Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-04-12 17:15

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 08-04-12 17:15

ik had gister een heel verhaal geschreven, maar dat werdt afgekeurt. ik kan ook alleen maar zeggen, volg je gegoevel. en denk ook eens aan de voordelen van een kind

**Geplaatst**: 08-04-12 18:02

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 08-04-12 18:02

Ik begrijp hem niet ikmik? Door wie afgekeurd?

**Geplaatst**: 08-04-12 18:09

Geplaatst: 08-04-12 18:09

opisop_shop schreef:
ik werk met kinderen en ben nu zelf ook (gepland) zwanger maar met vreemde kinderen heb ik ook niet zoveel op

ik hoop niet dat je ooit met mijn kinderen moet werken. kun je dan niet beter ander werk zoeken, als je niets met kinderen hebt?????

**Geplaatst**: 08-04-12 18:19

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 08-04-12 18:19

mij bericht werdt afgekeurt gister. er stond informatie in die anderen ook al hadden gegeven.... maar ik kon niks vinden.

**Geplaatst**: 08-04-12 18:23

Geplaatst: 08-04-12 18:23

Volgens mij gaat t topic hier niet over. Even on topic blijven graag. Het is al moeilijk genoeg lijkt me.

**Geplaatst**: 08-04-12 18:39

Geplaatst: 08-04-12 18:39

neem je eigen beslissing, als je het weg wilt halen prima, als je het houdt ook prima.
de wereld zit vol met kinderen die niet gewenst zijn, en dat is heel erg jammer voor die kinderen, die hadden beter niet geboren kunnen worden.dus denk er goed over na wat je ook beslist.
Heb je het wel eens met je vriend over kinderen gehad voor dat je zwanger werd? denk daar dan eens aan
Hoe langer je het uitsteld hoe moeilijker het wordt denk ik[mede onder invloed van de meespelende hormonen dat steeds groter wordt]

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-04-12 01:18

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst door de TopicStarter : 09-04-12 01:18

Hoi iedereen, sorry voor mijn late en weinig reacties.
Heel erg bedankt voor al jullie berichten en verhalen, en ik kan er zeker wat mee.
Ik dacht mijn hoofd op orde te hebben en voor abortus te gaan. Toen een gesprek met mijn vriend gehad, en weer gaan twijfelen. Hij heeft op al mijn redenen waarom ik geen kind wil, wel een weerwoord: "dat is anders met je eigen kind", "dat weet je nog helemaal niet" en "9maanden heeft het in je geleefd, kan niet anders dan dat je er van houd".
Wat ik het meeste lees is dat mensen ongepland zwanger werden, geen abortus konden doen (zowel te laat als het zich persoonlijk niet kunnen verantwoorden) en dat ze uiteindelijk toch heel blij zijn met hun kind.
Zijn er misschien ook moeders die een (ongepland) kind hebben, maar hier eigenlijk helemaal niet zo blij mee zijn? Mag via PB, ik zal niemand veroordelen of gek aankijken.
Net zoals jullie dat niet naar mij toe doen, wat ik heel fijn vind. Ik heb zeker wat aan de berichten/ervaringen en verhalen. Ik vind het erg fijn dat jullie iedereen in hun waarde laten (wat ik nog wel eens anders heb gezien op bokt

) en mij steun geven. En het belangrijkste, mij een onafhankelijk 'advies' geven.
Mijn ouders staan achter me, waar ik ook voor kies. Mijn schoonmoeder ziet het kind liever komen dan gaan, maar zal van me houden ook als ik het weg laat halen.
Mijn vriend is het grootste " struikelblok". Hij is de vader, hij heeft er ook wat over te zeggen, maar als ik zeg dat ik neig naar abortus, denkt hij dat hij tegen dovemans oren praat. Alsof ik geen rekening met hem hou... Terwijl hij degene is waar ik het meeste naar luister! Ik probeer rekening met hem te houden en zeg dit ook tegen hem, maar als ik abortus laat plegen kan ik op geen enkele manier rekening met hem houden. Zijn droom is weg, dat is voor hem lastig te verkroppen. Ik kan alleen zo goed mogelijk op zijn reactie reageren, waardoor ruzie en ergenissen minimaal blijven.
Maar nu denk ik, ook voor mijzelf, wil ik het echt niet houden?
Ik ben moe en er zullen wel hormonen in het spel zijnm dus ik ga zo lekker slapen en er morgen weer over nadenken.
Het enige waar ik mee zit is, er wordt zo'n beetje overal gezegd dat een thuistest pas na 5.5 weken kan aantonen dat je zwanger bent. Klopt dat? Want toen ik de test deed, zou ik naar mijn idee 3 weken en 1 dag zwanger zijn. Anders ben ik dus al langer zwanger...

