Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-02-14 14:41

Geplaatst: 11-02-14 14:41

Ik heb alleen de berichten van TS gelezen, maar om daar op te reageren;
Ik vind het heel verstandig om er eens een gesprek over te hebben met je vader, maar daarna is het toch zijn keuze. Daarnaast lees ik dat je moeder erg ziek is en over niet te lange tijd zal overlijden. Ik vraag me dan af of nú het moment is om aan zo'n verandering van eetpatroon en afvallen te gaan beginnen. Zoiets werkt toch vooral als je er helemaal voor kan gaan, en ik kan me goed voorstellen dat hij (en ook jij en je broer) nu wel iets anders aan je hoofd hebben :(:)

**Geplaatst**: 11-02-14 14:42

Geplaatst: 11-02-14 14:42

Je bent er alleen maar in het weekend zei je ... weet je dan wel zeker dat hij de rest van de week niet normaal eet? Weekend wordt vaak als snaaidagen gebruikt ...

**Geplaatst**: 11-02-14 15:20

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 11-02-14 15:20

Allereerst, lief dat je je zo'n zorgen maakt om je vader.

Ik denk dat je het bij een gesprekje moet houden. En dan uitleggen dat jij je echt zorgen maakt om zijn gezondheid. Weet hij hoeveel calorieen er bijvoorbeeld in een plak cake zitten? Misschien helpt het om hem daarmee te confronteren?
Maar als hij er niet voor openstaat, de noodzaak van verandering (nog) niet in ziet, werkt het imo niet en ik denk dat je daar dan ook genoegen mee moet nemen. Eten kan echt een verslaving zijn, het is niet makkelijk daarvan 'af te kicken'.

Sterkte iig, ook met je moeder. :(:)

**Geplaatst**: 11-02-14 15:30

Geplaatst: 11-02-14 15:30

Niets zal helpen TS. Je vader is niet dom en snapt heus wel dat hij beter andere keuzes kan maken. Dit doet hij niet en daar heeft hij zijn redenen voor. Is het dan aan hem om jou uit te leggen waarom hij dingen doet? Hij is jouw vader, het is niet een vriendje van school. Hij hoeft aan zijn kinderen geen verantwoordelijkheid af te leggen.

Ik vraag me trouwens wel af hoe ernstig het overgewicht is. 2 keer per week tennissen is voor iemand met morbide obesitas geen optie. Vergeet niet dat oudere mannen een slappe buik krijgen en dus al snel dikker lijken. Jij weet neem ik aan niet precies hoeveel jouw vader weegt.

**Geplaatst**: 11-02-14 16:43

Geplaatst: 11-02-14 16:43

Marit schreef:
Mensen die zeggen 'hij moet niks' vind ik niet helemaal juist.

Als jullie allen weten dat je moeder binnenkort niet meer in leven zal zijn, komt alle verantwoordelijkheid dus op de vader neer. Als hij ervoor kiest om zich vol te eten met groot risico op vroeg sterven, dan faal je gewoon in die verantwoordelijkheid. Je laat ze dan gewoon in hun eentje achter. Hij is dan nog de enige ouder, de enige die voor de kinderen kan zorgen. Lijkt me dat dat toch al genoeg motivatie is.

Maw de overgebleven persoon mag niet zijn emoties uiten?

**Geplaatst**: 11-02-14 17:20

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 11-02-14 17:20

Ik heb alleen de reacties van de TS vluchtig doorgelezen, verder niet, maar ik wil toch even reageren..

Om te beginnen wil ik je veel sterke wensen met de situatie waarin je, je nu bevindt en de momenten die nog zullen volgen. Ik lees dat je je ondanks de zorgen voor je moeder, ook veel zorgen maakt op de lichamelijke gezondheid van je vader. Dat is begrijpelijk en erg lief van je.

