Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-09-12 20:15

Geplaatst: 08-09-12 20:15

peacehorses schreef:
Bigone: ja pa gaat van dinsdag t/m zondag of maandag dus met ma mee, dus dan heb ik weer even wat te doen maar als ze terugkomen en hetzelfde blijven doen als ze eerst deden, dan ben je weer terug bij af. Zij moeten dan ook meegaan met de verandering, anders heeft het geen zin natuurlijk

Dat is niet helemaal waar.
Een kind weet precies wat hij van jou wel en niet mag en van een ouder wel en niet.
Als jij ook wanneer de ouders er zijn vast blijft houden aan jou grenzen is er niets aan de hand.
Wanneer jij dan ook in 1 keer soepeler wordt, dan wordt het voor het kind wel een onveilige situatie wanneer hij bij jou is. Want dan weet hij niet wat hij aan je heeft gezien je de ene keer A doet en de andere keer B.
*Ik ben zelf au pair geweest en de kinderen wisten dondersgoed dat het bij mij anders was dan bij hun eigen ouders, en het is nooit zo geweest dat ik weer van vooraf aan heb kunnen beginnen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-09-12 22:09

Geplaatst door de TopicStarter : 08-09-12 22:09

Bedankt voor je reactie. Hij ziet z'n ouders elke dag en hij kan ze de hele dag door zien als hij dat wil, alleen papa is nog wel eens buitenshuis aan het werk voor klanten, maar mama is altijd op het terrein. Ik werk van 9 tot 6 dus voor en na die tijd is hij ook bij hen, en het hele weekend.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar als dat niet ondersteund wordt door papa of mama blijft hij elke keer weer een grote show maken zodra hij hen ziet, als een van hen even binnenkomt voor iets. En dat is wat ik bedoel, hij kan heel braaf zijn met mij maar als mama onder het eten binnenkomt en hij gaat drama maken, is al mijn werk eigenlijk voor niets geweest want dan krijg ik hem ook niet meer in het gareel, en sowieso zodra er andere mensen in de buurt zijn is al het respect voor mij / autoriteit weg, en "helaas" zijn er nogal wat mensen in de buurt.
En hij is ook gewoon niet vriendelijk tegen mensen, als hij de mensen ziet die hier werken begroet hij ze altijd met "jij bent een idioot", en dat is echt iets wat er niet uit gaat, heb verschillende dingen geprobeerd, goed gedrag belonen (hij noemt mij vaak mooi of lief en dan zeg ik, zullen we dat vandaag tegen iedereen gaan zeggen) of op het moment dat hij iets vervelends zegt, aangeven dat het ook anders kan (dat is niet lief, waarom zeg je niet "jij bent lief") of hem gewoon terug mee naar binnen nemen als hij begint met die namen, maar op een of andere manier is dat er sinds een tijdje terug in gesleten toen hij aan tafel een keer het hele avondeten lang onder veel gelach iemand namen heeft mogen noemen. En niemand vindt het echt erg, want ach, t is maar een kind en het zijn relatief onschuldige woorden, maar ik vind het heel storend dat er nu al nooit meer een normaal of vriendelijk woord vanaf kan, zelfs tegenover mensen die hij kent.

Ik denk zelf in elk geval dat het belangrijk is op dit punt dat mama en papa ook wat discipline en routine gaan aanbrengen in hun leven met hem, want anders is het op elk moment van de dag dat mama of papa (of wie dan ook) binnenkomt gewoon weer drama, omdat hij dan weer moet kijken hoe ver hij kan gaan.

**Geplaatst**: 09-09-12 08:04

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 09-09-12 08:04

Wat betreft die woorden... hij krijgt kennelijk een belonende reactie... en je zou er alleen aan kunnen werken als iedereen het erover eens is dat een peuter dit niet meer hoort te doen. Hier dus ook weer... via de ouders die moeten er zelf achter staan... en dan hun personeel duidelijk maken wat de reactie zou moeten zijn.

Ik zou echter niet alle problemen tegelijk aan gaan pakken. Kies er één uit en ga daarover in gesprek met de ouders en ga daar dan een plan van aanpak voor maken waar iedereen zich aan moet houden.

Trouwens.. je zegt wel dat kind zijn ouders bijna de hele dag kan zien.. maar dat is echt niet hetzelfde als gerichte aandacht van de ouders. Als moeder met paarden bezig is... dan voelt peuter zich waarschijnlijk alleen maar rotter omdat het paard steeds de aandacht heeft en zijn gedrag snel als lastig zal worden bestempeld.

**Geplaatst**: 09-09-12 08:27

Geplaatst: 09-09-12 08:27

Twiggy2008 schreef:
Een kind van 2,5 die zich op deze manier gedraagt? Nou, dat is toch echt niet 'allen de leeftijd', hoor.
Ben wel met je eens dat je op die leeftijd nog niet alles hoeft uit te leggen en te verklaren, dus kort reageren/corrigeren, indien mogelijk.

Verder denk ik dat inderdaad meer ouders werken (natuurlijk! ), maar als je beide (meer dan) fulltime blijft werken, dan vind ik toch dat je je af mag vragen, waarom je aan kinderen begonnen bent. En ik denk juist dat voor zo'n jochie in de toekomst, het best goed is om te delen met andere kinderen (aandacht/spelen/etc.). Hoe je het ook wendt of keert; de ouders zijn degenen die hier de fout in gaan, niet de au pair en eigenlijk ook niet het kind zelf. Bovendien snap ik nooit zo goed dat ouders het wel 'ok' lijken te vinden als een ander hun kind(eren) opvoedt. Lekker makkelijk, zeg. Waar liggen je prioriteiten?

