Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-02-12 18:30

Geplaatst: 11-02-12 18:30

schrikdraad schreef:
Afgelopen week b12 test binnen gehad via een orthomoduculair arts omdat de ha met een uitslag van 180 niet behandelde.
Nu is het al gezakt naar 140 en meer testen zijn gedaan waar ik volgende week uitslagen van krijg
En zo hoop ik uit de hokjes te komen die eerder zijn gegeven.

B12 tekort word je niet vrolijk van hoor... Dat heb ik ook, werk gewoon nog 18 uur per week, maar makkelijk is anders! Zeker als alleenstaande mama.

**Geplaatst**: 11-02-12 19:44

Geplaatst: 11-02-12 19:44

Ook ik heb geen reactie gegeven om rot te doen maar juist om te laten inzien dat een beperking hebben niet het einde van de wereld betekent en er zeker mogelijkheden zijn. Opbouwend bedoeld dus.

In een eerder bericht schreef ik niet in welk hokje ik gestopt was omdat ik dat niet nodig vond te melden.
Maar toen ik las dat er geschreven werd dat cvs erger is dan een burnout ben ik het daar niet mee eens vandaar mijn opsomming.

@debgizmo
ik ben ook erg benieuwd naar het behandelplan van deze arts.
Ik heb er op b12 stichting al veel over gelezen.
Hopelijk volgt hij het advies van daar.

**Geplaatst**: 11-02-12 20:45

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 20:45

Ik snap dat mensen niet specifiek een reactie geven om rot te doen, maar een aantal mensen in dit topic praten wel heel erg generaliserend over mensen met cvs. Een trap onder iemands kont geven of waar een wil is is een weg maar mensen willen gewoon niet, vind ik vrij kwetsende opmerkingen.
Ik heb ME (en nee, ik noem het geen cvs) en fibromyalgie en heb alles op eigen kracht geprobeerd, ook als het UWV het niet nodig vond, en jammer genoeg ben ik er fysiek alleen maar van achteruit gegaan. Waar een wil is is niet automatisch een weg, de ene persoon is de andere niet, en mensen die langdurig thuis zitten doen dat uit mijn ervaring over het algemeen niet voor de lol (uitzonderingen daar gelaten). Ik heb geen probleem met herkeuringen, mijn enige probleem met het UWV blijft de willekeur van de artsen. (Ok, en de onleesbare ambtenaar-taal brieven

)

**Geplaatst**: 11-02-12 21:13

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 21:13

Ik denk dat een aantal van ons het niet kan rijmen dat iemand met behoud van uitkering, wel een halve dag kan bokken en paardrijden, maar niet een halve dag administratief werk kan verrichten.

**Geplaatst**: 11-02-12 21:27

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 21:27

Nee en terecht. ALs je kan bokken, kun je ook data enty werk doen. Maar bij velen (en niet iedereen) kan er van alles, behalve als het werk is.

**Geplaatst**: 11-02-12 21:45

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 21:45

Bokken, paardrijden.
Niemand zegt flink een aantal uur werken.
Maar wel een paar uurtjes vrijwilligerswerk.
En als mensen wel paard kunnen rijden wat naar mijn idee en ervaring een zware belasting is kan dat ook wel eens geruild worden voor de inzet naar de maatschappij.

Wel hobby maar geen enkele bijdrage aan de maatschappij jeukt mij ook wel een beetje om eerlijk te zijn.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:01

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:01

@ schrikdraad : Wat is volgens jouw dan het zware aan paardrijden? Niet iedereen werkt zich een 30-60min. op minimaal M niveau in het zweet in de bak op een rillerige stuiterbal nl. Er zijn ook mensen met rustige paarden met comfortabele gangen die op hun gemakje een rondje door het bos rijden.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:09

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:09

Ik zie ook niet wat er zwaar is aan vier uurtjes data entry of telefoneren, en als je kunt rijden zou je dat imo ook moeten kunnen.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:15

Geplaatst: 11-02-12 22:15

Abiola schreef:
Ik zie ook niet wat er zwaar is aan vier uurtjes data entry of telefoneren, en als je kunt rijden zou je dat imo ook moeten kunnen.

Waar uwv mij wel voor afkeurde, ik mag niet achter een computer (fybro/rsi) en geen klantencontact.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:19

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:19

Je zit nu toch ook achter de computer en hebt contact met mensen? Er zijn zo veel dingen die ze kunnen aanpassen, zoals spraakcomputers, het zou toch mooi zijn om een steentje bij te dragen?

**Geplaatst**: 11-02-12 22:23

Geplaatst: 11-02-12 22:23

Abiola schreef:
Ik zie ook niet wat er zwaar is aan vier uurtjes data entry of telefoneren, en als je kunt rijden zou je dat imo ook moeten kunnen.

