Bokt.nl

Citaat:

Karina Hansen

Sinds haar onvrijwillige opname in het Neurocenter in Hammel, Denemarken op 12 februari vorig jaar , hielden wij u op de hoogte van de ontwikkelingen. Die worden momenteel in het Engels geplaatst op de fb-pagina Justice for Karina. (http://www.facebook.com/JusticeForKarinaHansen)



Hierbij de jongste gebeurtenissen, rondom kerstmis 2013.

Op 23 december 2013 ging Karina’s vader Per Hansen zijn dochter opzoeken in het Hammel Neurocenter. Hij had van te voren toestemming gevraagd aan Karina’s bewaker om zijn dochter te mogen zien. Tegen de tijd dat hij naar haar toeging, had hij nog geen reactie gekregen. Zoals verwacht ging er een verpleegster aan Karina vragen of ze bezoek van Per wilde hebben, en zoals verwacht kwam ze terug met de boodschap dat Karina dat niet wilde. Onbekend is of Karina de vraag wel begreep, of überhaupt wel antwoord heeft gegeven.

Nadat Per met de leiding had gesproken en wist dat hij haar niet zou kunnen zien, heeft hij Karina’s kerstkado’s bij de staf achter moeten laten. Ronduit onthutsend. Later die dag kwam het antwoord en kreeg Per te horen dat beslissingen om Karina te mogen zien genomen worden op basis van een professionele inschatting, en er dan nog aan Karina gevraagd moet worden of zij bezoek wil ontvangen. En dat de enige manier om verandering te brengen in die procedure een gesprek is met de leiding van Hammel Neurocenter. Nils Balle Christensen en Merethe Stubkjaer (deel uitmakend van die leiding) staan steevast familieleden van Karina niet toe om haar te vragen of ze kort bezoek wil hebben of naar huis wil.

Kerst wordt in Denemarken volgens traditie op de avond van de 24ste gevierd, en het viel het gezin heel zwaar dat Karina er niet bij was en Per haar een dag eerder niet mocht zien.

Na enkele updates over Karina’s toestand te hebben ontvangen, zijn haar ouders tot de conclusie gekomen dat zij niets aan zelfs maar een heel kort bezoek van Per gehad zou hebben, omdat ze niet kan praten en hem waarschijnlijk toch niet herkend zou hebben. Toen Per haar probeerde te bezoeken, praatte hij ook met de verpleegsters en werd hem verteld dat Karina niets zegt en maar heel af en toe woorden van één lettergreep te uit te brengen. Voordat ze gedwongen werd opgenomen kon ze wat zeggen, sms zelfs een paar zinnen achter elkaar. En soms, als ze te zwak was om te spreken, wist ze toch duidelijk te maken wat ze wilde zeggen. We weten ook dat zij kort na haar opname nog kon zeggen dat ze niet in Hammel wilde zijn, naar huis wilde, en dat ‘ze haar aan het vermoorden waren’.

Ze wordt nu elf maanden in het centrum vastgehouden, kan ze nog steeds niet lopen, en kan ze in plaats van enkele woorden zoals ‘ze zijn me aan ’t vermoorden’ helemaal niets meer zeggen, op af en toe een woord na. Na het artikel over Jessica Taylor gelezen te hebben, een jonge Engelse vrouw met ME (The World of One Room), twijfelt Karina’s familie er niet meer aan dat haar gesteldheid naar haar gedwongen opname s verslechterd. En wel zodanig, dat zij haar eigen familie niet meer herkent. De twee keer dat haar zus Janni haar bezocht, was in Karina’s ogen geen herkenning te bespeuren. Janni vond dat schokkend en droevig. Ze heeft wel een paar bezoeken gehad van een ver familielid dat ze helemaal niet wilde zien toen ze thuis al zo lang ziek lag. Die bezoeken waren geregeld op verzoek van Nils Balle Christensen zonder Karina er in te kennen.

Alle bij haar geval betrokken leidinggevenden laten hun oren hangen naar wat Nils Balle Christensen, Per Fink en hun team bedenken, geloven en uit willen proberen. Zij geloven dat Karina zichzelf ervan kan overtuigen beter te worden. Ware dat zo geweest, dan was ze al maanden terug de kliniek uit geweest en bij haar eigen gezin.