Werk zelf ook parttime, mijn ex werkt fulltime, maar wij hebben samen wel zo'n regeling dat dochterlief na school eigenlijk altijd bij een van ons is (anders een opa of oma) en gewoon lekker buiten of thuis kan spelen met al haar vriendjes en vriendinnetjes. School vindt ze fantastisch, maar de BSO was echt geen succes (verplicht spelen met kinderen die je niet voor het uitkiezen hebt) en ik vind het zelf als ouder heel fijn dat wij haar zelf opvoeden en niet de opvang of wie dan ook. Bovendien ging ze vanaf twee jaar 2 ochtendjes naar de peuterspeelzaal en vanaf drie jaar 3 ochtenden. Dan leren ze heel goed om met andere kinderen te zijn in combinatie met de voorbereiding voor school. Hoe denk je wat dit kind (als het zo doorgaat) straks op school gaat zijn? Pfffff, moet er niet aan denken, aan zo'n terrorist in je klas.
Want als hij nu de dieren al pijn doet, dan kun je wel raden wat hij doet met andere kinderen.......

Ik denk dat wij het in heel veel dingen heel erg eens zijn. Natuurlijk is het de verantwoordelijkheid van de ouders om hier in te grijpen!! Maar ik wilde wel enige nuance inbrengen over het kind zelf. Hij is op zoek naar de grenzen, maar we moeten er geen beginnende psychopaat van maken. Ik ben nog geen kind tegen gekomen die het (een korte periode) niet grappig vind om te kijken wat er gebeurd als er getrokken word aan een staart, oor,etc.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-12 10:14

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-12 10:14

Nee, hij is ook zeker geen psychopaat. En ik wil het verder niet meer over de aandacht van de ouders hebben, ik vertel hoe het zit en iedereen vult het alsnog op z'n eigen manier in, prima, maar ik kan beloven dat hij niet sneller als lastig bestempeld wordt of afgewimpeld wordt omdat er paarden zijn. Dat hij niet zoveel aandacht krijgt als een kind waarvan de ouders altijd binnen zijn, is een feit, maar dat zegt niks over de kwaliteit ervan

**Geplaatst**: 09-09-12 16:52

Geplaatst: 09-09-12 16:52

peacehorses schreef:
Bedankt voor je reactie. Hij ziet z'n ouders elke dag en hij kan ze de hele dag door zien als hij dat wil, alleen papa is nog wel eens buitenshuis aan het werk voor klanten, maar mama is altijd op het terrein. Ik werk van 9 tot 6 dus voor en na die tijd is hij ook bij hen, en het hele weekend.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar als dat niet ondersteund wordt door papa of mama blijft hij elke keer weer een grote show maken zodra hij hen ziet, als een van hen even binnenkomt voor iets. En dat is wat ik bedoel, hij kan heel braaf zijn met mij maar als mama onder het eten binnenkomt en hij gaat drama maken, is al mijn werk eigenlijk voor niets geweest want dan krijg ik hem ook niet meer in het gareel, en sowieso zodra er andere mensen in de buurt zijn is al het respect voor mij / autoriteit weg, en "helaas" zijn er nogal wat mensen in de buurt.
En hij is ook gewoon niet vriendelijk tegen mensen, als hij de mensen ziet die hier werken begroet hij ze altijd met "jij bent een idioot", en dat is echt iets wat er niet uit gaat, heb verschillende dingen geprobeerd, goed gedrag belonen (hij noemt mij vaak mooi of lief en dan zeg ik, zullen we dat vandaag tegen iedereen gaan zeggen) of op het moment dat hij iets vervelends zegt, aangeven dat het ook anders kan (dat is niet lief, waarom zeg je niet "jij bent lief") of hem gewoon terug mee naar binnen nemen als hij begint met die namen, maar op een of andere manier is dat er sinds een tijdje terug in gesleten toen hij aan tafel een keer het hele avondeten lang onder veel gelach iemand namen heeft mogen noemen. En niemand vindt het echt erg, want ach, t is maar een kind en het zijn relatief onschuldige woorden, maar ik vind het heel storend dat er nu al nooit meer een normaal of vriendelijk woord vanaf kan, zelfs tegenover mensen die hij kent.

Ik denk zelf in elk geval dat het belangrijk is op dit punt dat mama en papa ook wat discipline en routine gaan aanbrengen in hun leven met hem, want anders is het op elk moment van de dag dat mama of papa (of wie dan ook) binnenkomt gewoon weer drama, omdat hij dan weer moet kijken hoe ver hij kan gaan.

Het is zeker belangrijk dat papa en mama ook discipline opbrengen. Maar helaas heb jij niets te zeggen, dus kan jij niets meer doen dan zelf heel duidelijk te zijn en grenzen aan te geven, ook als zijn ouders binnen zijn. Geef hem dan niet in 1 keer meer ruimte maar blijf bij jou grenzen.
Wanneer hij mensen begroet met ''jij bent een idioot'' is het van belang dat je hem duidelijk maakt dat je dat echt niet goed keurt. En als hij dat wel doet dat er een 'straf' aan vast hangt. Hij moet leren dat het niet oke is en zolang hij dat niet weet zal hij het blijven doen. Je zult dus duidelijk moeten zijn dat je het NIET wilt hebben (dus niet zeggen waarom zeg je niet..., dat werkt niet bij hem) maar ben duidelijk naar hem toe dat dit echt niet mag. Doet hij het wel (en dat zal hij in het begin zeker doen), voet bij stuk houden en dan zal hij er ook een 'prijs' voor moeten betalen, dus krijgt hij 'straf'. Let er wel op dat de zwaarte van de straf opweegt tegen wat hij gedaan heeft.
Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-12 17:00

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-12 17:00

Nee, daar heb ik ook niets over te zeggen, maar ik kan het wel proberen aan te geven en te hopen dat ze er ook echt wat mee doen.