Echter.. als ik mag spreken vanuit het perspectief van iemand met morbide obesitas. Veel mensen met zwaar overgewicht weten heel goed dat zij te zwaar zijn en welke risico's dit met zich meebrengt. Veel mensen met zwaar overgewicht hebben zelfs meer kennis over voeding en effecten hiervan op het lichaam, dan de gemiddelde mens. Ik durf het een ziekte te noemen, een geestelijke ziekte, waarbij de drang naar eten zo groot is, dat deze moeilijk of niet overwonnen kan worden. Let op: ik spreek vanuit mijn ervaring als 'ex-morbide obees', ik ken jouw vader niet, en ik weet ook niet in hoeverre er bij hem sprake is van morbide obesitas.

Ondanks dat mijn ouders, familie, vrienden en iedereen die om mij gaf zich zorgen maakte, en deze zorgen naar mij uitte, was ik niet in staat grip te krijgen op mijn leefstijl. Sterker nog.. Hoe vaker ik op mijn overgewicht gewezen werd, ook door mensen waar ik van hield, hoe meer stress mij dit opleverde en hoe meer ik ging eten.

Ik kan mij heel goed voorstellen, dat jouw vader op dit moment veel stress ervaart. Zijn vrouw is ernstig ziek (als ik het goed uit je verhaal heb opgemaakt) en zal binnenkort komen te overlijden. Naast dat hij weduwnaar zal worden, zal hij wellicht het idee hebben dat hij nog de enige zijn die voor jullie zou kunnen zorgen en waar jullie op terug kunnen vallen en wat allemaal nog niet meer.

Het is heel goed dat je, samen met je broer, met je vader gesproken hebt, en dat jullie in dat gesprek jullie zorgen hebben kunnen uiten. Dat jullie gezegd hebben hoe jullie je voelen en dat hij daar nu weet van heeft.

Je vraagt om tips, maar ik ben bang dat die er niet zijn.. Helemaal niet in de situatie waarin jullie gezin zich nu bevind.

Als ik nog eens namens mijzelf mag spreken. Het aansporen tot afvallen heeft bij mij altijd een averechts effect gehad. Zowel mijn naasten als ik wilde niets liever dan dat ik al dat overtollige gewicht kwijt zou raken, voor mijn gezondheid, zowel lichamelijk, als geestelijk. Al deze zorgen maakte het alleen nog moeilijker. De hoge verwachtingen, en constant ernaar vragen e.d.

Het zal echt vanuit hemzelf moeten komen, op een moment dat het hem uitkomt. Hij weet zelf enorm goed dat het ongezond is, en het is goed dat hij nu ook weet dat jullie zorgen om hem hebben. Nu zal hij zijn moment moeten zien te vinden om er iets mee te doen.

Nogmaals, heel veel sterkte de komende tijd en de tijd die daarop zal volgen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-14 17:32

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-14 17:32

Nou, momenteel blijf ik (gezien de situatie thuis) t/m dinsdagochtend en ook ben ik er altijd in vakanties. Mijn vader werkt overigens niet meer (vanwege m'n moeder). En hij snaait ook net zo makkelijk op alle andere dagen.

Het is overigens echt maar een hele kleine man, dus die volgeladen borden heeft hij echt niet nodig.

Nogmaals zijn eetpatroon is niet vanwege mijn moeder.

Hij heeft trouwens een bmi van 30+ exacte bmi weet ik niet.

**Geplaatst**: 11-02-14 17:34

Geplaatst: 11-02-14 17:34

Maartje1990 schreef:
Nou, momenteel blijf ik (gezien de situatie thuis) t/m dinsdagochtend en ook ben ik er altijd in vakanties. Mijn vader werkt overigens niet meer (vanwege m'n moeder). En hij snaait ook net zo makkelijk op alle andere dagen.

Het is overigens echt maar een hele kleine man, dus die volgeladen borden heeft hij echt niet nodig.

Nogmaals zijn eetpatroon is niet vanwege mijn moeder.

Hij heeft trouwens een bmi van 30+ exacte bmi weet ik niet.

