Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-01-13 12:22

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 12:22

Al een tijdje meegelezen. Pfff wat een situatie. Ik kan er niet over meepraten. Wel wil ik je heel veel sterkte wensen met het maken van de voor jou juiste keuze, welke deze ook moge zijn.

**Geplaatst**: 11-01-13 12:27

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 12:27

Jeetje heftig...... :(:)

Het enige advies wat ik kan geven is: Denk er goed over na!

Als vaders er niks meer van wil weten is dat laf, maar dat is dan zo. $:\$
Je kan er toch niks aan veranderen waarschijnlijk.

Abortus is best ingrijpend en kan je leven nog verder op zijn kop zetten.
Begrijpelijk als je het zou doen, je moet immers altijd aan jezelf denken en voornamelijk aan wat je eventueel te bieden hebt (of niet) en nog belangrijker; wil je dit wel?

Ik hoop dat je tot een goed besluit kan komen

**Geplaatst**: 11-01-13 12:37

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 12:37

Eerste en vooral TS :(:)

Je hebt een hele zware keuze te maken en wat je ook kiest, je zal altijd denken "wat als..."
Ik ken iemand die ook jouw leeftijd heeft, die helemaal op het verkeerde pad zat (drugs en dergelijke) die 3 maand samen was met haar vriend en toen zwanger geraakt is.
Ze hebben het kindje gehouden, iedereen verklaarde haar voor gek. Alhoewel ze kort na de geboorte uit elkaar gegaan zijn, heeft ze er nog geen seconde spijt van gehad. Ze is nu een verantwoordelijke moeder van een dochtertje van 1 en ze heeft geen seconde spijt van haar beslissing, alhoewel ze ook geen moeder gevoelens had en het kind eerder gehouden heeft voor de vader.

Jij moet doen waar je je goed bij voelt, daar kan niemand je mee helpen.
Ikzelf zou het wel houden denk ik, maar ik ben ook altijd zeker geweest dat ik kinderen wou. Ik zou het niet kunnen het kind te laten weg nemen

**Geplaatst**: 11-01-13 12:39

Geplaatst: 11-01-13 12:39

Ik vind het niet egoistisch als je kiest je kind te houden, ondanks dat de vader zijn kind niet erkent.
Je zal niet de eerste, en zeker niet de laatste, zijn die haar eigen (ongeplande) kindje goed opvoed. Zwaar zal het wel zijn, maar dat is het met zijn tweeen ook. Maar wat je er voor terug krijgt is goud waard.

Als je mijn verhaal wilt weten stuur gerust een pb. (Wel/niet abortus werd miskraam)

Als je zeker weet geen kinderen te willen, dan moet je ook geen kind nemen. Maar twijfel je, je weet nooit hoeveel kansen je krijgt.
Ik ken een paar dames in de 50/60jr die nu, terwijl de andere kleinkinderen hebben, enorm spijt/verdriet hebben van hun keuze of levensverloop.

(Met tel getyp)

**Geplaatst**: 11-01-13 13:14

Geplaatst: 11-01-13 13:14

Sentido schreef:
Schuld heeft niemand aan deze situatie. Mijn opmerking was bedoelt als reactie op dat de mening van de vader ook telt. Aangezien ts en man niet in een relatie zitten, is dat een andere situatie. Zou jij zwanger raken, dan neem ik aan dat je dat samen met je vriend gaat bespreken en dat zijn mening wel degelijk meetelt. In het geval van TS zeg ik dat het haar keuze is

Ah sorry, dan had ik dit verkeerd begrepen

Desondanks vind ik het nog steeds een grappige uitdrukking

**Geplaatst**: 11-01-13 13:41

Geplaatst: 11-01-13 13:41

Ik weet niet hoe het bij jouw vriendin zat Tendance maar je kan een man niet verplichten tot dna onderzoek. Daar moet hij dus mee ingestemd hebben. Kan me ook voorstellen dat een rechter anders kan oordelen wanneer vader en moeder samenwoonden. In dit geval kan ts op geen enkele manier bewijzen dat hij de vader is en zal hij echt niet straks moeten betalen voor iets wat hij niet wilde.

TS: sterkte, ik heb gelukkig nooit in jouw situatie gezeten, zou echt niet weten wat ik gedaan zou hebben mocht dat wel zo zijn geweest. Kinderen hebben is geweldig maar je moet er je leven compleet voor omgooien.