Vandaag hadden we weer een hele zware dag, hij begon vanochtend direct met krijsen en boos op mij zijn omdat papa er niet was, toen wilde hij niet eten (heb de timer op mijn mobiel op 15 minuten gezet en daarna z'n eten weggenomen, gezorgd dat hij in de tussentijd bleef zitten), niets vervangends. Toen zijn we naar buiten gegaan, waar hij weer tegen de kat liep te schoppen, ik heb gezegd dat ik dat niet wil, hij ging er nog een keer achteraan dus ik heb 'm opgepakt en binnen op de naughty step gezet, onderweg heeft hij mij lopen slaan en headbutten (heel hard z'n hoofd tegen dat van mij aan slaan) en gillen en krijsen, binnen weer de timer op 2 gezet en gezegd dat hij van mij best mocht krijsen, maar dan moest hij dat ook blijven doen totdat hij het muziekje van m'n telefoon hoorde, dus dat heeft hij gedaan, toen was hij stil, heeft hij sorry gezegd en zijn we naar de tractor gaan kijken, en toen heeft oma 'm van me overgenomen dus in de tussentijd heeft hij waarschijnlijk alweer verschillende koekjes en drankjes etc gehad, geen lunch en voor zover ik weet ook geen tussendemiddag-slaapje, waar ik me eigenlijk niet druk over zou moeten maken, maar dat doe ik wel :')

ik was er zelf trouwens met het ontbijt ook bij, we aten hetzelfde en ik ben toen nog opgestaan om wat te drinken te pakken en weer bij hem gaan zitten tot de 15 minuten om waren, maar dat werkte blijkbaar ook niet motiverend genoeg.

**Geplaatst**: 09-09-12 18:32

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 09-09-12 18:32

Ik heb niet het hele topic gelezen, alleen je eerste en je laatste bericht. Wat mij opvalt is dat je tegen hem zegt: wat ik niet wil. Dus: niet de kat slaan. Niet klieren met je eten.
Ik heb op de studiedag van mijn stage iets geleerd over Triple P. Dat is positief opvoeden.
Zij gaven dit voorbeeld: als ik aan jou vraag: denk niet aan een rode olifant.. Juistja, waar denk jij dan aan.....?
Zo is dat ook met kinderen, ze horen het woordje 'niet' niet.
Dus ipv te zeggen: je mag de kat niet slaan, draai je het om tot wat je WEL wilt zien.
Dat gaat dan zo: Je mag de kat wel aaien, of je zget iets in die richting, wat je wel wilt zien, en positief.
Misschien kan je een keer op de site van Triple P kijken, daar staat echt nuttige info

Als jij je best doet zijn gedrag te verbeteren, maar de ouders blijven hetzelfde doen, is dat natuurlijk erg verwarrend. Heb je al eens met pap en mam gepraat. Misschien kunnen jullie een beetje op dezelfde manier gaan opvoeden zodat het voor het kind duidelijker wordt.

De dag begon boos. Daarna moest hij eten. Wat heb jij in de tussentijd gedaan om hem weer vrolijk te krijgen? Als je weet dat hij moeilijk kan zijn met eten en hij is al boos voordat hij moet eten, is de kans groot dat het mis zal gaan.

Waarom moest hij blijven krijsen tot de timer ging? Dan geef je hem imo aan dat je dat van hem wilt zien. Hij heeft dat dus eigenlijk ook keurig gedaan?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-12 19:18

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-12 19:18

dat is al eerder gezegd, en daarom is het wel handig als je het topic een beetje doorscant. Het is zeker een goede, dat triple p. Ik probeer over het algemeen ook veel positieve feedback te geven, en ik probeer en nu inderdaad ook op te letten, dat ik zeg wat ik wel wil zien. Vandaag wilde hij over de kat heen rijden met z'n speelgoedautootjes, want de kat kwam bij ons op de bank. Dus ik zei "ik snap dat je dat wilt, maar het is fijner als je de kat gewoon aait". Niet dat het werkte hoor, hij bleef doorgaan over dat hij over de kat heen wilde rijden, maar ik probeer er zelf wel bewuster op te letten wat ik zeg en hoe ik het zeg.

De dag begon boos, toen hebben we dat opgelost, heeft hij mij geholpen met ontbijt maken en toen wilde hij dat niet eten. Dat staat dus allemaal los van elkaar, als hij boos is of aan het huilen wil ik eerst dat dat opgelost is voordat ik naar het volgende ding doorga.

