Bokt.nl

liberia schreef:

Hier twee zonen met zware dyslexie (zijn getest). Volgens de oudste van tien jaar bewegen alle letters in een woord. Alle letters moet hij spellen, maar zodra hij het woord hardop gezegd heeft, is hij het weer kwijt. Aan het einde van een verhaal heeft hij dus wel gezegd wat er staat, maar weet dit zelf niet meer.
Begrijpend lezen kan hij zelf niet hierdoor. Wanneer hij dit als opdracht krijgt, wordt de tekst voor hem voorgelezen.

Het toepassen van grammatica regels is voor hem niet te begrijpen. Hij begrijpt wel wat wij hem uitleggen maar weet absoluut niet hoe hij dit moet gaan doen.

Inmiddels is hij getest en heeft hij een verklaring ontvangen. Hierdoor heeft hij de mogelijkheid examens fonetisch af te mogen leggen.

smurffie schreef:

Wat hier gezegd wordt over dat de naam fijn is, dat klopt.
Ik ben jaren gepest omdat mijn juf in de klas had gevraagd aan mij of ik nou echt zo dom was of deed alsof..

Verbazing was er toen ik 546 voor de cito scoorde. Ik was immers dom.
Mijn moeder had al een paar keer gevraagd of het dyslexie kon zijn maar neeik was lui en dom.

Op het middelbaar duurde het 3 weken voor ze me doorstuurde voor een test.
Het resultaat van de test was voor mij wel een last die van mijn schouders viel: zie je wel dat ik niet dom ben.
Als 12 jarig meisje ben ik gewapend met mijn verklaring terug naar mijn basisschool gegaan en hun reactie was dat ik er niet slechter van geworden was.
Als 12 jarig meisje heb ik ze toen verteld dat hun woorden mij heel veel pijn gedaan hadden.

Shadow0 schreef:

Smurffie en anderen: het is vooral zo erg dat je een papiertje nodig hebt voor je met respect behandeld wordt! NIEMAND zou dom of lui genoemd moeten worden en zeker niet door leerkrachten, het is zo kwetsend.

Nayomie schreef:

Er wórdt misbruik van gemaakt. Leren van spellingsregels is dus géén dyslexie als ik mijn docent heb gehoord. Dat kun je leren en als dyslect valt dat prima te leren.

AngeliqueB schreef:

Het probleem is ook niet de regels leren, maar deze toepassen op de juiste plek, in het juiste woord, juiste vorm.... Mijn zoon kent ze allemaal, en als ik hem zeg dat zijn woord fout is en de regel die erbij hoort aanhaal, weet hij het. Maar hij maakt gerust bij het volgende soortgelijke woord dezelfde fout, en moet dan weer helemaal van voor af aan alle regels nagaan voordat het woord goed is... En dat kost tijd, veel tijd...

Shadow0 schreef:

terwijl het ooit is 'uitgevonden' als diagnose voor mensen die problemen met lezen en schrijven hebben die geen problemen hebben in de overige verwerking van taal.

Nayomie schreef:

Er wórdt misbruik van gemaakt. Leren van spellingsregels is dus géén dyslexie als ik mijn docent heb gehoord. Dat kun je leren en als dyslect valt dat prima te leren.

miss_lizje schreef:

Shadow0 schreef:

Smurffie en anderen: het is vooral zo erg dat je een papiertje nodig hebt voor je met respect behandeld wordt! NIEMAND zou dom of lui genoemd moeten worden en zeker niet door leerkrachten, het is zo kwetsend.

Zelfs met "papiertje" had mijn Nederlands docent er een houtje van hoor. En dat zelfs terwijl zijn eigen zoon nog erger last had van zijn dyslextie dan ik.
Van spelfouten voorlezen voor de klas tot opmerkingen als "je hoort niet op het vwo thuis". Zelfs met spellingscheck van Word nog 20 punten aftrek waardoor ik in plaats van een 6,4 een 4,4 kreeg voor een opdracht. En toen vond hij het heel gek dat de klas ben uit gestromd en de aula heb verbouwd (ja I know, ook niet netjes maar de wanhoop zat me tot aan mijn kruin).

Dan hat ik ook nog mijn bloedeigen mentor, die mij zowiezo maar een havo meisje vond. Bloedmoeilijke natuurkunde teksten uit oude boeken voorlezen. En dat terwijl je voor de klas moet staan. Toen ben ik ook al vloekend de klas uit gelopen omdat gewoon niet door de tekst kwam en de docent maar zei "zie je, je kan niet eens voorlezen".

Docent engels: meer dan 200 woorden leren waarvan er 50 worden gevraagd op de toets. Elke fout is een punt eraf. Dat houd dus in dat ik inclusief spelfouten niet meer dan 4 fouten mocht maken. Ik heb nog nooit, echt NOOIT een voldoende gehaald voor zo'n woordjes toets. Ik moest het doen met de woorden "tja, het is naar, maar ik doe er niks anders aan".

De enige docenten die echt naar mij luisterende en me juist hulp aan boden waren mijn scheikunde docent, filosofie docent en biologie docent. En nog heb ik veel problemen met frustraties als er weer zo'n beunhaas zo banketstaaf tegen me doet. Ik heb heel erg moeten leren om niet meer overstuur weg te lopen en spullen te gaan gooien( en soms lukt dat gewoon niet, loop ik wel gewoon kwaad weg), maar na zo'n middelbare school zit het bij mij gewoon heel diep.

amigootje schreef:

Nayomie schreef:

Er wórdt misbruik van gemaakt. Leren van spellingsregels is dus géén dyslexie als ik mijn docent heb gehoord. Dat kun je leren en als dyslect valt dat prima te leren.

Pijnlijk en gevaarlijke uitspraak, ik wordt hier ook erg verdrietig van,

ik kan ze inderdaad in mijn hoofd stampen,
maar de regels toepassen gaat niet...

Heino schreef:

Shadow0 schreef:

die geen problemen hebben in de overige verwerking van taal.

Taalverwerkingsproblemen liggen dus oa ten grondslag aan dyslexie.

Shadow0 schreef:

Je leest over het woord 'overige' heen Kinderen met dyslexie vielen juist op omdat hun taalontwikkeling in andere opzichten (spreken, begrijpen, zinsbouw in het spreken) normaal was, en er dus duidelijk geen sprake was van een algemene taalstoornis.