Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-04-12 09:40

Geplaatst: 09-04-12 09:40

Kun je het kind niet ter wereld laten komen en als je het niets vind ter adoptie weg geven?
Of stel ik mij dat te simpel voor (sinds ik niet weet hoe adoptie verloopt)?

**Geplaatst**: 09-04-12 09:43

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 09:43

Adoptie is in Nederland ook nog steeds mogelijk. Je hebt daar speciale instanties voor en je hebt iets van 3 of 6 maanden bedenktijd na de bevalling. Ook een open adoptie is in Nederland mogelijk.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:48

Geplaatst: 09-04-12 09:48

Volgens mij is de tijd rijp voor een ander topic waarin gediscussiëerd kan worden over wie er mag beslissen over een ongeboren kind....

Als beide een andere visie hebben VeerenAshley en je hebt een gezonde en fijne relatie waarin gesproken kan worden over gevoelens van de 1 en misschien wel de tegenovergestelde gevoelens van de ander, zou het heel misschien wel eens zo kunnen zijn dat je dat samen tot een oplossing komt waar je beide 100% achter staat...

Misschien staat TS wel niet lijnrecht tegenover de mening/gevoelens van haar vriend, maar maar ietsje scheef.
Ziet zij beren op de weg die hij al niet meer ziet, ze veschillen namelijk wat in leeftijd en is hij hier dus al wat volwassener in..

Het zou wat wezen dat iedereen in een relatie voor zichzelf beslist zonder dat je ergens over hoeft te overleggen/discussiëren, maar gewoon ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke, gezellige boel zal dat worden.

De vader heeft imo echt net zoveel recht in een gezonde relatie als een moeder.
In een verkrachting oid is het een heel ander verhaal, maar in deze komen ze er vast samen wel uit.
De indruk die ik krijg uit de berichten van TS is dat ze gewoon als 2 volwassen mensen kunnen praten met elkaar, alleen de 1 denkt zus en de ander zo.
En ik krijg net zoals zo velen niet de indruk dat TS echt helemaal anti dit kindje is, maar misschien heeft ze ook wel koudwatervrees en schandelijk is dat zeker niet, het is nogal iets wat rauw op haar dakkie is gekomen..
Ze gaat in ieder geval niet over 1 nacht ijs en dat is voor beide opties die nu voor ze liggen erg goed.
Word het een abortus, dan hebben ze er in ieder geval heel erg goed over nagedacht en zijn ze er samen uit gekomen dat ze van mening zijn dat ze niet alles kunnen bieden wat ze hun kindje willen bieden.
Is het kindje meer dan welkom, dan is hij of zij ook meer dan welkom!

Kunnen sommige mensen nog een voorbeeld aan nemen, las eerder hier een verhaal dat ik m'n haren weer even plat moest duwen, brrr!

**Geplaatst**: 09-04-12 09:57

Geplaatst: 09-04-12 09:57

HubbaBubba schreef:
Als beide een andere visie hebben VeerenAshley en je hebt een gezonde en fijne relatie waarin gesproken kan worden over gevoelens van de 1 en misschien wel de tegenovergestelde gevoelens van de ander, zou het heel misschien wel eens zo kunnen zijn dat je dat samen tot een oplossing komt waar je beide 100% achter staat...

Dat kan alleen als je niet lijnrecht tegenover elkaar staat in deze kwestie.

Misschien staat TS wel niet lijnrecht tegenover de mening/gevoelens van haar vriend, maar maar ietsje scheef.
Ziet zij beren op de weg die hij al niet meer ziet, ze veschillen namelijk wat in leeftijd en is hij hier dus al wat volwassener in..

Het zou wat wezen dat iedereen in een relatie voor zichzelf beslist zonder dat je ergens over hoeft te overleggen/discussiëren, maar gewoon ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke, gezellige boel zal dat worden.

Dat beweer ik niet. Ik vind alleen dat je je nooit door een ander moet laten ompraten op het gebied van kinderen. Daar is m.i. nl. niemand bij gebaat: de moeder niet, de vader niet en het kind niet.

De vader heeft imo echt net zoveel recht in een gezonde relatie als een moeder.

Ben ik het absoluut niet mee eens. Baas in eigen buik. Als een vrouw absoluut geen kind wil, kan een man niks anders doen dan dat accepteren (ik zeg natuurlijk niet dat hij het hoeft te waarderen...)