Of je wel of niet veel eten nodig heeft, heeft niks te maken met hoe groot of klein je bent hoor? Dat heeft wel te maken met je spijsvertering en veel meer zaken.
Ben jij een dokter dat jij kan bepalen wat hij wel of niet nodig heeft? Ben jij een diëtiste die hij heeft ingehuurd? Zo nee; lekker laten gaan, je kan je veel beter op jezelf focussen, ik denk dat je het daar druk zat mee hebt de komende periode.
Ik ben ook niet bijster groot en ik zou nu ook volgeladen borden moeten eten; ik krijg het niet weg, maar het zou wel een stuk beter zijn voor me, want wat ik nu naar binnen werk is ook absoluut niet goed, ook al ben ik maar klein.

Nogmaals, ik snap dat je je zorgen maakt, maar je bent z'n kind, niet z'n moeder zeg.

Edit: en TS, ik vind het heel naar dat je me dan gaat PB'en dat ik mijn onnuttige commentaar voor je wilt houden; ik durf te wedden dat je vader dit namelijk ook vindt, hij heeft duidelijk aan te geven zich prettig te voelen bij hoe hij nu leeft; en dat mag hij. Ik ben nergens lelijk tegen je geweest dus zou het waarderen als je dat ook niet naar mij bent, of naar een ander.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 11-02-14 17:41, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-02-14 17:41

Geplaatst: 11-02-14 17:41

Maartje1990 schreef:
Nou, momenteel blijf ik (gezien de situatie thuis) t/m dinsdagochtend en ook ben ik er altijd in vakanties. Mijn vader werkt overigens niet meer (vanwege m'n moeder). En hij snaait ook net zo makkelijk op alle andere dagen.

Het is overigens echt maar een hele kleine man, dus die volgeladen borden heeft hij echt niet nodig.

Nogmaals zijn eetpatroon is niet vanwege mijn moeder.

Hij heeft trouwens een bmi van 30+ exacte bmi weet ik niet.

Ik ben ook maar klein (gemiddeld?) (1.66m) en 'pas' 22 jaar, toch had ik tot een jaar geleden een BMI dat langzaam steeds dichter bij de 50!! kroop

Al dat eten dat ik naar binnen werkte had ik fysiek dus ook echt niet nodig. Het was (en is af en toe nog steeds) iets psychisch.

Al zo lang dat ik mij kan herinneren ben ik te zwaar, echter is het nu achteraf wel duidelijk dat bij stressvolle levensgebeurtenissen (ziekte en overlijden moeder bijvoorbeeld), 'de ziekte van het eten' erger werd en dat ik nog sneller dichtgroeide dan dat ik de maanden en jaren ervoor deed. Mijn overgewicht kwam niet door de situatie met mijn moeder, mijn overgewicht kwam door 'mijn psyche'. De stressvolle situatie van het zien lijden van iemand waarvan je houdt en het op het punt staat deze te verliezen, maakte het alleen nog erger..

Nogmaals, ik begrijp heel goed dat jullie zorgen om je vader hebben, echt! Maar als iemand met overgewicht, weet ik dat het echt zo makkelijk nog niet is en dat je jezelf er echt voor de volle 100% toe moet gaan zetten. Dus hoewel ik aan de hand van jou verhaal, de kant van jou en je broer begrijp, kan ik (in zoverre dat op deze manier kan), ook de kant van jouw vader begrijpen..

**Geplaatst**: 11-02-14 17:47

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst: 11-02-14 17:47

Ik heb niet heel het topic doorgelezen, dus sorry als wat ik wil zeggen al gezegd is geweest.
Mijn vader is ook redelijk uitgezet, heeft last van een veel te hoge cholesterol en bloeddruk. Wij zijn met hem naar de dokter geweest en die heeft hem met zijn neus op de feiten gedrukt. Ondertussen let ie nu al veeeeeel meer op, eet geen vettige tussendoortjes meer, maar net veel meer gezonde dingen! We verstoppen nu ook wel alle snacks voor het geval als hij toch stiekem zin heeft in iets

Maar ik denk toch wel dat je het een beetje moet zien als een eetstoornis, zolang de persoon in kwestie er zelf niets aan wil veranderen kan je weinig doen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-14 17:50

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-14 17:50

Ik heb overigens nog nooit écht een goed gesprek met hem er over gehad. Ja, kritiek/blikken, wat niet juist was (daar ben ik ondertussen ook al láng mee op gehouden). Eens een keertje dus iets van gezegd, maar meer dus niet.