Dat heet reverse psychology, maar dat ken je zelf waarschijnlijk ook wel: Ik heb tegen hem gezegd dat hij mocht kiezen: hij mag best huilen/krijsen, maar dan moet hij ook die twee minuten aan één stuk door blijven huilen/krijsen. Of hij mocht stil z'n twee minuten uitzitten. Als hij er dan voor kiest om het wel te doen, en dat blijkt eigenlijk toch helemaal niet zo tof te zijn als je dat 2 minuten moet volhouden, denkt hij de volgende keer wel na of hij wil blijven huilen en schreeuwen, want er komt hem toch niemand van de step afhalen.
Paar dagen terug heb ik dit ook zo aangepakt, en toen zei hij zelf ook na een poosje: ik wil niet meer huilen. Ik vraag hem uiteraard eerst wel altijd of er iets pijn doet, want dat is een ander verhaal. Als hij dan stopt met huilen, vraag ik of het niet een heel stuk fijner is, als hij niet huilt. Daarna mag hij sorry zeggen, en dan is hij over het algemeen een stuk beter: ten eerste is alles er lekker uitgeschreeuwd en gehuild en ten tweede, blijk ik een stuk liever te zijn als hij gewoon stil is en mij aankijkt als ik tegen hem praat.

**Geplaatst**: 09-09-12 20:38

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 09-09-12 20:38

Ik snap het hoor, dat je hem 2 minuten door laat krijsen, om de redenen die jij noemt inderdaad.
Ik had in mijn laatste week een kindje op kamp die continue het oude brood opknabbelde dat voor de dieren bedoeld was. Zat vaak ook schimmel op, dus echt niet goed. Maar ze blééf het doen, hoe vaak ik ook gezegd heb dat het niet mocht. Dus op een gegeven moment liep ze weer met een stuk brood rond, toen heb ik haar op een stoel gezet en gezegd dat ze als ze zo graag brood at, ze dan het hele brood maar op moest eten. Toen hoefde ze het al héél snel niet meer

(uiteraard stuk zonder schimmel). En toen heeft ze het ook niet meer gedaan.

Ik vind het wel ver gaan hoor, die agressie tegen dieren. Dat kan heel fout uitpakken.. Van mij had ie écht allang een tik gehad. Wie niet horen wil...
En voor degenen die nu beginnen te roepen dat kinderen slaan niet kan: ten eerste, een tik is wat anders dan slaan. Ten tweede, vroeg of laat verliest TS hem een keer uit het oog en rijdt hij echt over de kat heen die dan serieus gewond raakt, is dat minder erg dan die tik die het kind krijgt (en waar hij naar 5 minuteng geen last meer van heeft)?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-12 21:07

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-12 21:07

Wat jij zegt over die tik, daar ben ik het zeker mee eens, maar toch zou ik het niet doen.
Maar mijn kat is retarded, schat van een beest maar ze gaat nooit uit de weg, en er gaat inderdaad een dag komen dat ik haar dood vind omdat kind weer op haar hoofd gesprongen is, of haar bij de nek opgepakt heeft en weggooide, of met een schep sloeg, of wat voor andere nare dingen dan ook. En als ik nu al te horen krijg dat de kat dan maar eens moet leren om uit de weg te gaan, dan denk ik dat ik tegen die tijd ook te horen ga krijgen "het is maar een kind, hij doet het niet expres, we vinden wel een nieuwe kat".
Dus ik denk dat het toch wel even snel duidelijk moet worden aan hem ook, op wat voor manier dan ook, dat het heel erg pijn doet en dat het ook heel vervelend af kan lopen voor de kat, maar toch wil ik een tik wel als laatste oplossing bewaren.

en die reverse psychology zal ik ook nog wel even door blijven zetten ja, lijkt toch wat beter binnen te komen, even dat patroon doorbreken. Want nu is het zo dat hij met krijsen steeds bereikt dat er altijd iemand op z'n knieën voor hem gaat zitten (want je moet op ooghoogte voor het kind zitten) en dat hij dan lekker de andere kant op kijkt en je in je gezicht schopt terwijl hij schreeuwt en krijst dat je hem op moet tillen. Ik vind het prima om op dezelfde hoogte als hem te zitten als ik met hem praat, maar dan moet hij me ook aankijken en luisteren naar wat ik zeg, dus moet je hem eerst uit die "state of mind" zien te krijgen.

**Geplaatst**: 09-09-12 21:16

Geplaatst: 09-09-12 21:16

Heb je wel het idee dat je enigszins door komt bij het kind? De discussie over de tik herinnert me aan een oppaskindje van 2. Ik paste daar voor de eerste keer op en het kindje bleef van bed afkomen. ik had haar al 6 keer teruggebracht, slokje water gegeven, even op de bank gelegd met een dekentje, enz. En duidelijk gezegd dat ze toch naar bed moest. Ze bleef ook steeds in de hal staan, op blote voetjes op de koude tegels. Uiteindelijk heb ik haar een tik op de luier gegeven, en gezegd; "en nu naar bed en er niet weer af".
Toen was het duidelijk en toen ik na een 20 minuten ging kijken lag ze heerlijk te slapen en wilde ze graag dat ik weer kwam oppassen, hoorde ik later.

**Geplaatst**: 09-09-12 21:33

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 09-09-12 21:33

En natuurlijk tilt onze TS hem niet op! $*\o/*$
Ja leuk, ik ga effe een krijsend kind dichter bij mijn oor brengen :')

no thanks.