**Geplaatst**: 11-01-13 13:58

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 13:58

Als ik jou reacties zo leest krijg ik een beetje het gevoel dat jou hersens zeggen abortus.
Je gevoel daar in tegen lijkt volledig voor houden te gaan....
Heel veel succes met je keuze.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:02

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:02

en wat is dan verstandig? Op je gevoel afgaan of je verstand

**Geplaatst**: 11-01-13 14:03

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:03

Vraag je dat aan mij? Daar ga ik geen oordeel over doen namelijk. Wat vind TS belangrijker?

**Geplaatst**: 11-01-13 14:03

Geplaatst: 11-01-13 14:03

burl schreef:
Ik vind dat een hoop bokkers een kind krijgen erg romantiseerd. .

Het is inderdaad niet altijd romantiek en soms heel erg veel kopzorgen die je anders niet had. Maar anderzijds zijn er ook enkele die abortus heel erg onderschatten. Zeker voor iemand die nu al niet zo heel zeker meer is van haar keuze, is het allesbehalve even fluitende kliniek binnen gaan, "een hoopje cellen" weg nemen en weer lekker verder gaan met leven en feesten. Abortus is een héél zware keuze en je moet verdomd sterk in je schoenen en je kinderloze mening staan om het te kunnen doen zonder er ooit vreselijke spijt van te hebben. Het werkt eigenlijk langs beide kanten. Je kan kinderen hebben natuurlijk niet overromantiseren, maar abortus is bij lange na niet altijd e gemakkelijkste oplossing, al lijkt dat misschien wel zo.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:06

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:06

Ik wens je heel veel kracht en wijsheid toe !!!

**Geplaatst**: 11-01-13 14:08

Geplaatst: 11-01-13 14:08

Een kind word niet geromantiseerd! Het is het mooiste op aarde, maar ook loeizwaar. Dat weet iedereen, had dat per pb ook gedeeld. Maar het is het dubbelen dwars waard en dat zal 99,9% van de mama's beamen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-13 14:11

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-13 14:11

Ik heb nog niet alles bij kunnen lezen maar wil vast reageren op de (erg uitgesproken) mening van Betadine !

Ten eerste, ik vind het wel fijn dat iemand me op zijn kant wijst, deze is er zeker en weeg ik ook wel degelijk mee.

Ten tweede, snap ik niet hoe je aan die waardeloze verondertselling komt. One night stand? Dat heb je mij NOOIT horen zeggen, ik voor hem een One shot? Ook niet.. We kennen elkaar al 3 jaar vriendschappelijk (wanneer we elkaar tegen komen), sinds een jaar ofzo is er een interesse naar elkaar, enkele keer gekust. Maar beide hel afwachtend en nooit veel mee gedaan. Deze zomer zijn we gaan daten/scharrelen. Tot we voor mijn gevoel op ene punt kwamen erop of eronder (voor hem lag dit vast iets later

) IK heb hierin aangegeven dat ik het toch niet zo zag zitten. Het was allemaal wel leuk samen, maar er miste iets. Hier was hij het zeker mee eens en we hebben allebei eerlijk gezegd niet het verliefde gevoel te hebben..

Na een tijdje geen contact en rare actie's (niet weten hoe te doen tegen elkaar als we elkaar tegen kwamen) zijn we weer in contact gekomen, weer wat afgesproken, dit gebeurd.. Maar vrij snel (vorige week) haakt hij weer af. Niet op een nette manier nee, gewoon niks meer laten weten. Ik weet tot vandaag toe niet de reden hiervan (hoewel ik wel een groot vermoeden heb).

Dan zeg je nog kind droppen en in de bijstand zitten. Ik heb nog absoluut geen keuze gemaakt het kind te houden ! Daarbij heb je een enorm verkeerd beeld van mij. Ik heb een goede opleiding, nu een goede vaste baan met een jaarcontract, wat (buiten dit) zeer waarschijnlijk gewoon verlengt (vast of jaar nog onbekend) wordt. Ik ben absoluut niet het type dat in de bijstand gaat zitten. JA ik zal moeten kiezen, werken en in die tijd het kind 'dumpen'(jou bewoording), of bij het kind blijven. Meer optie's zijn er niet zonder vader !

Dit is helemaal niet mijn idee hoe ik een kind op de wereld wil zetten.. Toch denk ik over alleenstaand moederschap veel minder zwart-wit dan jij. Kijk eens om je heen? Hoeveel stellen met kinderen zijn er nog bij elkaar? (oke, belgie ligt dit misschien iets hoger dan NL).