Dus ik wil dit gesprek wel eenmalig aangaan en wellicht wordt dat dan wél een eye-opener voor hem en staat hij wél open om af te vallen of misschien kleine dingetjes te doen die al iets zouden schelen. Daarom wil ik eenmalig een goed gesprek met hem aangaan (ga daar echt niet iedere keer over zeuren hoor). Staat hij er niet voor open, vind ik dat heel erg egoïstisch en ook echt niet leuk, maar daar kan ik dan weinig aan veranderen en zal ik ook niet proberen te veranderen.

**Geplaatst**: 11-02-14 17:52

Geplaatst: 11-02-14 17:52

Maar hoe weet je dat zijn gedrag niet aan je moeder ligt? Ik denk dat dat heel diep zit en er misschien nog wel meer meespeelt dus dat kun je niet zomaar aannemen vind ik.

Ik vind wel dat hier af en toe raar gereageerd word. TS maakt zich zorgen over haar eigen vader en wil niet dat ze die moet begraven een week na haar moeder, wat is daar vreemd aan?

TS, heb je je vader al geconfronteerd met wat je in de op hebt gezet? Dat je hem niet wilt begraven na je moeder? Kunnen jij en je broer niet voor een week boodschappen doen en in die week gezond maar toch heel lekker koken? Misschien ziet die dan in dat gezond eten ook hartstikke lekker is. Ga eens goed met hem praten over wat voor gevolgen dit kan hebben. Ik vind het dan ook best zorgelijk dat de meeste hier zeggen ''zijn keuze.'' want overgewicht gaan best veel mensen aan dood tegenwoordig en dan mag TS daar best wel wat tegen doen lijkt me. Misschien kan je ook je vader op zijn telefoon de app ''Myfitnesspall'' downloaden. Dan voer je in wat je elke dag eet en doet aan beweging en dan zie je hoeveel calorieën je te veel of te weinig hebt gegeten. Ik denk dat dat ook best wel confronterend is na een tijdje.

**Geplaatst**: 11-02-14 17:55

Geplaatst: 11-02-14 17:55

Zo klink je een stuk redelijker

Een goed gesprek lijkt me prima, om aan te geven hoeveel pijn dit jou doet en dat het je bang maakt. Daar heb je ook alle recht toe. En je kan hem aanbieden te helpen, met hem mee te denken, de boodschappen te doen. Maar uiteindelijk ligt de keuze bij hem en mag hij, hoe pijnlijk ook, besluiten op deze manier door te gaan.

**Geplaatst**: 11-02-14 17:57

Geplaatst: 11-02-14 17:57

Maartje1990 schreef:
Ik heb overigens nog nooit écht een goed gesprek met hem er over gehad. Ja, kritiek/blikken, wat niet juist was (daar ben ik ondertussen ook al láng mee op gehouden). Eens een keertje dus iets van gezegd, maar meer dus niet.

Dus ik wil dit gesprek wel eenmalig aangaan en wellicht wordt dat dan wél een eye-opener voor hem en staat hij wél open om af te vallen of misschien kleine dingetjes te doen die al iets zouden schelen. Daarom wil ik eenmalig een goed gesprek met hem aangaan (ga daar echt niet iedere keer over zeuren hoor). Staat hij er niet voor open, vind ik dat heel erg egoïstisch en ook echt niet leuk, maar daar kan ik dan weinig aan veranderen en zal ik ook niet proberen te veranderen.

