Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-01-15 10:28

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 03-01-15 10:28

De meeste onderzoeken zijn kansberekeningen, en geven nooit uitsluitsel maar een kans van zoveel op zoveel dat het kind die aandoening heeft. Dat maakt het juist zo moeilijk, de kans dat het kind de aandoening heeft kan heel groot zijn, maar altijd is er nog die andere kans dat het kind het niet heeft.

Een poosje terug kwam er een zwangere op consult en zij had een verhoogde kans op een kind met het syndroom van Down. Veel getwijfeld maar uiteindelijk heeft zij het toch gehouden. Het kind is gezond geboren, maar is na 3 weken overleden aan wiegendood. Dat is zo dubbel, het had geen syndroom van Down maar had iets anders wat we van te voren niet aan hadden zien komen. De garantie van een gezond kind heb je nooit.

TS, heel veel sterkte met deze moeilijke beslissing. Ik hoop dat jij en je partner een keus maken waar jullie beide achter kunnen staan!

**Geplaatst**: 04-01-15 02:24

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 04-01-15 02:24

Jeetje, wat een heftig verhaal TS! Heel veel sterkte gewenst.

Iets wat je ook in de gaten moet houden lijkt mij is het feit dat als je voor dit kindje kiest het alsnog kan overlijden in de buik omdat het niet goed is, of een aantal dagen maar leeft. Dat zijn ook hele heftige dingen.
Voor de rest ga ik mee met heel veel mensen hier, er worden goede tips gegeven.

**Geplaatst**: 04-01-15 09:30

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 04-01-15 09:30

@Yaralisa: Na die kansberekening doen ze testen om te zien of het effectief zo is. Die doen ze niet standaard omdat ze risico's geven voor miskramen en zelfs sterfte of beschadiging bij gezonde baby's. Helaas zegt die test niets over de mate waarin. En dat is lastig want een kind met een lichte handicap laat vrijwel iedereen komen maar een kind wat bijvoorbeeld tot vier jaar aan de sondevoeding moet omdat het erna zelfs pas leert slikken (en verder dus helemaal niks kan) is een enorme belasting en dat wil je voor je kind ook niet.

**Geplaatst**: 08-01-15 11:25

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 08-01-15 11:25

TS, ik als stille meelezer wil je even een blijk van steun geven. :(:)

Wat een immens moeilijke beslissing.

Heb je al wat meer informatie? Hoe gaat het nu?

**Geplaatst**: 08-01-15 12:33

Geplaatst: 08-01-15 12:33

Ik heb dagen getwijfeld of ik zou gaan reageren maar ga het toch doen.. misschien helpt het je/jullie

TS ik weet niet over wat voor afwijking/aandoening het gaat. Maar ik wil je mijn oogpunt laten zien vanuit iemand met een lichamelijke beperking.

Ik ben geboren met een open kin. Ik heb de eerste 4 jaar van mijn leven zo'n beetje in het ziekenhuis gewoond en tot m'n 17de was ik er bijna wekelijks. Inmiddels staat de operatie teller op 19 (en gelukkig staat hij al meer dan 6 jaar stil). Mijn langste operatie heeft ruim 20 uur geduurd. Door alle antibiotica die ik heb gehad heb ik vlekken op m'n tanden. Ik word nog dagelijks aangestaard door mensen die mij zien. De wereld is hard en er word veel naar uiterlijk gekeken.. Zeker in m'n pubertijd heb ik hier heel veel last van gehad. Maar ook mijn ouders hebben het hier moeilijk mee gehad, ze werden altijd nagestaard.

Heel eerlijk?

Van mij hadden ze als mijn ouders het geweten hadden mij mogen laten weg halen, zeker op basis van de eerste 18 jaar van m'n leven. Ik heb nooit een echte jeugd gehad, heb nooit kunnen spelen als een ander 'normaal' kind. Ik ben jaren gepest omdat ik 'anders' was en me anders gedroeg als de rest. Ik was ongelukkig als kind zijnde. Ik was vroeg 'volwassen' want in een ziekenhuis kan je toch niet echt volledig kind zijn.