Dan nog verder over de vader. Ik maak geen keuze's voor hem. Mensen in mijn omgeveing snappen niet eens dat ik hem geinformeerd heb. Hij had het ook helemaal niet hoeven weten, dit ben ik niet verplicht. Ik vraag helemaal niks van hem ! Al zou ik besluiten het kind te houden, vraag ik NIKS, geen erkenning, geen alimentatie niks ! Hij heeft aangeven dat hij wil dat ik het weg laat halen, maar weet ook heel goed dat de beslissing aan mij is. Ik zou hem inderdaad liever betrekken in het besluitingproces, daarom stuur ik ook nog eens een berichtje. Ook omdat ik me zorgen maak om hem, voor hem moet het ook een klap zijn geweest dit te horen. Ik krijg niks maar dan ook niks van hem terug. Is het heel vreemd dat ik daaruit de conclusie trek dat ik het zelf maar uit moet zoeken? Juist omdat als je dit net hoort, helder denken misschien niet zo makkelijk is, probeer ik nog contact met hem te zoeken, heb hem ook gevraagd of hij op de hoogte wilde blijven.. Maar een keer houd het op als er NIKS terug komt.

Zo nu de rest lezen, antwoorden ook de pb's ! Sorry als antwoord wat langer duurt.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:16

Geplaatst: 11-01-13 14:16

Ha Ano,

Vanuit mijzelf gezien, iemand die als twintigjarige na 10 weken zwangerschap opeens geen relatie meer had omdat hij het niet zag zitten met mij en een kind:

Ik heb gekozen om het kindje te houden, en ik zou nu noooooooooit meer zonder haar kunnen. Ik had haar toen nog niets te bieden, maar jij al wel. Inmiddels gaat het heel goed met ons en heeft ze zelfs nog een zusje.

Ook ik had geen kinderwens, maar ik zou het mezelf nooit hebben vergeven een kindje het leven te onthouden.

Jij zult hierin je eigen keuze moeten maken, daar veel sterkte mee. Maar ik ben (ze is nu 8) nog geen dag ongelukkig geweest omdat ik het kindje heb gehouden. Je leven wordt anders maar heel waardevol.

Succes en veel sterkte.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:30

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:30

Hallo,

Ik heb alleen een groot deel van jou posts gelezen.
Persoonlijk ben ik niet voor abortus en vind het ook wel moeilijk om te lezen dat sommige mensen die keuze wel overwegen of zelfs gedaan hebben.
Maar ik ga je niet overladen met mijn mening. Tenminste ik wil hem niet opdringen

Ik ben zelf mama van een manneke van 21 maand. Ik was 21 toen ik hem kreeg en hij was 'geplant'.
Ik vond het eerst heel spannend en toch ook wel eng. Maar ik was zoooo nieuwschierig naar dat kleine kindje in mijn buik. Hij is gelukkig gezond geboren en ik geniet elke dag van hem.
In augustus 2012 teste ik op nieuw positief ik was heel blij en verlangde opnieuw naar het kindje.
In oktober werd door een echo vast gesteld dat ons kindje met 9 weken was overleden.
Ik heb toen een curetage ondergaan wat op dezelfde manier gaat als een abortus. (lichamelijk valt de ingreep mee. Je hebt de eerste dagen wat bloedverlies (flink ongesteld) en buikpijn)
Toen ik daar lag besefte ik dat ik dit al moeilijk vond, logisch want ons kindje was welkom.
Hoe moeilijk zou die keuze dan niet zijn voor een moeder/vrouw met een levent kindje in der buik.
Het heeft me heel veel pijn gedaan om te weten dat mijn dode kindje gewoon is weg gezogen.
Alsof het niets was... En zo praten ze er ook over: weg zuigen van wefsel.
Ik heb natijd en voortijd gesprekken gehad met mijn verloskundige. En zij ervaarde dat veel mensen die zei kende die abortus gedaan hadden er erg onder leden. Je moet daarom deze beslissing wel overwogen maken. In mijn ogen is die niet te maken, in mijn ogen breek je leven niet zomaar af.
Maar dat is mijn keuze en mijn geloof.
Inmiddels ben ik in verwachting van mijn '3e' kindje. Ookal heb ik er pas 1 rond wandelen, ons 2e kindje telt voor ons mee. We hebben een 8 weken echo gehad en dan lijkt het nog meer op een doppinda, met een knipperlichtje als hart, dan op een baby. Maar na de 10 weken is het compleet moet het groeien en rijpen maar het heeft vingers, tenen, benen en armen. Bedenk dat zo'n echo heel heftig kan zijn.