Is het geen goed idee om een brief te schrijven waarin je jou gedachten en zorgen (en wellicht die van je broer) kunt uiten. Dat je er even rustig voor gaat zitten, uitlegt waar je je zorgen om maakt, maar ook verteld dat je probeert te begrijpen dat hij niet zomaar kan veranderen. Dat je er voor hem wil zijn en hem hierin wil steunen, maar dat de keuze uiteindelijk wel bij hem blijft. Misschien is een gesprek voor hem te confronterend en kan hij een brief in zijn eigen tijd lezen (en daardoor meer open staan voor jullie gedachten).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-14 18:00

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-14 18:00

Dat is wat ik al de hele tijd zeg. Ik heb iig nooit gezegd dat ik hem tot dingen wil gaan proberen te dwingen oid (misschien dat mensen dat er van hebben gemaakt).

Op zich wordt er wel gewoon gezond gekookt hoor

Het is alleen te veel en nee, ik ben geen dokter of diëtist oid, maar ben ook niet achterlijk. Mijn broer is het evenmin maar heeft zich heel erg in voedsel etc. verdiept en die beweert hetzelfde.

Het is gewoon gekomen van naar eerst 5 aardappels, 8 aardappels opscheppen en zo steeds meer in hoeveelheden.

Hoe ik weet dat het niet door m'n moeder komt, is omdat hij al jaren een ongezond eetpatroon heeft. Ja, het is wel iets ongezonder geworden in de laatste anderhalfjaar, maar niet heel erg veel meer.

En ja, ik heb hem wel letterlijk gezegd dat ik hem niet ook binnen korte tijd wil begraven.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:02

Geplaatst: 11-02-14 18:02

Positieve draai aan geven? Samen wandelen, fietsen, etc? Gezonde snacks in huis halen, frituurpan de deur uit..

**Geplaatst**: 11-02-14 18:05

Geplaatst: 11-02-14 18:05

Jasmijn159 schreef:
Positieve draai aan geven? Samen wandelen, fietsen, etc? Gezonde snacks in huis halen, frituurpan de deur uit..

Ik zou ook niet willen dat iemand in mijn huis bepaald wat ik wel/niet eet.
Het zal wat zijn dat bv mijn moeder die hier logeert ineens mijn pan de deur uit doet en boodschappen haalt waarvan zij vindt dat ik dat moet eten.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:05

Geplaatst: 11-02-14 18:05

naomi_g1998 schreef:
Maar hoe weet je dat zijn gedrag niet aan je moeder ligt? Ik denk dat dat heel diep zit en er misschien nog wel meer meespeelt dus dat kun je niet zomaar aannemen vind ik.

Ik vind wel dat hier af en toe raar gereageerd word. TS maakt zich zorgen over haar eigen vader en wil niet dat ze die moet begraven een week na haar moeder, wat is daar vreemd aan?

TS, heb je je vader al geconfronteerd met wat je in de op hebt gezet? Dat je hem niet wilt begraven na je moeder? Kunnen jij en je broer niet voor een week boodschappen doen en in die week gezond maar toch heel lekker koken? Misschien ziet die dan in dat gezond eten ook hartstikke lekker is. Ga eens goed met hem praten over wat voor gevolgen dit kan hebben. Ik vind het dan ook best zorgelijk dat de meeste hier zeggen ''zijn keuze.'' want overgewicht gaan best veel mensen aan dood tegenwoordig en dan mag TS daar best wel wat tegen doen lijkt me. Misschien kan je ook je vader op zijn telefoon de app ''Myfitnesspall'' downloaden. Dan voer je in wat je elke dag eet en doet aan beweging en dan zie je hoeveel calorieën je te veel of te weinig hebt gegeten. Ik denk dat dat ook best wel confronterend is na een tijdje.

Ik denk dat het ook de manier waarop is. Ik vind (let op, mening!) dat TS behoorlijk dwingend over komt. Woorden zoals "hij is egoïstisch" , "hij heeft het niet nodig" "Ik vind dat hij dat moet"..