Heb je al eens de vergelijking met paarden gemaakt eigenlijk?
Vraag ze gewoon eens wat ze doet als een paard te hard over een hindernis wil (noem maar wat).
Hem hard laten gaan want dat wil hij graag en je hebt hem zo weinig aandacht gegeven de laatste tijd dus dan mag hij dat wel?
Of... Hem terugnemen en het nog eens proberen, want hij kan zich lelijk bezeren als hij te hard gaat, plus hij moet gewoon luisteren, punt

Overigens leer ik mijn kittens ook dat ze op moeten passen voor mensenvoeten door ze subtiel uit de weg te schoffelen met mijn voet als ik eraan kom. Steeds net een beetje harder tot ze zelf uit de weg gaan. Helpt wel goed hoor

**Geplaatst**: 09-09-12 21:46

Geplaatst: 09-09-12 21:46

het lijkt mij idd dat je een gesprek met die ouders nodig hebt, om uit te leggen dat het voor jou ook niet fijn werken is als er geen duidelijkheid is, voor alle betrokkenen in deze situatie. Hoe kun je op deze manier een leuke, veilige, geborgen band opbouwen? ik zou zo niet met plezier naar mijn werk gaan, en ik werk met kinderen.

bij mij is het zo dat ik bij een gezin met 2 kleine jongetjes in huis oppas, waar heus ook wel de nodige/gebruikelijke probleempjes plaats vinden. wat ik echter wel fijn vind, is dat we voor en na de tijd altijd even overleggen, en dat als ik aangeef dat er iets "fout" is gegaan, dan spreekt zij haar kind hier ook op aan.

wat je eventueel wel kunt doen, is met de dingen waar hij niet mee om weet te gaan, of waarvan hij gewoon niet wil luisteren naar corrigerend/verbeterend gedrag, is hem erbij weg houden. als hij niet meer normaal kan doen als er andere mensen bij komen, dan moet hij misschien maar even ergens anders gaan zitten? als hij de dieren niet lief kan behandelen, dan mag hij de dieren ook niet meer aanraken? als hij tegen jou gaat tieren/schelden, niet meer tegen hem praten? hij vraagt vanzelf "waarom" jij niks meer zegt. Dan kun je uitleggen dat dat niet de manier is waarop jij met hem wilt praten. Je kunt een kind wel confronteren met zijn eigen gedrag.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-09-12 23:18

Geplaatst door de TopicStarter : 09-09-12 23:18

Nynke55: ik denk dat ik nu met de reverse psychology wel wat door begin te dringen. Maar over het algemeen is hij gewoon gewend dat hij wel krijgt wat hij wil, als hij maar lang genoeg doorgaat, dus ik denk dat er wel een lange weg te gaan is voordat hij echt snapt dat x niet kan, niet mag en niet gaat gebeuren. Maar ik heb vaak genoeg over me heen laten lopen, dacht niet dat ik dat door een 2jarige snotneus ging laten doen

Margrathea: dat doe ik met mijn kat ook, maar ze is echt een ontzettend kneusje. Wat ik heerlijk vind want ze komt altijd lekker bij me liggen en knuffelen, maar haar zusje is veel slimmer. Die komt ook wel liggen en knuffelen maar als kind eraan komt is ze altijd meteen weg. Hoewel ze ook wel graag even komt kijken wat kind aan het doen is hoor, maar ze is gewoon wat verstandiger. Cyra (mijn kat) heeft zoiets van, ik lig hier, als jij met me gaat gooien ga ik daar wel verder slapen. Overigens, vroeger toen kind nog kleiner was, hadden ze hier twee hound puppies (nu weer) en die zijn nogal onbeholpen dus die liepen kind wel eens omver, en papa duwde ze dan met de voet weg, en kind heeft dat nu dus opgevat als dat hij de puppies mag schoppen als hij ze ziet, want hij ziet natuurlijk alleen de voet die tegen het dier aankomt en niet hoe hard of zacht dat gaat.

Ik heb hier tegen een collega die in de yard werkt een keer gezegd, wat doe je nou, als kind niks wil eten? En zij zegt, wat doe je als je paard 100 keer ergens langsgaat en nummer 101 niet en groot drama gaat maken (echt op zo'n toon van, stel je niet aan het is maar een kind

). Maarja, zweep over 't kind heen omdat hij niet wil eten bleek dan ook weer geen oplossing te zijn 8)7

ReadTheRulez: wat je zegt, zit zeker wat in, maar er wordt natuurlijk niks mee opgelost als ik hem de hele tijd bij mensen weghoud omdat hij zich uberhaupt niet weet te gedragen en iedereen met scheldwoorden begroet

Ik denk wat dat betreft juist dat het "goed" is als het wel gebeurt, want dan kun je het aanpakken. Want hier zou ook hetzelfde gelden: als je met je paard rond de bak wilt maar hij blijft de hele tijd in dezelfde hoek wegspringen ga je 'm ook niet bij die hoek weghouden, dan ontwijk je het probleem alleen maar.

Mama komt in elk geval zometeen of morgenochtend weer terug, en die vertrekt meteen dinsdag weer met de halve yard en dan gaat papa er dinsdagavond of woensdagochtend achteraan, dus ik ga mama even niet lastigvallen hiermee, die heeft het druk genoeg met twee internationals achter elkaar. Hopen dat ik dan in de tijd die ik vrij heb t/m zondag wat opschiet met kind, en er verbetering te zien is tegen de tijd dat iedereen weer terug komt.

**Geplaatst**: 09-09-12 23:24

Geplaatst: 09-09-12 23:24

Succes hè! En vergeet geen filmpjes te maken voor de ouders!