Laatst bijgewerkt door VeerenAshley op 09-04-12 09:57, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-04-12 09:57

Geplaatst: 09-04-12 09:57

Ik ben het helemaal met je eens HubbaBubba. Dat ge-wat als, wat zou het leven simpel zijn als je van alles van te voren wist hoe het zou gaan. Ik ben het er dan ook niet mee eens dat dit een beslissing is die alleen de vrouw mag maken. Pauline haar situatie is weer anders dan deze situatie. En ik heb mega veel respect voor haar, dat weet ze

. Pauline is een topwijf met veel doorzettingskracht

.

Het advies om hulp te zoeken vind ik niet eens zo'n verkeerd advies trouwens, door een onafhankelijk iemand kunnen jullie wellicht de pro's en con's op een rijtje zetten en een goed inzicht krijgen.
En vergeet vooral niet: niemand weet hoe zijn of haar toekomst eruit ziet

.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:07

Geplaatst: 09-04-12 10:07

Ts ik heb met je te doen. Ik ben zelf ongewenst kinderloos, maar toch kan ik me indenken hoe moeilijk het voor jullie is. Niet alleen jouw keus om het kindje te laten komen of niet. Maar ook dat je graag rekening wilt houden met de wensen van de vader van het kind. Dat laatste vind ik heel goed, ook hij is partij in deze moeilijke beslissing. Hij is niet zomaar iemand, de man is samen met de moeder ouder van het kind. Ook al groeit het kindje niet in hem, hij heeft er wel gevoelens voor. Maar als jullie beslissingen lijnrecht tegenover elkaar blijken te staan, dan is het onmogelijk om je eigen keuze te volgen en zijn keuze te respecteren. Een van de 2 beslissingen zal dan niet gerespecteerd gaan worden. Wat een dilemma en wat kan dit jullie relatie op de proef gaan stellen als er sprake is van sterke gevoelens. Ik zou jullie relatie ook meenemen in jullie gesprekken. Niet in je beslissing (erg moeilijk lijkt me), maar juist wel praten over wat als. Niet in het luchtledige laten hangen en afwachten, maar communiceren.
Nogmaals heel veel sterkte voor jullie beiden en voor jou bij het vinden van de "juiste" beslissing.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:15

Geplaatst: 09-04-12 10:15

VeerenAshley schreef:
HubbaBubba schreef:
Als beide een andere visie hebben VeerenAshley en je hebt een gezonde en fijne relatie waarin gesproken kan worden over gevoelens van de 1 en misschien wel de tegenovergestelde gevoelens van de ander, zou het heel misschien wel eens zo kunnen zijn dat je dat samen tot een oplossing komt waar je beide 100% achter staat...

Dat kan alleen als je niet lijnrecht tegenover elkaar staat in deze kwestie.

Misschien staat TS wel niet lijnrecht tegenover de mening/gevoelens van haar vriend, maar maar ietsje scheef.
Ziet zij beren op de weg die hij al niet meer ziet, ze veschillen namelijk wat in leeftijd en is hij hier dus al wat volwassener in..

Het zou wat wezen dat iedereen in een relatie voor zichzelf beslist zonder dat je ergens over hoeft te overleggen/discussiëren, maar gewoon ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke, gezellige boel zal dat worden.

Dat beweer ik niet. Ik vind alleen dat je je nooit door een ander moet laten ompraten op het gebied van kinderen. Daar is m.i. nl. niemand bij gebaat: de moeder niet, de vader niet en het kind niet.

De vader heeft imo echt net zoveel recht in een gezonde relatie als een moeder.

Ben ik het absoluut niet mee eens. Baas in eigen buik. Als een vrouw absoluut geen kind wil, kan een man niks anders doen dan dat accepteren (ik zeg natuurlijk niet dat hij het hoeft te waarderen...)

Zie je... tijd voor een ander topic... *sorry TS*

Ompraten dat is iets heel anders dan praten met elkaar..
Want inderdaad is ompraten niet de juiste manier om ergens voor te gaan.

TS haar vriend is imo ook niet bezig met "ompraten", maar het verschil hierin is en misschien komt dat op jou en andere mensen over op ompraten..
Hij is dolenthousiast bij het idee vader te gaan worden, iets wat hij erg graag wilt.
Hij ziet alleen de zonnige kanten aan het krijgen van een "urkie"(leuke naam TS

) en TS kan die kanten ook wel zien volgens mij, maar er hangt nog een -donkere?- schaduwkant over heen.