**Geplaatst**: 09-04-12 04:47

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 04:47

Thuistest kan al voor je NOD

, die van de kruitvat is bijvoorbeeld heel gevoelig. Alhoewel 3+1 wel heel vroeg is om positief te testen, meestal is je HCG dan nog niet hoog genoeg. Ik heb positief getest met 3+6 dagen

.

**Geplaatst**: 09-04-12 06:41

Geplaatst: 09-04-12 06:41

je vriend zijn droom }:0

en het mooie is hij heeft makkelijk praten. Een moeder moet of ze wil of niet toch altijd voor haar kind klaarstaan. Dan kan het allemaal wel perfect zijn op het moment dat baby erin kun je nooit meer terug en het lijkt mij vreselijk om als moeder stiekum te denken..had je beter weg kunnen laten halen

(niemand zal zoiets hard op zeggen maar denk dat er genoeg zijn die vinden van mij had het niet gehoeven)

Iig wat je ook beslist kies voor jezelf, jij zit er mee dus als je vriend je aan de kant zet heb je nog steeds een kind.. (vraag mij af hoeveel mannen eigenlijk een kind willen als de rollen omgedraait zouden zijn?, 9 maanden met frummel lopen, zware/pijnlijke bevalling..., daarnaast dood en dood moe, borstvoeding geven iedere nacht een paar x eruit)

**Geplaatst**: 09-04-12 08:27

Geplaatst: 09-04-12 08:27

Meis, je moet niet alleen voor je vriend kiezen, je moet dat gevoel in jezelf vinden, die nu diep begraven zit onder laagjes met twijfels en angsten.
Wat dit betreft ben ik het ook met een eerdere post eens, het draait nu even om moeder en kind.

**Geplaatst**: 09-04-12 08:34

Geplaatst: 09-04-12 08:34

Het is jouw keus! Stel ,en ik hoop het niet voor je, maar het gaat over tussen jullie. Dan heb je een kind omdat hij dat wilde. Ik ken zat moeders die eigenlijk niet zo blij zijn met hun kinderen maar dat kan je natuurlijk niet in het openbaar zeggen. Moeders die zeggen als ik het opnieuw zou doen zou ik geen kinderen willen.
Zelf wil ik geen kinderen omdat ik al zorgen genoeg heb. Want zorgen krijg je er bij met kinderen.

**Geplaatst**: 09-04-12 08:39

Geplaatst: 09-04-12 08:39

@situation; jij moet gewoon heel goed naar je eigen gevoel luisteren en niet naar die van je vriend; ok hij is de vader; en dan!? Het kindje groet in jouw lichaam; jij bent voor de rest v je leven moeder terwijl je dat zelf niet gewild had. En wat dan als je wel kiest v het kindje en je relatie een keer op de klippen loopt en je vriend dan een weekendvader word; dan heb jij bijna fulltime je kindje.
Ik zou er nog eens heel goed over nadenken en zelf de beslissing maken zonder dat je je laat beinvloeden door je vriend.

**Geplaatst**: 09-04-12 08:43

Geplaatst: 09-04-12 08:43

Lieve Situation
Heb je ook overwogen om hierover met een hulpverlener te praten? Natuurlijk kunnen we hier zo goed mogelijk proberen om je te helpen, door onze verhalen en gemeende adviezen. Allemaal uit een warm hart, maar het blijven de ervaringen van iemand anders en psychologie van de koude grond, maar je zult nu het antwoord in jezelf moeten vinden. Een professional kan je helpen bij het nemen van een goede beslissing, door je de verschillende kanten van de situatie te laten zien, ook diegene waar je (onbewust) liever niet bij nadenkt, of misschien ziet diegene dan ergens een vonkje, of een aanwijzing waardoor je weet: dit is mijn beslissing.