**Geplaatst**: 09-09-12 23:52

Geplaatst: 09-09-12 23:52

Ik vind het super van je dat je er zo bewust mee bezig bent. En heel boeiend, al die tips. Ik denk echt dat je op de goede weg bent, misschien wel wat minder waarschuwen en sneller reageren (zoals iemand anders hier al benoemde.) Verder denk ik ook dat het pas echt werkt als iedereen op 1 lijn zit. Het kind heeft nu teveel macht gekregen door te mogen schelden en klieren, en die macht wil hij zelf eigenlijk niet eens hebben, want het biedt hemzelf geen veiligheid...

Wat me wel opviel is dat een paar ouders hier zeggen dat een au pair of pedagogisch medewerker hun kind niet mag vastpakken.
Ik heb laatst een situatie gehad waar een klein meisje, ook rond de 2 constant (bewust) een grondbox open maakte waarin 3 baby's lagen. Dit deed zij ook toen haar moeder kwam, en ik heb uiteindelijk haar handje vastgepakt, haar naar me toegedraaid en met duidelijk oogcontact verteld dat het niet mocht. Dat hielp. Soms kun je dingen wel honderd keer zeggen maar komt het niet aan. Dan moet je wel kunnen ingrijpen (uiteraard zonder het kind pijn te doen.)

**Geplaatst**: 09-09-12 23:59

Geplaatst: 09-09-12 23:59

dwaallicht schreef:
Ik vind het super van je dat je er zo bewust mee bezig bent. En heel boeiend, al die tips. Ik denk echt dat je op de goede weg bent, misschien wel wat minder waarschuwen en sneller reageren (zoals iemand anders hier al benoemde.) Verder denk ik ook dat het pas echt werkt als iedereen op 1 lijn zit. Het kind heeft nu teveel macht gekregen door te mogen schelden en klieren, en die macht wil hij zelf eigenlijk niet eens hebben, want het biedt hemzelf geen veiligheid...

Wat me wel opviel is dat een paar ouders hier zeggen dat een au pair of pedagogisch medewerker hun kind niet mag vastpakken.
Ik heb laatst een situatie gehad waar een klein meisje, ook rond de 2 constant (bewust) een grondbox open maakte waarin 3 baby's lagen. Dit deed zij ook toen haar moeder kwam, en ik heb uiteindelijk haar handje vastgepakt, haar naar me toegedraaid en met duidelijk oogcontact verteld dat het niet mocht. Dat hielp. Soms kun je dingen wel honderd keer zeggen maar komt het niet aan. Dan moet je wel kunnen ingrijpen (uiteraard zonder het kind pijn te doen.)

Ik heb er nooit zo over nagedacht of ik mijn au pair kindjes wel of niet mocht vastpakken. Ik deed het gewoon als het nodig was, als ik er over nadenk, wanneer er iets gevaarlijks was gebeurd. Maar goed, George was niet zo'n duiveltje als dit kindje, gewoon een echte jongen. Woesteling en rauwdouwer, maar nooit respectloos of onhebbelijk. Nogmaals respect Ts, als ik dit als au pair gezin had gehad was ik allang weggegaan. Ik zat daar voor m'n plezier.

**Geplaatst**: 10-09-12 00:39

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 10-09-12 00:39

Hallo TS,
Nu heb ik het hele topic gelezen en wat mij opvalt is dat jij als aupair en de ouders niet op 1 lijn zitten...jij en de ouders moeten om de tafel om te bespreken hoe om te gaan met het 2,5 jarige kereltje dat zich als een ettertje gedraagd...regels moeten consequent worden nageleefd ook als de ouders moe zijn, geld ook voor jou ts.

Die kleintjes hebben rust, reinheid,regelmaat en structuur nodig, op vaste tijden opstaan, op vaste tijden eten en op vaste tijden rusten een te veel aan prikkels leidt tot een overprikkelt kind met negatief gedrag.

Nee, is nee, ja, is ja en regel, is regel.

**Geplaatst**: 10-09-12 01:05

Geplaatst: 10-09-12 01:05

Hoi heb f een paar dingen gelezen maar als ze gaan huilen doen ze dat doorgaans voor de aandacht , dus negeren tenzij hij gevallen is. en gewoon doorgaan waar je mee bezig bent. als hij de kat op zn kop trapt pak je hem bij zn armpje , stevig niet te ... en dan zet je hem meteen op die step en doe het eens wat langer of zet hem op zn kamer maar zorg er voor dat hij niet kan spelen met iets. zodat hij echt moet wachten tot hij er uit mag dat kan nog wel wat langer duren als 5 min dus na 5 gaan kijken ben je weer lief , zoniet dan weer 5 minuten zodat hij gaat beseffen dat er niet te sollen valt als hij het goed doet en rustig word natuurlijk hem beleonen wat je ook doet las ik. Duidelijkheid is het eerlijkst naar hem tis jammer dat zn ouders eigenlijk helemaal geen tijd voor hem hebben. maar als jij strenger word en moeders zit daarbij wie weet wat ze oppakt. En alleen maar huilen is heel vervelend maar alstie doorgaat zet hem maar op zn kamer laat het daar maar huilen , het leven draait niet om hem alleen. Je doet het al heel goed vind ik wat ik lees.

**Geplaatst**: 10-09-12 08:53

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 10-09-12 08:53

Wat jammer dat de ouders en jij niet op dezelfde golflengte zitten. Ik kan me ook wel voorstellen dat de ouders er niet altijd zin in hebben na een drukke dag (ik keer me soms ook af als ik thuis kom), maar kun je niet eens met ze praten? Jouw consequente handelen wordt teniet gedaan door hun softe handelen, dat is dweilen met de kraan open.

