Bokt.nl

Sannens schreef:

Lieve TS,

Ik heb je topic net helemaal doorgelezen en daar staan echt dingen in die je niet mee hoort te maken op deze leeftijd. Ik denk dat het erg slim is dat je een stapje terug doet en dus tijd voor jezelf gaat nemen.

Ik heb je andere topics opgezocht en wat ik daar vond vind ik tbh een beetje raar. Je hebt drie topics over dit probleem(waaronder deze), ik snap natuurlijk dat je daarmee zit, maar ik denk dat je je daarmee alleen maar verder in de slachtoffer rol brengt en het verder geen zoden aan de dijk zet. Je moet opzoek naar oplossingen, en niet in dit blijven hangen.

Daarbij heb je al een topic over het op kamers gaan, aangezien dat in jouw omgeving kennelijk erg moeilijk is, is dat misschien niet de beste optie.

Nu heb je drie dagen geleden een topic geopend over het gaan doen van vrijwilligerswerk (topic: amoj @ [LZP] Vrijwilligerswerk zoeken, hoe? ). Ik kan er met mijn hoofd niet bij, dat je stopt met school vanwege overspannenheid en dat je zo snel al opzoek gaat naar iets om je tijd mee op te vullen, terwijl je al je problemen niet aanpakt.

Sorry als dit banketstaaf overkomt, maar ik denk dat je je prioriteiten even bij jezelf neer moet gaan leggen.

lizy29 schreef:

Ik denk dat je het heel goed omschreven hebt LM. Uit een burn-out komen is vechten. Vechten voor jezelf en dat wat het beste is voor je.

amoj schreef:

Ik probeer mezelf altijd groot te houden, klaag nooit, en nu ik aangeef dat ik overspannen ben vinden mensen uit mijn omgeving dat raar. Ja, gek he!
Nee, ik vind dat niet dat ik in een slachtofferrol kruip, maar dat andere mensen zich maar eens achter hun oren moeten krabben en mij eens wel een keer serieus nemen.
Ik heb altijd geleerd mn smoel te houden, had ik dit 5 jaar geleden gehad bij mijn ouders dan had ik niet eens naar een psycholoog gemogen en had ik een trap onder mn reed gehad, want kom op, wat een mietje als je overspannen raakt.
Als ik wat had werd ik nooit geloofd. Dan ga je op een gegeven moment wel aan jezelf twijfelen en houd je je mond wel dicht.
(Oja, nu zal ik wel weer in de slachtofferrol kruipen, nou nee, ik vind mezelf niet zielig maar geef aan waar de problemen liggen).
Ik heb jarenlang met een pijnlijke knie gelopen waarvoor ik naar fysio had gemoeten. Denk je dat mn ouders die wouden betalen? No way! En achteraf werd het nog vergoed ook. Maar ze waren bang dat ze alsnog moesten betalen en te laks om het uit te zoeken.
Ik heb tot mn 16e geen tandarts gezien, want o, dat kost geld.

Nee, ik heb nog geen diagnose, maar ik weet dondersgoed hoe ik me voel; en zo voel ik me al een paar jaar. Met ups en downs. Vanaf mijn 14e al onverklaarbare vermoeidheid waarvan de reden niet te achterhalen was. Dus nee, dat overspannen zijn is niet zomaar komen aanwaaien.

En ja, ik heb zat therapieen gehad de afgelopen 2 jaar, maar niets helpt. Psychologen, verschillende maatschappelijk werksters, EMDR, haptonomie. En ik blijf me poedersuiker voelen.
En hoe vaak je het ook aangeeft dat het zo niet langer kan, men haalt de schouders op en zegt nog even doorzetten. Ja doorzetten tot wanneer?!

Tja, goeie eigenschappen... Als ik met een 9 thuis kwam dan kreeg ik te horen dat het nog geen 10 was. Ben jarenlang gepest want ik was lelijk. Begon op vwo en ben zonder diploma van de middelbare afgegaan. Als je thuis wat wil vertellen maar de tv alleen harder gaat als je wat zegt. Als je op de bank zit te janken en iedereen net doet of zn neus bloed. Ja, dan begin je aan jezelf te twijfelen en zie je ook geen positieve dingen aan jezelf meer, want je bent waardeloos; niemand geeft om je. Als je savonds niet thuiskomt en niemand het opmerkt; nou voel je je dan belangrijk? No way.
Mijn moeder ging vreemd en ik moest voor haar beslissen of ze van mn vader moest scheiden. Ze vertelde mij al haar pleziertjes met hem, toen ik verdorie 14 was. Mn vader zat aan de drank en was super agressief. Er gebeurden dingen die het daglicht niet konden verdragen; maar o wee als ik mn mond ook maar tegen iemand lostrok; dan zou hij mijn pony verkopen. En dat is en was het enige wat belangrijk is in mn leven, de enige die er wel altijd voor me is.

