Bokt.nl

timokyana schreef:

Hier 30,kinderloos,wel mijn huisje en beestjes.
Tot nu toe geen rammelende eierstokken en om eerlijk te zijn zou ik mijn paarden of een deel ervan op moeten geven,wat ik dus absoluut niet zou willen.Leven bevalt me zo wel goed

enomis123 schreef:

als je juist gek bent op kindjes, en je vindt het fijn om de zorg te dragen voor je kroost, en graag alles er voor in wil leveren, dan zal je de beste moeder op aarde worden, en zal je ontzettend veel plezier hebben van je kids.

enomis123 schreef:

de keus voor het wel of geen kinderen nemen is heel en heel moeilijk, het hangt echt van je eigen karakter af, en waar je prioriteiten liggen, je moet geen kinderen nemen als je heel erg gehecht bent aan je vrijheid, in de zin van uitgaan, uitslapen en je rust, als jij lekker wil blijven doen wat je wilt doen, het zogenaamde egoisme, en daar niks van inleveren wil is de keus dus snel gemaakt,

als je juist gek bent op kindjes, en je vindt het fijn om de zorg te dragen voor je kroost, en graag alles er voor in wil leveren, dan zal je de beste moeder op aarde worden, en zal je ontzettend veel plezier hebben van je kids.

ik zie vaak ouders die hun kinderen minimaal aandacht geven, en zelf toch maar doen wat ze willen, en de kinderen gewoon meeslepen overal naar toe, die kinderen raken gefrustreerd, en worden straalvervelend, dan wordt er snel gezegd wat een rotkoters zijn dat... maar de oorzaak ligt dus bij de ouders... als je een kind neemt, moet je dr ook compleet voor gaan, dat is mijn mening, ook moet je er rekening mee houden dat 1 van de ouders om welke reden dan ook weg kan vallen, dat is dus bij mij gebeurd, mijn man is overleden, en toen raakte ik toch eerst echt wel in een complete hel, ik heb me na 1,5 jaar weer compleet op de rails, ik had aan deze situatie nooit gedacht voor dat we aan kindje begonnen.

svdijk schreef:

Hier iemand die absoluut geen kinderwens had, en toch een dochtertje heeft.
Ik ben destijds ongepland zwanger geworden, en kon gevoelsmatig de stap om het weg te laten halen niet nemen, ik had al zoveel emotie's.
Nu ben ik dolblij met mijn 3,5 jarige kleine meid, ik heb me wel aangepast maar m'n eigen leven niet opgegeven.
De grootste maar, ook al heb ik zelf een kind, ik vind kinderen van anderen nog steeds niets aan.
Zowel kinderen die ik zo ergens zie lopen, als kinderen waar ik vrij regelmatig mee te maken heb, geen enkele kan me een ander gevoel geven dan "jeetje, weer zo'n jankerd", ik krijg er een opgejaagd gevoel van als ze druk zijn/krijsen etc, en ik voel me schuldig als er een kleintje met grote puppy-ogen aan m'n been hangt, want het liefst zou ik soms willen schreeuwen maar dat kun je niet maken
De kinderen van vriendinnen vind ik oke, maar ik word er niet warm van.
Even heb ik nog getwijfeld toen ik mijn huidige vriend leerde kennen, heel even iets van rammelende eierstokken, maar nee, geen kinderen meer voor mij.

Hiermee wil ik zeggen dat een eigen kind een wereld van verschil KAN maken, maar dat je vooral moet doen wat je zelf wilt.
Ik heb nooit spijt gehad dat ik mijn kindje gehouden heb, maar soms fantaseer ik wel over hoe mijn leven er nu uit had gezien zonder mini-me.