Geplaatst Jans schreef:Lieve TS, hoe is het gegaan vandaag?
Wat jij omschrijft klinkt ook heel erg als hoe ik me voelde tijdens en na de zwangerschap. Bij mij is er een depressie vastgesteld (nadat ik in 2011 een burnout heb gehad). Van de huisarts heb ik een doorverwijzing gekregen naar een psychiater (nee, dit is niet erg. Een psychiater kan zelfs beter zijn bij dit soort problemen als een psycholoog. Een psychiater is namelijk ook arts en kan met medicatie werken. Een psycholoog is dit niet.) En ik heb hier zelf heel veel baat bij gehad.
Daarnaast heeft mijn man, onze huishoudtster en familie mij een hoop uit handen genomen. Soms stort ik nog steeds in als ik thuis teveel hooi op mijn vork heb. Dan schrikt mijn man en pakt hij weer meer over (ik moet bijv altijd alles regelen met organisaties etc).
De psychiatrie heeft mij onwijs geholpen. Ik keer langzaam terug naar mijn oude ik. Mijn man zegt ook dat hij vaker weer vlagen van mijn oude ik van twee jaar terug terugziet.
Bedankt om jouw ervaring te delen. Er wordt zo van je verwacht om gelukkig te zijn tijdens de zwangerschap en op een roze wolk te zitten. Sorry ik kon dat echt niet. Het leven was de hel voor mij maar blijkbaar is dat NOT DONE! Oh neen kan echt niet! Foei van mij! Slecht mens! Bah en wat doet het zo een pijn om dit te moeten horen. Dat heeft er zo hard ingehakt.
Mijn huisarts heeft niet gesproken van een psych(iater/loog) Wel kruidenmedicatie om de stress te verlichten....
Vorige week gesprek gehad met mijn werk en te horen gekregen dat ze toch niet kan snappen dat je het zo moeilijk kan hebben met een zwangerschap. Maar dat het opvalt dat ik nu wel rustiger ben. Daarbij ook te horen gekregen dat ik een zwangere bitch was, dat het goed is dat ik niet naar het personeelsfeest kom (tja ben niet welkom zeker?), dat zij niet moeten werken aan mijn vertrouwen maar ik aan het hunne en dat ik toch moet opmerken dat niemand tegen mij wil praten en dat ze echt moeite moeten doen en een drempel over moeten om iets te zeggen tegen mij.... (Dit gaat over een groepje coachen die je begeleiden in het werk)
Baf.... Terwijl ik heel hard mijn best probeer te doen en wat er gebeurd is naast mij probeer neer te leggen. Ik tracht vriendelijk te zijn tegen iedereen en gewoon te doen.
Blijkbaar is dit voor hen niet mogelijk en zitten ze vast in hun gevoelens van rancune omdat ik mijn ontslag heb aangevochten en dat ik gelijk gekregen heb. Ze hebben de wet gewoon naast zich neergelegd toen ze mij lieten gaan. (Ik was in zwangerschapsverlof, geen evaluatiegesprekken, geen waarschuwingen, niks.... dit mag helemaal niet.)
Het doet pijn, het doet zo een f***ing pijn!
En dat jaar had ik veel minder gewerkt en ook veel ziek en door dat accefietje was ik minder gemotiveerd, ik denk dat hij daar achter zat van dat mederwerker van het jaar, er werden mij diverse cursussen aangeboden maar het mocht niet meer baten ik had in mijn hoofd al besloten toen ik aangaf, ik neem per direct ontslag, dat het goed was. Uiteindelijk ben ik in Februari gestopt, in juni zou ik een 10 jaar jubileum gevierd hebben. Maar het was op. Ik kon er niet werken met dezelfde gedrevenheid ik kon mij niet meer volledig inzetten iemand had mij verteld voor jou 10 anderen terwijl ik al die jaren kei en kei hard gewerkt had ze konden altijd op me aan, daarom ook dat toen ik zei prima dat hij zich per direct bedacht. Maar op zo,n manier kun je niet meer met plezier naar je werk en dan is elke dag een tegenslag en ik heb geen seconde spijt gehad van mijn ontslag achteraf had ik meteen toen ik het de eerste keer opperde gewoon moeten doorzetten, de laatste 6 maanden had ik dan niet meer hoeven werken en dat had een hoop ergernis gescheeld want elke werkdag die laatste 6 maanden ging ik met tegenzin naar het werk elke werkdag moest ik mezelf ertoe aanzetten kwam daardoor ook vaak te laat terwijl ik dat voorheen nooit had . In feite voor hun tien anderen 