Ja, jullie zullen wel zeggen dat ik weer in mn slachtofferrol schiet; prima, doe maar. Ja, ik ben de enige die er wat aan kan doen. Maar ik heb al zoveel geprobeerd en het helpt allemaal niet. En als ik ergens mee zit, niemand die er voor me is hoor. Want het is allemaal ike ike ike.

Janneke2 schreef:

lizy29 schreef:

Ik denk dat je het heel goed omschreven hebt LM. Uit een burn-out komen is vechten. Vechten voor jezelf en dat wat het beste is voor je.

Ja, maar dat is gelijk ook de paradox.
En het gemene van een x aantal instanties: wie echt burnt out is, kan dat gevecht. vaak niet opbrengen, "maar het moet wel" - damned if you do, damned if you don't, oftewel de dubbele binding.

amoj schreef:

Ik probeer mezelf altijd groot te houden, klaag nooit, en nu ik aangeef dat ik overspannen ben vinden mensen uit mijn omgeving dat raar. Ja, gek he!
Nee, ik vind dat niet dat ik in een slachtofferrol kruip, maar dat andere mensen zich maar eens achter hun oren moeten krabben en mij eens wel een keer serieus nemen.
Ik heb altijd geleerd mn smoel te houden, had ik dit 5 jaar geleden gehad bij mijn ouders dan had ik niet eens naar een psycholoog gemogen en had ik een trap onder mn reed gehad, want kom op, wat een mietje als je overspannen raakt.
Als ik wat had werd ik nooit geloofd. Dan ga je op een gegeven moment wel aan jezelf twijfelen en houd je je mond wel dicht.
(Oja, nu zal ik wel weer in de slachtofferrol kruipen, nou nee, ik vind mezelf niet zielig maar geef aan waar de problemen liggen).

Citaat:

En ja, ik heb zat therapieen gehad de afgelopen 2 jaar, maar niets helpt. Psychologen, verschillende maatschappelijk werksters, EMDR, haptonomie. En ik blijf me poedersuiker voelen.
En hoe vaak je het ook aangeeft dat het zo niet langer kan, men haalt de schouders op en zegt nog even doorzetten. Ja doorzetten tot wanneer?!

lizy29 schreef:

Klopt. Maar door naar anderen te blijven wijzen word het zeker niet beter. Ik heb nooit gedacht dat het aan anderen lag. Ik wist dat het bij mezelf lag alleen ik kon er op dat moment niets aan veranderen omdat ik simpelweg te moe was.

LadyMadonna schreef:

Ik heb gisteren zo te zien moeite voor niks gedaan met mijn post. Jammer, ik had gehoopt dat je er iets mee zou kunnen....

lizy29 schreef:

Iets er van zeggen mag uiteraard altijd maar anderen de schuld geven van jou situatie is in mijn ogen niets opbouwends aan.

Als je overspannen bent zal je zelf het heft in handen moeten nemen. Blijven roepen hoe slecht je het wel niet hebt/gehad hebt helpt daar niet bij. Je kan het erkennen en er mee aan de slag gaan of het achter je laten maar er in blijven hangen werkt in ieder geval niet.

Voor mijn gevoel is TS dan ook te veel bezig met al het slechte wat er in haar leven gebeurd/is gebeurd en te weinig met de oplossing hiervoor zoeken. En ja ik weet dat dit ontzettend zwaar is en dat het eerst lijkt dat het erger word. Maar daar zal ze doorheen moeten.
Daarnaast lijkt het me zo verkeerd nog niet om te gaan kijken waardoor bepaald gedrag veroorzaakt word. Als het lijkt alsof de hele wereld tegen je is, is het zeker de moeite waard om uit te zoeken waarom dit zo lijkt. Er bestaat een zeer grote kans dat dit voor een gedeelte bij jezelf ligt. Heel veel mensen spiegelen bewust of onbewust. Ik zeg niet dat het altijd aan jezelf ligt maar het is wel een punt om eens goed over na te denken.

lizy29 schreef:

Iets er van zeggen mag uiteraard altijd maar anderen de schuld geven van jou situatie is in mijn ogen niets opbouwends aan.

ohjajoh6 schreef:

Ik kan niet oordelen over hoe het voelt als je overspannen of burnt out bent, maar van depressie weet ik alles van;

En geloof het of niet, maar dit schrijft zo ongeveer de grootste bikkel en doordouwer die er rondloopt en dan ben ik niet eens arrogant, maar daar ga ik nu verder niet over in discussie.

Maar ik weet 1 ding; Als je dus uiteindelijk echt depressief word, ook al blijf je nog zo streng voor jezelf en nog zo hard en blijf je maar doorgaan als die malle die je altijd al was geweest...

Echt wel dat je in je koppie de hele fiets wereld de schuld geeft van jouw ellende, om vervolgens in die neerwaartse spiraal van alleen maar heel negatief kunnen denken te donderen en kom daar nog maar eens uit...