4 uur data entry, geen fouten mogen maken 4 uur geconcentreerd zijn, iedere werkdag moeten komen, telefoneren goed uit je woorden komen enz. En vooral continuiteit.

Paardrijden doen wanneer het gaat opdetijd dat het uitkomt vrijwillig gaat het niet, niemand die je ter verantwoording roept.

Mijn "rijden" is 10 minuten stappen in de bak of een uurtje mennen bij goede conditie. Dan ben ik kapot maar wel ontspannen en blij. Vaak moet ik overslaan omdat ik niet fit genoeg ben. Geen baas die dan boos wordt.

En het werken ging steeds een paar weken goed om daarna het dubbele ziek te zijn. Of om op het werk in slaap te vallen of flauw te vallen. Of erge fouten te maken van vermoeidheid. Daar zit een baas echt op te wachten.

Oordeel niet achter de pc of iets wel gaat

**Geplaatst**: 11-02-12 22:25

Geplaatst: 11-02-12 22:25

Abiola schreef:
Je zit nu toch ook achter de computer en hebt contact met mensen? Er zijn zo veel dingen die ze kunnen aanpassen, zoals spraakcomputers, het zou toch mooi zijn om een steentje bij te dragen?

autist, vandaar geen mensen voor mij.
Daarnaast ligt hier naast mijn ontbijt zaldiar (combipil met tramadol = opiaat) of te wel ik loop op pijnstillers, zeker met vochtig weer/stress/meer doen lijf aankan.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:31

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:31

Ik voel er eerlijk gezegd weinig voor om op individuele gevallen in te gaan. Mijn mening is en blijft dat het beter is om in de maatschappij te staan en er niet alleen afhankelijk van te zijn. Hoe een ieder dat invult moet diegene zelf weten.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:38

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:38

Ik denk dat het voor sommige mensen best wel mogelijk is om op eigen invulling 1 a 2 keer in de week naar een bejaarden/verzorgingshuis te gaan om gewoon even een kopje thee te drinken.
Alleen dat al is meedoen in de maatschappij, en ik snap best dat er ziektes zijn waarbij je niet weet of je dinsdag om half 2 wel goed genoeg bent maar er zijn ook plekken waarbij dat niet uitmaakt.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:46

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:46

Veel mensen hebben vooroordelen tot ze er ooit zelf eens voorstaan............

Zeker zijn er een hoop profiteurs maar sommige zijn wel heel makkelijk in hun oordeel. Wilde soms dat dat soort mensen eens een week mijn leven incl. alle beperkingen over konden nemen.

Ik zou in elk geval veel geven voor een leven dat te plannen is, zonder altijd maar weer die prijs te betalen als je eens wat onderneemt. Bijvoorbeeld boodschappen doen. Dat kost me weer een dag om energie bij te tanken.

En echt ontspannen bokken kan je niet vergelijken met computer werk. ik maak bijvoorbeeld sinds ik ziek ben erg veel schrijffouten en kan zinnen niet meer goed opbouwen.

Ik schrijf boeken en het corrigeren ervan is daardoor veel werk. Ook de druk aan het einde van het boek tot uitgeven geeft zoveel stress dat ik weken ziek ben.

**Geplaatst**: 11-02-12 22:55

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 22:55

Van mij zijn het geen vooroordelen hoor. Heb zelf ook voldoende narigheid, ook oa drie jaar lang op de tramadol. Ik heb in die tijd wel gewerkt en niet paard gereden, want allebei ging niet, en nu kies ik ook nog steeds voor werk in plaats van het verzetje. Gelukkig gaat het met mij nu behoorlijk goed, oa door een mooie spalk om mee te rijden.
En hier wil ik dus verder niet mee zeggen dat iedereen maar moet (kunnen) gaan werken. Ik vind echt dat als je het ook maar enigzins wel kunt, werken belangrijker is dan pony rijden of welke andere vrije tijds besteding dan ook.

**Geplaatst**: 11-02-12 23:20

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 23:20

Ik heb ook gewoon nog 5 jaar gewerkt ondanks dat het UWV zei dat het niet kon en ik van de arts ook niet mocht. Ellende is je komt jezelf dan echt tegen.
Ik doelde alleen op de vooroordelen van sommige dat als je op bokt kunt ook kunt werken enz. Want dat slaat echt nergens op.

