Bokt.nl

Ff korte update, afgelopen vrijdag ben ik weer opgenomen. Ivm lekken van hersenvocht uit de wond. Heb nu een drain via mijn ruggenmerg zodat via daar nu hersenvocht wordt afgetapt en het gaatje in mijn schedel kan helen uit zichzelf. Ik moet nu sowieso tot woensdag blijven,de wond moet 5 dagen droog blijven.

**Geplaatst**: 07-04-13 20:14

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 07-04-13 20:14

hey lieve Lay-D rustig aan he? en heel veel sterkte......

**Geplaatst**: 07-04-13 21:19

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 07-04-13 21:19

wauw, gewoon bericht van jou!!
Na zo'n enge operatie.
Heel erg goed om te lezen!!

Hou je taai!

**Geplaatst**: 08-04-13 11:23

Geplaatst: 08-04-13 11:23

Houd je goed! Zet hem op, je doet het super!

**Geplaatst**: 08-04-13 11:34

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 08-04-13 11:34

Lees net je verhaal..... Pfff... Ik wens je heel veel sterkte en beterschap!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-04-13 16:01

Geplaatst door de TopicStarter : 22-04-13 16:01

Iedereen bedankt voor de reacties en het meeleven!

Mijn ervaring/verslag wil ik ook graag met jullie delen.

27 maart was het dan zover, de dag van de opname.
Ik moest om 10.15 in het ziekenhuis zijn,daar aangekomen heb ik eerst bloed moeten laten prikken,later die dag werd er een hartfilmpje gemaakt.
Om 16.00 is mijn vader met onze 3 kinderen ( ons jongste was niet mee.) naar huis gegaan,het afscheid nemen van de kinderen was zwaar.Vooral ons oudste had er moeite mee,hij is heel bang geweest dat het fout zou gaan.
Rond half 5 hebben we nog een gesprek met de chirurg gehad,hij legde nogmaals uit hoe ze te werk zouden gaan en hoelang het ongeveer zou gaan duren en hoelaat ik aan de beurt was.. Mijn man en moeder zijn nog even gebleven en uiteindelijk ook naar huis gegaan.

Ja en dan ben je ''alleen'' over met de zenuwen. Ik lag op een 4 persoonskamer met 2 anderen,waarvan 1 man die ook een ''gezwel'' had in het hoofd.Hij was de dag ervoor geopereerd maar wat een wonder was die man,hij liep en functioneerde alsof er niks gebeurd was. Dat gaf mij hoop!

Rond 22.00 ben ik gaan slapen en ik heb opzich nog redelijk goed geslapen ook.
Om 6.00 werd ik wakker,nog redelijk relaxed. Om kwart voor 7 was mijn man er en om 7 uur kwam de verpleging met de kleding die ik aan moest ( jasje en steunkousen).
Kwart over 7 was het dan zover en werd ik na de time-out gereden,daar moest ik even wachten en het enige wat mij daar nog van bijstaat is: een mevr die tegenover mij lag en zich druk maakte over haar kapsel en dat ze liever niet het mutsje op wou. Ik heb mij mezelf echt even gedacht,waar maak jij je druk om?? ( ze kreeg die dag een borstvergroting). Afijn even later werd ik opgehaald door 2 verpleegkundigen en ging ik richting de ok, eerst werd ik klaargemaakt, ik kreeg een infuus en allerlei plakkers op mijn borst.
Ik heb de chirurg en het gehele team nog gezien en toen werd ik onder narcose gebracht.
Dat is toch een vreemd gebeuren,zo lig je nog te praten met de verpleging en voor je het weet ben je weg.