Ik vind (wederom, mening) dat dit behoorlijke woorden zijn voor een dochter. Nogmaals, ik snáp de bezorgdheid, maar zoals TS zelf ook zegt: hij doet zelf de boodschappen, hij is er zelf verantwoordelijk voor. In de OP staat dat ze een "goed" gesprek heeft gehad, maar nu weer dat ze dat nog niet heeft gehad.
En ik snap echt wel, dat het een hele vervelende kút periode is TS, maar dat is het net zo goed voor je vader. Beeld je eens in; de vrouw waar je al jaren mee samen bent, kinderen mee hebt gekregen, je lief en leed hebt gedeeld, die kan je binnenkort begraven. Want niet alleen begraaf jij je moeder TS, maar je vader begraaft straks zijn vrouw, zijn liefde, zijn stukje hart net zo goed als dat jij dat doet. Iedereen gaat op een andere manier ermee om; bij je vader uit dit zich in nóg meer eten. Ik vind het heel erg, dat jij het erg vind dat jij dan voor je vader zou moeten zorgen omdat hij een beslissing maakt waar jij niet achter staat. Als mijn vriend dat bij mij zou doen, of mijn ouders dat bij mij zouden doen, zou ik dat ook heel erg vinden; ik heb een aandoening en ik kies ervoor om stug door te blijven paardrijden, wetende dat ik daar ook op het moment hartstikke dood van kan gaan of m'n leven lang daardoor "kapot" kan zijn. Maar ik heb gelukkig ouders en een vriend die mij wel steunen in mijn keuzes en mij wel helpen, omdat het mijn keuze is, en als het mijn manier is om ergens mee om te gaan, so be it. Je bent familie van elkaar, in de goede maar óók in de slechte tijden.

Ja, aan overgewicht gaan veel mensen dood. Aan autorijden ook, aan paardrijden ook, aan fietsen ook, aan ondergewicht ook. Dingen zoals lijstjes bijhouden en apps installeren zodat hij het zelf kan bijhouden en in kan zien is leuk, maar als hij daar niet aan meewerkt, heb je alsnog pech.

TS, ik weet dat het niet de adviezen zijn die je wilt horen, maar ik denk dat je hem het beste helpt, door je er vanaf te houden. Houd je bezig met je moeder, met jezelf, en steek je tijd in het gezin; wellicht dat hij dan door gaat krijgen dat er meer is om voor te leven; door andere dingen te gaan doen in plaats van de focus te leggen op het te veel eten. En als je toch hier de focus op blijft leggen, let dan in ieder geval op de manier waarop je dit doet; op dit moment kom je ontzettend dwingend over (let op, je komt op mij zo over) wat ontzettend verkeerd kan inwerken op je vader. Als hij al slecht in zijn vel zit, vang je met azijn echt geen vliegen; die vang je eerder met stroop. Vandaar dus, ga leuke dingen doen, stop je tijd in het gezin en niet in zijn eetpatroon. Want, iemand die 2x in de week actief kan tennissen, is in ieder geval nog sportief en gezond genoeg om dat te kunnen doen, en dáár valt ook wel wat voor te zeggen, er zijn er genoeg die helemaal niet sporten, dus hij doet wel zijn best, maar niet goed genoeg in jouw ogen. En dat snap ik, maar ik zou eerder even kijken naar de dingen die je vader wél doet.
Want hij sport wel, en hij blijft wél bij zijn vrouw en zijn gezin ondanks alle ellende.
En geloof me, er zijn er genoeg die (tijdelijk) weglopen van hun gezin als het even minder gaat.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-02-14 18:06

Re: Vader te dik, wilt niet afvallen.

Geplaatst door de TopicStarter : 11-02-14 18:06

reacties als chelle_dora lees ik al niet meer, bespaar je dus de moeite om zo'n lap tekst te typen

**Geplaatst**: 11-02-14 18:07

Geplaatst: 11-02-14 18:07

Ik denk ( en zeg met nadruk denk) een passie mist.
Tennis vind hij leuk ? Ga regelmatig een potje met hem tennissen..
Beweging maakt dat hij zich beter voelt.
En de reden om te snaaien is meestal een gelukkig momentje te beleven.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:07

Geplaatst: 11-02-14 18:07

Maartje1990 schreef:
Dat is wat ik al de hele tijd zeg. Ik heb iig nooit gezegd dat ik hem tot dingen wil gaan proberen te dwingen oid (misschien dat mensen dat er van hebben gemaakt).