**Geplaatst**: 11-02-12 23:35

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 23:35

Dat kan een stuk genuanceerder, maar wanneer je een paar uur per dag kunt bokken, kun je imo ook voor kpn mailtjes vanuit huis beantwoorden. Of idd vrijwillig aan de slag ergens. Waar een wil is, is in de meeste gevallen ook een weg. Natuurlijk is het zwaarder dan wanneer je gezond bent, maar je draagt bij aan de maatschappij, je ontplooit jezelf, dat is echt veel waard.

**Geplaatst**: 11-02-12 23:42

Geplaatst: 11-02-12 23:42

Wilawander schreef:
Veel mensen hebben vooroordelen tot ze er ooit zelf eens voorstaan............

Misschien hebben deze mensen ook wel ernstige ziektes en/of beperkingen. Ik heb ook heel de dag pijn, maar toch werk ik. De pijn wordt bij mij namelijk niet minder van thuis zitten, dus kan ik net zo goed werken. Het gevolg is wel, dat ik op mijn vrije dagen/avonden/weekenden, mijn rust moet pakken en mijn huishouden bijvoorbeeld niet/amper zelf kan doen, maar het is nu éénmaal zo. Ik heb ook een collega (ICT-er) die zit in een rolstoel. Daar zijn soms aanpassingen voor nodig, maar er zijn genoeg bedrijven/instellingen/semi-overheden, die dit doen m.b.v. subsidie. Tevens zijn er heel veel instellingen, die schreeuwen om vrijwilligers, zeker in de gezondheidszorg of bijv. dierenasiels/opvang.

Maar wat ik niet zo goed begrijp, is dat er ooit een beperking is vastgesteld en dat men verwacht, dat er nooit meer een controle/heroverweging zal plaatsvinden. De situatie kan inmiddels verbeterd zijn.

Edit: ik hoor het wel vaker, maar ondanks dat ik behoorlijk ernstig ziek ben geweest, heb ik nog nooit van een behandelend arts of bedrijfsarts gehoord, dat ik niet mag werken. Dat bepaal ik nog altijd zelf (eventueel in overleg met mijn leidinggevende).

**Geplaatst**: 11-02-12 23:55

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 11-02-12 23:55

Gezond zijn, dat zou ik ook best eens een dagje willen. Of zomaar een keer een dagje zonder pijn, was het maar waar. 40 uur werken en een beetje meer helpt daar niet echt bij, maar het is echt mijn eer te na om mijn hand op te houden.

Best eigenaardig trouwens dat TS zo plotsklaps verdwenen is uit dit topic nadat het UWV zijn gezicht heeft laten zien.

**Geplaatst**: 12-02-12 00:04

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 00:04

Ik kan me voorstellen dat ze daar van geschrokken is. Mensen gooien zoveel prive dingen online zonder zich ook maar een seconde te realisern dat het er dan ongeveer voor de eeuwigheid staat. En als je dan een beetje gaat lopen mekkeren over de instantie die je uitkering verstrekt, en op bijval hoopt, en het uwv reageert zelf, ja, dan ben je wel even geschrokken lijkt me. Maar power to uwv webcare hoor!

**Geplaatst**: 12-02-12 00:11

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 00:11

Ik heb ook niet gezegd dat iemand thuis moest blijven zitten. Ging mij om de opmerkingen dat men dan geen leuke dingen meer mag doen. (Ontspanning en hobbys)

**Geplaatst**: 12-02-12 00:20

Geplaatst: 12-02-12 00:20

Wilawander schreef:
Ik heb ook niet gezegd dat iemand thuis moest blijven zitten. Ging mij om de opmerkingen dat men dan geen leuke dingen meer mag doen. (Ontspanning en hobbys)

Tot op zekere hoogte heb je gelijk, maar er is ook een vrij teer punt wanneer werk moet wijken voor de hobby's en dat in sommige gevallen best wel eens andersom mag zijn.

**Geplaatst**: 12-02-12 00:24

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 00:24

Ik ga niet elke dag baar mijn paarden. Dat trek ik nl niet en zou ten koste van mijn baan kunnen zijn. Tja, dat is dan niet anders. Overigens zijn mijn berichten niet bedoelt om te kwetsen. Slaat het niet op jou? Dan trek je de schoen ook niet aan.

**Geplaatst**: 12-02-12 01:58

Re: 80-100% afgekeurd al ruim 4 jaar en nu opgeroepen?

Geplaatst: 12-02-12 01:58

Mensen, besef ook dat het niet willen/kunnen/ afschuiven op vage klachten ook een symptoom kunnen zijn van een onderliggend probleem dat veel groter is.

Ik heb jaren niet gewerkt, ben jarenlang helemaal uit het arbeidsproces geweest. Heb me teruggetrokken op de bank, verzorgde mezelf niet, at amper, de douche kon ik amper nog vinden in m'n eigen huis. Maar er was niets aan me te zien. Werken zat er niet in. De wil was er niet en de kracht was er niet.

