lieveli schreef:@love_western Ik vind je vergelijking dom, ik begin er niet over, maar ik wilde het wel even kwijt. Mijn onmacht, excuus. Laten we het er verder niet over hebben hier, dát vind ik wel ongepast.
@ Stefje, inderdaad mooie artikelen! Ik moest wel grinniken toen wij het net gehoord hadden en er op stal een meisje van een jaar of 13 naar me toe kwam... 'Wordt je vader nu ingeslapen'? Niet helemaal de goede woordkeus maar wel enorm goedbedoeld.
Mag ik vragen waarom je mijn vergelijking dom vind? Volgens mij zijn er ook vele mensen overleden aan de pest etc. Ik vind dat net zo erg als mensen schelden met kanker. Maar misschien kunnen we er idd beter over ophouden. Maar misschien denk ik er ook zo anders over omdat ik veel gezinnen ken die hun kindje zijn verloren aan hartafwijkingen. En het is verschrikkelijk om te zien dat mensen verdriet hebben.
Maar iedereen ervaart het proces anders. En iedereen gaat er anders mee om. En soms zijn de mensen al weg, voordat je de ziekte hebt kunnen accepteren. Alle mensen die ik verloren heb, zijn tot de laatste dag positief geweest. En ben ik blij dat ik mijn opa heb leren mogen kennen. Aangezien hij al 9 jaren eerder de diagnose kanker had (het tegenovergestelde van leukemie) en met medicijnen zou hij nog 2 a 3 jaar te leven hebben. Maar doordat hij zo positief was, heeft hij het 9 jaar volgehouden. Alleen de laatste 4 weken is het overgeslagen naar leukemie. Maar door de vele medicijnen, konden ze niks meer voor hem doen.