Bokt.nl

Miepie77 schreef:

Shenavallie schreef:

Zelf zat ik ook een paar jaar in de WIA, maar ben er met veel moeite vanaf gekomen. Ik wilde dolgraag werken, maar werd tegen gehouden door de "artsen" van het UWV. Die waren van mening dat ik het (nog) niet aankon en dat ik voor hetzelfde percentage als jij arbeidsongeschikt moest blijven. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben gewoon gaan doen wat ik wilde (ook omdat me een waanzinnig mooie baan in de paarden werd voorgeschoteld). Nu ben ik een paar jaar verder en ben nog steeds zo blij dat ik indertijd voor die baan ben gegaan. Het heeft me heel wat schrijven en bezoeken naar het UWV gekost om duidelijk te maken dat ik dit toch echt wel heel graag wilde. Er zijn nog wel eens dagen dat het me zwaar valt en ik doe heel veel op wilskracht, maar het geeft me zoveel voldoening. Het is een te mooie baan en ik wil me niet nutteloos voelen, iets wat ik in die jaren dagelijks voelde. Nu voel ik me waardevol (met name naar mijn gezin toe) en ben er erg trots op dat ik uiteindelijk naar mijzelf heb geluisterd en niet naar de mensen die achter hun bureautje zitten en mij één keer in het jaar zagen (en daarbij ook nog eens steeds iemand anders voor mij had). Luister naar je hart, maar wel met gezond verstand.

dankjewel shenavallie



het is gewoon raar, in oktober was ik zwaar teleurgesteld dat de keuringsarts me niet goed genoeg vond om uberhaupt weer iets te gaan doen en met moeite heb ik me hierbij neergelegd de afgelopen maanden met het idee om het komende jaar te gaan bedenken voor mezelf wat ik wel of niet zou kunnen gaan doen in de toekomst en nu ineens word ik gebeld en heb ik sterk het gevoel dat ik nu een bepaalde kant op geduwd ga worden en ik heb daar geen trek in, ik had iets bedacht afgelopen zomer om me idd niet compleet nutteloos te voelen maar zie wel in dat ik heel beperkt ben in mn mogelijkheden, anders solliciteerde ik wel naar mn oude functie kan daar met mn cv zo een baan in vinden, maar dat gaat gewoon niet meer en ik weet ook dat sommige artsen wel en sommige artsen cvs nog steeds niet erkennen, maar het is er wel, wat voor etiket het nu heeft maakt mij eigenlijk niet uit.
Ik woon alleen dus dit is ook mn enige inkomen en steun heb ik niet, als zij ineens gaan zeggen je kan dit wel terwijl dat niet zo is, pikken ze wel een gedeelte van mn WIA af en dan zit ik nog steeds thuis maar dan met nog minder geld.
grootste kenmerk van mijn ziektebeeld naast de extreme vermoeidheid is dat ik niet tegen druk/stress kan, dus ja ik raak dan in paniek omdat het nu vrij redelijk gaat nu ik niets hoef, maar als er maar iets is alles minder word, hoofdpijnaanvallen,paniekaanvallen, vermoeidheid word erger, weerstand weg, maagklachten enz
Ik had die opleiding in de paarden bedacht omdat ik iets had van dat is iets wat ik echt leuk vind dus ik hoopte dat ik omdat daar niet zoveel druk op staat dat ik dat dan wel 8-10 uur per week zou moeten kunnen, arts dacht het niet, dus waarom dan nu dit, ik wilde me voor een gedeelte een beetje nuttig voelen, maar ik heb nu het idee dat ze mn eigen initiatief tegen me gaan gebruiken, misschien niet te volgen voor mensen die werken en dit niet voelen, dat ik net thuis zat met een maagzweer en hartkloppingen dacht ik ach ik doe even een paar weekjes rustig en en dan gaan we er weer voor, maar zo makkelijk/simpel is het helaas niet. Het vervelende is ook dat mensen het niet aan je zien, behalve dat ik vaak de opmerking krijg dat ik er moe uitzie, maar voor de rest hoor ik vaak jij afgekeurd, ja ik ben volledig afgekeurd, als ik smiddags naar de stad ga, dan doe ik die hele dag verder niets en de dag erop ben ik totalloss, maar dat zien de mensen die me in de stad zien lopen niet.

zonnebloem18 schreef:

Het is geen controle het is een gesprek met een arbeidsdeskundige om te kijken welke mogelijkheden er eventueel zijn richting (vrijwilligers)werk en om te kijken of zij nog ergens in kunnen ondersteunen.

Silvia schreef:

En weer verzandt een topic zoals deze in het heen en weer gooien van ziektes en elkaars vliegen afvangen van hoe goed men het wel niet regelt (of een ander) ondanks de ziekte die men heeft.

stef schreef:

Controle om te zien of er wellicht een mogelijkheid is om toch een paar uurtjes te werken vind ik alleen maar goed. Helaas zijn er veel mensen met een uitkering die wel kunnen, maar niet willen. Ik ben zelf migraine patiënt, vloog can baan naar baan, kon nergens blijven omdat ik teveel verzuim had. Ipv fulltime ben ik op eigen kracht parttime gaan werken. Ik heb nu regelmaat (20 uur, 5 middagen ) en zowaar in december vaste aanstelling gekregen. Ik ven ook ooit met het traject begonnen om te zien of ik gedeeltelijk afgekeurd kon worden, want nee, fulltime werken kan ik niet. Maar parttime kan ik wel, blijkt.

Als ik kijk wat veel afgekeurde mensen, ook hier op bokt, allemaal wel kunnen net bijv hun paarden, denk ik tja, jij hebt gewoon een schop onder je kont nodig. (voor dit stukje geldt: wie de schoen past)

Silvia schreef:

En weer verzandt een topic zoals deze in het heen en weer gooien van ziektes en elkaars vliegen afvangen van hoe goed men het wel niet regelt (of een ander) ondanks de ziekte die men heeft.
Mensen, laat elkaar toch ajb in hun waarde en ga niet oordelen of een ander wel of niet geschikt is om iets te doen. Ieder mens zit anders in elkaar en beleeft een ziekte op zijn/haar manier, soms mede door (externe) omstandigheden.

Bassenqua schreef:

Silvia schreef:

En weer verzandt een topic zoals deze in het heen en weer gooien van ziektes en elkaars vliegen afvangen van hoe goed men het wel niet regelt (of een ander) ondanks de ziekte die men heeft.
Mensen, laat elkaar toch ajb in hun waarde en ga niet oordelen of een ander wel of niet geschikt is om iets te doen. Ieder mens zit anders in elkaar en beleeft een ziekte op zijn/haar manier, soms mede door (externe) omstandigheden.

Wat een onzin, dit is zoals jij het wil lezen en zoals jij het wil opvatten. Sta je er ook bij stil dat degene die in hetzelfde schuitje zitten maar wel de wilskracht op kunnen brengen misschien posten om TS in te laten zien dat het écht wél anders kan. Jij hebt dus liever dat we met zijn allen TS zieker gaan praten? Hoe erg het wel niet is ? Hoe zielig ze is ? Ja daar gaat ze zich vast beter bij voelen!! Sorry hoor maar met die houding kan ík dus helemaal niks.