Toen was het (zenuwslopende) wachten voor mijn man en alle anderen, ik weet zelf vrij weinig van het bijkomen etc.
Ik weet alleen dat ik vast gebonden op bed lag omdat ik anders alle slangetjes etc eruit trok.
Vrijdag avond ben ik van de IC afgekomen maar ook daar weet ik vrijwel niets meer van.
Zaterdag is ook aan mij voorbij gegaan,zondag was ik al wat meer bij mijn positieven maar kan ik me ook niet veel meer van herinneren.
Ik weet nog wel dat mijn schoonouders die dag op bezoek zijn geweest en dat ik met hun en mijn man zelfs nog een rondje ziekenhuis hebben gedaan in de rolstoel.
Maandag was al een stuk beter, ik mocht douchen ( werd gedoucht) want lopen of staan dat ging nog niet al te best.
De chirurg is toen nog even langs geweest en vertelde dat de operatie goed gegaan was.
Het ding blijkt een cyste te zijn geweest,ze hebben hem niet geheel kunnen verwijderen maar een driehoek ervan gemaakt zodat het niet opnieuw kan groeien ( althans daar moeten we dan maar op hopen).
En toen was het dinsdag 2 april en mocht ik naar huis! Ik vond het heerlijk om naar huis te gaan.
Elke dag voelde ik mij stukje bij beter worden,ik had alleen nog veel last van misselijkheid,zwaar hoofd gevoel en een stijve nek.
Het lopen ging ook elke dag een stukje beter.
Vrijdag 5 april had ik een wat mindere dag,wat duizelig en met name ontzettend misselijk.
Tegen half 5 die middag voelde ik een natte plek op mijn hoofd, mijn ouders en man en naar laten kijken,aangezien de wond droog was op dat moment dachten hun drieën aan zweet.
Op een gegeven moment toen ik weer op de bank zat voelde ik wat druppen in mijn nek,mijn vader bevestigde dit en toen heb ik naar de hap gebeld. Aangezien hun niet wisten wat ze er mee aan moesten heb ik het UMCG gebeld daar ik daar ook geopereerd ben.
Om half 8 werd ik weer terug gebeld en gaf de zaalarts aan dat ik langs moest komen om het eea uit te sluiten.
Om kwart voor 9 waren we er weer en na kort onderzoek bleek dat er hersenvocht uit de wond lekte. Ik heb toen een drain in mijn ruggenmerg gekregen zodat er via mijn ruggenmerg hersenvocht afgetapt kon worden zodat de druk in mijn schedel verlaagd werd en het gaatje kon helen.
Dat betekende 5 dagen complete bedrust,ik mocht alleen uit bed om te plassen.
Die nacht werd ik om 2 uur wakker met helse hoofdpijn met als gevolg dat ik om 4 uur ontzettend misselijk was van de pijn.
Gelukkig is het bij die ene keer gebleven en heb ik daarna geen hoofdpijn meer gehad.
Ik vond die 5 dagen echt afzien, ik mocht niks, tv kijken ging maar voor even en lezen was ook nog niet zo'n succes.

In die 5 dagen dat ik daar lag heb ik meerdere vriendinnen (tevens mede bokkers) op visite gehad en mijn man en 2 van ons 4 kinderen op bezoek gehad.
10 april mocht ik eindelijk weer naar huis!
Al was het ditmaal afzien thuis,alle 4 de kinderen waren geveld door de griep,mijn man mocht er een dag later ook aan geloven.
Tel daarbij op dat ik 8 april ook slecht nieuws heb gekregen over mijn paard,hij had een tumor op zijn geslachtsdeel die in een aantal dagen zo hard groeide dat er geen mogelijkheden voor hem meer waren. Hem heb ik op 15 april in moeten slapen.

Met mijn herstel gaat het elke dag een stukje beter, al gaat het mij nog te langzaam en frustreer ik me er ontzettend aan dat ik nog niet alles zelf kan.

**Geplaatst**: 22-04-13 16:10

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 22-04-13 16:10

Zo, gelukkig gaat het goed met je. Maar wat heb je wat voor je kiezen gekregen, operatie, thuis alles ziek en dan ook je paard inslapen, dat moet een helse week geweest zijn. Ik wil je heel veel sterkte wensen met je herstel maar ook met het verlies van je paard, als je zelf voor ingrijpende gebeurtenissen zoals jouw operatie staat dan lijkt alles bijzaak, maar eenmaal alles gelukt dan hakt het verlies van je paard er wel in, :(:)

**Geplaatst**: 22-04-13 16:38

Geplaatst: 22-04-13 16:38

Jeetje wat een heftig verhaal! En dan ook nog je paard in laten slapen! Wat erg.
Hoe voel je je nu? Is er nog kans dat het terugkomt of is het nu klaar?

Dikke knuf!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-04-13 16:54

Geplaatst door de TopicStarter : 22-04-13 16:54

SuzanneF, ik voel me op draaierig en vlagen misselijkheid na prima.
Emotioneel bevind ik me momenteel in een rollercoaster.

Hier nog een foto van de wond, de hechtingen zijn er nu een week uit en de stoppels (haar) zijn al wat gegroeid.
Afbeelding

**Geplaatst**: 22-04-13 17:46

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 22-04-13 17:46

Jeetje wat een toestand allemaal, heftig. Ik hoop dat je snel herstelt en alles zich weer in rustig vaarwater gaat begeven. Beterschap zowel lichamelijk maar ook geestelijk. Niet niets allemaal.

**Geplaatst**: 23-04-13 20:05

Re: Onzekerheden.

Geplaatst: 23-04-13 20:05

jeetje wat een verhaal..... stuur je nog een pb... knuffel van deze kant..

Nomineer dit bericht ×