Je hebt wel gezegd dat hij rekening met jullie móet houden, hoe je hem zo ver kan krijgen dat hij af gaat vallen, 'eigen keuze m'n reet.' Dat klinkt toch enigszins dwingend allemaal.

Daarin ontbreekt een stukje acceptatie van het feit dat hij, als volwassen man, eigen keuzes mag maken, ook als die keuzes jou pijn doen.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:13

Geplaatst: 11-02-14 18:13

je zit in een hele vervelende situatie.

als ik het zo lees zit hij tegen een verslaving aan. en elke verslaving is slecht. het is echter als buitenstaander bijna niet te doen dit patroon te veranderen. hij moet het zelf willen. enige wat je kunt doen is het gesprek met hen aangaan en je zorgen uitspreken.

aan de andere kant, gezien de situatie van je moeder weet ik niet of dit het moment is. je leven omgooien is heel lastig. dit heeft hij al gedaan toen je moeder ziek werd. om dan het andere houvast in je leven ook nog los te laten.... ik weet het niet.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:13

Geplaatst: 11-02-14 18:13

Maartje1990 schreef:
Ik heb overigens nog nooit écht een goed gesprek met hem er over gehad. Ja, kritiek/blikken, wat niet juist was (daar ben ik ondertussen ook al láng mee op gehouden). Eens een keertje dus iets van gezegd, maar meer dus niet.

Citaat:
Maar onlangs een ''goed'' gesprek met hem gehad, dat m'n broer en ik ons toch erg zorgen maakte. Maar dat maakte hem niets uit, hij vindt eten lekker, wilt het niet aanpassen.

Dan weet je het antwoord.
Als hij het (nog) niet wilt, dan houdt het gewoon (op dit moment) op.

**Geplaatst**: 11-02-14 18:16

Geplaatst: 11-02-14 18:16

Ik werk in de geestelijke gezondheidszorg waaronder de (verslavings)zorg. Het motiveren tot gedragsverandering is een uitdaging. Het simpelweg adviseren of confronteren van verslaafden en andere cliënten met ongezonde levensstijl leidt bijna nooit tot gewenst resultaat. Sterker, mensen met een ongezonde levensstijl hebben dubbele gevoelens over hun eigen gedrag en zodra je ze wijst op het 'slechte' hebben ze de neiging om zichzelf en hun gedrag te verdedigen (omdat de confrontatie onrust bij hen veroorzaakt). Googel maar eens op 'motiverende gesprekstechnieken', dan krijg je handreikingen over hoe je zulke gesprekken het beste kan aanpakken. Hierbij al een link naar een aardige website.

http://www.movisie.nl/sites/default/fil ... voering%20[MOV-182303-0.3].pdf

Een tip voor de topicstarter: verdiep je erin, maar houd ook je eigen grenzen in de gaten. Je bent zijn dochter en geen hulpverlener. Vraag je jezelf af waarom het je zo raakt dat je vader zo veel eet en te zwaar is. Het is zijn ziekte, niet de jouwe.Probeer een oplossing te zoeken voor je eigen onrustgevoelens en vraag hulp hiervoor. Dit kan ook bij je vader zijn!

**Geplaatst**: 11-02-14 18:19

Geplaatst: 11-02-14 18:19

ik vind de reacties dat het zijn keus zijn erg dom. je wilt als dochter graag een vader die er ook voor je is.

de situatie is voor je vader echter wel hopeloos. zijn vrouw is ziek. dat lijkt me al zwaar genoeg.

mag ik vragen hoe groot en zwaar je vader is

Nomineer dit bericht ×