Heerlijk verhelderend topic! Heel veel dingen herken ik. Ik ben zelf nu 5 jaar vrijgezel en 28. Toen mijn relatie uitging had ik totaal geen behoefte aan een relatie. Wat gescharreld maar dat was prima. Toen kwam het afstuderen dichterbij en altijd druk en excuses waarom ik nog niet aan een relatie wilde beginnen. Nu inmiddels heb ik een goede baan een eigen (huur) huisje en 2 katten (hoor ik daar crazy cat lady

). Ik ben heel gelukkig maar sta er nu pas volledig voor open.
Toch herken ik ook andere punten uit het topic. Ik ben extreem kritisch. Misschien moet ik inderdaad iets minder kijken naar wat er ontbreekt en meer naar wat er wel is. Moeilijk. Je hebt toch zo een ideaal beeld en na mijn vorige relatie (die overigens niet slecht was, gewoon niet genoeg) heb ik besloten nooit meer te 'settelen'. Misschien wat in het extreme doorgetrokken ondertussen.

Al is mijn ideaal beeld niet zo dat ik nooit ruzie wil. Heb al lang geleerd dat dat een onderdeel van een relatie is. Sterker nog, ik wil me dusdanig op mijn gemak voelen dat ik ruzie durf te maken. Vechten voor en relatie.
Ik merk ook vaak dat als ik mannen leuk vind dat ze vaak bezet zijn. Laatst vroeg ik mezelf af of dat misschien onbewust express was, want die zijn 'onbereikbaar' en ik kan er dus niets mee doen en het is dus 'veilig'. Iemand die dit herkend? Klinkt dat logisch? (Nee eigenlijk niet...)
Vandaag de knoop doorgehakt dat ik me toch maar eens ga inschrijven op een dating site. Want stil zitten op de bank helpt zeker niet. Haha!
Verder frustreert het me altijd die stelletjes in films. Die worden verliefd, bouwen een relatie op, krijgen knallende ruzie, bouwen een carriere, komen weer samen, trouwen en weten nog kinderen te krijgen voor hun 30e. Hoe doen ze dat? Hahaha!