Inmiddels na vele psychologen, psychiaters, speltherapeuten en psychotherapeuten verder ben ik best gelukkig. Maar wat heb ik het soms moeilijk gehad.. Ik heb jarenlang alles opgekropt, alles werd voor me bepaald en ik had gewoon niks in te brengen (waardoor ik nu mijn hakken in het zand zet als ik iets 'moet'). Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik altijd nog altijd het gevoel heb dat mijn mening niet telt want ik had vroeger toch niks in te brengen.
Als je zoveel mee maakt laat je alles over je heen komen en schakel je je gevoel uit. Ik ben lang bezig geweest met mijn gevoel weer in kunnen schakelen en langzamerhand kan ik weer van dingen genieten maar het kost me nog steeds moeite.

Waar mijn ouders voor mijn geboorte beide fulltime werkte kon dat niet meer na de geboorte. En ze hebben me vaak verteld hoe zwaar het voor hun was. Standaard nadat ik een periode in het ziekenhuis had gelegen stortte mijn ouders in, je valt in een gat.. je kan je kind niet helpen met wat hij of zij door maakt, je staat machteloos.

In 2013 heb ik na doorverwijzing van de HA onderzoeken in gang laten zetten om te kijken of mijn aandoening erfelijk is. Ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat ik als het zo was geweest dat het erfelijk was, ik nooit aan kinderen wilde beginnen. Ik wil een kind niet hetzelfde 'aandoen' als wat ik heb meegemaakt.. De eerste levensjaren van een kind zijn zo belangrijk voor de rest van het leven..

Sorry als het een beetje een warboel is geworden. Ik wil gok ik teveel vertellen maar het niet te uitgebreid.

Mocht je verder nog vragen hebben, stel ze gerust! Mag ook via PB als je dat liever hebt..

**Geplaatst**: 08-01-15 12:44

Geplaatst: 08-01-15 12:44

Ik lees dit topic nu pas en ik weet niet hoe jullie er nu aan toe zijn. Ik wil jullie in ieder geval heel veel sterkte wensen bij deze onmogelijke beslissing, een beslissing die al moeilijk is, maar helemaal als je 0,0% zekerheid hebt wat de status van je kindje is.

Kennissen van mij kwamen er met de 20 weken echo ook achter dat hun kindje een "kwab" had. Gunstigste uitkomst na operaties: blijvend incontinent.
Anders was het overlijden of vanaf de nek verlamd.

Zij wilden dit risico ook niet lopen en hebben het kindje ook te vroeg laten komen.

Vrij kort daarna was ze opnieuw zwanger en nu zelfs 2 gezonde kinderen. Voor haar is haar overleden kindje altijd haar eerste geweest, maar ze zegt altijd; een kind moet kind kunnen zijn. Onbezorgd. En als er maar een kans is dat ik dat haar niet kan bieden, dan moet ik daar zelf voor kiezen. Maar zij is wel een heel nuchter persoon en niet iedereen kan daarmee omgaan. In haar omgeving ook mensen die haar allerlei verwijten maken, maar dat zul je altijd houden.

Belangrijkste is hoe jullie je erbij voelen, jij moet je kind opvoeden én zult altijd ouder blijven. Welke keus je ook maakt.

**Geplaatst**: 08-01-15 12:52

Geplaatst: 08-01-15 12:52

Het kan meevallen of zeer ernstig zijn, maar ook zelfs helemaal niet zo zijn.

Ze weten dus eigenlijk niets, Heeft een van jullie een erfelijke afwijking/ziekte in de familie dat zij hieraan denken?

Indien het kindje niet goed zou zijn? wat kan het zijn? Nu weet je te weinig om echt te kunnen beslissen.

Bv een mongooltje zou voor velen een gewenst kindje zijn, indien het kindje lichamelijk ernstig beperkt zou zijn wellicht niet.

Persoonlijk zou ik hier meer duidelijkheid over willen hebben voor je een beslissing zou kunnen maken. Indien het iets is wat in de familie voor zou komen weet je ook wat je te wachten staat.

Heel veel sterkte met jullie beslissing en toekomst.

**Geplaatst**: 08-01-15 13:36

Geplaatst: 08-01-15 13:36

_SantOs_ schreef:
Ik heb dagen getwijfeld of ik zou gaan reageren maar ga het toch doen.. misschien helpt het je/jullie

TS ik weet niet over wat voor afwijking/aandoening het gaat. Maar ik wil je mijn oogpunt laten zien vanuit iemand met een lichamelijke beperking.