Ze zullen veel aan 't praten zijn, hun hele leven draait momenteel maar om 1 ding waarschijnlijk en dat is dat friemeltje van hun beide in haar buik.
Niemand kan of mag zijn of haar zin doordrijven, dat kun je doen bij het uitkiezen van een nieuwe fruitschaal, maar niet bij een kindje.
Je mag wel aan elkaar laten merken hoe geweldig of hoe vreselijk je het vind dat er nieuw leven groeit.

Als een vrouw of man absoluut geen kinderen wilt (wat volgens mij bij TS niet zo duidelijk was vastgelegd) weet je dit eigenlijk vrij snel in een relatie wel van elkaar.
Dan zijn er 2 opties.
Sowieso respecteer je de keuze van je partner in beide gevallen, maar of je kiest ervoor om hierin mee te gaan, want het kan zijn dat jou drang er naar een kind niet zo groot is als de drang om bij deze partner te blijven.
Of je kiest ervoor om de relatie te beëindigen in "de hoop" dat je een nieuwe partner krijgt die de wens voor kinderen met je deelt.

Maar naar mijn weten is dit hier nu niet echt aan de orde.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:19

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 10:19

TS, je hebt PB.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:20

Geplaatst: 09-04-12 10:20

Eigenlijk ben ik het hier geheel met je eens, HubbaBubba!

Ik probeer eigenlijk vooral duidelijk te maken dat de TS zélf haar beslissing moet maken, en nooit een kind moet krijgen omdat haar partner dit zo graag wil (of omdat er veel bokkers anti-abortus blijken te zijn).

**Geplaatst**: 09-04-12 10:27

Geplaatst: 09-04-12 10:27

Nou VeerenAshley, zeg dat dan meteen :')

Dàt vind ik namelijk ook!
Hij mag echt de zonnige kant wel laten zien aan TS, die misschien dus die donderwolk er nog boven heeft hangen.
En wie weet word door die zonnige kant die donderwolk alleen maar groter, dat kan natuurlijk ook.

En ze moet zich zeker niet mee laten slepen door anti-abortus of anti- kinderen bokkers, maar ze legt haar verhaal hier neer en dan reageren deze mensen ook, maar ook mensen zoals jij en ik die niet tegen maar ook niet persé voor abortus zijn.

Puntje bij paaltje, zal dit topic meer een uitlaatklep zijn dan een hulp in haar keuze, want ze gaan hier wel uitkomen, puur op eigen gevoel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-12 10:36

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-12 10:36

Mijn vriend wist altijd al dat ik geen kinderen wil... Dat wist hij al voordat we een relatie kregen. Hij dacht van, ach ze is nog zo jong, over een paar jaar wil ze wel.
Ik denk echt dat ik niet gelukkig ga worden met dit kind, en het kind niet met mij. Voor mijzelf heb ik de beslissing gemaakt, de enige die mij in twijfel brengt is mijn vriend.
Ik denk dat beide keuzes fout zijn. Met abortus stoot ik mijn vriend onwijs voor zijn hoofd en gaat onze relatie misschien over, als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren, met de gedachte "als papa het niet wilde was je hier nu niet". In allebei de gevallen zullen er verwijten gemaakt worden, en abortus is hetgeen dat mij beter lijkt. Want uiteindelijk ben ik "hoofd verantwoordelijk" voor het kind.
En ik heb geen zin om mijn vrijheid op te geven en zo'n grote verantwoordelijkheid te nemen.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:41

Geplaatst: 09-04-12 10:41

[quote="Situation"]Mijn vriend wist altijd al dat ik geen kinderen wil... Dat wist hij al voordat we een relatie kregen. Hij dacht van, ach ze is nog zo jong, over een paar jaar wil ze wel.
Ik denk echt dat ik niet gelukkig ga worden met dit kind, en het kind niet met mij. Voor mijzelf heb ik de beslissing gemaakt, de enige die mij in twijfel brengt is mijn vriend.
Ik denk dat beide keuzes fout zijn. Met abortus stoot ik mijn vriend onwijs voor zijn hoofd en gaat onze relatie misschien over, als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren, met de gedachte "als papa het niet wilde was je hier nu niet". In allebei de gevallen zullen er verwijten gemaakt worden, en abortus is hetgeen dat mij beter lijkt. Want uiteindelijk ben ik "hoofd verantwoordelijk" voor het kind.
En ik heb geen zin om mijn vrijheid op te geven en zo'n grote verantwoordelijkheid te nemen.[/

