Geplaatst: Gisteren, 22:33 
Vandaag de CPC en ik ben wel twee weken zenuwachtig geweest. Samen met Leonie een plan bedacht. Ik zou zo’n 1,5 minuut na haar starten en haar dan bijlopen. Maar door de mega-massa van mensen kwam ik niet op tijd bij mijn vak om achter de 2:00-pacers (met Leonie) aan te gaan.
Toch zat ik er niet zo mee. Ik had focus en vertrouwen. Ik zou blijven mikken op die 2 uur en stiekem hoopte ik op 1:57. Het was zonnig en warm. Ik gaf het een poging om op 5:30 te gaan lopen maar door het vele inhalen en ook mensen die me gewoon bijna onderuit liepen kreeg ik het niet lekker voor elkaar om in het tempo te komen.
Zodra het parcours smaller werd moest je het ook gewoon doen met het tempo en dat was in elk geval niet gunstig voor me. Ik voelde al snel dat het ook een stapje teveel was. Ik wilde wel strijden maar wel sterk blijven, in mijn lopen maar ook mentaal.
Ik was zo blij! Echt anders dan normaal. Geen zelftwijfel, sterke tred, ik voelde me sterk. Ik keek uit naar de boulevard, rond kilometer 16, waar ik normaal instort. Het was inderdaad een zwaarder stuk maar ik kon versnellen. En ik hield het vol! Ik kreeg een steek maar nu ging ik echt niet meer stoppen. Zodra ik voorbij kilometer 19 was, dacht ik nog: jeetje, wat gaat de tijd snel! Bijna klaar al!
En daar was het: de finish!
1:58:16 volgens Garmin! De CPC zei 1:59:17 maar die rekende dan ook 200 meter extra 
Ik heb hier zo hard voor gewerkt. 5:36/km gemiddeld op zo’n afstand, dat heb ik nooit gekund. Ik was zo blij en ook wel opgelucht dat ik het nu los kon laten, de tranen stroomden over mijn wangen
Meteen vriend gebeld dat het gelukt was en die is geloof ik ook wel blij dat het voorbij is haha! Ik kwam het terrein niet af door de enorme massa mensen en de enige doorgang tot het terrein. Dit is toch niet echt mijn ding hoor, dat grootschalige. Wel leuk zo in je eigen stad, maar doe dan maar zo’n 10.000 mensen minder.
Evengoed genoten en ik ben echt ontzettend trots op wat ik heb neergezet!
