Dani schreef:Het kan ook wel. In theorie. In de praktijk kan het ook
Daar gaat het me maar om: het kan.
En dat het als vrouwen belangrijk is, om aan elkaar te vertellen, dat het kan.
(Uiteraard heb ik geen zin, om hetzij over mezelf te zeggen, of over een andere vrouw te zeggen "dat het eigen schuld is", als het mis gaat.)
Dani schreef:maar als het zo eenvoudig was als jij suggereert zou er nooit meer een vrouw verkracht worden.
Oeps - waar suggereer ik dat, dat het makkelijk is?
Wat wel waar is, is dat ik me op gegeven moment ergerde aan de toon van "het kan niet".
Dani schreef:Niet iedereen kan zich verdedigen. Je bevriest door de angst, je bent doodsbenauwd vermoord te worden als je tegenspartelt, de aanvaller is te sterk, je hebt teveel pijn om nog iets te doen, je weet niet wát je kan doen.
Nou zijn dat fel realistische mogelijkheden - maar als gezegd, kracht (...herhaaldelijk kwam die walgelijke mantra voorbij, "dat mannen nu eenmaal sterker zijn") geeft niet de doorslag.
En "weten wat je moet doen" - daar kun je iets aan doen.
Professioneel gesproken: als je autonome zenuwstel (ter hoogte van je hersenstam) kiest, om jou te laten bevriezen, dan doe je daar weinig tegen, en op zulke momenten zijn idd alle goed ingefoefende manouevres ook gewoon kwijt en weg.
Maar mijn ervaring is, dat het ook binnen 1 persoon kan verschillen: soms maakte mijn autonome de keuze "bevriezen" - soms "aanvallen". En als die keuze "aanvallen" gemaakt is, is alle kennis die je ooit hebt opgedaan meer dan paraat.
Dani schreef:In theorie zou ook iedereen de sloot inspringen om een drenkeling te redden, en in theorie belt iedereen 112 als iemand in elkaar geslagen wordt. De praktijk laat echter keer op keer het tegenovergestelde zien.
Ja - en emotioneel gesproken: ik vind dat een grof schandaal. Je zult die drenkeling maar zijn!
Of ach - waarschijnlijk weten de omstanders simpelweg, niet wat ze er mee aan moeten...
En als er tien mensen staan te kijken, is er idd het effect, dat "men" geneigd is, niets te doen.
Wat zin heeft, is om te weten, dat je op dat moment een van je mede omstanders kan aanspreken. "Ziet u nou ook, wat ik zie...? "
Niet zelden wordt het probleem daarna gewoon gezemenlijk aangepakt.
Kortom: ik ben het met je eens, dat het in praktijk helaas vaak mis gaat.
Maar mijn remedie is dus niet, om de schouders op te halen en te zeggen "...och, de mensen zijn nu eenmaal egoistisch en lui". (Die mensen heb je idd, dat klopt.)
Min remedie is "snappen wat er mis gaat" - en op basis daarvan aanpakken.
Ik zeg niet, dat dit makkelijk is.
Bovenstaande tip (vraag de buurman/vrouw wat hij/zij ziet) komt uit geweldloze weerbaarheid, iets dat wat mij betreft naast karate een verplicht schoolvak zou mogen te zijn.