Heel veel sterkte bij het nemen van deze beslissing!

**Geplaatst**: 09-04-12 08:44

Geplaatst: 09-04-12 08:44

Ik lees wel in je berichten dat je zegt dat als je besluit het kind te houden, je ervan zult houden en er goed voor zult zorgen. Ondanks dat je dus twijfelt aan het hebben van kinderen.
Dan lijkt mij, dat je niet klaar bent voor abortus.
Als je je geen leven met kind voor kunt stellen (als in: voor kunt stellen er van te houden enz) dan lijkt me dat abortus op zijn plaats is, voor jezelf maar ook voor het kind.
Maar als je maar enige twijfel hebt zou ik niet voor abortus kiezen.
Overigens vind ik dat een vader ook rechten heeft op het ongeboren kind, je kunt onmogelijk beslissingen maken in je eentje, net zo min als dat een vader jou kan dwingen om al dan niet voor abortus te kiezen.
Dit is een beslissing die je imo samen moet maken, zeker als het om een goede relatie gaat (zwanger van een one night stand vind ik echt iets anders).

**Geplaatst**: 09-04-12 08:50

Geplaatst: 09-04-12 08:50

opisop_shop schreef:
Ik lees wel in je berichten dat je zegt dat als je besluit het kind te houden, je ervan zult houden en er goed voor zult zorgen. Ondanks dat je dus twijfelt aan het hebben van kinderen.
Dan lijkt mij, dat je niet klaar bent voor abortus.
Als je je geen leven met kind voor kunt stellen (als in: voor kunt stellen er van te houden enz) dan lijkt me dat abortus op zijn plaats is, voor jezelf maar ook voor het kind.
Maar als je maar enige twijfel hebt zou ik niet voor abortus kiezen.
Overigens vind ik dat een vader ook rechten heeft op het ongeboren kind, je kunt onmogelijk beslissingen maken in je eentje, net zo min als dat een vader jou kan dwingen om al dan niet voor abortus te kiezen.Dit is een beslissing die je imo samen moet maken, zeker als het om een goede relatie gaat (zwanger van een one night stand vind ik echt iets anders).

Hier ben ik het dus mee eens, ik vind het niet terecht wat sommige zeggen dat ts voor zichzelf moet kiezen.
Beide partijen horen rekening met elkaar te houden.

**Geplaatst**: 09-04-12 08:59

Geplaatst: 09-04-12 08:59

Ik ben vanaf het het eerste begin een stille meelezer en wilde mij stil houden, maar dat lukt nu niet meer...

Ik wens in ieder geval jou (TS) en je vriend heel erg veel sterkte en ik hoop dat jullie er samen uitkomen, welke weg jullie ook in gaan.

Wat vaker word geroepen en waar ik het niet mee eens ben is dat het nu om TS en het kind draait, hààr gevoel en even niet dat van hem.
Persoonlijk vind ik dat echt SUPER egoïstisch en kan er zelfs een beetje boos om worden.
HIJ en ZIJ zijn samen verantwoordelijk, hebben SAMEN de "fout" gemaakt om ondanks dat de condooms op waren toch dit kindje te verwekken.
In mijn ogen heeft hij net zoveel recht om te zeggen wat hij graag zou willen met dit kindje als zij, want dat makkelijke geroep van dat zij er 9 maanden mee lopen moet blablabla..
Ik denk dat als op dit moment (als ik de sterke wens van hem goed in kan schatten) de rollen omgedraaid zouden kùnnen worden, TS haar vriend zonder twijfel 9 maanden met een dikke buik wilt gaan rondlopen.
Hier mag je geen mening over hebben, want hij staat hierin machteloos want hij kàn het bij zich dragen en heeft daar echt een vrouw voor nodig..

Wat betreft de -ongeschreven- rol van de moeder...
Er is geen borstvoeding verplicht, dus ook papa kan te pas en te onpas zijn kind voeden en hoeft mama er niet altijd als enige uit, ze is namelijk niet de enige met een kind.
Als de relatie om wat voor reden eindigt terwijl er een kind in het spel is, wie zegt dan dat het kind niet bij zijn of haar vader komt te wonen, ook dat gebeurd vaker dan er gedacht word.