Ik persoonlijk weet niet of ik het zou willen zien voor ze het weg zouden halen...

Alleen staan een kindje opvoeden is den ik goed te doen. Ik heb het zelf nooit ervaren maar ik ken mensen die het wel gedaan hebben en nu een gelukkig leven hebben met hun kindje.

Succes en sterkte.
:(:)

**Geplaatst**: 11-01-13 14:32

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:32

En idd wat ze hier boven zeggen.

Een kind hebben is echt heel zwaar en heeft mindere momenten.
Maar de mooie momenten overtreffen die echt!
Het is echt heel bijzonder zo'n kleine die gewoon van jou is.
Mama liefde is onbeschrijvelijk en echt hem mooiste op aarde wat er is

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-13 14:37

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-13 14:37

Blokje: Wat heftig zeg !!!!! Ja, dit is totaal niet jou keuze geweest wat denk ik wel een heel ander gevoel teweeg brengt. Toch denk ik dat de verwerking weleens veel kan lijken op die van een gewenste abortus. (het ene meer puur verdriet, het andere meer richting spijt).

Gefeliciteerd dat je nu zwanger bent

! Wat fijn dat het dan toch daarna weer goedkomt, want hier ga ik wel vanuit !

Ik besef me heel goed dat de echo heel heftig is. Misschien is het makkelijker deze NIET te zien in mijn geval. Maar ik wil zeker van mijn zaak zijn en niet door dingen te vermijden. Juist omdat het zo heftig is, wil ik ook niet dat meteen daarop de abortus volgt maar dit eerst kan laten bezinken.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:39

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:39

ano28: Het voordeel is dat je nog een aantal weken bedenktijd hebt. Zet op een rijtje wat JIJ wil, wat JIJ kan en hoe JIJ jouw toekomst ziet. Het is een keuze die alleen jij kan maken. Ik denk dat er geen 'verkeerde' keuze is zolang deze weloverwogen is genomen. Heel veel succes en sterkte.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:46

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:46

Ano, het was zeker heftig maar ik wist het wel een beetje ik had een slecht gevoel over de zwangerschap

Mama gevoelens kloppen vaak.

Als je een echo krijgt lijkt mij een 8 weken echo 'makkelijker' om te zien dan een 10+ weken echo.

Als je geen echo doet en het dus nooit gezien hebt kun je daar ook spijt van krijgen... Heel moeilijk.
wij hadden op woensdag de foute echo en op donderdag was ik bij de gynocoloog om de curetage aan te vragen, die direct vrijdags al is uitgevoerd. En toen vroeg hij: wil je nog een echo? Zodat je het zeker weet? Niet dat de vk een fout gemaakt zou hebben. toen heb ik geweigerd. Achter af zo'n enorme spijt van gehad. Er maalde steeds door mijn hoofd: wat als het nou wel levent was geweest?!?

Dus dan is voor je verwerking een positieve of negatieve echo wel fijn!
Heeldubbel die dingen

**Geplaatst**: 11-01-13 14:56

Geplaatst: 11-01-13 14:56

Je bent vijf weken, dus je zit in je zesde week..

Week 6 is weer een drukke week voor de baby. Aan het eind van de week is het kindje 5 mm van hoofd tot stuit. Het hoofdje, nek, ogen en oren van de baby worden deze week gevormd. Zijn oogjes staan nog ver uit elkaar. De placenta wordt dikker, maar zal pas rond de 12e week de productie van hormonen overnemen.

Het hartje klopt al wat steviger en hij heeft nu ook een primitieve bloedsomloop. Dat wil nog niet zeggen dat het hartje van de baby nu ook het bloed rondpompt in zijn lijfje. Daar is het nog te vroeg voor. De basis van de bloedsomloop wordt nu aangelegd en zal zich in de komende weken verder gaan ontwikkelen. Hoewel het hartje klopt zal het zich nog veel verder moeten ontwikkelen voordat hij in staat is te kunnen overleven buiten de buik.

Wist je dat je kindje zijn eigen bloed aanmaakt en zelfs een andere bloedgroep kan hebben?

De bobbeltjes die vorige week zijn ontstaan, groeien deze week tot iets grotere

uitstulpinkjes. Daar zullen de armpjes en beentjes van het kindje beginnen te groeien. Ook is er al een begin gemaakt in de ontwikkeling van de organen (nieren, lever en maagdarmsysteem). De hersentjes zijn ook weer iets verder ontwikkeld.