Ik ben geboren met een open kin. Ik heb de eerste 4 jaar van mijn leven zo'n beetje in het ziekenhuis gewoond en tot m'n 17de was ik er bijna wekelijks. Inmiddels staat de operatie teller op 19 (en gelukkig staat hij al meer dan 6 jaar stil). Mijn langste operatie heeft ruim 20 uur geduurd. Door alle antibiotica die ik heb gehad heb ik vlekken op m'n tanden. Ik word nog dagelijks aangestaard door mensen die mij zien. De wereld is hard en er word veel naar uiterlijk gekeken.. Zeker in m'n pubertijd heb ik hier heel veel last van gehad. Maar ook mijn ouders hebben het hier moeilijk mee gehad, ze werden altijd nagestaard.

Heel eerlijk? Van mij hadden ze als mijn ouders het geweten hadden mij mogen laten weg halen, zeker op basis van de eerste 18 jaar van m'n leven. Ik heb nooit een echte jeugd gehad, heb nooit kunnen spelen als een ander 'normaal' kind. Ik ben jaren gepest omdat ik 'anders' was en me anders gedroeg als de rest. Ik was ongelukkig als kind zijnde. Ik was vroeg 'volwassen' want in een ziekenhuis kan je toch niet echt volledig kind zijn.

Inmiddels na vele psychologen, psychiaters, speltherapeuten en psychotherapeuten verder ben ik best gelukkig. Maar wat heb ik het soms moeilijk gehad.. Ik heb jarenlang alles opgekropt, alles werd voor me bepaald en ik had gewoon niks in te brengen (waardoor ik nu mijn hakken in het zand zet als ik iets 'moet'). Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik altijd nog altijd het gevoel heb dat mijn mening niet telt want ik had vroeger toch niks in te brengen.
Als je zoveel mee maakt laat je alles over je heen komen en schakel je je gevoel uit. Ik ben lang bezig geweest met mijn gevoel weer in kunnen schakelen en langzamerhand kan ik weer van dingen genieten maar het kost me nog steeds moeite.

Waar mijn ouders voor mijn geboorte beide fulltime werkte kon dat niet meer na de geboorte. En ze hebben me vaak verteld hoe zwaar het voor hun was. Standaard nadat ik een periode in het ziekenhuis had gelegen stortte mijn ouders in, je valt in een gat.. je kan je kind niet helpen met wat hij of zij door maakt, je staat machteloos.

In 2013 heb ik na doorverwijzing van de HA onderzoeken in gang laten zetten om te kijken of mijn aandoening erfelijk is. Ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat ik als het zo was geweest dat het erfelijk was, ik nooit aan kinderen wilde beginnen. Ik wil een kind niet hetzelfde 'aandoen' als wat ik heb meegemaakt.. De eerste levensjaren van een kind zijn zo belangrijk voor de rest van het leven..

Sorry als het een beetje een warboel is geworden. Ik wil gok ik teveel vertellen maar het niet te uitgebreid.

Mocht je verder nog vragen hebben, stel ze gerust! Mag ook via PB als je dat liever hebt..

Wat knap dat je je verhaal vertelt! En jouw visie erop geeft. Daar heb ik respect voor!

**Geplaatst**: 08-01-15 13:42

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 08-01-15 13:42

Pfoeh wat een ontzettend zware beslissing moet je nemen zeggen. Onthoud in ieder geval goed dat welke beslissing je ook maakt, er is geen goed of fout hierin.

Santos, wat ontzettend moedig dat je je verhaal hier neerzet, was er wel even stil van en een verhaal als de jouwe zet ook wel even aan het denken. Fijn om te lezen dat je nu gelukkig bent maar makkelijk zal het niet geweest zijn voor je.

**Geplaatst**: 08-01-15 13:49

Geplaatst: 08-01-15 13:49

Wow heftig zo' n beslissing als dit gun je zelfs je eigen vijand nog niet eens! TS, ik hoop dat jullie er samen eens over jullie beslissing kunnen worden

.