Dus je hebt er geen "zin" in?
Denk dat het kindje ook geen zin heeft in een abortus maar die
wordt niets gevraagd.
Weet wat je doet

**Geplaatst**: 09-04-12 10:43

Geplaatst: 09-04-12 10:43

hoe kan je dit nou weten?
''als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren,''
misschien valt het helemaal niet tegen en ervaar je het helemaal niet als een last.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:44

Geplaatst: 09-04-12 10:44

VeerenAshley schreef:
Loran schreef:
De beslissing moeten jullie samen maken, niet jij of hij alleen.
Beide moeten achter de beslissing staan..

Hoe kan dit als beiden een andere visie hebben?
Uiteindelijk is er maar één die kan beslissen, en dat is de vrouw. Het lijkt mij zeer verkeerd om een kind op de wereld te zetten, omdat iemand anders dat wil.

Eigen ervaring...
Mijn oudste was gepland, doordat mijn ex vreemd ging, hem eruit geschopt.
Financieel de grond in geboord door hem (schulden die hij had gemaakt moest ik voor o0draaien). En dan zwanger.. eigenlijk niet op de roze wolk. En niet wetend wat ik mijn kind te bieden had. dus overweging abortus.
Toen met mijn ouders erover gehad, en die hebben me overgehaald het te houden, en hielpen daar waar nodig.
Nouja, dan maar doorzetten.
Met 20-weken wist ik dat ik een dochter zou krijgen.
Mijn ex belde toen op, en toen hij hoorde dat het een meid was, kind mocht niet levend op de wereld komen, en anders zwaar gehandicaptn want een meid was geen kind van hem.
Toen knapte er iets bij mij, werd een leeuw die haar welp beschermde.
Hem verteld NOOIT meer iets van hem te willen horen of vernemen.

Mijn dochter is toen geboren. Maar had het bijna niet overleeft.
Als ik 24uur later de weeën zou hebben gekregen had ik geen kindje gehad (geen vruchtwater meer, en navelstreng helemaal zwart, was al toevoer naar haar toe aan het afsluiten).
De eerste week waren loodzwaar. de kraamzorg en vk waren zo bezorgd om haar gezondheid.
Pas na 6 dagen werd ze actief, dronk ineens uit zichzelf ipv oververmoeid en zwak om zelf te drinken.
En nu is ze een kleuter van bijna 5!

Tuurlijk denk ik wel eens hoe het zou zijn geweest als ik het had laten afbreken..
En alle spanning, stress, onzekerheid was het meer dan waard geweest.

En ik ben blij dat mijn ouders me hadden overgehaald. zoveel steun heb ik van ze gehad.
Vwb ex: nooit weer van weer gehoord.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:50

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 10:50

Het blijft moeilijk, ik ben tegen de moord op een klein onschuldig kindje. Maar ik kan de angsten wel begrijpen, zoals je inmiddels hebt kunnen lezen, ik had gelijk. Iedere moeder kampt op een bepaald niveau met angsten en twijfels, het hoort erbij.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:51

Geplaatst: 09-04-12 10:51

@ts, hoop dat je je realiseert dat abortus ook andere gevolgen kan hebben?
Als je een echo krijgt, ik zou wel willen weten of het beeld wat je van het kindje hebt wel klopt, en je ziet hartactie en het beweegt krijg je het dan nog over je hart?
Staat dit ongeboren kindje tussen jou en je vriend in?
Evt. Gevolgen nadien voor beide..

Merk dat je bang bent veel eigen tijd kwijt te zijn.
Geloof me, je houdt genoeg tijd over voor eigen dingen, helemaal als dit goed besproken is.

Zet het voordeel en nadeel.(wat jij vind) op een rijtje.
En probeer voor jezelf een antwoord erop te vinden of het daadwerkelijk zo is..