Zijn mondje wordt gevormd en in allebei de kaken kun je al knopjes voor de melktandjes terugvinden.

**Geplaatst**: 11-01-13 14:58

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 14:58

Ik las iedere week de ontwikkeling van ons kindje, ook dit hielp bij het proces van tot je door laten dringen en het besef..

**Geplaatst**: 11-01-13 14:59

Geplaatst: 11-01-13 14:59

Lottie84 schreef:
Je bent vijf weken, dus je zit in je zesde week..

Week 6 is weer een drukke week voor de baby. Aan het eind van de week is het kindje 5 mm van hoofd tot stuit. Het hoofdje, nek, ogen en oren van de baby worden deze week gevormd. Zijn oogjes staan nog ver uit elkaar. De placenta wordt dikker, maar zal pas rond de 12e week de productie van hormonen overnemen.

Het hartje klopt al wat steviger en hij heeft nu ook een primitieve bloedsomloop. Dat wil nog niet zeggen dat het hartje van de baby nu ook het bloed rondpompt in zijn lijfje. Daar is het nog te vroeg voor. De basis van de bloedsomloop wordt nu aangelegd en zal zich in de komende weken verder gaan ontwikkelen. Hoewel het hartje klopt zal het zich nog veel verder moeten ontwikkelen voordat hij in staat is te kunnen overleven buiten de buik.

Wist je dat je kindje zijn eigen bloed aanmaakt en zelfs een andere bloedgroep kan hebben?

De bobbeltjes die vorige week zijn ontstaan, groeien deze week tot iets grotere

uitstulpinkjes. Daar zullen de armpjes en beentjes van het kindje beginnen te groeien. Ook is er al een begin gemaakt in de ontwikkeling van de organen (nieren, lever en maagdarmsysteem). De hersentjes zijn ook weer iets verder ontwikkeld.

Zijn mondje wordt gevormd en in allebei de kaken kun je al knopjes voor de melktandjes terugvinden.

Wat wil je hiermee zeggen?
Beetje rot opmerking.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:00

Re: Mijn verhaal… (ongewenst zwanger)

Geplaatst: 11-01-13 15:00

Vond ik ook. Alsof dit zaken makkelijker moet maken?

**Geplaatst**: 11-01-13 15:01

Geplaatst: 11-01-13 15:01

@lottie84, waarom plaats je die hele beschrijving? Als de TS het kind al wil weghalen wordt het hier alleen maar moeilijker door.

**Geplaatst**: 11-01-13 15:04

Geplaatst: 11-01-13 15:04

maaike5581 schreef:
Lottie84 schreef:
Je bent vijf weken, dus je zit in je zesde week..

Week 6 is weer een drukke week voor de baby. Aan het eind van de week is het kindje 5 mm van hoofd tot stuit. Het hoofdje, nek, ogen en oren van de baby worden deze week gevormd. Zijn oogjes staan nog ver uit elkaar. De placenta wordt dikker, maar zal pas rond de 12e week de productie van hormonen overnemen.

Het hartje klopt al wat steviger en hij heeft nu ook een primitieve bloedsomloop. Dat wil nog niet zeggen dat het hartje van de baby nu ook het bloed rondpompt in zijn lijfje. Daar is het nog te vroeg voor. De basis van de bloedsomloop wordt nu aangelegd en zal zich in de komende weken verder gaan ontwikkelen. Hoewel het hartje klopt zal het zich nog veel verder moeten ontwikkelen voordat hij in staat is te kunnen overleven buiten de buik.

Wist je dat je kindje zijn eigen bloed aanmaakt en zelfs een andere bloedgroep kan hebben?

De bobbeltjes die vorige week zijn ontstaan, groeien deze week tot iets grotere

uitstulpinkjes. Daar zullen de armpjes en beentjes van het kindje beginnen te groeien. Ook is er al een begin gemaakt in de ontwikkeling van de organen (nieren, lever en maagdarmsysteem). De hersentjes zijn ook weer iets verder ontwikkeld.

Zijn mondje wordt gevormd en in allebei de kaken kun je al knopjes voor de melktandjes terugvinden.

Wat wil je hiermee zeggen?
Beetje rot opmerking.

Dit is een kopie van een zwangerschapssite.
Is de ontwikkeling van die week. Denk dat ze duidelijk wil maken hoe ver het kindje al is.
Als TS dat wil blijven volgens om haar keuze te maken zou ze die site kunnen raadplegen.
Bybybytes ofzo

Nomineer dit bericht ×