Zelf heb ik er geen ervaring mee maar denk als je als zwangere vrouw alles door je heen giert (al die hormonen). Ik zelf zou ook roepen dat ik geen zwangerschap kan afbreken, maar het verhaal wat ik hierboven lees van (Santos) begrijp ik dan ook wel weer.

Heel veel sterkte met dit moeilijke besluit, weet niet of jullie bij diverse ziekenhuizen en dus ook specialisten zijn geweest?

**Geplaatst**: 08-01-15 13:51

Geplaatst: 08-01-15 13:51

Ollie23 schreef:
_SantOs_ schreef:
Ik heb dagen getwijfeld of ik zou gaan reageren maar ga het toch doen.. misschien helpt het je/jullie

TS ik weet niet over wat voor afwijking/aandoening het gaat. Maar ik wil je mijn oogpunt laten zien vanuit iemand met een lichamelijke beperking.

Ik ben geboren met een open kin. Ik heb de eerste 4 jaar van mijn leven zo'n beetje in het ziekenhuis gewoond en tot m'n 17de was ik er bijna wekelijks. Inmiddels staat de operatie teller op 19 (en gelukkig staat hij al meer dan 6 jaar stil). Mijn langste operatie heeft ruim 20 uur geduurd. Door alle antibiotica die ik heb gehad heb ik vlekken op m'n tanden. Ik word nog dagelijks aangestaard door mensen die mij zien. De wereld is hard en er word veel naar uiterlijk gekeken.. Zeker in m'n pubertijd heb ik hier heel veel last van gehad. Maar ook mijn ouders hebben het hier moeilijk mee gehad, ze werden altijd nagestaard.

Heel eerlijk? Van mij hadden ze als mijn ouders het geweten hadden mij mogen laten weg halen, zeker op basis van de eerste 18 jaar van m'n leven. Ik heb nooit een echte jeugd gehad, heb nooit kunnen spelen als een ander 'normaal' kind. Ik ben jaren gepest omdat ik 'anders' was en me anders gedroeg als de rest. Ik was ongelukkig als kind zijnde. Ik was vroeg 'volwassen' want in een ziekenhuis kan je toch niet echt volledig kind zijn.

Inmiddels na vele psychologen, psychiaters, speltherapeuten en psychotherapeuten verder ben ik best gelukkig. Maar wat heb ik het soms moeilijk gehad.. Ik heb jarenlang alles opgekropt, alles werd voor me bepaald en ik had gewoon niks in te brengen (waardoor ik nu mijn hakken in het zand zet als ik iets 'moet'). Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik altijd nog altijd het gevoel heb dat mijn mening niet telt want ik had vroeger toch niks in te brengen.
Als je zoveel mee maakt laat je alles over je heen komen en schakel je je gevoel uit. Ik ben lang bezig geweest met mijn gevoel weer in kunnen schakelen en langzamerhand kan ik weer van dingen genieten maar het kost me nog steeds moeite.

Waar mijn ouders voor mijn geboorte beide fulltime werkte kon dat niet meer na de geboorte. En ze hebben me vaak verteld hoe zwaar het voor hun was. Standaard nadat ik een periode in het ziekenhuis had gelegen stortte mijn ouders in, je valt in een gat.. je kan je kind niet helpen met wat hij of zij door maakt, je staat machteloos.

In 2013 heb ik na doorverwijzing van de HA onderzoeken in gang laten zetten om te kijken of mijn aandoening erfelijk is. Ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat ik als het zo was geweest dat het erfelijk was, ik nooit aan kinderen wilde beginnen. Ik wil een kind niet hetzelfde 'aandoen' als wat ik heb meegemaakt.. De eerste levensjaren van een kind zijn zo belangrijk voor de rest van het leven..

Sorry als het een beetje een warboel is geworden. Ik wil gok ik teveel vertellen maar het niet te uitgebreid.

Mocht je verder nog vragen hebben, stel ze gerust! Mag ook via PB als je dat liever hebt..

Wat knap dat je je verhaal vertelt! En jouw visie erop geeft. Daar heb ik respect voor!

Wilde net hetzelfde zeggen! Respect voor je verhaal!

**Geplaatst**: 08-01-15 13:51

Geplaatst: 08-01-15 13:51

Wat een ontzettend moeilijke beslissing. Wat ontzettend verdrietig.