Overal is een oplossing voor, tenminste zo sta ik in 't leven en zo ben ik opgevoed.

TS ik hoop echt dat jullie tot elkaar kunnen komen en BEIDE voor meer dan 100% achter de beslissing staan die er gemaakt zal worden, of dit nu links of rechtsom word.

Ik ben niet tegen abortus en al helemaal niet als er geen sprake is van een zwangerschap dat onstaan is door onvrijwillige sex, maar in een goede relatie met (volwassen) mensen die van elkaar houden en waar een fout gemaakt word vind ik wel dat niet 1 van de 2 kan/mag beslissen over het aborteren van HUN kind, dit is iets waar je gewoon samen uit moet komen en dan zou ook moeten kunnen in een gezonde relatie.

Dan even een voorbeeldje van een vriendin van mij;
Zij en haar vriend wisten zeker dat ze NOOIT kinderen zouden willen, maar dan ook NOOIT!
Vonden allebei kinderen stom, blok aan je been en de hele mikmak.

Zij bleek zwanger en allebei standvastig, het moet weg.
Bedenktijd is er blijkbaar niet voor niets, want ineens, ook voor haar, barst ze in huilen uit en wist ineens zeker, dit kindje moet blijven.
Hij -zonder hormonen, als je die overal de schuld maar van kan geven?- dacht er nog het zijne van, maar haar gevoel was zo sterk, dat ze na heel wat gepraat er beide voor de volle 100% voor gingen.
Kindje werd geboren, allebei super blij en mega trots.
1,5 jaar werd het geplande broertje geboren en ruim 1 jaar na dat broertje werd hun 3de -ongeplande, maar zeer gewenste- zoontje geboren.
Ze kunnen nu niet meer voorstellen dat ze 3,5 jaar geleden absoluut anti kind waren.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:11

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 09:11

Uiteraard maar wat als zij alles opzij gooit voor hem, en ze gaan een jaar later uit elkaar? Ik denk toch dat je in sommige situaties primair van jezelf uit moet gaan.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:14

Geplaatst: 09-04-12 09:14

Lieve ts..

Ik testte bij alle 3 op zijn vroegst op 3+5.
Met de meest gevoelige thuistesten.
Testte al een week na de eisprong, bij de eerste 2, om te zien of je indd. al voor de 3+2 dagen positief kon testen.
Pas op 3+5 waren de strepen voor het oog zichtbaar en duidelijk.

Het hartje begint eind 5e week tot begin 6e week met kloppen.
Dus inmiddels zal er een hartactie te zien zijn, waardoor de keuze voor jou denk ik nog moeilijker wordt.

Onbewust ben je al bezig met het leven met kindje, zoals ik uit je post uitmaak.
Je gevoelens en je gedachten zitten niet op 1 lijn.

Denk dat je een abortus pas kunt laten doen als je zowel gevoelsmatig, als gedachten op 1 lijn zit.

Wees wel ervan bewust dat je van te voren een echo krijgt, en de meeste vrouwen zien er een kloppend hartje.
Wat de keus nog moeilijker maakt, gezien er leven is.

Blijf wel goed praten met je vriend Denk dat als je hem niet eerlijk verteld, wat jij gelukkig wel doet, hoe je je voelt en denkt, je relatie eronder zal lijden..
De beslissing moeten jullie samen maken, niet jij of hij alleen.
Beide moeten achter de beslissing staan..

**Geplaatst**: 09-04-12 09:21

Geplaatst: 09-04-12 09:21

Lottie84 schreef:
Uiteraard maar wat als zij alles opzij gooit voor hem, en ze gaan een jaar later uit elkaar? Ik denk toch dat je in sommige situaties primair van jezelf uit moet gaan.

Inderdaad..
Ik heb het overigens precies andersom meegemaakt. Bewust zwanger van kind 3, ex haakt af en dringt aan op abortus. Zware tijden want kon ik wel als alleenstaande moeder alles aan en nog een baby krijgen? Of was abortus eerlijker, ook naar mijn andere twee kinderen?
Ik heb gekozen km het te houden, de druk kwam overigens van hetzelfde argument: het is ook mijn kind, ik heb ook recht om erover te beslissen. Ik vind, zolang het over mijn lijf gaat, mijn levensinvulling, ik bepaal..en geloof mij, de druk was behoorlijk nasty.
Inmiddels is mijn dochtertje 4 jaar en echt een geweldig kind, en hebben we gewoon een heel fijn gezinnetje.