**Geplaatst**: 09-04-12 10:52

Geplaatst: 09-04-12 10:52

Zoals ik je nu begrijp,heb je je keuze al gemaakt. Niet erg ,misschien wel heel erg dapper.Je laat je nu nog een beetje tegenhouden omdat je vriend zo graag wil. Mag ik vragen of je hier met je moeder over gesproken heb? Ik weet dat ze heeft gezegd dat ze achter je staan. Maar er is vast meer gezegd. Over gevoelens,hormonen en spijt als het achter de rug zou zijn. Eventueel zelfs een relatiebreuk vanwege deze moeilijke beslissing. Jee meis. moeilijk hoor. het is niet niks. zoveel kanten en zoveel spoken. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-12 10:54

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-12 10:54

Voor zover ik het nu kan bepalen (konden we maar in de toekomst kijken) denk ik nog steeds dat ik niet gelukkig met/van een kind zal worden.
Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn met kind, ik probeer zoveel mogelijk op straat met zwangere vrouwen en moeders te praten. Hoe zij er over praten, ik denk niet dat ik het zo zou ervaren en voelen. Wat ze vertellen aan "lasten" en dan erbij zeggen "maar het is het allemaal waard", ik denk niet dat ik het allemaal waard ga vinden.

Ik maakte een gesprekje met een meisje van 2,5jr en de moeder zei voor de grap "je mag haar wel meenemen hoor". Ik bespeurde bij mezelf een lichte paniek en zei "nee dank je!". Toen was het voor mij duidelijk.
Mijn moeder benadrukt dat het heel zwaar is, en al zegt ze het niet direct, merk ik dat ze het beter vind als ik het weg laat halen.

**Geplaatst**: 09-04-12 10:56

Geplaatst: 09-04-12 10:56

Wat een vervelende situatie zeg!!

Ik ben zelf moeder van 2 (gezonde ) kinderen. Ik geef mijn leven voor ze. Alhoewel ze mij ook wel eens het bloed onder de nagels weghalen, hihi...
Het is erg vermoeiend, de jongste is 1,5 jaar en vraagt veel tijd, gelukkig slaapt hij 's middags nog even.
Als ik wist hoeveel ik van mijn kinderen zou houden had ik ze 10 jaar eerder genomen, maar je vrije tijd is eerst zoek. Maar dat heeft iedereen, en de eerste 2 jaar vliegen voorbij.
Ik rij nog paard en werk 30 uur en heb FMS, dus als je gezond bent is het zeker te doen!!

Hoe is je relatie met je vriend? Is die goed onderbouwt? weten jullie wat jullie aan elkaar hebben als het wat zwaarder wordt? Je kunt wat kribbig zijn na vele gebroken nachten...maak hier afspraken over. Ook dat je altijd zonder ruzie vertrekt...dat werkt echt bij ons!

Ik ben bang dat je van een abortus spijt krijgt, je zal altijd de kinderen van een vergelijkbare leeftijd vergelijken, wat als... Doe het niet zonder te overleggen met je vriend! Zeg wat je gevoelens zijn, hoe je erover denkt. Tenslotte ben jij degene die het kind draagt en daarna mag herstellen.

Praat met je huisarts of een psycholoog!!

**Geplaatst**: 09-04-12 10:58

Geplaatst: 09-04-12 10:58

Situation schreef:
Mijn vriend wist altijd al dat ik geen kinderen wil... Dat wist hij al voordat we een relatie kregen. Hij dacht van, ach ze is nog zo jong, over een paar jaar wil ze wel.
Ik denk echt dat ik niet gelukkig ga worden met dit kind, en het kind niet met mij. Voor mijzelf heb ik de beslissing gemaakt, de enige die mij in twijfel brengt is mijn vriend.
Ik denk dat beide keuzes fout zijn. Met abortus stoot ik mijn vriend onwijs voor zijn hoofd en gaat onze relatie misschien over, als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren, met de gedachte "als papa het niet wilde was je hier nu niet". In allebei de gevallen zullen er verwijten gemaakt worden, en abortus is hetgeen dat mij beter lijkt. Want uiteindelijk ben ik "hoofd verantwoordelijk" voor het kind.
En ik heb geen zin om mijn vrijheid op te geven en zo'n grote verantwoordelijkheid te nemen.

ik wil je even een hart onder de riem steken dappere beslissing en zoals je zegt jij blijft hoofdverantwoordelijk voor het kind wanneer je dit zou krijgen wat andere daar ook over zeggen. Ik denk wel dat de relatie met je vriend heel erg moeilijk gaat worden maar ik denk dat je voor jezelf moet beslissen. Veel sterkte in ieder geval en heel eerlijk te zeggen dat het kind en zowel jezelf niet gelukkig zouden worden.