Doe mij een plezier TS en laat dit topic sluiten, voordat je helemaal gek in je hoofd word gepraat door al die betweters hier en ga alsjeblieft met een psycholoog praten... Ik wens je al het geluk in de wereld toe en het is dat ik het zelf al maar net aan nog steeds red op alle fronten (geestelijk, lichamelijk en financieel) anders had ik je met liefde willen helpen, maar ik weet ook niet echt hoe...

lizy29 schreef:

Daarnaast lijkt het me zo verkeerd nog niet om te gaan kijken waardoor bepaald gedrag veroorzaakt word. Als het lijkt alsof de hele wereld tegen je is, is het zeker de moeite waard om uit te zoeken waarom dit zo lijkt. Er bestaat een zeer grote kans dat dit voor een gedeelte bij jezelf ligt. Heel veel mensen spiegelen bewust of onbewust. Ik zeg niet dat het altijd aan jezelf ligt maar het is wel een punt om eens goed over na te denken.

Citaat:

Dit. Als je blijft wachten totdat anderen veranderen, kun je wachten totdat je een ons weegt. Zij hebben er geen problemen mee, dus zij zullen niet gaan veranderen. Daarom heeft vingertje wijzen gewoon geen nut. Kijk aan wat je er zelf voor kan doen en probeer zo je problemen op te lossen.

Janneke2 schreef:

Citaat:

Dit. Als je blijft wachten totdat anderen veranderen, kun je wachten totdat je een ons weegt. Zij hebben er geen problemen mee, dus zij zullen niet gaan veranderen. Daarom heeft vingertje wijzen gewoon geen nut. Kijk aan wat je er zelf voor kan doen en probeer zo je problemen op te lossen.

Mogelijk off topic, maar ik meen het wel serieus.
Andere mensen, daar heb je als mens non stop mee te maken.

Als dat kan, is je eigen plan trekken zeer aan te bevelen, maarrre: wie van ons kan echt haar eigen plan trekken? (Je eten, huis, paard betalen, je aan allerlei wetten houden, belasting betalen, noem maar op.) Meestal maakt dat dat jecompromissen moet sluiten.

Je eigen plan kunnen trekken is vaak een luxe.
Zeg dat dan ook eerlijk.


En stop met van die slachtofferzinnetjes als "zij hebben er geen probleem mee, dus gaan ze niet veranderen".
(. ..al beschrijft dit op zich wel een waarheid.)

Soms, als je niet je eigen plan kunt trekken (....war dus meestal al zo is....)
heeft het heel erg veel zin, om te maken dat "ze" er gewoon een probleem mee krijgen, dan veranderen ze wel, hoor! (Aan die business wordt in Nederland alleen al miljarden uitgegeven, dus totaal zinloos zal de business van een ander veranderen niet zijn.)

Citaat:

En stop met van die slachtofferzinnetjes als "zij hebben er geen probleem mee, dus gaan ze niet veranderen".
(. ..al beschrijft dit op zich wel een waarheid.)

Janneke2 schreef:

LadyMadonna schreef:

Ik heb gisteren zo te zien moeite voor niks gedaan met mijn post. Jammer, ik had gehoopt dat je er iets mee zou kunnen....

....in termen van de reddingsdriehoek: pas goed op jezelf, da je niet in de slachtofferrol komt, zelf. (Je hebt het thuis ook niet makkelijk, en ik kan snappen dat je baalt.)

Sannens schreef:

Janneke2 schreef:

En stop met van die slachtofferzinnetjes als "zij hebben er geen probleem mee, dus gaan ze niet veranderen".
(. ..al beschrijft dit op zich wel een waarheid.)

Soms, als je niet je eigen plan kunt trekken (....war dus meestal al zo is....)
heeft het heel erg veel zin, om te maken dat "ze" er gewoon een probleem mee krijgen, dan veranderen ze wel, hoor! (Aan die business wordt in Nederland alleen al miljarden uitgegeven, dus totaal zinloos zal de business van een ander veranderen niet zijn.)

Dit vind ik juist geen slachtofferzin. Je als slachtoffer gedragen is bij mijn inziens ieder ander de schuld geven van jouw probleem in plaats van kijken wat je zelf kan veranderen. Ervoor zorgen dat jouw probleem ook het probleem van jouw naasten wordt, is bij mijn inziens juist geen oplossing van het probleem. Je krijgt misschien sneller begrip, wat verlichting kan geven. Maar je naasten express meetrekken in je problemen terwijl je ook professionele hulp kan ontvangen, vind ik minder fijn. Natuurlijk horen je naasten je te steunen, en ik heb ook het idee dat dat niet gebeurd bij de TS. Maar zoek dan juist naar de plekken waar je wel steun kan ontvangen (trek je eigen plan), vaak krijg je steun uit hoeken die je helemaal niet had verwacht.