Maar op een gegeven moment, toen het beter ging en ik uit de ergste depressie kwam, ben ik toch helemaal zelf gaan zoeken naar in de eerste plaats afleiding en sociaal contact. Een verzorgpaard. Dat was het helemaal. 2 middagjes per week en ik was gesloopt, maar had wel weer wat sociale contacten. En heel belangrijk, ik werd door de stalgenoten niet veroordeeld!

En na een tijdje, een paar jaar, kwam er langzaamaan wat meer energie, er kwam wat kracht. Wilskracht kwam eindelijk terug, een ietsiepietsiebeetje. Dus heb via mijn psycholoog een traject ingezet om op een zorgboerderij te gaan werken. En hey! Dat kon! Om te beginnen een halve dag per week. Ongeveer 3 uurtjes met veel pauze. En dat ging goed, en smaakte naar meer. Had immers te weinig tijd om de door mij gestelde doelen te behalen op een dag. Dus het werd 1 volle dag. Maar dat was even teveel nog, dus terug naar een halve dag als basis en zo lang blijven als het ging. En het werd een volle dag. En het werden 2 dagen... En het werden 3 dagen... En het beviel allemaal zo goed dat ik me wilde omscholen. Ik wil absoluut niet terug naar m'n oude vak, dat kan ook niet met de problemen die ik heb. Ik wilde werk met een lagere werkdruk, en door het werk op de zorgboerderij ben ik eens een compleet andere richting op gaan kijken. Compleet buiten mijn "comfort-zone". Goed, gesprekken gevoerd op het werk, en ja. Een opleiding was mogelijk. Door hen betaald. Met mogelijkheid tot betaald werk tegen de tijd dat de opleiding klaar is. Werkbegeleider vind me nu nog te instabiel voor een betaalde baan, maar ziet dat ik me er voor inzet, en ook dat ik langzaamaan groei. Wel minder snel dan ik zou willen, ik had eigenlijk de opleiding gisteren al af willen ronden en ben pas net begonnen, maar er zit wel progressie in. En in de sector waarvoor ik nu leer wordt het tempo bepaald door de mensen waarmee je werkt en niet door een werkgever die productie wil zien.

En ik ben bepaald niet de enige waarvoor het zo werkt. Er is een groot verschil tussen mensen stimuleren hun grenzen op te zoeken, of ze te dwingen hun grenzen te verleggen. Als ik was gedwongen had ik gegarandeerd m'n hakken stevig in het zand geduwd en in verzet gegaan, met als gevolg dat ik hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet verder kwam dan de bank. Juist door de (positieve) stimulaties die ik heb gehad ben ik weer gaan zoeken naar mogelijkheden. En zo zijn er veel mensen! Op dit moment ben ik bereid om erop in te leveren om te mogen werken en dat doe ik dan ook. En als de tijd daarvoor rijp is zijn er velen die dat doen en willen, ik ken er zo al tientallen. Maar dat doe ik ook alleen omdat ik daarna zicht heb op een beter inkomen en een normale baan, ondanks de beperkingen die ik heb.

Ik denk trouwens wel dat veel mensen dingen kunnen en ook leuk vinden waar ze eigenlijk helemaal niet aan denken in de eerste, tweede of zelfs derde instantie. Het is goed dat er dan ook iets als arbeidsdeskundigen zijn die samen met mensen compleet nieuwe mogelijkheden bedenken, ook voor de langere termijn. Dingen waar je zelf nooit op zou komen, maar die eigenlijk veel beter bij mensen passen dan ze eigenlijk denken. En met goed zoeken is er best een plekje voor veel mensen met een arbeidsbeperking. Of die nou psychisch of lichamelijk is. Maar dat zoeken zou best op een wat positievere manier mogen dan nu het geval is. Juist die dwang die erachter zit maakt dat mensen nergens meer voor open staan! En wat is nou erger? Heel erg veel belastingcentjes betalen om een compleet controlesysteem operationeel te houden inclusief artsen, bedrijfskundigen, arbeidsdeskundigen, ondersteunend personeel en zo of gewoon uitkeringen betalen en ondertussen kijken wat er mogelijk is? (daarbij natuurlijk wel als voorwaarde dat de regelgeving dusdanig is dat dat ook daadwerkelijk kan, en niet de kafkaiaanse toestanden zoals je die nu ziet met mensen die heel graag willen werken maar niet mogen, en anderen die (nog) niet willen en/ of kunnen werken maar wel moeten).

Nomineer dit bericht ×