Bokt.nl

**Geplaatst**: 30-04-15 16:18

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 30-04-15 16:18

Heb enkel de eerste en laatste pagina gelezen, dus mss antwoord ik wel es naast de kwestie.

Maar wat ik zou aanraden bij een burn-out: lukt het niet om te ontspannen, ga je dan eens fysiek inspannen, ga sporten, liefst in een toffe groep. Sinds ik gestart ben met start to run (in groep, niet gewoon met een oortje) en ruiterfittraining (ook in een prettig gestoorde groep) voel ik me toch al een pak energieker.

**Geplaatst**: 30-04-15 17:16

Geplaatst: 30-04-15 17:16

Beste Ts, wat rot dat je voelt alsof je zo moet vechten om jezelf te kunnen zijn, want dat lees ik tussen de regels door in je bericht. :(:)

Je hebt een heleboel voor de kiezen gehad, en nog steeds, en het is soms moeilijk om dan tussen de chaos door de 'goede' dingen te vinden om je voor in te zetten.

Ik lees ook dat het je heel veel doet wat anderen over je zeggen/denken. Misschien ben je een beetje bezig met bevestiging zoeken bij anderen, een diagnose/steun, een aardig woord, een knuffel, etc.
Die krijg je in je dagelijks leven niet, en wat je wel krijgt raakt je enorm: commentaar, verwijten en een 'schop onder de kont'.
Het komt bij mij over alsof je daar extra in blijft hangen, en dat is ook logisch en menselijk.

Wat sommigen hier bedoelden denk ik met 'stoppen met naar anderen te wijzen' zie ik anders, ik denk dat je moet gaan beginnen met naar jezelf te kijken.
Bevestiging of jij goed genoeg bent, komt niet vanuit de oordelen van anderen, maar moet uit jezelf komen.
Dus, wat vind jij goede eigenschappen van jezelf? Wat zijn mindere eigenschappen en als je die hebt, kunnen die veranderen of moet je die voor lief nemen?
Wat zijn de goede punten in jouw leven? Wat zijn de mindere punten, en als je die hebt, hoe kun je die veranderen?

Jij wilt graag ergens anders wonen, op zich zou dat te doen zijn, maar dan ben je bang dat je je pony niet het juiste huis kunt bieden.
Ik denk dat het heel goed voor jou zou zijn om dat te doen, onder begeleiding, of in ieder geval, gesprekken met een psycholoog zodat je in je eigen ruimte ook langzaam orde op zaken kunt stellen in andere aspecten van je leven.
Je zegt dat praten met een psycholoog niet zo veel nut had want 'je was alleen je ei kwijt maar dan', weet je, soms is alleen dat ei kwijt raken een doel op zich.
Uiteindelijk krijg je dan steeds meer lucht en overzicht om andere dingen ook aan te pakken, maar het proces kan best een tijd duren, dus ik zou zeggen, ga terug naar de psycholoog en ga lekker eieren leggen

Wat betreft je pony, ik vond het heel lief van Shirley dat ze aanbood dat de pony bij haar terecht kan, en wat ik van haar hier gelezen heb op het forum, lijkt dat me echt een mens met het hart op de juiste plaats waar je absluut je pony aan kunt overlaten.
Als je daar eerlijk naar kijkt, waarom zou je het dan niet doen? de pony naar Shirley (met goede afspraken uiterard) een plekje voor jezelf? Wat houdt je tegen?

**Geplaatst**: 30-04-15 17:48

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 30-04-15 17:48

Drifter
Ik ben het zo enorm eens met wat jij schrijft!

Ik zie de ts ook niet in de slachtofferrol maar een jong volwassene die een eigen weg aan het zoeken is vanuit geen fijne basis.
Je eigen weg zoeken is al moeilijk als er thuis steun is laat staan zo.
Dat het berger energie kost en je daardoor in een zware dip komt ook niet verwonderlijk.
Zoek hulp bij professionals.
Je komt er wel.

**Geplaatst**: 01-05-15 07:35

Geplaatst: 01-05-15 07:35

Janneke2 schreef:
Sannens schreef:

Dit vind ik juist geen slachtofferzin. Je als slachtoffer gedragen is bij mijn inziens ieder ander de schuld geven van jouw probleem in plaats van kijken wat je zelf kan veranderen. Ervoor zorgen dat jouw probleem ook het probleem van jouw naasten wordt, is bij mijn inziens juist geen oplossing van het probleem. Je krijgt misschien sneller begrip, wat verlichting kan geven. Maar je naasten express meetrekken in je problemen terwijl je ook professionele hulp kan ontvangen, vind ik minder fijn. Natuurlijk horen je naasten je te steunen, en ik heb ook het idee dat dat niet gebeurd bij de TS. Maar zoek dan juist naar de plekken waar je wel steun kan ontvangen (trek je eigen plan), vaak krijg je steun uit hoeken die je helemaal niet had verwacht.