Niet meer met ex, maar gewoon ik en de kinderen. Het alleen uitbroeden en bevallen was zeker een zware periode maar achteraf kijk ik er toch goed op terug.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:24

Geplaatst: 09-04-12 09:24

Lottie84 schreef:
Uiteraard maar wat als zij alles opzij gooit voor hem, en ze gaan een jaar later uit elkaar? Ik denk toch dat je in sommige situaties primair van jezelf uit moet gaan.

die zin van wat als, maar als, als...
Als we allemaal van te voren eens wisten hoe ons leben zou gaan verlopen zou het in ieder geval voor mij minder uitdagend zijn...

Maar dan nog, ALS dat gebeurd... waarom gaat iedereen er dan altijd standaard vanuit dat kind bij mama blijft wonen..
Kan net zo goed bij papa zijn hoor

Dan zou mama dus een weekend mama kunnen worden..

**Geplaatst**: 09-04-12 09:28

Geplaatst: 09-04-12 09:28

Lottie84 schreef:
Uiteraard maar wat als zij alles opzij gooit voor hem, en ze gaan een jaar later uit elkaar? Ik denk toch dat je in sommige situaties primair van jezelf uit moet gaan.

Dan is hij nog steeds de vader en heeft hij nog steeds rechten en plichten. Af en toe heb ik het idee dat er hier mensen zijn die denken dat Nederland nog steeds een bananenland is. Kinderen zijn van vaders én moeders, beiden hebben zorgplicht. Niet alleen moeders. Want als we er met z'n allen zo massaal overdenken zeg dan je baan maar op en ga de rest van je leven achter 't aanrecht staat. Weg met de emancipatie. Blijkbaar willen we dat hier alleen maar op gebieden als het de vrouw uit komt.

Ik vind sommige reacties hier wel erg ver gaan, zien een man alleen als zaaddonor. Een vader heeft ook rechten, ookal zit het niet in zijn buik. Er zijn ook gevallen bekend waarbij de moeder na de zwangerschap het kind aan paps heeft gegeven en er zelf niks mee te maken wilde hebben. Paps was er dolblij mee. Had dit kind dan maar weggehaald moeten worden omdat enkel ma het niet wilde?

**Geplaatst**: 09-04-12 09:32

Geplaatst: 09-04-12 09:32

Loran schreef:
De beslissing moeten jullie samen maken, niet jij of hij alleen.
Beide moeten achter de beslissing staan..

Hoe kan dit als beiden een andere visie hebben?
Uiteindelijk is er maar één die kan beslissen, en dat is de vrouw. Het lijkt mij zeer verkeerd om een kind op de wereld te zetten, omdat iemand anders dat wil.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:38

Geplaatst: 09-04-12 09:38

Er is geen sprake van een absolute andere visie, alleen wel veel twijfels en angst. En daar is niks mis mee, daar zul je samen over moeten praten. Daar ben je partners voor. Je zal in de toekomst wel vaker een andere visie over iets hebben. Over de kleinste dingen, van de kleur van de nieuwe badkamer tot de kleur van een auto of het opvoeden van kinderen. Is niet meer dan normaal dat je niet altijd dezelfde mening over iets hebt, daar is praten voor uitgevonden.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:39

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 09-04-12 09:39

Zeker, maar als ze zich ergens totaal niet goed bij zou voelen dan moet ze het niet alleen kiezen voor hem.

**Geplaatst**: 09-04-12 09:39

Geplaatst: 09-04-12 09:39

Ze moet zich er zelf ook goed bij voelen.

En Sammie, je begrijpt mij verkeerd, ik ben zowiezo tegen abortus. Ik denk dat het wel op zijn plek gaat vallen allemaal, ze heeft de tijd nodig om alles een plekje te geven.

Laatst bijgewerkt door Lottie84 op 09-04-12 09:41, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×