**Geplaatst**: 09-04-12 11:00

Geplaatst: 09-04-12 11:00

@Bijna alle hierbovenstaande posters: Jullie zijn hier bezig om een voor jullie volslagen onbekende over te halen een ongewenst kind te houden (wat nog helemaal geen kind is trouwens!). Vinden jullie nu echt dat je dit kunt maken?

**Geplaatst**: 09-04-12 11:04

Geplaatst: 09-04-12 11:04

@lottie, zelfs nu ik 18 weken zwanger ben van de 3de, heb ik ook nog wel eens mijn twijfels.
Erg fijn dat de hormonen elk moment veranderen..

@ts. Dat is het nadeel van moed3rwchap..
Je hoort vaak dingen die je zelf wel weet maar liever niet hoort..
Ik vind het heerlijk om ket mijn 2 meiden bij de paarden te zijn, samen poetsen, hun op de rug etc.
De mooie momenten, ik hou van jou mama etc. Lijken op de achtergrobd te verplaatsen als het kind*e bepaalde leeftijdsfasen doormaakt.
Heel normaal!!
Ik ervasr het ook..
Maar ondanks dat het 'bestempeld word als zwaar', haal je wel kracht en energie uit de kleine en leukke dingen..
Als mijn meiden spontaan bij me komen om te knuffelen of kusjes geven, vergeet ik weer dat een peuter en kleuter hun eigen wil beter door beginnen te krijgen, de stap naar zelfstandigheid word gezet, en je moet ze wat loslaten ipv klein houden..

Doe momenten koester je, maakt het zoveel makkelijker.

Het is, vooral bij onzekerheid, even extra druk erop leggen hoe zwqar het wel niet is.
Ze zeggen echter niet dat een lach, knuffel, ik hou van jou, momenten alles doet vergeten.

**Geplaatst**: 09-04-12 11:05

Geplaatst: 09-04-12 11:05

VeerenAshley schreef:
@Bijna alle hierbovenstaande posters: Jullie zijn hier bezig om een voor jullie volslagen onbekende over te halen een ongewenst kind te houden (wat nog helemaal geen kind is trouwens!). Vinden jullie nu echt dat je dit kunt maken?

Hoezo vind jij dat het nog geen kind is...

en wanneer is het volgens jou dan wel een kind.

M.i. Is het vanaf de bevruchting een kind.

**Geplaatst**: 09-04-12 11:06

Geplaatst: 09-04-12 11:06

TS, ik ben een stille meelezer, maar nu de beslissing gemaakt is wil ik toch even zeggen: Je hebt groot gelijk. Je wil dit kind niet. Een kind hoort geboren te worden in een liefdevol huis, waar die ook echt gewild is. Niet in een plek vol met twijfels en misschien verwijt. Je doet er verstandig aan.

mariposa schreef:
hoe kan je dit nou weten?
''als ik het hou zit ik met een kind die ik vaker als last dan lust zal ervaren,''
misschien valt het helemaal niet tegen en ervaar je het helemaal niet als een last.

Dus jij zou het willen gokken? Gewoon doen en misschien is het wel geen last.. Maar misschien wel en dan zit je. Zeker 18 jaar aan een 'last' die je niet hebt gewild. Zowel voor moeders als voor het arme kind niet fijn. Met zo'n beslissing zou ik echt niet willen gokken op, misschien word het wel wat. Als je een kind niet een aardig zekere toekomst met liefde kan geven, dan moet je er zeker niet aan beginnen.

@verootjoo: Iedereen heeft daar een andere visie in en dit topic vind ik niet de juiste plek om zoiets te discussiëren.

**Geplaatst**: 09-04-12 11:11

Geplaatst: 09-04-12 11:11

VeerenAshley schreef:
@Bijna alle hierbovenstaande posters: Jullie zijn hier bezig om een voor jullie volslagen onbekende over te halen een ongewenst kind te houden (wat nog helemaal geen kind is trouwens!). Vinden jullie nu echt dat je dit kunt maken?

Sorry, met 6 weken, is het daadwerkelijk aleen kindje.
Wil je echo zien?? Lijkt in verte niet op een boon..

En ik vind dat je nu overdrijft.. de beslissing is voor ts zelf.
Maar ze moet wel alles goed op een rij gezet hebben, ingreep is niet zonder evt. Blijvende risico.
Het is niet alleen zo negatiet, zwart-wit.

Nomineer dit bericht ×