Wat betreft niet eten, volgens mij doe je het goed hoor, gewoon na een bepaalde tijd het bord weghalen.
Mijn zoontje (ook 2,5 jaar) heeft dagen dat hij zijn groente weigert te eten en ik negeer het (daarover kreeg ik zowaar een complimentje van het consultatiebureau). Dan geef ik hem aardbeien of druiven als toetje, daar stinkt hij in

Wat betreft het pijn doen van dieren, tja... ik ben daar heel fel op; de dieren wordt géén pijn gedaan. Hij probeert nog wel eens 1 van onze katten te vernaggelen, maar die kat maakt er zelf korte metten mee (die haalt uit, mét nagels), eigen schuld. Op dat gebied blijft er denk ik weinig over dan blijven uitleggen waarom het niet mag...

Succes ermee.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-09-12 15:57

Geplaatst door de TopicStarter : 10-09-12 15:57

allereerst iedereen uit het topic nog bedankt voor alle positieve reacties en goede tips!

wat het vastpakken betreft: als ik op mijn hurken zit en kind staat om zich heen te kijken en rond te draaien, pak ik ook wel eens zijn arm om te zorgen dat hij naar mij kijkt. Maar ik probeer dat eigenlijk altijd te voorkomen, want zodra je dat doet ben je nog verder van huis, ik doe 'm absoluut geen pijn hoor, begrijp me niet verkeerd, maar als je hem vastpakt weet hij heel goed dat hij te ver is gegaan en dan zet hij het helemaal op een krijsen en brullen en schoppen en slaan. Maar soms heb je geen andere optie, ik zal het in elk geval nooit toestaan als ik met hem aan het praten ben en hij loopt weg zonder te luisteren.

Ik denk dat een van de problemen met dat vastpakken is, dat mensen het ten eerste zien alsof je hun kind de arm breekt, en ten tweede dat het kind niet weet wat hij doet dus dat het niet nodig zou zijn. Maar het kind is dan misschien "pas" 2, hij weet echt prima wat hij doet, en hij weet ook heel goed of het wel of niet mag. En wat ik ook verontrustend vind in mijn specifieke geval, is dat het kind weet hoe hij mensen moet manipuleren. Als je zegt dat hij nu even geen drinken krijgt, gaat hij verder met "ik help je wel even, ik houd de fles wel even vast". Als de kat op schoot zit en hij wil met haar gooien maar ik zeg dat ze nu ligt te slapen, gaat hij in de keuken staan en mij roepen dat ik moet komen. Nu ik zijn speelgoed af en toe af moet pakken, en het in de tas gaat, gaat hij één ding heel braaf voor me doen en dan zeggen "ik ben braaf geweest dus nu mag ik mijn speelgoed terug". En ik ben daar persoonlijk absoluut allergisch voor, dat manipuleren, en dat hoort hij op deze leeftijd ook nog helemaal niet te doen.

Narnia: wat ik wellicht ga doen, is met de ouders om tafel zitten om te vragen, hoe zij willen dat ik het aanpak. Dan blijft er voor mij minder over om fout te doen en ligt de verantwoordelijkheid bij hen. Als zij gewoon een lijstje maken met regels en iedereen pakt het altijd zo aan, dan zal dat al vast wel schelen.

franka75: hij zal over het algemeen ook huilen voor de aandacht, hoewel ik vermoed dat hij nu soms ook huilt vanwege z'n tandjes/kiezen, maar het is meestal niet heel moeilijk om te zien wanneer hij huilt omdat hij drama maakt of wanneer hij huilt omdat hij pijn heeft. Daarom had ik dus ook gezegd, als er niks is en je wilt huilen, prima, maar dan huil je wel voor de tijd die ik bepaal. Dan is het opeens niet leuk meer en het is een stuk makkelijker contact maken als hij stil is.
Een van de problemen is ook, dat ik hem vaak moet aanpakken als papa of mama in de buurt is, en ik dat dan veel moeilijker vindt, allereerst omdat zij er zelf zijn en ik er vanuit ga dat als zij vinden dat hij aangepakt moet worden, ze dat zelf wel doen, maar daarnaast ook omdat ik weet dat het niet fijn is voor papa of mama om te zien hoe iemand anders een boze stem opzet tegen je kind. En dat was wel een van de dingen die ze zeiden in het begin al, ik mag niet m'n stem verheffen tegen hem, want misschien wordt hij dan bang van me. Maarja, als ik daar als lief knuffelaupair ga zitten en zeg 'goh lief kindje, wil je alstjeblieft misschien stoppen met zo hard in m'n oor schreeuwen en wil je dan misschien alstjeblief de hond niet meer schoppen want ik denk dat de hond dat niet zo leuk vindt".. dat wordt m waarschijnlijk ook niet

plus het feit dat mama echt ook wel na een incident een flinke stem opzet tegen kind (die vliegt vaak van 0 naar 100), weet ik niet of ze nou bedoelen dat ik alleen maar lief tegen hem mag zijn, of dat ik niet tegen hem mag schreeuwen (wat ik toch nooit zou doen).