Karina’s familie en medestanders zullen het gevecht om haar terug te krijgen waar zij hoort niet opgeven.

knetterhard schreef:

Geen woorden voor..
Er moet toch wel een wet zijn hiervoor?

Miepie77 schreef:

@Tinky12 weet jij eigenlijk of er nu wat gaat gebeuren met die handtekeningen die laatst aan de kamer zijn overhandigd, ik kan er eigenlijk niets over terugvinden, wellicht weet jij meer?

Citaat:

21 januari 2014
Verklaring Groep ME-DenHaag

Zojuist hebben wij via via onderstaand bericht onder ogen gekregen. Wij zijn als Groep ME-DenHaag hierover niet zelf op de hoogte gesteld. Hetzelfde geldt voor onze advocaat. Wij hebben inmiddels contact met onze advocaat opgenomen en gaan ons er in verdiepen. Zodra wij meer informatie hebben zullen wij dit hier melden.

Citaat:

Aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport




Plaats en datum: Den Haag, 12 december 2013
Betreft: Burgerinitiatief Erken ME
Ons kenmerk: 2013Z24632


Geachte mevrouw Schippers,

Hierbij doe ik u een afschrift toekomen van het Burgerinitiatief Erken ME. De initiatiefnemers (zie bijlage 1), die circa 54.000 handtekeningen hebben verzameld, bepleiten het volgende:
De Myalgische Encefalomyelitis (ME) patiënten en hun sympathisanten in Nederland constateren dat de diagnostiek en behandeling van ME-patiënten verre van adequaat
is. ME wordt ten onrechte aangemerkt als een psychosomatische aandoening en daarom ook als zodanig behandeld. Zo’n 5000 wetenschappelijke bronnen, waaronder
de Internationale Consensus Criteria voor ME (Carruthers, 2011), laten zien dat ME een ernstige neuro- immuun ziekte is en een gedegen diagnostiek en biomedische
behandeling behoeft. De ICC laat tevens zien dat ME en CVS twee verschillende ziekten zijn. ME is bovendien als ziekte opgenomen in de internationale ziekteclassificatie van
de WHO. Als lidstaat is Nederland daaraan ook gebonden.
De initiatiefnemers kunnen zich niet verenigen met de Nederlandse disclassificaties en de corresponderende ernstige, negatieve gevolgen. Zij willen via de commissie de
Kamer vragen de regering te bewegen die gebondenheid en verplichtingen vorm te geven in juridische zin (in regelgeving en beleid) en met het oog op de praktijk.

Onderhavige materie is de afgelopen 2 jaar expliciet aan de orde geweest in de commissie VWS. De minister van VWS heeft de afgelopen 2 jaar in reactie op een drietal burgerbrieven ter zake geantwoord dat het erkennen van ziekten in zijn algemeenheid geen overheidstaak is. “Voor nieuwe behandelmodaliteiten geldt dat hun waarde op wetenschappelijke wijze moet worden vastgesteld. Van sommige veelbelovende opvattingen over CVS is uiteindelijk vastgesteld dat ze de wetenschappelijke toets der kritiek uiteindelijk niet konden doorstaan”.
De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft deze brieven (zie bijlage 2) voor kennisgeving aan te nemen, hetgeen inhoudt dat de commissie als zodanig het oordeel van de minister heeft gedeeld/onderschreven.
Omdat voornoemd burgerinitiatief niet voldoet aan de door de Kamer daarvoor opgestelde criteria heeft de vaste commissie voor VWS besloten de Commissie voor de Verzoekschriften en voor Burgerinitiatieven te adviseren genoemd initiatief niet ontvankelijk te verklaren. Niettegenstaande dat heeft de vaste commissie voor VWS besloten u te verzoeken de Kamer een stand-van-zakenbrief ME/CVS te sturen, met daarin tevens uw reactie op bijgevoegd burgerinitiatief.


Hoogachtend,

de griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport,



Drs. A.J.M. Teunissen

randalinpony schreef:

Als de overheid de ziekte niet moet erkennen, wie dan wel?