Ik denk,...dat ik zou kiezen voor afbreking van de zwangerschap. En dat zou ik doen juist uit liefde voor mijn kind.

Maar oh, oh, oh wat een moeilijke beslissing.

**Geplaatst**: 08-01-15 15:11

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 08-01-15 15:11

het rottige hier is dat ze het niet zeker weten. met bepaalde afwijkingen zien ze het heel goed op echo's. dan weet je of en kind een open ruggetje heeft, of armen of voeten of handen mist, een waterhoofd, hartafwijking of een nier mist of 1 heeft die niet functioneert... Dan kun je echt afwegen en een keuze maken. Maar als een kindje ook gewoon gezond kan zijn... Dan is een keuze veel moeilijker.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-01-15 10:42

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst door de TopicStarter : 09-01-15 10:42

Iedereen onwijs bedankt voor alle reacties, we hebben er zeker wat aan gehad.
Het was de moeilijkste beslissing in ons leven toe nu toe. We hebben besloten door te gaan. hoe voor de hand liggend afbreken ook was, we kunnen het echt niet.
We geloven in deze vechter en gaan ervoor! Het is zwaar, heeeeel zwaar en zal nog veeeel zwaarder worden, maar we gaan het vol liefde aan.
Of het de juiste keus is weet ik niet, maar ik betwijfel of er een juiste keuze bestaat in deze.

Allemaal erg bedankt!!!!!

**Geplaatst**: 09-01-15 10:46

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 09-01-15 10:46

Dappere beslissing heb je genomen! Ik ga heel hard voor jullie duimen dat het loos alarm was en je een gezond kindje op de wereld zet.
Er is idd geen juiste keuze te maken, je blijft toch altijd een 'wat als' houden. Super dapper dat jullie het aan gaan!

**Geplaatst**: 09-01-15 10:47

Geplaatst: 09-01-15 10:47

Wat een dapper besluit! Respect voor jullie.
Rest me niks anders dan om te gaan duimen voor jullie dat er een heerlijk gezond kind ter wereld gaat komen

**Geplaatst**: 09-01-15 10:50

Geplaatst: 09-01-15 10:50

Elicious schreef:
Iedereen onwijs bedankt voor alle reacties, we hebben er zeker wat aan gehad.
Het was de moeilijkste beslissing in ons leven toe nu toe. We hebben besloten door te gaan. hoe voor de hand liggend afbreken ook was, we kunnen het echt niet.
We geloven in deze vechter en gaan ervoor! Het is zwaar, heeeeel zwaar en zal nog veeeel zwaarder worden, maar we gaan het vol liefde aan.
Of het de juiste keus is weet ik niet, maar ik betwijfel of er een juiste keuze bestaat in deze.

Allemaal erg bedankt!!!!!

Diep respect, ik hoop dat jullie toch nog van de zwangerschap kunnen genieten. En dat de doktoren er een beetje naast zitten en jullie kindje jullie versteld zal doen staan. $_/-\o_$

**Geplaatst**: 09-01-15 10:54

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 09-01-15 10:54

Wat fijn te lezen dat jullie een keuze hebben gemaakt! Ik weet zeker dat jullie kindje het goed zal krijgen met zulke ouders! Ik hoop dat je wel kunt genieten van je zwangerschap!

Ik kan het eigenlijk niet meer maar ik wil jullie een zwangerschapsfotoshoot aanbieden in mijn studio thuis. Inclusief een aantal foto's erbij. Ik zal je een PB sturen met wat informatie zodat jij en je man het kunnen overwegen.

**Geplaatst**: 09-01-15 10:55

Geplaatst: 09-01-15 10:55

TS wat een onwijs dapper besluit.

Ik ga duimen dat alles goed komt met jullie kindje.

Helaas was het voor ons andere koek in 2012 [MWS] 20 wkn echo van vreugde naar intens verdriet......

Tazzey wat een ontzettend lief gebaar! $*\o/*$

**Geplaatst**: 09-01-15 10:55

Geplaatst: 09-01-15 10:55

Elicious schreef:
Iedereen onwijs bedankt voor alle reacties, we hebben er zeker wat aan gehad.
Het was de moeilijkste beslissing in ons leven toe nu toe. We hebben besloten door te gaan. hoe voor de hand liggend afbreken ook was, we kunnen het echt niet.
We geloven in deze vechter en gaan ervoor! Het is zwaar, heeeeel zwaar en zal nog veeeel zwaarder worden, maar we gaan het vol liefde aan.
Of het de juiste keus is weet ik niet, maar ik betwijfel of er een juiste keuze bestaat in deze.