Quellian: wil jouw kat niet een keer op vakantie komen in Ierland dan, 't zou wel goed voor kind zijn

de dieren hier zijn geweldig met kinderen, maar iets té. En ik heb dus aan papa en mama al aangegeven over het eten, daar wil ik me eerst even op richten. En dan moet ik m'n mond maar opentrekken als ze hem te ver laten gaan, heb dat 1 keer bij papa gedaan, papa zei dat hij kleine yogi mocht voor het eten en de grote na het eten, en dat werd nogal een gevecht waarbij papa uiteindelijk wegliep.. dus ik ben er toen maar even tussengesprongen en gezegd dat je hem nu niet z'n zin moest geven, grote yogi weggepakt en in de koelkast gezet, maar dan voel ik me er ergens wel schuldig over dat ik me ermee bemoei..

Mama was vandaag terug thuis, en ik had me voorgenomen niks te zeggen maar ze was in goed humeur dus heb aangegeven, dat het voor avondeten in elk geval al een goed begin zou zijn, als hij op z'n eigen stoel zat en daar bleef zitten tot iedereen klaar was. En voor zover ik het hoorde, was ze het daar wel mee eens (is toch ook makkelijker eten als je niet zo'n peuter op schoot heb :p). Maarja, kindlief was weer het duiveltje zelf vandaag, omdat mama terug was. Ik was de was op aan het hangen en hij was het rek aan het schommelen, dus ik vroeg of hij het even los kon laten, zodat ik het op kon hangen. Toen nog een keer proberen, en toen raakte hij mama in de rug met het rek, dus mama ook gezegd dat mag niet. Nou toen werd het helemaal leuk natuurlijk dus heb ik 'm op de naughty step gezet, en 't eerste wat mama zei was: zeg maar sorry dan mag je er weer af. Ik heb toen gezegd dat ik vind dat hij 2 minuten moet zitten, want hij zit er niet zodat hij sorry zegt, maar omdat hij iets heeft gedaan wat niet mag.
Met lunch weer met eten lopen gooien, heb gezegd dat ik het niet fijn vind om een uitgekauwd stuk brood tegen m'n hoofd te krijgen, en dat hij het op de rand van z'n bord kan leggen als het niet lekker smaakt. Ging even goed maar daarna weer gegooi, dus weer op de naughty step, en weer 2 minuten uitgezeten, en daarna braaf z'n lunch opgegeten en de restjes aan de hond gegeven. We waren vandaag wel alleen met lunch omdat er maar 1 iemand aan het werk is dus die moest wat langer doorwerken, en dat was opzich wel prettiger (al is het maar omdat er dan niet zoveel mensen naar je zitten te staren als je het kind aanpakt).
Na de lunch gespeeld, en toen kwam die ene collega binnen om lunch te hebben, en hij sloeg haar, dus ik heb gezegd dat ik dat niet wil hebben. Ging even goed, en toen sloeg hij mij, dus op de step, twee minuten gezeten en toen sorry gezegd tegen mij en collega. Hij blijft wel aan het "schelden" helaas, zodra ze binnenkomt wordt er al geroepen dat ze een idioot is, en ik heb aangegeven dat normale mensen gewoon zeggen "hi, nice to see you", maar dat is natuurlijk helemáál niet leuk om te zeggen. Dus we hebben toen maar besloten hem te negeren, ik ben er nog niet uit hoe we dat nou moeten aanpakken, want aangezien hij het continu blijft zeggen en aan één stuk door wordt het lastig om hem elke paar minuten op de naughty step te zetten, het lijkt gewoon totaal niet door te dringen.

Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat komende week gaat gebeuren, mama gaat morgen weer weg en ze wilden kind eigenlijk meenemen, maar papa vond dat er te weinig mensen zijn om op hem te letten, maar ik hoor nu dat er 6 mensen zijn, dus ik zal het vanavond hopelijk allemaal wel horen. Als we de week samen hebben, geeft mij dat in elk geval de mogelijkheid om hem wat regelmaat te geven. En als hij er een weekje niet is.. vind ik ook niet erg :')

edit: deze roman is u aangeboden door het feit dat kindlief nu ligt te slapen en aupairlief dus teveel tijd heeft :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-09-12 20:04

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst door de TopicStarter : 10-09-12 20:04

okay, dus het plan nu is: morgen, woensdag en donderdag is papa er nog en dan donderdagavond gaan hij en kind naar mama toe. Maargoed, ik was er vrij snel al achter dat hier niets vaststaat dus het is nog even afwachten

maar het zou wel fijn zijn, voor mij om het weekend met m'n moeder en tante te hebben en voor kind om een weekend met papa en mama door te brengen

**Geplaatst**: 11-09-12 00:26

Re: hoe pak ik dit aan? (2,5 jarig kind)

Geplaatst: 11-09-12 00:26

Nog iets leuks wat ik me nu bedenk:
Als je bijv. de restjes aan de hond voert, de poes aait etc, zeg dan eens: Do you hear that? He says 'thank you for being so nice to me! It feels really good! '
Misschien gaat hij het dan leuk vinden om lief te zijn!

**Geplaatst**: 11-09-12 00:34

Geplaatst: 11-09-12 00:34

peacehorses schreef:
okay, dus het plan nu is: morgen, woensdag en donderdag is papa er nog en dan donderdagavond gaan hij en kind naar mama toe. Maargoed, ik was er vrij snel al achter dat hier niets vaststaat dus het is nog even afwachten maar het zou wel fijn zijn, voor mij om het weekend met m'n moeder en tante te hebben en voor kind om een weekend met papa en mama door te brengen

Moment plannen waarop mams en paps samen zijn en jij je ei kan droppen...

Nomineer dit bericht ×