Het wordt wat abstract.
Maar stel: man slaat vrouw.
Een vrouw dan aanraden om 'haar eigen problemen aan te pakken' en 'niet te proberen hem te veranderen' - nee.
(En dat is dus ook niet 'hem meetrekken in jouw probleem' - het is simpelweg fout gedrag aanpakken. Echtgenoten horen niet te meppen en ouders niet te verwaarlozen, kleineren of andere vormen van mishandeling toe te passen. )

Ik vind het slaan van een echtgenoot echt 100% iets anders dan het 'verwaarlozen door je ouders' wat je hier noemt. Wat de TS beschrijft is misschien verwaarlozen, maar het is een verhaal van maar één kant. Plus, ze is daar weg en heeft nieuwe mensen waar ze bij inwoont. Misschien is het niet ideaal, maar je hebt weer een uitvalsbasis waar je verder kan.
Als je door je man geslagen wordt is daar moeilijk wat aan te verdraaien, hij slaat of hij slaat niet. Wat onder verwaarlozen valt is ontzettend breed. Wij weten alleen wat de TS beschrijft.

Daarbij is 'je eigen problemen aanpakken' ook best mogelijk bij een man die slaat. 'Je eigen problemen aanpakken' is verantwoordelijk zijn voor jezelf en het niet van anderen af te laten hangen. Aangifte doen van een man die slaat, of weggaan bij de man die slaat zijn dan stappen die je zelf kan maken, ook al zijn ze nog zo zwaar/moeilijk. Maar dit is natuurlijk wel een beetje offtopic.

**Geplaatst**: 01-05-15 09:30

Geplaatst: 01-05-15 09:30

Sannens schreef:
Ik vind het slaan van een echtgenoot echt 100% iets anders dan het 'verwaarlozen door je ouders' wat je hier noemt.

Ik niet. Lichamelijke verwondingen zijn "makkelijk" te zien, (blauwe plekken, gebroken botten, etc.) gesteld dat iemand het te zien krijgt.
Maar psychisch gesproken is het verschil tussen slaan, kleineren, verwaarlozen etc niet zo groot: de grens, voor de dader is vloeiend

. De gevolgen voor degene die de klappen krijgt hetzelfde.
Voeg er aan toe, dat je als kind je op geen enkele manier tegen je ouders kunt verweren (weglopen is strafbaar, tot je hebt kunnen aantonen dat het mis is, maar de kennis "hoe je dit moet aantonen" hebben lang niet alle kinderen die het betreft).

Citaat:
Wat de TS beschrijft is misschien verwaarlozen, maar het is een verhaal van maar één kant.

Uiteraard, dat is altijd zo op bokt.

Citaat:
Plus, ze is daar weg en heeft nieuwe mensen waar ze bij inwoont. Misschien is het niet ideaal, maar je hebt weer een uitvalsbasis waar je verder kan.

Dat heeft niemand, ook ts, ontkend.
Maar 'dat ze verder kan' wil echt niet zeggen, dat alles nu over en klaar is. - dat is nu krek de kern van het topic: dit soort zaken eist zijn tol.

Citaat:
Als je door je man geslagen wordt is daar moeilijk wat aan te verdraaien, hij slaat of hij slaat niet. Wat onder verwaarlozen valt is ontzettend breed. Wij weten alleen wat de TS beschrijft.

Sorry. Ik wilde dat dit waar was. Vrouwen die worden opgesloten tot de blauwe plekken weg zijn - zo simpel ligt het echt niet. (Nare mensen weten vaak donders goed dat ze fout zitten en zetten hun slachtoffers onder druk etc om alle vuile was binnen te houden, te zwijgen, of prenten hen nadrukkelijk in, dat alles hun eiegen schuld is. Vergelijk met ts, die als ze met een 9 van school thuis komt, te horen krijgt dat het geen 10 is, dat er nog fouten in zaten. Dát is een kwestie van "ik stel een genadeloze norm en jij bent bij deze afgekeurd".)

Citaat:
Daarbij is 'je eigen problemen aanpakken' ook best mogelijk bij een man die slaat. 'Je eigen problemen aanpakken' is verantwoordelijk zijn voor jezelf en het niet van anderen af te laten hangen. Aangifte doen van een man die slaat, of weggaan bij de man die slaat zijn dan stappen die je zelf kan maken, ook al zijn ze nog zo zwaar/moeilijk. Maar dit is natuurlijk wel een beetje offtopic.

Nee, dat die stappen zwaar zijn, ben ik roerend met je eens
En dat is volgens mij niet off topic, maar juist de kern ervan: het is erg zwaar.
En idd: benoemen van wat er allemaal fout is geggegaan, is een onderdeel van je eigen verantwoordelijkheid nemen (versus dat het een slachtofferrol zou zijn).

**Geplaatst**: 01-05-15 10:29

Re: Vertellen dat je een burn-out hebt

Geplaatst: 01-05-15 10:29

Laten we maar stoppen met de discussie.

We hebben punten waar we het met elkaar eens zijn, maar het misschien anders verwoorden en punten waar onze meningen misschien niet gelijk zijn.

Nomineer dit bericht ×