Allemaal erg bedankt!!!!!

Respect voor jullie beslissing. Heel veel sterkte.

Mag ik vragen wat ze vermoeden dat hij heeft mag ook per pb

**Geplaatst**: 09-01-15 10:59

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 09-01-15 10:59

Respect TS, voor je beslissing. Inderdaad, de juiste beslissing ga je pas achteraf te weten komen. Al denk ik dat het de juiste is, als je het voor je eigen gevoel goed hebt gedaan.

Ik hoop dat je ondanks alles nog een beetje van je verdere zwangerschap kunt genieten. Dikke knuffel en we duimen!

**Geplaatst**: 09-01-15 11:00

Geplaatst: 09-01-15 11:00

De enige juiste keuze in zo'n onzekere situatie, waar het eigenlijk alle kanten op kan gaan, is de keuze waar jullie als ouders beide voor 100% achter staan. Wat de uitkomst dan ook gaat zijn.
Hopelijk kan je ondanks alles genieten van de rest van je zwangerschap.

**Geplaatst**: 09-01-15 11:04

Re: Zwangerschap af moeten breken???

Geplaatst: 09-01-15 11:04

Ik heb het hele topic stilletjes mee gelezen.
Ts, ik heb enorm veel respect voor de keuze die julie maken. Ik hoop dat je desondanks alles nog een beetje kunt genieten van je zwangerschap. :(:)

**Geplaatst**: 09-01-15 11:08

Geplaatst: 09-01-15 11:08

Elicious schreef:
Iedereen onwijs bedankt voor alle reacties, we hebben er zeker wat aan gehad.
Het was de moeilijkste beslissing in ons leven toe nu toe. We hebben besloten door te gaan. hoe voor de hand liggend afbreken ook was, we kunnen het echt niet.
We geloven in deze vechter en gaan ervoor! Het is zwaar, heeeeel zwaar en zal nog veeeel zwaarder worden, maar we gaan het vol liefde aan.
Of het de juiste keus is weet ik niet, maar ik betwijfel of er een juiste keuze bestaat in deze.

Allemaal erg bedankt!!!!!

Dat snap ik inderdaad. Mocht het een chromosoomafwijking zijn (of iets in de richting van charge, cdls, etc.) dan kan ik je wel een telefoonnummer geven waar je wellicht op voorhand informatie kunt inwinnen.

Het blijft een lastig iets.
Mijn zus kreeg ook slecht nieuws na de 20 weken echo, haar baby bleek een cyste te hebben op zijn nier, die tijdens de geboorte zo groot zou zijn als een tennisbal en de boel stil zou leggen.
Hij werd geboren zonder cyste, leek volledig gezond, tot hij op 2 jarige leeftijd ziek werd. Inmiddels is hij 14, heeft een ernstige nierziekte en EDS, veel dingen kan hij niet en een rolstoel is een garantie in de (nabije) toekomst (hij gaat binnenkort beginnen aan een traject in een revalidatiecentrum).
Sja... hij is zelf erg ongelukkig met zijn lijf, had liever dat hij niet was geboren, neemt zijn ouders e.e.a. kwalijk en geeft nu al aan geen kinderen te willen, om ze dit te besparen. Mijn zus zit regelmatig huilend bij me: 'had ik een andere keuze moeten maken?'. Ik weet het niet, ik zou niet weten wat ik in die situatie zou doen. Vanaf de zijlijn kun je makkelijk praten, maar eenmaal in de situatie is het anders.

Probeer in elk geval van je zwangerschap te genieten, laat alles over je heen komen en ga informatie inwinnen!

Laatst bijgewerkt door 050206051012 op 09-01-15 11:10, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-01-15 11:09

Geplaatst: 09-01-15 11:09

Respect voor jullie keuze. Dat jullie dit risico nemen betekend dat jullie vast hele geweldige lieve ouders worden!!

Nomineer dit bericht ×