot is, en ik heb aangegeven dat normale mensen gewoon zeggen "hi, nice to see you", maar dat is natuurlijk helemáál niet leuk om te zeggen. Dus we hebben toen maar besloten hem te negeren, ik ben er nog niet uit hoe we dat nou moeten aanpakken, want aangezien hij het continu blijft zeggen en aan één stuk door wordt het lastig om hem elke paar minuten op de naughty step te zetten, het lijkt gewoon totaal niet door te dringen.
Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat komende week gaat gebeuren, mama gaat morgen weer weg en ze wilden kind eigenlijk meenemen, maar papa vond dat er te weinig mensen zijn om op hem te letten, maar ik hoor nu dat er 6 mensen zijn, dus ik zal het vanavond hopelijk allemaal wel horen. Als we de week samen hebben, geeft mij dat in elk geval de mogelijkheid om hem wat regelmaat te geven. En als hij er een weekje niet is.. vind ik ook niet erg
edit: deze roman is u aangeboden door het feit dat kindlief nu ligt te slapen en aupairlief dus teveel tijd heeft
Geplaatst: 12-09-12 19:58 
Ik kan niet wachten tot ik mijn katje die denkt dat ze nog een kitten is bij de kat van mijn vriend kan zetten. Dan kunnen ze beiden eens leren dat krabben en hard bijten niet lief is 
maar het is wel fijn als we voor die tijd al wat vorderen, zodat we straks geen huilende docenten krijgen omdat ze uitgescholden worden voor vanalles en nog wat 
! En fijn dat hij ook heeft gegeten!
